Martwy ptak

Krwawe miejsca zbrodni i martwe ptaki. Co łączy ofiary i czemu zostały ucharakteryzowane w ten nietypowy sposób?

Uwielbiam krwiste, zaskakujące kryminały. Dobrze czuję się również czytając o sztuce. Czy takie połączenie jednak nie jest zbyt ryzykowne? Czy te tematy mogą się zgrać i połączyć w interesującą i kompletną całość? Tym tytułem Kaźmierczak przekonuje nas, że tak.

„Martwy ptak” to historia dość brutalna. Opisy zbrodni dają do myślenia, pobudzają wyobraźnią i sprawiają, że czytelnik ma wrażenie, jakby to wszystko mógł zobaczyć na własne oczy. W żadnym razie natomiast nie odniosłam wrażenia, by było to przerysowane czy zbyt krwawe. Lubię mocne, mroczne i spływające krwią ofiar opowieści, a mój dziwny apetyt na podobne historie został w tym przypadku zaspokojony.

Powieść Kaźmierczaka pozwala nam podążać śladem seryjnego zabójcy. Podczas lektury obserwujemy jego zbrodnie, szukamy śladów i usiłujemy poznać jego tożsamość. Przyznam szczerze, że po części udało mi się rozszyfrować zagadkę, ale zakończenie książki okazało się na tyle zdumiewające, że nie stanowiło to dla mnie problemu. Autor w interesujący sposób zarysowuje postać mordercy, sprawiając, że w oczach czytelnika nabiera ona zupełnie innego wymiaru.

Kaźmierczak pomyślnie zdał test z kreowania bohaterów. Każda z przedstawionych osób zrobiła na mnie wrażenie wyrazistej i przekonującej. Autor zaoferował im nie tylko teraźniejszość, obdarzył je również bogatą przeszłością, złymi decyzjami, własnymi problemami. Dzięki temu sporo miejsca zostało w książce poświęcone obyczajowemu tłu. Zdarzało mi się pomyśleć, że powieść jest w związku z tym nieco przegadana, a niektóre kwestie niepotrzebne. Nie stanowiło to natomiast wielkiej przeszkody, bo poruszane kwestie dobrze dopełniały całość i nie odbierały przyjemności z czytania.

Akcja rozwijała się w kilku wątkach. Główny temat momentami spychany był na boczny plan. Autor zadbał natomiast, by fabuła była interesująca i angażująca. Przede wszystkim tytuł ten sprawdzi się u czytelników lubiących wyjątkowo mroczne opowieści, każdy jednak mógłby znaleźć w nim coś dla siebie. „Martwy ptak” stanowi bogate połączenie przeróżnych tematów i kwestii. Na stronach książki zbrodnia łączy się ze sztuką, sprawiając, że w niektórych chwilach ciężko odróżnić jedną od drugiej, albo określić która jest która. Kolejne rozdziały pozwalają czytelnikowi poznać siłę miłości, ból zazdrości, konsekwencje nieszczęśliwego dzieciństwa, moc tworzenia czy piętno inspiracji. Wszystko ciekawie się przenika i uzupełnia.

Po tę książkę sięgnęłam jednak przede wszystkim ze względu na zbrodnię. I ta powieściowa zbrodnia mnie przekonała. Podobał mi się rozwój wypadków, krwawy szlak, powiązanie między ofiarami, próba rozgryzienia nazwiska zabójcy i mocne zakończenie. Autor dobrze sobie poradził i chętnie się przekonam, do czego jeszcze jest zdolny.

Ostatnio pochłaniam książki jedna za drugą 😱 Jednak wiem, że ta fala może się zaraz skończyć, stąd staram się wybierać te tytuły, które mają okazać się perełkami 😉

Niestety, powieść „Martwy ptak” mimo, że historia jest intrygująca, to brakowało mi tu napięcia 😞 Opisów było momentami aż nadto , a do tego były dość obszerne. Przez co „krwawe” fragmenty gubiły się w ich gąszczu. A szkoda, bo były mega! 😎

Ale! Ostatnia scena jest niesamowita! Od razu skojarzyła mi się z jednym z filmowych ekranizacji o Hanibalu Lecterze 😈

Niemniej, miło spędziłam przy niej czas.

Plusem tej książki jest bez wątpienia intrygująca i oryginalna fabuła. Dlaczego oryginalna? Ponieważ z jednej strony mamy wątek seryjnego mordercy i śledztwa jakie prowadzi policja, a z drugiej wysuwający się na pierwszy plan wątek rysowniczki Laury. Dziewczynę fascynuje śmierć, a jej rysunki makabrycznych zbrodni i martwych ptaków mają wiele wspólnego z ofiarami mordercy. Laura zostaje wplątana w całą tę sprawę. Jak to się skończy?

Zazwyczaj w kryminałach największą uwagę przywiązuje do śledztwa jakie prowadzi policja. Tutaj spadło to na drugi plan. Bardziej ciekawiła mnie Laura, jej relacja z Kaczkowskim i Julią. Do samego końca nie potrafiłam rozgryźć roli Kaczkowskiego ani dziennikarki i podobało mi się, że autor wprowadził mnie w ich przypadku na mylny trop. Zakończenie było moim zdaniem trochę dziwne. Nie do końca pasowały mi motywy jednej osoby w całym tym procederze. Chociaż może motywów się domyślam, ale nie do końca mnie to przekonało. Pomimo tego książkę oceniam jak najbardziej pozytywnie. Była wciągająca, dobrze napisana, nie zabrakło także dynamicznej akcji i ciekawego śledztwa.

Śmierć podobno zawsze nadchodzi niespodziewanie, nawet jeśli jest oczekiwana i nie da się od niej uciec, schować przed nią, zrzucić na innych. Raz bywa wybawieniem, a raz wydaje się ostatecznym akordem zła w ludzkiej postaci. Nie zawsze jest zakończeniem, czasem jest pierwszym znakiem czyjeś obecności, zaznaczonej niezwykle dobitnie i pozostawiając niezatarte piętno zbrodni.

W śledztwie dotyczącym morderstwa liczy się czas, im więcej czasu upłynie tym podobno trudniej jest złapać zabójcę. Jednak niekiedy nie wszystko od razu jest zauważane, zwłaszcza jeśli ktoś dobrze przemyślał swoje zbrodnicze kroki. Wystarczy nie dostrzec jakiegoś szczegółu, nie zwrócić uwagi na jakiś nawet najmniejszy ślad by nie móc znaleźć punktu zaczepienia. Ale skupianie się na detalach może skutkować tym, iż straci się z oczu to, co jest oczywiste. Komisarz Kyrcz i podkomisarz Szolc doskonale wiedzą, że dochodzenie powinno przynieść jak najszybciej oczekiwane efekty, seria brutalnych zbrodni już i tak wzbudza ogromne zainteresowanie mediów i społeczeństwa. Ale morderca zdaje się pogrywać z policją i wciąż rozszerza swoją morderczą działalność. Martwe ptaki, niepokojące rysunki, okaleczone zwłoki oraz brak postępów w śledztwie frustrują śledczych, czego nie dostrzegają? Czy to, co wydawało się nic nie znaczącą poszlaką może być punktem zwrotnym? Jaki jest motyw tej morderczej serii? Może odpowiedź zna rysowniczka, której pracy zostały znalezione w miejscach zabójstw? Fascynacja śmiercią nie jest przestępstwem, lecz ktoś poszedł o krok dalej …

Śmierć, sztuka i dziewczyna, kolejność wcale nie jest przypadkowa, ma swoje znaczenie. Dlaczego i komu na tym zależy? Odpowiedzi na te pytania poszukają czytelnicy i śledczy, ale nie łatwo je odnaleźć w starannie przemyślanym kryminale pióra Macieja Kaźmierczaka. W „Martwym ptaku” liczą się detale, te najdrobniejsze, to, co większość pomija nie zastanawiając się nad nimi, a później szukając najistotniejszych elementów, bez których całość jest niekompletna i niezrozumiała. Autor doskonale wie jak zbudować intrygujący suspens i w jakich momentach „podsuwać” czytającym kolejne zabójcze zagwozdki tak, by wskazać nowe tropy i odmienne punkty widzenia na śledztwo. Ale w żadnym wypadku nie jest to podpowiedź, raczej jeden z etapów dochodzeniowej rozgrywki, w jakiej nie wszyscy gracze znani są od razu. Maciej Kaźmierczak wirtuozersko zaciera ślady, podrzuca sugestie, wstrząsa posadami pewności czytelników co do kierunku, w którym podąża zbrodniarz. Poszczególne wątki zdają się na początku całkowicie być od siebie oderwane, lecz przecież coś musi je łączyć, to kolejny znak zapytania. Zresztą w „Martwym ptaku” jest ich dużo, każdy odgrywa jakąś rolę, tak samo jak i bohaterowie. Sylwetki nie zostały nakreślone bez planu, charaktery, to jak postępują, co sądzą, co widzą, a czego nie ma znaczenie. Pisarz splótł postacie z drugim planem jakim jest miasto Łódź, odwzorował je w ich charakterach, dodając im tym samym niepowtarzalnych rys, dających o sobie znać i pozostających nie bez wpływu na to jak toczy się dochodzenie. Niejednoznaczność nieraz jest odczuwana podczas lektury, ale finał okazuje się prawdziwą niespodzianką, majstersztykiem zmuszającym po raz ostatnim do zmiany punktu widzenia na to, co wydawało się już pewne i stawiającym ostatnie pytanie, czy najważniejsze?

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki „Martwy ptak” Macieja Kaźmierczak, która ukazała się nakładem wydawnictwa @[Adres usunięty] @wydawnictwomuza

Zaciekawiona opisem i okładką, bo to chyba najbardziej pozytywne aspekty tej książki, miałam w stosunku do niej spore oczekiwania.

Niestety, trochę nie poszło po mojej myśli. Liczyłam na mroczną, krwawą historię, na śledztwo trzymające w napięciu , na wyrazistych bohaterów. Nie mówię, że jest źle, ale liczyłam na więcej.

Może to jednak moje oczekiwania były zbyt wygórowane ? 🤷‍♀️ Potencjał był i to ogromny, ale coś zdecydowanie poszło nie tak. Epilog genialny, finał historii również, jednak środek… może historia odebrana byłaby inaczej gdyby nie śledczy. Śledczy, którzy nie przykładają się do swojej pracy, nic w ich działaniu nie jest logiczne, a same dialogi są nijakie. Sprawiają wrażenie ludzi, którzy mają to gdzieś, jeden myśli o tym żeby się napić, a druga aby zaciągnąć go do łóżka. Do tego scena w której ona, ubrana w golf (tak opisuje ją komisarz kiedy wchodzi do jego gabinetu) a stronę później rozpina guziki koszuli?! Niby drobne mankamenty, a jednak rzutujące na całość.

Oprócz głównej bohaterki, która zresztą była najbardziej wykreowaną postacią, inne były niejednoznaczne, mało wyraziste, często nic nie wnoszące do fabuły i można było je pominąć.

Chyba najlepiej będzie jeśli sami przeczytacie i wyrobicie sobie zdanie o tej książce.

Potencjał jest, trzymajmy kciuki za autora, bo mam nadzieje, kiedyś nas zaskoczy. 😉

W Łodzi dochodzi do makabrycznych zbrodni. Morderca obcina palce swoim ofiarą, a w usta wkłada uduszone ptaki. Na miejscu zbrodni brak jakichkolwiek śladów, śledczy więc stoją w miejscu…

Laura, studentka ASP od dawna fascynuje się rysunkiem. Jej obrazy to głównie martwe ptaki, śmierć przyciąga ją jak magnes, a wszystkie buzujące w niej emocje i zło tego świata przelewane jest na papier. Kiedy słyszy pierwsze medialne doniesienia postanawia stworzyć swój własny obraz tego co zaszło. Jej rysunek wkrótce zaczyna budzić kontrowersje, zwłaszcza, że otrzymuje propozycję współpracy z jednym z ogólnopolskich tygodników. Czy to tylko łut szczęścia ? Pewne jest, że to idealna promocja dla młodej artystki, tyle, że kolejne rysunki odzwierciedlają popełniane zbrodnie…

ZBRODNIA DZIEŁEM SZTUKI

„Martwy Ptak” to pierwsza książka Macieja Kaźmierczaka, którą miałam przyjemność przeczytać. Z jednej strony była to bardzo satysfakcjonująca lektura, a z drugiej odnajduję w niej pewne „luki”, o których więcej opowiem w dalszej części recenzji.

Laura Wójcik to studentka ASP w Łodzi i rysowniczka, która szczególnie umiłowała sobie obrazowanie śmierci; przede wszystkim ptaków, ale także ludzi. Gdy miasto zaczyna zalewać seria dziwnych morderstw, w których ofiary mają poobcinane palce, a w ich ustach lub, jak później, w innych częściach ciała, umieszczane są martwe ptaki, Laura niemal natychmiast się nimi interesuje. Martwe ptaki? To coś, obok czego ona, która nanosi na kartki szkicownika ulotne piękno tych kruchych istnień, nie może przejść obojętnie. Morderstwa charakteryzują się także dużą ilością krwi, jaka pozostała na miejscach zbrodni po dokonanej przez sprawcę „rzeźni”. Ta krew będzie odgrywała w całej książce, a najbardziej w jej ostatnich częściach, niezwykle istotną rolę.

Kiedy do dziewczyny zgłasza się niejaki „Ptak”, prosząc o to, aby go narysowała, wszystko zaczyna się komplikować. Laura zdaje się mu ufać, jednak nie wie o nim tak naprawdę nic. Kim jest? I dlaczego wciąż zadręcza ją smsami? I przede wszystkim – dlaczego wciąż, niczym niechciany bumerang, zaczynają do niej powracać bardzo nieprzyjemne wspomnienia z dzieciństwa, a już szczególnie ojca-sadysty?

Dwóch policjantów – Szolc i Kyrcz – prowadzą śledztwo, które na samym początku, i jeszcze długo później, wydaje się tkwić w miejscu. Tutaj, w tej zawiłej układance, nic nie jest oczywiste – nie istnieje żaden klucz do rozwiązania zagadki.

Dodatkowo, dosyć przypadkowo, sprawą zaczyna interesować się młoda dziennikarka z „Tygodnika Bezpośredniego”. Nie z własnej woli, ale jednak. Julia zostaje wciągnięta w wir wydarzeń i życia samej Laury, z którą połączą ją dosyć silne więzi.

„Z jednej strony chodziło o uchwyconą makabrę, z drugiej świadomość ludzi, że ich może spotkać podobny los. Gdyby tylko opisano, co się stało, może nikt by się nie przejął. Sporo czytelników na pewno by nie uwierzyło w te doniesienia. Ale zdjęcia były niepodważalnym dowodem, mówiącym – tak, ktoś w ten właśnie sposób okaleczył i zamordował jednego z was, waszego syna, ojca bądź brata, sąsiada bądź przyjaciela. Wy będziecie następni”.

Do plusów na pewno zaliczam opisy zbrodni. Było obrazowo, dobitnie i rzeczowo i moim zdaniem tak właśnie powinno być. To nie jest romans, to jest kryminał – tutaj należy tak pisać. Może sam styl pisania nieco prosty, a wiecie, że ja lubię bardziej „ukwiecony” tekst, jednak pióro autora zdecydowanie lekkie i przyjemne. Sama fabuła – niezła. Wszystkie relacje każdego z bohaterów opisane poprawnie i choć w całej książce mamy do czynienia z czasem przeszłym, nie miałam wątpliwości, któremu z nich autor właśnie „oddaje głos”.

Przejdę teraz do tych wspomnianych „luk”. Zabrakło mi w całym tekście jakiegoś związku przyczynowo-skutkowego. To znaczy pomiędzy kolejnymi morderstwami nieraz nie działo się nic znaczącego, co wpłynęłoby na całość fabuły. Miałam wrażenie, że autor sam do końca nie wiedział, jak ma „ugryźć” temat. Opisał jedną i kolejną zbrodnię, ale w międzyczasie myślał, jak to wszystko logicznie ułożyć. Potem było już znacznie lepiej – tekst „trzyma się kupy” i widać, że pomysł na zakończenie książki był dobrze obmyślany. Z jednym wyjątkiem, o czym wspomnę za chwilę. Mogę powiedzieć tak: początek i zakończenie przemyślane, środek niekoniecznie. Ten wyjątek stanowi epilog. No nie. Nie było to dobre posunięcie. Chodzi mi o pewien rodzaj zaskoczenia na ostatniej stronie książki. Po prostu tego „zaskoczenia” absolutnie nic nie zapowiadało przez całą powieść. Ono zwyczajnie tam wyskoczyło. Moim zdaniem autor chciał koniecznie zaskoczyć czytelnika i na samym końcu uznał, że dopisze to „coś”. Problem polega na tym, że nawet jeśli mamy do czynienia z kryminałem lub thrillerem i pewne kwestie, owszem, powinny pozostać tajemnicą, to jednak ta „tajemnica”, to „super zaskakujące coś” również powinna wynikać z tekstu. Nie wprost, aby nie zepsuć zabawy, ale nie może też wyskakiwać tak znienacka. Tu istnieje bardzo cienka linia pomiędzy „zaskoczeniem” czytelnika, że oto coś jednak się wydarzyło, a totalnym „szokiem”, że jak to, to coś się wydarzyło?

Podsumowując „Martwy Ptak” to dobry kryminał i dobrze bawiłam się podczas lektury, mimo że pewnych „rzeczy” mi zabrakło. Myślę, że każdy fan kryminałów inaczej odbierze jej treść. Ta zbrodnia, która jest tutaj istnym dziełem sztuki, powinna spodobać się szerszemu gronu odbiorców.

[Adres usunięty]

Śmierć fascynuje ludzi od zawsze. Laura, studentka ASP, rysuje martwe ptaki, które odchodzą w ciszy, niezauważone. W ten sposób daje upust swoim emocjom. Czym kieruje się natomiast brutalny morderca, który grasuje na terenie Łodzi, okaleczając swoje ofiary i wkładając w ich usta martwe ptaki? Czy wybrany przez niego modus operandi skrywa głębszy przekaz?

Kryminał Macieja Kaźmierczaka szokuje nie tylko okładką, ale przede wszystkim dosadnością opisów zbrodni i scen seksu, obskurnością zatęchłych zaułków i kamienic i wszechobecnym obrazem śmierci. Momentami nieco przydługie opisy nie były w stanie odciągnąć mnie od intrygującej zagadki, której rozwikłania podejmują się komisarz Kyrcz i podkomisarz Szolc. Błądzą jednak we mgle, a jedynym ogniwem łączącym zbrodnie wydają się być rysunki Laury, którą niespodziewanie zaczynają interesować się lokalne media. Czy kolejne ofiary przybliżą ich do rozwiązania zagadki i odkrycia tożsamości sprawcy i jego motywów?

Prócz wątków głównych związanych ze zbrodniami i prowadzonym śledztwem oraz rodzącą się relacją pomiędzy główną bohaterką, a początkującą dziennikarką, Julią, autor porusza ciekawe kwestie związane z problemami rodzinnymi bohaterów, podejściem do imigrantów, mniejszości seksualnych, czy brakiem tolerancji. Sprawia to, że bohaterowie zyskują drugi wymiar i wydają się prawdziwi, ludzcy.

Fabuła okazuje się intrygująca i zaskakująca zarazem. Umiejętnie poprowadzona buduje mroczny klimat wyzierający nie tylko z szarego, brudnego miasta, ale i wnętrza bohaterów. Jeśli szukacie dobrej, mocnej kryminalnej rozrywki, to ta powieść spełnia wszelkie kryteria by Was zadowolić. Spędziłam z nią kilka fascynujących godzin i jedynie zakończenie wydało mi się nieco przekombinowane. Ale widziałam, że wiele osób zachwyciło, więc najlepiej oceńcie sami.

Kryminał i sensacja z elementami obyczaju i może szczyptą dramatu. Główny wątek, jaki jest prowodyrem niemalże wszystkich pobocznych, ginie lekko w natłoku innych spraw. Historie postaci biorących udział w historii lub tylko będące tłem stawiane są czasami na pierwszy plan, przez co czytelnik może na chwile zapomnieć, o czym właściwie jest lektura. Niemniej, nie drażni to jakoś mocno, autor nas kupuje raz za razem, a od stron ciężko się oderwać, niezależnie od tego, który nurt opowieści przypadł nam do gustu bardziej. Przez styl pisania ciarki na plecach w niektórych momentach wydają się nieodłącznym elementem czytania, a nuta melancholii jest hipnotyzująca. Zakończenie jest nieco zaskakujące, sama się nie domyśliłam, mówiąc szczerze. Polecam każdemu, kto nie ma planów na pochmurne popołudnie.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłam okładkę tej książki, wiedziałam, że chcę ją przeczytać. Okładka intrygująca, tytuł jeszcze bardziej, a opis tylko mnie utwierdził w przekonaniu, że jak najszybciej muszę po nią sięgnąć.

Akcja powieści dzieje się w Łodzi, gdzie dochodzi do serii makabrycznych morderstw. Znakiem rozpoznawczym mordercy są obcięte palce u ofiar, oraz w usta włożone martwe ptaki. Przerażające prawda? Sprawą zajmuje się dwójka śledczych. Poznajemy również rysowniczkę Laurę, która zostaje wplątana w całą sprawę. Dziewczynę fascynuje śmierć, a zwłaszcza śmierć ptaków. Czy ma jakiś związek ze sprawą?

Po przeczytaniu mocnego prologu byłam zachwycona. Brutalne morderstwa, które zostały opisane na kartach tej powieści, przyprawiły mnie o szok i niedowierzanie. Po kilku stronach powiedziałam wow to będzie świetne. Do połowy, książkę czytało mi się bardzo szybko, a później jakoś moje emocje opadły. Ta powieść sama w sobie jest dobra, brutalne opisy morderstw, intrygujące wydarzenia, postać Laury to na pewno plusy, które mogę wymienić po przeczytaniu tej powieści. Styl autora mi się podoba, aczkolwiek momentami przeszkadzały mi zbyt długie opisy. Wydaje mi się, że gdyby skrócić tę książkę o jakieś 100 stron to dla mnie wtedy byłoby idealnie. Tę książkę czytałam razem z Justyną @justus_reads i jestem zaskoczona przeogromnie, bo obie w połowie przewidziałyśmy zakończenie, co naprawdę rzadko mi się zdarza. Ta książka na pewno wielu z Was się spodoba, jednym bardziej innym mniej, więc zachęcam, abyście wyrobili sobie o niej swoje zdanie. Ja chyba tym razem miałam zbyt wysokie oczekiwania i troszeczkę się zawiodłam. Mam nadzieję, że moje kolejne spotkanie z twórczością autora będzie bardziej udane, bo po kolejne książki na pewno sięgnę.

“Życie to głupia gra, pomyślała. Żadnych konkretnych zasad, jedynie ciągła improwizacja, mogąca przynieść albo sukces, albo sromotną porażkę”

Zdarza się, że daje autorom drugą szansę. Tak właśnie było z Maćkiem Kaźmierczakiem. Jego pierwsza książka “Dziennikarz” nie przypadła mi do gustu, ale wbrew dałam szansę “Martwemu ptakowi”.

Tym razem autor zabiera czytelnika do Łodzi, gdzie dochodzi do serii morderstw, które łączy to, że morderca odcina palce ofiar, a w ich usta wkłada martwe ptaki. Sprawca nie pozostawia po sobie żadnych śladów, nie popełnia błędów, a przydzieleni do sprawy śledczy nie mają pojęcia kto stoi za zbrodnią. W sprawę zostaje zamieszana też rysowniczka Laura Wójcik. Fascynuje ją śmierć i intrygują martwe ptaki dlatego interesuje się morderstwami. Dziewczyna zostaje autorką portretów ofiar, które publikuje jedna z gazet.

Cieszę się, że dałam autorowi drugą szansę. W “Martwym ptaku” widać duży progres w porównaniu z jego pierwszą powieścią. Fabuła od samego początku wkręca i trzyma w napięciu, a bohaterowie intrygują. “Martwy ptak” nie jest książką do czytania w trakcie posiłku, bo opisy zbrodni są bardzo brutalne i dokładne. Jedyne co mi przeszkadzało to to, że momentami było zbyt dużo opisów i szczegółów. Autorowi udało się mnie zwieść, od samego początku podejrzewałam kto jest mordercą, jednak zakończenie mocno mnie zaskoczyło, a podejrzenia totalnie się nie sprawdziły. Jeśli lubicie mocne kryminały to “Martwy ptak” jest dla was.

W Łodzi dochodzi do serii brutalnych morderstw. Sprawca pozbawia ofiary palców, a w ich usta wkłada martwe ptaki. Do tego jest perfekcyjny i nie zostawia po sobie żadnych śladów. Śledztwo prowadzi komisarz Kyrcz i podkomisarz Szolc.

W sprawę wmieszana zostaje rysowniczka Laura Wójcik, którą fascynuje śmierć, a szczególnie samotna śmierć ptaków.

"Martwy ptak" Macieja Kaźmierczaka to było moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora. Opis i okładka sprawiły, że liczyłam na dobry, krwisty kryminał. Czy taka ta książka była? Prolog był naprawdę intrygujący i zapowiadał coś, co miałam nadzieję, zapewni mi czytelniczą ucztę. Niestety, na zapowiedziach się skończyło i po lekturze jestem bardziej na nie niż na tak.

Nie spotkałam jeszcze śledczych, którzy tak prowadzą śledztwo. Kyrcz skupia się głównie na spożywaniu alkoholu, a Szolc na tym jak zaciągnąć go do łóżka. Chociaż z tej dwójki, to pani podkomisarz coś jeszcze w prowadzonej sprawie próbuje robić. Jednak fakt jest taki, że genialnych śledczych w tej książce niestety nie znajdziecie.

Ciekawszą bohaterką jest Laura. Sama jej postać jest dobrze zarysowana. Mamy też okazję poznać jej niełatwą przeszłość, choć jak dla mnie Autor za bardzo skupił się na jej życiu osobistym. Po pewnym czasie jej problemy zaczynają zwyczajnie nudzić. Za dużo w tej książce dłużyzn, rozmyślań bohaterów i wątków, które niczego nie wnoszą.

Dużym plusem książki są brutalne i krwawe opisy morderstw. W tej kwestii jestem jak najbardziej usatysfakcjonowana. Niestety, przyjemny styl autora i opisy to trochę za mało. Jak dla mnie za mało było w tym kryminale kryminału.

„MARTWY PTAK”

Maciej Kaźmierczak Wydawnictwo MUZA

„Martwy ptak” to bardzo mroczny thriller. Po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzycie normalnym okiem na martwe ptaki. Niesamowicie trzyma w napięciu aż do ostatniej strony.

Wydawało mi się, że zbrodnia nie może być dziełem sztuki – aż do tej chwili.

W Łodzi grasuje seryjny morderca, który swoim ofiarą obcina palce, a w ich usta wkłada martwe ptaki. Kim ON jest? Dlaczego tak postępuje? Komu tym sposobem daje znaki? Sprawca tych morderstw nie zostawia śladów. Wydaje się, że jest profesjonalistą. Tą trudną sprawę próbują rozwiązać komisarz Krycz i podkomisarz Szolc.

Laura Wójcik nasza główna bohaterka jest rysowniczką. Rysuje na zamówienie. Od urodzenia uwielbia rysować. Najchętniej rysuje martwe ptaki. Fascynuje ją wszystko związane ze śmiercią. Dziewczyna jest bardzo mroczna. Jej zainteresowania mnie przerażają i te rysunki. Co ona ma wspólnego z tymi zbrodniami? Przekonajcie się czytając „Martwy ptak”. Czy życie Laury jest zagrożone?

Nie mogłam doczekać się, kiedy poznam kim jest ten seryjny morderca. Jak go poznałam byłam w głębokim szoku. Tego się nie spodziewałam. Wy zapewne też będziecie w szoku.

Idealna fabuła, akcja bardzo dobra – chociaż czasami zwalniała. Dobrze prowadzone śledztwa. Morderstwa, które są prawdziwym dziełem sztuki. Tajemniczy i mroczny klimacik głównej bohaterki. Jestem oczarowana tą powieścią. Im bardziej mroczniej tym lepiej.

Brawa dla autora Macieja Kaźmierczaka. Niesamowita robota. Z niecierpliwością czekam na kolejną, mroczną książkę.

Uwielbiacie książki w mrocznych klimatach ze zbrodnią w tle? To dobrze trafiliście. Nie możecie przegapić tego tytułu. Tej wiosny króluje „Martwy ptak”.

Elo, elo 5, 2, 😃

Co tam u Was słychać? Co czytacie ciekawego?

⭐RECENZJA⭐

Makabryczna zbrodnia. Schemat taki sam przy każdym morderstwie - obcięte palce, martwe ptaki. Komisarz Kyrcz wraz z podkomisarz Szolc zajmują się tą sprawą. Na miejscach zbrodni morderca nie zostawia żadnych śladów - do czasu. Ale czy to aby nie manipulacja dowodami, żeby zmylić śledczych? Gra rozpoczęta! Kto w tym starciu wygra, a kto będzie przegranym?

❔❕

@maciej_kazmierczak zaskoczył mnie na samym początku swoją najnowszą książką "Martwy ptak". Nigdy wcześniej nie miałam z tym autorem do czynienia. Nie powiem, powieść wciąga i czyta się ją z przyjemnością. Autor stopniowo buduje napięcie i całą tę otoczkę fabularną. Niestety do czasu. Zgadzam się z @czytelnia_magdaleny oraz @justus_reads, że niektóre opisy były zbyt długie i tak naprawdę niepotrzebne. Gdyby lektura miała 100 stron mniej, to byłoby to! A tak momentami ciągnęła się jak flaki z olejem i po prostu zalatywało nudą. Zakończenie w ogóle mnie nie zaskoczyło, nie poczułam ani zachwytu, ani zdziwienia, nie poczułam nic. Było do przewidzenia i tutaj chyba jest właśnie minus tej całej powieści. Miałam nadzieję, że pisarz mnie zaskoczy, że będę zbierać szczękę z podłogi, że będę miała papkę z mózgu - niestety, nie udało się, a szkoda. Styl i język czytanej książki jest bardzo lekki i przyjemny. Przez kartki się "leci" i to jest świetne! Mimo historii, która jest do przewidzenia tę powieść czyta się migiem. Jeśli chodzi o bohaterów to jakoś nikt specjalnie nie zapadł mi w pamięci. Byli, bo byli i tyle. Jakoś niespecjalnie czułam od nich emocje i w ogóle. Ale może tak miało być? 🤔 A może ze mną jest coś nie tak? 😅 Muszę Wam wspomnieć Kochani o jednej istotnej sprawie, która bardzo mi się podobała w tej lekturze, a mianowicie - motyw martwych ptaków! To było mistrzostwo i było to bardzo intrygujące! 😁 Nie zniechęcam nikogo do ów powieści. Myślę, że każdy musi po nią sięgnąć, żeby móc wyrobić sobie własne zdanie i zobaczyć, czy dana lektura się spodoba, czy też nie 😃 A może jest tutaj ktoś, kto już ją czytał i podzieliłby się ze mną swoimi wrażeniami? 😁 Miłego dnia Wam życzę! 😘

❔❕

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję @[Adres usunięty] @wydawnictwomuza 🖤

❔❕

„Martwy ptak” przyciąga okładką, ciekawi opisem, prologiem zniesmacza, a dalszym rozwojem wydarzeń… no właśnie, czy całość była tak dobra jak wszyscy ją zachwalali?

Historię poznajemy z trzech perspektyw. Mamy samo śledztwo, prowadzone przez komisarza Kyrcza i panią podkomisarz Szolc. I oni cały czas coś robią, czegoś szukają, ale idzie im to opornie, bo w sumie na nic konkretnego nie wpadają. Głównym śledczym okazuje się podkomisarz Szolc, bowiem jej partner woli spędzać większość czasu z alkoholem. Mamy też Laurę, która jest rysowniczką – a mianowicie uwielbia rysować śmierć, a w szczególności śmierć ptaków. Wiecie – taka osoba, co to widzi martwe zwierzątko na drodze i siada koło niego, i go szkicuje. Mało spotykane hobby ;) I właśnie to zajęcie robi z niej mega interesującą osobowość, bowiem po czasie zostaje „zauważona”. A to za sprawą jednego ze swoich szkiców, który w dość realistyczny sposób przedstawia jedną z ofiar poszukiwanego mordercy. Osoba, która ma przeprowadzić z nią wywiad, to młoda Ukrainka, która chcąc pokazać się z jak najlepszej strony, godzi się na każde warunki i wykonuje każde polecenie, które otrzyma. Co wspólnego będą miały ze sobą te trzy osoby? I czy rozwiązanie tej zagadki, pozwoli znaleźć mordercę?

Gdy tylko usłyszałam, że „Martwy ptak” przypomina swoją formą książki Cartera, to nawet sobie nie wyobrażacie jak wielką miałam na nią chęć. I gdy w końcu się za nią zabrałam i przeczytałam prolog, to pojawiła się myśl, że to może być naprawdę coś dobrego, co wyrwie mnie z butów. No bo nie często spotyka się tak ciekawe morderstwo – niesmaczne i brutalne opisy, to coś co ja w kryminałach bardzo lubię! No ale im dalej, tym coraz bardziej się zastanawiałam co się stało z kryminałem. Więcej tu było samej Laury i Juliii, niż samego śledztwa, na które bardzo liczyłam. Niektóre wątki były, jak dla mnie, za bardzo przeciągnięte, przez co historia zamiast trzymać w napięciu, troszeczkę momentami nuży… I choć pomysł na historię był genialny, tak dla mnie nie był w pełni wykorzystany. Owszem książka jest ciekawa, ale ja nie mogłam się w nią zbytnio wgryźć. Najbardziej jednak rozczarowało mnie zakończenie  „Martwego ptaka” czytałam razem z czytelnia_magdaleny i tak w połowie obstawiałyśmy, kto będzie mordercą. I nie uwierzycie – miałyśmy racje! I to mnie najbardziej zasmuciło, bo liczyłam chociaż, że koniec tej historii będzie spektakularny…

Bardzo spodobało mi się, że autor postanowił w swojej powieści, wspomnieć o Eryku Prusie – głównej postaci książki „Dziennikarz”. Przez to od razu przypomniały mi się jego „perypetie” i sposób bycia :P fajny zabieg w książce. Dla mnie na plus :)

Podsumowując, „Martwy ptak” to dobry kryminał, ale do mistrzowskiego Cartera to niestety mu daleko … choć życzę autorowi osiągnięcia i takiego poziomu! Co do samej książki, przeczytajcie i przekonajcie się sami – może akurat Wam spodoba się bardziej niż mnie. Ja najwidoczniej miałam za wysokie oczekiwania… no ale czegóż można było się spodziewać, po tak pięknych zapowiedziach i zapewnieniach niektórych recenzentów, jak nie wspaniałego i porywającego kryminału? ;)