Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy

Minnie bardzo chciała, aby jej małżeństwo nie było tylko przymusem, aby kochała i była kochana. Udało jej się, wychodzi za carewicza Mikołaja, a jej przyszłość ma być wspaniała. Niestety los postanawia inaczej, jej ukochany umiera, a przed śmiercią prosi ją, aby poślubiła Aleksandra, jego młodszego brata. Chociaż wcale nie ma na to ochoty, czuje się zobowiązana, aby to zrobić. Jej bajkowe życie się kończy, a przyszłość, jaką dla niej szykuje los, nie będzie tą, o której marzyła.

Wiele lat później, kiedy ponownie zostaje wdową, a na tronie ma zasiąść jej syn, przez Marią Fiodorowną kolejne zmiany. Nie zgadza się ona z tym, że ma być tylko wdową odsuniętą od władzy, a także z tym, jak wolno idą reformy w Rosji. Co z tym zrobi? Jak wyglądało życie Marii Fiodorownej? Co takiego dokonała?

Maria Fiodorowna była matką ostatniego cara Rosji, kobietą, która pokochała ten kraj i naprawdę dużo dla niej znaczył. Moim zdaniem jest postacią ciekawą, wartą bliższego poznania. Dzięki książce poznajemy ją, kiedy jest nastolatką, śledzimy to, jak dorasta, jak przeżywa wzloty i upadki. Przeżywamy z nią miłość, śmierć ukochanego i to wszystko, co dzieje się, kiedy wychodzi za mąż na Aleksandra. Poznajemy ją naprawdę dobrze, a wraz z nią to, co działo się wtedy w Rosji.

Książka napisana jest ciekawie, a to sprawiło, że czytało się ją dość szybko. Nie jest to cienka pozycja, ma ponad 600 stron, a przeczytałam ją w cztery dni, co uważam za dość dobry czas. Mnie podczas czytania towarzyszyły różne emocje.

„Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy” to książka, którą mnie się podobała i uważam, że warto po nią sięgnąć. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blog - Mama, żona - KOBIETA

C.W. Gortner ukończył studia literatury ze specjalizacją literatura historyczna w New Collage w Kalifornii. Cieszy się międzynarodowym uznaniem, jest autorem powieści [Adres usunięty]. „Przysięga królowej”, „Wyznania Katarzyny Medycejskiej” , „Księżniczka Watykanu„, „Mademoiselle Chanel” oraz poniższej.

Matka ostatniego cara Rosji, Maria Fiodorowna, powszechnie szanowana i światła władczyni była świadkiem wydarzeń, które wstrząsnęły światem i na zawsze zmieniły bieg historii. Maria Zofia Fryderyka Dagmara, duńska księżniczka, została wydana za rosyjskiego następcę tronu, późniejszego Aleksandra III. Po śmierci męża nie mogła pogodzić się ze statusem odsuniętej od władzy wdowy. Uważała, że syn Mikołaj II, nie dość energicznie dąży do reform, które przekształciłyby Rosję w nowoczesne państwo. Była w wiecznym konflikcie z synową Aleksandrą, która znalazła się pod całkowitym wpływem demonicznego Rasputina.

Barwna, porywająca opowieść o imperium, które drży w posadach. Portret arystokracji i pałacowych intryg, ale też opis pół bitewnych i kraju pogrążonego w krwawej bratobójczej walce. Historia widziana oczami kobiety, która pokochała Rosję i musiała bezradnie patrzeć na tragiczny koniec starego świata.

Niezwykle wciągająca historia, która nie pozwala oderwać od siebie wzroku. Każda strona przybliża nam obraz świata, jaki widziała Maria Fiodorowna. Faktyczne wydarzenia z przeplatającymi się przemyśleniami carycy i dialogami bohaterów, stanowią gruntownie stworzony zarys tamtych czasów. Poznajemy mentalność różnych grup społecznych i dowiadujemy się, jak systematycznie carska Rosja chyliła się ku upadkowi. Oprócz problemów państwowych ciekawą kwestią są zawirowania rodzinne, konflikty z poszczególnymi monarchami na polu prywatnym, walka kobiet o uznanie w dynastii i jak to się dzieje, że wszyscy władcy są tak naprawdę ze sobą połączeni pewnymi więzami krwi. Interesujące jest to, że kobiety stające się żonami władców lub wysoko postawionych ludzi, z czasem całkowicie potrafią poświęcić się dla kraju, do którego przybyły, tak jak właśnie caryca Maria, lecz są też te, które do końca trwają przy swoim pierwotnym państwie, jak Maria - żona Włodzimierza, brata cara Aleksandra III.

Uważam, że książka jest warta przeczytania, nawet dla osób niezainteresowanych historią, ponieważ opisuje prywatną stronę życia władców w Europie w XIX i XX wieku.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta

Po Spowiedzi carycy Katarzyny II nadszedł czas na kolejny tytuł poświęcony rosyjskiej władczyni, czyli Marii Fiodorownej. Jest to jeden z lepszych sposobów łączenia wątków historycznych i zapoznawania się z życiorysem znanych osób, więc bez chwili wahania sięgnęłam po pamiętnik carycy.

Wszystko zaczyna się, gdy młoda Maria Zofia Fryderyka Dagmara, a dla ludzi po prostu Minnie, zostaje wydana za następcę rosyjskiego tronu - carewicza Mikołaja. Przyrzekła sobie przed laty, że wyjdzie za mąż z miłości, a nie z obowiązku i uśmiecha się do niej szczęście, bo Nixa jest mężczyzną, który był w stanie je poruszyć. Pewna uśmiechu losu, nie spodziewa się, że karty mogą się tak szybko odwrócić. Przez nieszczęśliwy wypadek mężczyzna umiera, a przed śmiercią prosi ukochaną, żeby ta wyszła za mąż za jego młodszego brata - Aleksandra. Pełna żalu i poczucia obowiązku wyrusza do Rosji by przypieczętować los, którego za wszelką cenę chciała uniknąć.

Mogłoby wydawać się, że książki dotyczące znanych władczyń będą mocno opierały się na polityce i być może faktycznie w niektórych przypadkach tak jest, jednak nie w tym. Historia carycy skupia się na codziennym życiu w zupełnie nowym kraju, rodzinnych problemach, życiowych dramatach, ale też przyjemnościach. Nie brak tu plotek, intryg i balów.

Tempo akcji jest stonowane. Dzieje się na tyle dużo, żeby nas nie zanudzić, a jednocześnie mamy wiele momentów w których możemy doceniać otoczenie, ludzi i lepiej wczuć się w kulturę kraju.

Postać Minnie jest tutaj jak najbardziej na plus, choć trudno spojrzeć na nią obiektywnie, gdy doświadczamy głównie jej punktu widzenia. Natomiast mało tutaj samych przemyśleń kobiety, nie mamy możliwości zajrzeć w jej wnętrze. Dzięki temu może i jest bliższa czytelnikowi, jednak nadal nie sposób się z nią utożsamić.

Sama oprawa otoczenia wydaje się być bardziej szara, brudna i nie tak bogata jak w przypadku historii Sisi, jednak ma swój urok.

Polecam dla fanów historii z lekkim przymrużeniem oka. Pozycję czyta się szybko i dość przyjemnie.

Dowiedzenie się czegoś więcej o znanych osobach w każdym przypadku jest bardzo dobrym rozwiązaniem z tego względu, że na pewno jest się czym zainteresować w tym zakresie. Nie zaszkodzi poszerzyć swojej wiedzy także jeśli chodzi o aktorkę. Pomocą w tym zakresie z pewnością będzie publikacja ,,Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy" C.W. Gortner, która jest niezwykle obszerna. Z tego powodu na jej przeczytanie dobrze jest zarezerwować sobie odpowiednią ilość czasu.

,,Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy" skupia się na ukazaniu postaci Marii Fiodorowny. Z racji tego, że jestem zainteresowana dawną historią tego kraju oraz carstwa, nie mogłam przejść obok tej pozycji obojętnie. Maria Fiodorowna była matką ostatniego całą Rosji. Kobieta nie z wszystkimi członkami najbliższej rodziny żyła w zgodzie. Dodatkowo musiała pogodzić się z odejściem wizerunku danej Rosji.

Bez wątpienia ,,Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy" C.W. Gortner jest lekturą, która przypadnie do gustu osobom, które chcą dowiedzieć się czegoś więcej nie tylko o tej kobiecej postaci, że konkretnym okresie w dziejach carskiej Rosji. Ja ze swojej strony mogę dodać, że jestem zachwycona tym wydaniem, które zostało bardzo rzetelnie napisane przez jego autora.

Zaskakujący obraz kobiety, która zapisała się w historii już za swojego życia. Budziła zarówno podziw jak i kontrowersje. Czy dziś jeszcze możemy odkryć nowe fakty na jej temat?

Christopher W. Gortner napisał wiele cenionych powieści opartych na prawdziwych wydarzeniach, sięgając po sylwetki osób, które mocno odbiły się w historii świata. Przyznam, że to moja pierwsza powieść autora, ale po tym co przeczytałam - na pewno nie ostatnia. Nigdy wcześniej nie interesowałam się powieściami historycznymi, to zdecydowanie jeden z tych gatunków, które odkładam gdzieś na drugi plan. Jednak pewnego dnia zakochałam się w "Sekret Tatiany" Gill Paul i przepadłam! Zafascynowana losami rodziny Romanowów sięgałam po różne książki na ich temat aż w końcu cofnęłam się o pokolenie wstecz, by zacząć swoją przygodę z losami Marii Fiodorowny.

Maria Fiodorowna to postać znana niemal każdemu. Matka ostatniego cara Rosji. Wielka władczyni, potężna kobieta. Świadek okrutnej zbrodni, która wstrząsnęła światem. Jak zatem można przejść obojętnie obok jej historii? Z zaciekawieniem podeszłam do lektury, która nie jest literaturą faktu a niebanalną powieścią fabularną, w której prawdziwe wydarzenia mieszają się z opowieścią o bólu i cierpieniu, o miłości do kraju, o wojnie oraz dworskich intrygach, które nie mają końca.

Tak jak nosi tytuł to historia zamknięta w formie pamiętnika. Z pierwszoosobowej relacji tytułowej bohaterki dowiadujemy się o życiu, jakie wiodła oraz o zdarzeniach, które widziała. Dziewiętnastoletnia Maria Zofia Fryderyka Dagmara, duńska księżniczka została wydana za rosyjskiego następcę tronu, który w późniejszych latach znany był jako Aleksander III. Jej opowieść, jej losy są niezwykle fascynującą podróżą przez przeszłość, nigdy nie wydają się nudne i zawsze przepełnione sprzecznymi emocjami. Przyznaję, że nie mogłam oderwać się od lektury i z każdą kolejno przeczytaną stroną miałam ochotę na więcej i więcej.

Chociaż opieramy się na prawdziwym życiu głównej bohaterki oraz na losach znanych z kart historii to powieść czyta się równie dobrze jak każdą inną historię fabularną. A może jeszcze lepiej! Bogate życie Marii i jej wiele doświadczeń sprawiły, że niemal na każdej stronie dzieją się rzeczy niebywałe i istotne dla dalszej historii. Autor wykreował wiarygodne sylwetki, postawił na szczegóły i dbałość o detale, nie przerysował ani dialogów, ani wydarzeń. Idealnie oddał dynamikę zmian zachodzących w carycy, uwzględniając jej gorycz po odsunięciu od tronu, po śmierci męża.

"Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy" to lektura dla każdego kto szuka powieści zaskakującej, dopracowanej i poszerzającej wiedzę historyczną. Nie tylko dla fanów gatunku! Każdy znajdzie w niej coś dla siebie: od niebanalnych bohaterów po wciągające wydarzenia. Nie żałuję ani minuty poświęconej lekturze, ponieważ otrzymałam dokładnie to co oczekiwałam. Drastyczna, dramatyczna, prawdziwa. Polecam!

"Dziewiętnastoletnia Maria Zofia Fryderyka Dagmara, duńska księżniczka, została wydana za rosyjskiego następcę tronu, późniejszego Aleksandra III. Po śmierci męża nie mogła pogodzić się ze statusem odsuniętej od władzy wdowy. Uważała, że syn, Mikołaj II, nie dość energicznie dąży do reform, które przekształciłyby Rosję w nowoczesne państwo. Była w wiecznym konflikcie z synową Aleksandrą, która znalazła się pod całkowitym wpływem demonicznego Rasputina".

Jeśli jeszcze tego nie powiedziałam przy okazji recenzji którejś z książek Gortnera, że jestem absolutnie oczarowana jego twórczością, to robię to właśnie teraz. To jeden z tych autorów, po których książki sięgam w ciemno. I tym razem mnie nie rozczarował.

Maria Fiodorowna urodziła się jako duńska księżniczka Maria Zofia Fryderyka Dagmara, zwana Minnie. Los nie zawsze jej sprzyjał. Nixa, carewicz, którego pokochała i z którym była zaręczona, umarł, a ona musiała polubić jego brata, który w niczym nie przypominał jej ukochanego. Dodatkowo przeżyła śmierć kilku swoich dzieci. Była jednak kobietą z charakterem i nie dawała sobie w kaszę dmuchać.

Christopher Gortner przedstawił jej życie, wplatając w opowieść losy dynastii Romanowów. Był to ród, którego nie omijały tragedie. Jeśli znacie historię, wiecie, o czym mówię. Kilka razy w trakcie lektury miałam łzy w oczach. Może i autor nie rozpisywał się bardzo na temat tych wydarzeń, ale robił to w taki sposób, że mnie poruszył.

Widać tu przemianę głównej bohaterki z niesfornej nastolatki w żonę, matkę i władczynię, która wiedziała, czego chce. Niewiele wcześniej o niej wiedziałam, bo na historii się o niej nie mówi, a nie miałam okazji, by przeczytać o niej książkę. Teraz miałam ku temu okazję i nie żałuję ani minuty, którą poświęciłam na czytanie. To była niezwykła opowieść, która odpowiedziała mi na pewne pytania, które chodziły mi po głowie od dawna. I mam tu na myśli wszystko to, co działo się pod koniec panowania syna Marii, Mikołaja.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Gortner po raz kolejny pokazał, że potrafi opowiadać w pasjonujący sposób historie ważnych z punktu historycznego kobiet, o których właściwie niewiele się mówi. Z niecierpliwością będę czekała na jego kolejną powieść.