Magia pocałunku. Bridgertonowie. Tom 7. Wydanie serialowe

Przeczytałam wszystkie pozostałe części tej serii, nie omieszkałam również zatem zajrzeć do tomu siódmego. Osobiście uważam, że Julia Quinn zasługuje na miano współczesnej Jane Austen. To jak zbudowana jest fabuła tej książki to prawdziwy majstersztyk. Z pewnością wrócę do tej powieści, jak i całej serii jeszcze nie raz i nie dwa. Z czystym sumieniem polecam ją każdej osobie, które ceni sobie literaturę romantycznej w najlepszym możliwym wydaniu. W skali od jeden do dziesięć stawiam zasłużoną dziesiątkę. 

Tytuł: "Magia pocałunku"

Autor: Julia Quinn

Data premiery: 13.09.2022r.

Wydawnictwo: ZyskiSKA

Bridgertonowie...

Kto ich nie zna? Albo wcale o nich nie słyszał?

.

.

Miałam przerwę i... zapomniałam już jakie to dobre!

Ohh jak ja uwielbiam tę rodzinkę!🥰

Tego było mi trzeba...

Uśmiechu podczas czytania...

Śmiania...

Gadania do siebie 🤭

Zdecydowanie poprawiła mi ta książka wczorajsze samopoczucie...

.

.

Tym razem poznajemy historię Hiacenty - najmłodszej z tej uroczej rodzinki:)

Z początku myślałam, że ta część będzie nijaka... ale kiedy się rozwinęła! Nie chciałam, żeby się skończyła...🥺

Ale jak to mówią: "wszystko co dobre, kiedyś się kończy". Pociesza mnie jedynie fakt, że mogę w każdej chwili do tych książek wrócić, a wrócę na pewno!

.

Zatem...

Hiacynta w każdy wtorek czyta książkę Lady Danbury... A ta z kolei ma wnuka, którego znają wszystkie panny z towarzystwa. Przystojny Gareth St. Clair... przez przypadek tych dwoje na siebie wpada w teatrze. Oboje nie pałają oprymizmem do granej sztuki, ale przez grzeczność nie komentują tego na głos 🤭

Ojciec Garetha go nienawidzi... A sam mężczyzna nie ma nikogo prócz swojej babci. Wręcz marzy o tak licznej rodzinie jak ma Hiacynta...

Przypadkiem ich drogi ciągle się krzyżują, a ich uczucie zaczyna powoli kiełkować...

.

Jakie to było romantyczne!🥰

Płynęłam przez kartki tak szybko, że nawet nie wiedziałam kiedy dotarłam do końca...

.

Hiacynta i Gareth.

Ona - mądra, gadatliwa, mówi dużo, co drazniło nie jedną osobę wokół...

A on - samotny, z długiem... Czy może marzyć o miłości i założeniu rodziny?

.

.

Kiedy tych dwoje się spotka ich życie się zmieni...

Zmieni się na lepsze, bo... w ich życiu pojawi się miłość ❤️

.

.

.

Cudowna!

Polecam każdemu, kto zna, nie zna albo jeszcze się waha czy chce poznać! 😁

.

Teraz z niecierpliwością wyczekuje ostatniego tomu z Gregorym:)

Jedyną własnością Garetha jest stary pamiętnik rodzinny, który może kryć tajemnice z przeszłości... i klucz do przyszłości młodego człowieka - ukryty skarb. Problem polega na tym, że jest napisany po włosku, a Gareth w ogóle nie zna włoskiego. W społeczeństwie panuje zgoda co do tego, że nikt nie jest taki jak Hiacynt Bridgerton. Jest bardzo bystrą dziewczyną, bardzo szczerą i według Garetha czas spędzony w jej towarzystwie powinien być w małych dawkach. Ale jest w niej coś – coś fascynującego i niepokojącego – co go fascynuje i nie pozwala mu odejść… Kiedy on i Hiacynta spotykają się na dorocznym domowym koncercie rodziny Smith-Smith, wszystko zaczyna się na nowo…

W każdej chwili może się wydarzyć coś znaczącego (...) - A jeśli się nie wydarzy, należy zachowywać się tak, jakby się wydarzyło. Życie wydaje się wtedy barwniejsze!

Po sześciu tomach serii Bridegrtonowie wiedziałam, iż kolejny może okazać się, większym zaskoczeniem niż myślę. Dodatkowo nasuwa się wiele pytań, czy przypadkiem nie zostaną powielone historię, czy kreacja bohaterów nadal będzie tak dobra oraz, czy to zaskoczenie, nie będzie negatywnym odczuciem. Na wszystkie te pytania, odpowiedź dostałam już po stu stronach, gdzie zagłębiając się w historię, sam jej vibe był zupełnie inny od reszty, relacji Hiacynty i Garetha ma w sobie coś ze schematu, jednak został on urozmaicony i wpasowany do tego, jacy są bohaterowie i czego pragną w życiu. Ich relacja rozwija się w swoim niezależnym od niczego tempie, idealnie wpasowując się do tego, jakie poglądy prezentują. Samo zaskoczenie zdecydowanie należy do tych pozytywnych, dawno czytana książka, nie wciągnęła mnie tak bardzo, że walczyłam mimo wszystko ze snem, byle tylko dowiedzieć się, jakie jest zakończenie jeszcze przed nadchodzącym nowym dniem.

Całość recenzji [Adres usunięty]

Magia pocałunku. Bridgertonowie, autorstwa Julii Quinn, to siódmy tom serii. Moim zdaniem nieco gorszy, od poprzednich dzieł, ale nadal trzymający wysoki poziom. Powieść, mimo, że jest romansem, nie jest przesłodzona. To pozycja dla wysublimowanego odbiorcy, który nie czyta tanich "harlekinów", tylko ceni literaturę wyższych lotów.  Fabuła nie jest tak wciągająca jak w innym częściach, ale książkę czyta się przyjemnie i nie jest przeciągnięta na siłę. Od siebie daję ocenę 6/10. Może kiedyś do niej wrócę. 

Opinię tę piszę jako mężczyzna, który zazwyczaj nie zaczytuje się w romansach, lecz do lektury niniejszej powieści zachęciło mnie uznanie, jakim darzy się autorkę tego dzieła. Powiada się, że jest to współczesna Jane Austen. Co mogę powiedzieć po jej przeczytaniu? Aż tak daleko nie szedłbym w ocenie samej autorki, ale książka niewątpliwie warta jest uwagi. Wyróżnia się na tle innych dzieł tego typu. Zazwyczaj romanse mają zwyczajową fabułę. W tym przypadku sama historia miłosna jest niejako tłem dla innych wydarzeń.

Do tej pory nie przepadał za romansami. Mam chyba bardziej "męską" duszę, ponieważ jestem namiętną fanką kryminałów. Koleżanka z pracy jednak wciąż mówiła o tej książce i zachwalała nam ją w biurze. Postanowiłam zatem zapoznać się z tym dziełem i pożyczyłam ją od niej. Nie jest to może mój idealny typ książki, ale o powieści złego słowa powiedzieć nie mogę, ponieważ napisana jest w dobrym stylu, sam wątek miłosny nie przyćmiewa samej akcji, a sama historia jest dość ciekawa. Ode mnie zasłużone 7/10.

Miłość... Piękna, ale ciężka sprawa. Niesie ze sobą wiele ciepła, szczęścia i niezapomnianych chwil, ale również pewien rodzaj cierpienia, obaw i poświęcenia. Mimo tych negatywnych cech duża część z nas jest na nie gotowa. Szczęście, które daje albo obiecuje miłość, jest wystarczającą motywacją, by oddać swoim bliskim serce. Czy naprawdę warto? To mocno retoryczne pytanie, na które jednak zdecyduję się odpowiedzieć. Osobiście bez zawahania odpowiadam, że tak – warto. Skąd dzisiaj takie rozważania?

Hiacynta Bridgerton jest kobietą unikatową, kobietą z własnym zdaniem i własnymi poglądami, co w ówczesnych czasach niekoniecznie jest dobrze widziane. W szczególności gdy chce się wyjść za mąż. Mijają lata, sezon za sezonem, a Hiacynta dostaje tylko niegodne uwagi propozycje małżeństwa, a ostatnio w ogóle ich nie ma. Natomiast Gareth słynie ze swoich ekscentrycznych zachowań, często wiążących się z rozpustą. Poza tym wszyscy wiedzą, że od wielu lat jest skonfliktowany ze swoim ojcem. Co się wydarzy, gdy tę dwójkę połączy pamiętnik babci Garetha?

W moim przypadku "Brdigertonowie" to bardzo nietypowy wybór, przy którym trwam. Od razu podkreślę, że nie czytałam wszystkich tomów, jednak parę mam za sobą i mam również za sobą serial, więc ogólną koncepcję poznałam. Nie jest w moim stylu, zaczynając od tego, że nie jestem fanką romansów, a kończąc na tym, że nie cierpię sag rodzinnych. Tymczasem właśnie ten cykl łączy w sobie obie rzeczy i w jakiś nieuzasadniony sposób wabi mnie. Uważam, że to bardzo przeciętna lektura, niemniej z pasją się jej oddaję. A robię ten wywód po to tylko, by powiedzieć, że "Magia pocałunku" bardzo mi się podobała! Naprawdę i mówię to pierwszy raz odnośnie "Bridgertonów". Z czego to wynika? Potrzymam Was w niepewności i zacznę od wad.

Przede wszystkim styl autorki jest w moim odczuciu tak zwyczajny, tak bardzo niewyróżniający się niczym, że aż nudny. Lecz nie mogę mu odmówić pewnego rodzaju prostoty i dawania przyjemności, może bardziej relaksu, w czytaniu. Dla wielu jest to zapewne zaleta, jednak mnie niepomiernie to irytuje i psuje wiele pozytywnych aspektów. Tym bardziej że brakuje mi dopracowania i spójności. Oczekiwałabym czegoś więcej...

Za to fabuła tym razem wyjątkowo pozytywnie mnie zaskoczyła. Może nadal nie jest to wyjątkowo skomplikowana historia na miarę mojej fantastyki, lecz w porównaniu do poprzednich tomów, które czytałam, widzę olbrzymi postęp. "Magia pocałunku" nie skupia się wyłącznie na romantycznych aspektach, ale dodaje również wątek tajemnicy, która z rozdziału na rozdział rozwiązuje się i wabi zakończeniem. Pojawiają się też poważniejsze motywy i rozważania, które mogą przynieść dużo dobrego, jeśli ktoś zdecyduje się przeanalizować pewne sprawy na głębszym poziomie.

Tematycznie siódmy tom "Bridgertonów" wypada też ciekawie. Tym razem jest poruszony wątek pochodzenia i wychowania. Kojarzy mi się to z odwiecznym dylematem: środowisko czy geny? Co tym razem wygra? Czy w ogóle coś może wygrać? Jeśli dołączy się do tego barwną postać Hiacynty i jej miejsce jako kobiety, można dostrzec to wspomniane głębsze dno. W końcu w ówczesnych czasach kobieta miała potulnie podporządkować się mężowi i wyłącznie spełniała swój cel życia, rodząc dzieci. Nieważne było, czy kobieta pragnie właśnie takiego życia, czy jest to jej decyzja i czy przypadkiem nie jest inteligentniejsza niż jej mąż i jest w stanie dokonać wielkich rzeczy. Te stereotypy, które Julia Quinn próbuje łamać w swojej powieści, rażą i udowadniają dobitnie, jak wielki postęp robimy i do jakiego jeszcze możemy dojść.

Wracając do aspektów troszkę bardziej warsztatowych, to kreacja bohaterów zawodzi. Cały cykl ma tak potężną gamę różnych osobowości, które można by poprowadzić niezwykłą ścieżką, a tymczasem pisarka ogranicza się do dwóch głównych postaci. Hiacynta i Gareth stanowczo zyskali moją sympatię i byli nietuzinkowi, lecz ich otoczenie było tak bardzo pominięte, że trudno było to zignorować. Nie rozumiem, czemu w ogóle rodzeństwo Hiacynty jest tak zaniedbane. Przecież oni istnieją w tej historii, są kimś bliskim i osoby, które czytały poprzednie tomy, doskonale ich znają. Gdzie oni są? Ja rozumiem, że jest ich ósemka i to w różnym wieku, więc wszyscy nie są najlepszymi przyjaciółmi, ale nadal są członkami rodziny.

Tak jak już wspomniałam w początkowych częściach, "Magia pocałunku" bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i dała nadzieję odnośnie tomów, których jeszcze nie czytałam, z tego cyklu. Dostałam odpoczynek, przyjemnie spędzony czas, ale też niecałkowicie typowy romans. Oczywiście on nadal dominuje, ale nie zabiera innych, istotnych elementów.

Dawniej byłam przekonana, że romans historyczny równy jest nudzie i banalnym wydarzeniom. Omijałam ten gatunek szerokim łukiem i nawet nie chciałam spróbować zaryzykować. Wówczas na scenę wkroczyłam Julia Quinn i całkowicie odmieniła moje podejście do tematu udowadniając, że siła danej powieści tkwi nie w jej gatunku a w przedstawieniu prezentowanej treści.

Autorka prowadzi nas przez przygodę, która wprowadza na scenę charyzmatycznych, oryginalnych bohaterów oraz emocje jakich zupełnie się nie spodziewałam, kiedy pierwszy raz sięgałam po jej twórczość. Dziś mamy przyjemność czytać już siódmą odsłonę serii Bridgertonowie, ale każda z kolejno prezentowanych opowieści trzyma wysoki poziom, bawi zwrotami akcji, intryguje podjętym romansem i zawsze pozostaje w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. To kostiumowa wersja współczesnych miłosnych opowieści, ale w dużo ciekawszej, bardziej romantycznej odsłonie z pazurem i potencjałem, w pełni wykorzystanym przez autorkę. I chociaż osobiście polecam Wam zachować chronologię czytania to zaczynając od środka, czy nawet od końca jestem przekonana, że i tak zauroczy Was styl i wykonanie Quinn.

Hiacynta to barwna postać, która nie potrafi trzymać języka za zębami. Mówi to co myśli, nie owija w bawełnę i często szokuje swoich słuchaczy. Na przestrzeni całej serii zdobyła pokaźne grono ulubionych bohaterów, ale Hiacynta wyraźnie wysuwa się na prowadzenie, ponieważ z łatwością potrafiłam utożsamić się z jej zaciętym charakterem. Autorka wspaniale uchwyciła jej buntowniczą naturę wobec aktualnie panujących zasad i subtelny sprzeciw kierowany ku romantycznym uniesieniom. Jednak jak to często bywa, uczucie pojawia się w najmniej odpowiednim momencie. Na jej drodze pojawia się bowiem Gareth St. Clair z tajemnicą swojego rodu a to kusi Hiacyntę bardziej niż jego sprzeciw wobec jej zasadom.

Nuta tajemnicy w tle, mocne odniesienie do wydarzeń z przeszłości oraz zagadka pojawiająca się na drugim planie zabarwiają wydarzenia różnymi emocjami i sprawiają, że przez fabułę płynie się z czystą przyjemnością. Mam ogromną słabość do Bridgertonów, ich tradycji, moralnych wartości czy niebanalnych charakterów, więc po każdą nową powieść w której pojawia się ta nietypowa rodzina sięgam z wielkimi oczekiwaniami. Quinn nigdy mnie nie zawiodła a swoim najnowszym dziełem jedynie udowodniła jak wielki talent drzemie w jej dłoniach i jak sprawnie potrafiła przełożyć powieść historyczną na współczesne wartości, dodając jej pazura oraz inteligencji, wynosząc opowieść poza tłum i stawiając na czele najlepszych romansów.

"Magia pocałunku" bawi, poprawiając poczucie humoru, intryguje, prowadząc nas ku zaskakującym wydarzeniom i przyspiesza bicie serca, ponieważ pomimo licznych wątków wciąż najważniejsze są romantyczne dramaty. To idealna propozycja na poprawę nastroju, oderwanie myśli od ponurej codzienności czy skosztowanie gatunku w najlepszej jego odsłonie, ponieważ Julii Quinn nikt nie może się równać. Dużo dobrej zabawy, cudownych bohaterów i miłości stawiającej czoła niepowodzeniom, czyli lektura dla wszystkich bez wyjątku!

Nie mogę się doczekać, że to już ósmy tom cyklu o rodzinie Bridgerton, moja przygoda z nimi zaczęła się dość późno, ale to nie znaczy, że byłam z lektur niezadowolona. Wręcz przeciwnie świetnie się bawiłam, nie mogąc się doczekać na dalszych losów bohaterów. Julia Quinn potrafi intrygować i sprawić, że lubi się stworzone przez nią postacie i im kibicuje. Wbrew pozorom kobiety w tych czasach wcale nie miały lekko, musiały się pilnować na każdym kroku, szybko zostać matkami i gospodyniami domowego ogniska. Gdzie tutaj miejsce na pasję? Czy oprócz plotek, swatania i wychowywania dzieci chciały czegoś więcej?

Główna bohaterką książki pod tytułem „Magia pocałunku” autorstwa Julii Quinn jest Hiacynta Bridgerton, kobieta, która pragnie od życia znacznie więcej. Jest bardzo mądra i inteligentna, ma swoje zdanie i nie ma zamiaru dać się zaszufladkować i wyjść za mąż za pierwszego lepszego absztyfikanta. Kobieta jest najmłodszą córką Lady Bridgerton i istnym utrapieniem. To jej trzeci sezon łączenia w pary i chociaż uczestniczy skrupulatnie we wszystkich przyjęciach i balach nic nie wskazuje, aby miało się to zmienić. Raz w tygodniu odwiedza lady Danbury i uprzyjemnia jej czas swoim towarzystwem, obie panie czują do siebie sympatię, myślę, że dlatego, że mają zbliżone do siebie charaktery. Nawiązuje pewną relację z wnukiem kobiety, Gareth St. Clair potrzebuje jej pomocy przy tłumaczeniu zapisków jego prababki, mężczyźnie na tym zależało, a Hiacynta znała język włoski, więc mogła służyć mu pomocą. Czy to może okazać się motorem do tego, aby poczuć coś więcej? Czy tym razem ten sezon zakończy się skojarzeniem z kimś Hiacynty?

„Magia pocałunku” potrafi zauroczyć swoim klimatem i dobrym humorem, z którego znane są książki z cyklu o Bridgertonach. Pomimo upływającego czasu, oczekiwań na kolejną powieść i wielu innych książek, które w międzyczasie trafiły w moje dłonie, nie czułam problemu, żeby ponownie się wczuć w sytuacje tamtejszych mężczyzn i kobiet. Jakby na to nie patrzeć obie płcie znajdowały się pod pewnego rodzaju presją, aby sprostać oczekiwaniom rodzin. Nikt w życiu nie chce być sam, jednak znalezienie odpowiedniego partnera nie jest rzeczą łatwą. Hiacynta jest inteligentna, ciekawa świata i w pewien sposób ceni swoją niezależność. Gareth nie jest typem mężczyzny, który pragnie przywiązania do jednej kobiety, czy szybkiego ustatkowania. „Magia pocałunku” ukazuje zetknięcie się ze sobą różnych światów i ludzi, którzy pozornie do siebie niezbyt pasują. Hiacynta ma kochającą rodzinę, natomiast Gareth nie najlepiej radził sobie w kontaktach z ojcem, nie przepadał za spędem towarzyskim, można o nim powiedzieć, że jest samotnikiem. Książka była dla mnie ciekawa, czytalo mi się ją szybko i przyjemnie, dialogi mnie nie irytowały, byłam zaintrygowana, jak potoczą się losy głównych bohaterów.

W POSZUKIWANIU SKARBU

To już siódmy tom sagi o Bridgertonach! Kto by się spodziewał, że dotrę tak daleko, zważywszy na fakt, że im dalej w las, tym gorzej... Uparłam się jednak, że dokończę tę serię, by móc potem porównać ją z serialem. Tym razem Julia Quinn przybliżyła nam postać najmłodszej Hiacynty, która według wzmianek z poprzednich tomów jest istnym diabłem wcielonym. Ale czy na pewno? No cóż, spodziewałam się bardziej charakternej postaci, a Hiacynta jest raczej... specyficzna, lub raczej kreująca się na specyficzną. A tak naprawdę daleko jej do diabła wcielonego i super sprytnej bohaterki. A szkoda, bo mogłoby to wprowadzić więcej dynamiki do historii. Nasz drugi główny bohater - Gareth St. Clair to taki trochę buntowniczek, trochę zraniony chłopak. Między nim i Hiacyntą coś się rodzi i no cóż, to nie będzie spoiler, że będzie to romantyczna relacja. A początkowo jest to pod przykrywką tłumaczenia dziennika napisanego po włosku i poszukiwania klejnotów ukrytych przez babkę Garetha. Ten wątek dodaje trochę kolorytu całej historii, chociaż ciekawszy był w moim odczuciu temat tożsamości ojca Garetha. Były to jednak dosyć poboczne wątki i niestety nie były na tyle rozwinięte, by "zrobić" całą książkę. A problem w tym, że całość jest jakaś... nijaka. Pierwsze tomy tej serii miały w sobie jakąś iskrę, a teraz jej po prostu brakuje. Bohaterowie jakby coraz bardziej płytcy, a historii nie czyta się już z takim zaangażowaniem jak losy Daphne i Simona, czy Kate i Anthony'ego. I powtórzę to niestety po raz kolejny przy tej serii, ale gdyby Magia pocałunku była samodzielną książką, a nie częścią serii, to nigdy bym po nią nie sięgnęła. Zrobiłam to tylko i wyłącznie ze względu na sentyment do rodziny Bridgertonów.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których całą historię opowiada nam trzecioosobowy narrator, który podąża za Hiacyntą oraz Gareth'em, dzięki czemu lepiej poznajemy zarówno bohaterów, jak i ich myśli i uczucia, nim zdradzą nam je na głos. Jako, że czasy Lady Whistledown odeszły w niepamięć, rozdziały rozpoczynają krótkie notki sygnalizujące, gdzie znajdują się bohaterowie, niczym we wprowadzeniu do sceny teatralnej. Dodatkowo, dokładnie jak w przypadku poprzednich książek, ta również zawiera dodatkowy epilog z losami bohaterów całe lata później. Styl pisania autorki niezmiennie od siedmiu tomów nieco stylizowany na lata, w których osadzona jest powieść, ale jednocześnie prosty w odbiorze. Pod kątem technicznym nie miałam żadnych zgrzytów.

PODSUMOWUJĄC

Magia pocałunku to już siódmy tom serii i niestety da się to odczuć. Fakt, Julia Quinn chciała jakoś urozmaicić losy każdego z rodzeństwa, ale mimo że u każdego z nich ta historia miłosna potoczyła się nieco inaczej, to nie da się ukryć, że z tomu na tom jest coraz toporniej i bardziej nudno. Dlaczego w takim razie nie porzucę tej serii? Uwielbiam serial i początkowe tomy, a dotarłam już niemal do końca sagi, więc grzechem byłoby teraz odpuszczać.

Czy polecam? Niekoniecznie. Jeśli mielibyście sięgać po tę książkę jako jedyną z serii - nie traćcie czasu. Jednak jeśli chcecie mieć obraz całej rodziny Bridgertonów i tak jak ja sięgacie po kolei po każdy tom, to warto sprawdzić, jak to naprawdę jest z tą diabelską Hiacyntą. ;-)

Amanda Says

W końcu przyszedł czas na przedostatni tom przygód rodzeństwa Bridgerton. Czy i tym razem matce tak licznej gromadki uda się dobrze wyswatać najmłodsze dziecko? Przedstawiam Wam ,,Magię pocałunku”.

Hiacyncie Bridgerton nie w głowie małżeństwo, czy dzieci. Woli spędzać czas czytając, plotkując, czy podejmować różne wyzwania. A jednym z jej najnowszych wyzwań okazuje się Gareth St. Clair i tajemniczy pamiętnik jego babki.

Gareth St. Clair nie ma ciekawych widoków na przyszłość. Ojciec go nienawidzi i robi wszystko, żeby zrujnować rodzinne dziedzictwo, tak aby Gareth poza tytułem odziedziczył tylko wielkie długi. Jego wybawieniem może okazać się ukryty skarb, o którym wspomina babka w swoim pamiętniku. Tylko, czy po tylu latach uda się go odnaleźć?

Po każdą kolejną książkę Julii Quinn sięgam z wielką przyjemnością i poza jedną częścią, w której czegoś trochę mi zabrakło, każda okazywała się bardzo dobra, a „Magia pocałunku” okazała się jedną z lepszych.

W tej książce było wszystko to, czego szukam w romansach. Dobrze wykreowani bohaterowie. Nie sądziłam, że Hiacynta okaże się tak inteligentną i ciekawą postacią (chociaż nie wiem, czy w prawdziwym życiu byśmy się dogadały). Z każdej sytuacji próbuje wyjść zwycięsko, nie ma znaczenia, czy to jest coś ważnego, czy nie. Zawsze chce mieć ostatnie zdanie – dlatego, gdy poznaje Garetha, tak bardzo zaczyna on ją intrygować, bo nie ulega jej tak łatwo jakby sobie tego życzyła.

Jest też pewna tajemnica i poszukiwanie skarbu, co nadaje całej historii posmak przygody. No i to, co najważniejsze, jest chemia między głównymi bohaterami. Od razu czuć, że są oni dla siebie stworzeni, chociaż z początku nie zdają sobie z tego sprawy.

Tak jak i poprzedni książki, tak i tę czyta się bardzo szybko. Historia jest lekka i zabawna. Dialogi niewymuszone, pełnie humoru i często sarkazmu. Zanim się spostrzegłam, był już koniec. Zdecydowanie czuję niedosyt i nawet drugi epilog go nie zaspokoił, chociaż domknął pewną sprawę.

Podsumowując, jeśli komuś podobały się poprzedni tomy, to i po ten koniecznie musi sięgnąć. A jeśli ktoś jeszcze nie zna tej serii, to polecam zacząć od tomu pierwszego, chociaż i ten można przeczytać, nie znając poprzednich historii.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Wszystkim fankom dziewiętnastowiecznych romansów nie trzeba przedstawiać Julii Quinn, ponieważ doskonale znają jej twórczość lub oglądały dwa sezony bestsellerowego serialu na Netflixie. To już kolejny tom z cyklu, ale chyba najbardziej wartki i zabawny, a opowiada o najmłodszej z rodziny Bridgertonów – Hiacyncie.

Wiek staropanieński Hiacynty, spędzał sen z powiek nie tylko Colinowi Bridgertonowi, najstarszemu z rodu, ale i Violetcie, matce rzecznej dziewczyny. Mimo wielu propozycji, dziewczyna grzecznie odmawiała zamążpójścia, twierdząc, że woli się zakochać lub wyjść za człowieka, z którym nie będzie się nudzić. Cóż, nie zdaje sobie sprawy jednak, że uwielbiana przez nią lady Dunburry ma plan wyswatać ją ze swoim krnąbrnym wnukiem. Sprawa wydaje się być więc przesądzona.

Uśmiałam się setnie podczas czytania. Julia Quinn zachwyciła tutaj pomysłem na fabułę. I choć rzecz jasna książka ma taki sam rytm i pewien schemat co poprzednie, to jednak to, w jaki sposób tych dwoje się do siebie zbliża jest nad wyraz miły oku, a słowne przepychanki i celne riposty powodują, że uśmiech nie schodzi z twarzy.

To jedna z takich książek, które czyta się dla niewysłowionej przyjemności. Lekka, czasem nieco rubaszna, romantyczna i może nieco baśniowa. I choć współczesne kobiety może mierzić pewien rodzaj uległości wobec mężczyzny, swego rodzaju uzależnienie od niego i władza, to jednak czyta się to z zapartym tchem, bo wiadomo, że te czasy dawno minęły. Choć może w niektórych przypadkach nie do końca?

Polecam z czystym sercem. Lektury Quin to zawsze gwarancja przyjemności i odskoczni od codzienności.

Ten rodzaj literatury zdecydowanie do mnie trafił. W szkole nigdy nie ciekawiła mnie historia, ale przyjaciółka mnie strasznie namawiała, że warto, więc w końcu uległam. Na szczęście! Dzięki tej książce odkryłam, że romans historyczny może być nawet lepszy od klasycznego romansidła. Podoba mi się pomysł powrotu do historycznych czasów, bo pozwala to poznać dawne zwyczaje, kulturę i społeczeństwo.

Autorka wprost czaruje słowem. Świetne wydanie. Okładka nawiązuje do serialu na Netflixie. Wspaniała szansa, by porównać lekturę z adaptacją.

Na wstępie przyznam, że moja ocena może nie być całkowicie obiektywna, gdyż bardzo lubię powieści pani Julii Quinn. Fabuła, wokół której osnuty jest tom siódmy powieści zatytułowanej " Bridgertonowie" wciągnął mnie niemalże od samego początku. Jest w tej książce romans. Jest i tajemnica. Kochankowie nie pałają do siebie miłością od pierwszego wejrzenia. Ich uczucie budzi się z czasem, stąd nie wiemy, jakie będzie ostateczne zakończenie dzieła. Moim zdaniem książka warta przeczytania i to nie tylko przez wielbicielki romansów.