Lilie. Cienie przeszłości. Tom 4

O-MÓJ-BÓŻE!!!

Uwielbiałam tego autorka, ubóstwiałam jego kryminały, zakochałam się w thrillerze, który nie tak dawno popełnił, ale TAK BARDZO ROZKOCHAŁ MNIE W SOBIE POPRZEZ „Lilie”!

Co za klimat! Co za intryga! Co za kryminalna zagadka!

Dwa równolegle rozgrywające się dramaty. Dwa tragiczne wydarzenia, które spędzają policji sen z powiek. Z pozoru od siebie niezależne, w rezultacie prowadzące do mrożącego krew w żyłach zakończenia.

„Lilie” to kolejny tom cyklu z komisarzem Marcinem Zakrzewskim. Spokojnie, znajomość pozostałych tomów (do której oczywiście zachęcam) nie jest konieczna, by czerpać z lektury niewysłowioną przyjemność. To świetnie napisany, rasowy, perfekcyjny kryminał, z charyzmatycznymi, baaardzo intrygującymi bohaterami i znakomicie poprowadzoną mroczną fabułą.

Oszalałam, przysięgam.

Jak świetnie się bawiłam!

Proszę, rzućcie wszystko i czytajcie!

Drogi Autorze, po raz kolejny dziękuję za wspaniałą przygodę :)

Nadkomisarz Marcin Zakrzewski powrócił co mnie niezwykle ucieszyło, choć świeżo po lekturze "Totentanz " mam wrażenie, że autor dał mu tutaj odpocząć.

Fabuła opiera się na poszukiwaniach seryjnego zabójcy kobiet. Jest to były wojskowy, który prawdopodobnie stał się nieobliczalną maszyną do zabijania. Ciekawa była sprawa morderstwa sprzed lat.

Książkę rozpoczyna wątek zaginięcia młodego lekarza, Jakuba Bernatowicza, który z żoną mieszka w okolicy lasów, gdzie główne niebezpieczeństwo stanowią bagna. Okoliczni mieszkańcy podwrocławskiej wsi dość szybko organizują się i wyruszają na poszukiwania. Wiele wątków, dużo zawiłości i jeszcze więcej mylnych tropów.

Czy zabójstwa pięknych brunetek i zbrodnia sprzed lat mają wspólny mianownik? No i co wspólnego ma że sprawą przystojny doktor ginekolog?

Gorzka stworzył kolejną ciekawą książkę, gdzie tym razem głównemu bohaterowi trochę odpuścił i dał nieco wytchnienia przy boku nowej kobiety.

Pozytywnym i niemałym zaskoczeniem dla mnie był powrót Parola i jego przemiana. Tę metamorfozę oceniam na zdecydowany plus w ogólnym rozrachunku.

"Lilie" - moje pierwsze zetknięcie z piórem @mieczyslawgorzka

Rezultat? Dodanie do listy #doprzeczytania poprzednich tomów serii #cienieprzeszłości oraz innych książek autora.

"Doktor Jakub Bernatowicz po awanturze z żoną idzie do lasu i przepada bez śladu. Podczas pościgu za byłym żołnierzem podejrzanym o zabójstwo narzeczonej, policja odnajduje zwłoki zamordowanych brutalnie innych kobiet. Policjant z jednej z powiatowych komend bada sprawę gwałtu sprzed wielu lat podejrzewając, że skazany został niewinny człowiek. Tymczasem ofiar jest coraz więcej. Czy wszystkie te sprawy mogą się ze sobą łączyć?

W chaosie wydarzeń i związków między nimi, nadkomisarz Marcin Zakrzewski będzie musiał odnaleźć Bestię zanim pojawią się nowe ofiary. Tylko, że wszystkie tropy wiodą donikąd, a podjęte przez Zakrzewskiego decyzje doprowadzą do dramatycznego finału."

Początkowy wątek z Jakubem Bernatowiczem rozbudził mocno moje zainteresowanie. W kolejnych rozdziałach zaczęłam się jednak gubić, a w głowie czułam coraz większy chaos. Przytłoczyła mnie ilość postaci, ich rola, ilość wątków i teoretycznie niezwiązanych ze sobą spraw. Nie zniechęcając się jednak szukałam powiązań, próbowałam łączyć wątki, które niespiesznie podawał nam autor, ale nie było to proste zadanie. Choć mój umysł pracował na wysokich obrotach, nie udało mi się przewidzieć zakończenia historii.

"Lilie" będą kojarzyć mi się z mrocznym, dusznym klimatem i mokrym, wciągającym bagnem w głębi ciemnego lasu. Głos Filipa Kosiora idealnie komponuje się z tą specyficzną atmosferą i wywołuje w słuchaczu dreszcz emocji.

Mam poczucie, że każdy szczegół fabuły został skrupulatnie przemyślany, a książka ta łączy w sobie wszystkie cechy, jakich poszukują miłośnicy kryminałów. Dla mnie była to wspaniała, czytelnicza uczta.

"Zbrodnia to niesłychana,

Pani zabija pana;

Zabiwszy grzebie w gaju,

Na łączce przy ruczaju,

Grób liliją zasiewa,

Zasiewając tak śpiewa:

"Rośnij kwiecie wysoko,

Jak pan leży głęboko;

Jak pan leży głęboko,

Tak ty rośnij wysoko".

Takimi słowami rozpoczyna się powieść Mieczysława Gorzki i właśnie to motto zdaje się złowieszczo wybrzmiewać w głowie czytelnika podczas lektury. Lektury historii wciągającej niczym lokalne bagno. Z każdą przewracaną stroną wydaje nam się, że wciąż mamy szansę utrzymać się na powierzchni, że tropy przez niego podrzucane sprawiają, że wiemy, kto stoi za serią brutalnych morderstw… Nic jednak bardziej mylnego, bowiem autor tak misternie utkał fabułę, że do samego końca nie mamy pewności, czy nasze przypuszczenia są słuszne.

Lubię powieści, które poza emocjami, jakie wywołuje ich lektura, potrafią zaciekawić. A to u Gorzki jest na pierwszym miejscu, bowiem cała opowieść osnuta niejako na kanwie znanej ballady, stanowi historię niesamowicie interesującą. Od smaczków z policyjnego podwórka, przez tajemnice z gabinetu ginekologicznego, a na samej intrydze kryminalnej skończywszy. Autor niczym wprawny krawiec stworzył historię skrojoną na miarę. Tutaj każdy element ma znaczenie, każdy drobiazg może przechylić szalę na stronę przybliżającą nas dotarcia do prawdy. I muszę przyznać, że ta mroczna zabawa z czytelnikiem udała mu się wybornie, bowiem od „Lilii” nie sposób się oderwać.

W nowej powieści Mieczysław Gorzka skupia się na pokazaniu pracy policji, ukazując aktualną specyfikę działania przedstawicieli prawa versus czasy, w których rządziła komuna, obnażając tym samym opieszałość ówczesnych służb. Ingerowanie w sprawy, w których często były tuszowane przewinienia innych (wysoko postawionych), lub zrzucane winy na barki „kozła ofiarnego”, były na porządku dziennym. Ciekawą postacią wydaje się tutaj komisarz Wiktorski, który z jednej strony, jest człowiekiem oddanym pracy, a z drugiej, bardzo chce naprawić błędy z przeszłości, nawet jeśli dla niektórych ofiar systemu na takie zadośćuczynienie będzie już za późno...

Gorzka maluje obraz społeczności lokalnej, w której wciąż żywe są waśnie i spory. Zakorzenione w świadomości mieszkańców, są solą w oku mimo upływu lat. Autorowi udało się oddać klimat nieco zaściankowej miejscowości, w której niby każdy wie wszystko o każdym, ale kiedy przychodzi co do czego, nabiera wody w usta. Zło zdaje budzić się z letargu, a za dawne grzechy przyjdzie zapłacić… I te niepokojące elementy związane z lokalnymi bagnami, nie tylko wywołują w czytelniku niepokój, ale wplecione w fabułę, stanowią wartość dodaną całej historii. Zupełnie, jakby autor chciał zaczerpnąć z Mickiewiczowskiej ballady nie tylko tekst do motta, ale i przenieść do swojej powieści całą jej tajemniczą i mroczną aurę.

Podsumowując:

„Lilie” to misternie skonstruowany kryminał, który czyta się z zapartym tchem. Autor świetnie zbudował całą historię, która wciąga od pierwszej strony niczym lokalne bagna. Gorzka stopniowo buduje napięcie, wrzucając czytelnika w wir niewiadomych i oszczędnie odkrywa kolejne elementy układanki. A ta jest nie tylko bardzo ciekawa, ile totalnie nieprzewidywalna. Mroczna, gęsta i lepka atmosfera otula nas niczym mgła, z której próbujemy wyjść w kierunku rozwikłania zagadki i po omacku składamy w całość poszczególne fakty i poszlaki. Rewelacyjnie się bawiłam, stąpając po śladach Marcina Zakrzewskiego

Brutalna proza, która boli, ale też zmusza do myślenia. Gorzka pisze tak, że czujesz zapach brudnych ulic, słyszysz ciche dialogi i drżysz na kolejne zwroty akcji.