Łaskun. Lipowo. Tom 6

Muszę przyznać , że Łaskun wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Już na samym początku ksiązki mamy do czynienia z makabrycznym morderstwem. Po odkryciu następnych zwłok robi się jeszcze ciekawiej , gdyż jednym z podejrzanych robi się  sam Podgórski. Daniel sobie nie pomaga swoimi decyzjami o ucieczce. Tak na marginesie to już w Utopcach Daniel sobie skomplikował życie ,myślałem że już bardziej tego nie może zrobić a jednak okazało się , że może. Akcja nawet na chwilę nie zwalnia , dochodzą nowe wątki , nowi podejrzani którzy sprawiają , że nie chce się przestawać czytać Łaskuna. Fajnie , że wraca Klementyna , która zaliczyła przymusowe wakacje;). Bez Klementyny to nie byłoby to samo. Wszystkie wątki autorka na końcu fajnie rozwiązała choć nie powiem przez chwilę myślałem , że Weronika pomoże pewnemu chłopcu. Książka bardzo dobra , żadna wcześniejsza nie miała tak mocnego początku i tak dobrego tempa i duży plus za to , że cieżko przestać czytać, bo cały czas trzyma nas w napięciu.

Brutalne zbrodnie po raz kolejny wstrząsają mieszkańcami Lipowa i okolic. Tym razem morderca wykazał się wyjątkowym okrucieństwem i bezdusznością. Najgorsze jednak, że dowody wskazują na Daniela Podgórskiego. Jak aspirant zachowa się w wyniku tak niecodziennych okoliczności? Czy dowiedzie swojej niewinności?

Ze swoją sympatią do Katarzyny Puzyńskiej nie kryłam się od początku. Każdą kolejną powieścią podbija moje serce na nowo i udowadnia, że świetnie odnajduje się w tym świecie przepełnionym mrocznymi zbrodniami i przesączonym krwią ofiar. Szósta część serii może budzić pewien niepokój. Ciężko uwierzyć, że autor wciąż potrafi utrzymać wysoki poziom i ponownie zaintrygować czytelnika. W przypadku tej pisarki wszystkie wątpliwości są niepotrzebne, a nawet, jak się okazuje, nieuzasadnione.

Puzyńska zabiera nas w ponurą i budzącą grozę podróż w głąb ludzkiego umysłu. Zdaje się, że jak nikt inny potrafi wczuć się w psychikę człowieka chorego, pragnącego siać strach i czynić zło- mordercy. Wykreowany przez nią sprawca to postać pełnowymiarowa i charakterna. A co więcej, to człowiek taki, jak każdy z nas, próbujący odnaleźć się w społeczeństwie, pragnący odpłacić za krzywdy, mający problem z zapomnieniem i wybaczaniem. Bardzo podoba mi się, że autorka poszukuje motywów, próbuje dotrzeć do psychiki, zastanawia się po co i dlaczego, a swoją ciekawość przelewa na czytelnika. Nic nie dzieje się bez powodu. Ani w życiu, ani w jej książkach.

Tym razem przyjrzała się bohaterom jeszcze głębiej, jeszcze wnikliwiej. Sięgnęła do rozwiązań znanych i popularnych, ale jak to ona, wykorzystała je w niebanalny i przekonujący sposób. W jej powieściach wszystko wydaje się szczere, prawdziwe i nieprzesadzone. W czytelników uderza realizm okoliczności, pięknie podkreślony swojskością Lipowa i bohaterów, do których lubimy wracać. Jej funkcjonariusze nie wyobrażają sobie życia bez tej pracy ale często skrępowani są prywatnymi sprawami i osobistymi problemami. W te problemy zagłębiamy się razem z nimi, kolejny raz konfrontując naszą opinię o nich z bieżącymi wydarzeniami. A Puzyńska chętnie miesza w ich i tak dość skomplikowanych życiorysach.

Podczas czytania kryminałów uwielbiam ścigać się z autorem, próbując rozwiązać zagadkę na własną rękę, jeszcze przed zakończeniem książki. Tym razem nie udało mi się poskładać wszystkich elementów na czas. Och, jakże ona uwielbia z nami igrać. Wodzić nas za nos, mieszać szyki, korzystać z podchwytliwych trików. Ciężko za nią nadążyć i ciężko się nie pogubić. Co ważniejsze jednak nie zostawia nas z pytaniami, wyjaśnia, pozwala by każdy fragment wskoczył na swoje miejsce. A wszystko owiane jest tą mroczną i duszną atmosferą, szczególnie charakterystyczną dla niewielkich miejscowości, gdzie wszyscy wszystkich znają.

Uwielbiam rozwiązania, na które decyduje się Puzyńska- w tym przypadku fragmenty pamiętnika, krótkie listy. W ten sposób łatwo urozmaicić i trochę ubarwić akcję, przy okazji mocniej intrygując czytelnika i zatrzymując go przy książce.

Mam wrażenie, że wycieczki do Lipowa nigdy mi się nie znudzą i z lekką paniką myślę o tym, że przyjdzie czas na zakończenie tej serii. Naprawdę dobrze się bawię z bohaterami wykreowanymi przez autorkę i chętnie śledzę historie następnych morderstw. Z wielką niecierpliwością oczekuję kolejnej powieści. Albo i kilku.

Aż mi głupio pisać kolejną recenzję książki autorstwa Pani Katarzyny Pużyńskiej. W każdej z nich jest tyle ochów i achów, że chciałoby się wreszcie napisać jak to loty autorki serii o Lipowie się obniżają. Nic z tego! "Łaskun" jest żywym.... eee raczej papierowym dowodem na to, że talent literacki Pani Katarzyny ma się wyjątkowo dobrze.

Tym razem Daniel Podgórski nie jest kryształowo czystym charakterem. Co więcej - ślady pozostawione przez sprawcę okrutnego morderstwa sędziego Jaworskiego i Swietłany prowadza prosto do Daniela. Cóż mu pozostaje! Daniel Podgórski wziął nogi za pas i.... no niestety więcej napisać nie można. Jak zwykle w powieściach o Lipowie każdy element intrygi ma swoje miejsce i zdradzenie najmniejszego kawałeczka układanki niesie za sobą spore konsekwencje. Trzeba jednak dodać, że oprócz podwójnego morderstwa znajdziemy wiele innych "kryminalnych atrakcji". Jest afera w klubie nocnym, jest handel prochami, jest pedofil i skorumpowany gliniarz. Jednak ja najbardziej lubię mistyczną atmosferę tych powieści. Zielarka, stare leśne chaty... niepowtarzalny klimat.

Dodać trzeba koniecznie, że Klementyna Kopp również pojawia się na kartach powieści. Co więcej - jej osoba nadal budzi kontrowersje choć nieco słabsze niż w poprzednich częściach. Nadal wykracza swoim zachowaniem poza ramy, a jej nieszablonowe myślenie pozwala wiele wyjaśnić, jednak nie ulega wątpliwości, że obecna Klementyna jest taka bardziej poukładana.

"Łaskun" jest bardzo specyficznym kryminałem. Rzadko kiedy autor tak szybko personalizuje zabójcę. Tu już w połowie książki zaczynamy się domyślać o co chodzi. Jednak pomimo świadomości "kto zabił" powieść nadal wciąga czytelnika i niezmiennie intryguje. Sposób pisania Pani Pużyńskiej ma w sobie to coś, co nie pozwala odłożyć książki (czytnika). Czytałam jedząc, gotując (o wannie nie wspomnę). Czytałam na spacerze z psem, czytałam nawet w samochodzie stojąc na światłach. Wciąga nieprzeciętnie.

"Łaskun" to szósty tom sagi o Lipowie i absolutnie nie mam dość. Chciałoby się powiedzieć: więcej, więcej Pani Katarzyno! Ale nie będę tego mówić głośno. Niech sobie Pani Kasia pisze te powieści w swoim tempie, byleby były one tak samo świetnie jak do tej pory.

Łaskun to 6. tom bardzo obszernego i dynamicznie rozwijającego się cyklu oraz doskonałej sagi kryminalnej o policjantach z Lipowa.

Książki te łączą w sobie elementy klasycznego kryminału i powieści obyczajowej z rozbudowanym wątkiem psychologicznym. Czyta się je świetnie.

Niby jest to seria, ale jednocześnie każdy tom jest odrębną całością. Można je czytać po kolei, można bez zachowania kolejności.

Katarzyna Puzyńska po raz kolejny po mistrzowsku wywiązała się z zadania.

Wcześniejsze pięć tomów przyzwyczaiło mnie do pewnego stylu pisania, sposobu prowadzenia śledztwa i całej tej otoczki tak charakterystycznej dla Puzyńskiej i jej Lipowa. Jednak Łaskun jest inny, no może trochę inny. Bo jednak nadal to stara (nie w kontekście wieku, a znajomości, że tak się wyrażę literackiej), dobra Puzyńska.

Nie chcę zdradzać szczegółów, żeby nie dobierać czytelnikom elementu zaskoczenia i wielkiej przyjemności wynikającej z lektury książki. Napiszę tylko, że ponownie mamy do czynienia z genialnie skonstruowanym kryminałem, którego akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku w mazurskiej głuszy. Atmosfera takiego miejsca jest delikatnie to ujmując..klaustrofobiczna, duszna, wszyscy się znają, wszystko o sobie wiedzą. Jeżeli dodamy do tego zbrodnię, próbę dojścia do prawdy, tajemnice skrywane przez mieszkańców, mamy świetną lekturę z doskonałym materiałem poglądowym w zakresie zjawisk psychologiczno-socjologicznych.

Od początku lektury nasuwało mi się porównanie z kryminałami w starym, dobrym angielskim stylu. Ta sama klaustrofobiczna atmosfera, znające się na wylot grono ludzi, skrywane tajemnice, duszność, umiejętnie dozowana groza, napięcie. Trzeba autorce przyznać, że genialnie oddaje klimat, z każdą kolejną książką lepiej.

Poza tym tym tomem poszła o szczebelek wyżej, zafundowała czytelnikom nie tylko doskonały kryminał, jak żaden inny tom serii wymagający myślenia, uruchomienia szarych komórek, ale także w sposób znacznie bardziej mistrzowski niż miało to miejsce w innych książkach, wymieszała perypetie życia prywatnego policjantów ze zbrodnia i to jaką zbrodnią. Dodatkowym atutem jest także problem, bardzo zresztą specyficzny, który autorka porusza, wokół którego snuje sporą część intrygi. Jednak ani jednym słowem nie zdradzę o co chodzi, chociaż nie ukrywam, korci mnie.

Puzyńska w mistrzowski sposób wprowadza sporo wątków pobocznych, podsuwa czytelnikowi liczne, jak się okazuje błędne tropy i generalnie przez całą książkę nie daje czytelnikowi ani chwili oddechu, zmusza do ciągłej lektury, do wysilania szarych komórek, a wciągająca lektura sprawia, iż ponad 800 stron Łaskuna czyta się w mgnieniu oka.

Gorąco zachęcam do lektury i nie ukrywam, bardzo niecierpliwie czekam na 7. tom:)

"Właściwe pytanie jest najważniejsze."

Pomimo, że książka jest naprawdę grubym tomiszczem, to jednak błyskawicznie mkniemy po jej stronach w poszukiwaniu rozwiązania intrygującej kryminalnej zagadki. Chcemy jak najszybciej dowiedzieć się, co fascynującego przygotowała dla nas autorka w fabule, jak rozwiną się kolejne wątki, czym zaskoczą nas powieściowe postaci, dokąd zmierzać będą nasze detektywistyczne przypuszczenia i czy uda się nam celnie wytypować tożsamość mordercy. "Łaskun" zapewnia świetną zabawę kryminalną, tym bardziej wciągającą, bo wzbogaconą o bardzo dobrze nakreślone elementy obyczajowe, wyborne wykorzystanie psychologicznych aspektów i z wyczuciem wplecione sensacyjne fragmenty. A osadzenie akcji w polskich realiach nadaje książce dodatkowej wartości. Pasuje mi takie rozbudowanie treści, dające szerszą perspektywę, a jednocześnie skupiające uwagę na istotnych detalach. Bardzo łatwo wówczas przenieść się w kreowaną rzeczywistość, intensywniej zaangażować w jej obraz, nawiązać silną nić sympatii i porozumienia z głównymi bohaterami.

Taki wydawałoby się przyjemny tytuł książki, ale jakże wielki może drzemać w nim potencjał do snucia mrocznych aspektów i intrygujących motywów działań czarnego charakteru. Mocno wciągamy się w śledzenie wyjaśniania wyjątkowo makabrycznego morderstwa sędziego i nieznanej kobiety. Katarzyna Puzyńska umiejętnie drażni wyobraźnię czytelnika, podrzuca mylne tropy, kolejne tragiczne zdarzenia, skłania do tworzenia ciekawych przypuszczeń, aktywnego uczestnictwa w rozwiązywaniu skomplikowanej zbrodni. Tym razem, role odwracają się i to policjant staje się głównym podejrzanym, uciekającym przed stawianymi mu zarzutami i próbującym wykazać swoją niewinność. Akcja bardzo dynamicznie rozwija się, stopniowo odkrywane są kolejne tajemnice i sekrety, a Daniel Podgórski coraz bardziej uwikłany w dramatyczne wydarzenia i niespodziewane zbiegi okoliczności. Autorka świetnie rzuca nas w wir mnogości motywów i możliwości popełnienia zbrodni. Kolejny raz zaskoczona zostałam zakończeniem powieści, tożsamością mordercy, a także niejednoznacznym odbiorem oblicza sprawcy. Bardzo dobra propozycja czytelnicza, kilka godzin świetnego zaczytania, dynamiczna akcja, wiele nieoczekiwanych zwrotów, nietuzinkowe postaci, te dobrze już nam znane, jak i pojawiające się dopiero w tej odsłonie serii. Każdy tom można czytać niezależnie od wcześniejszego, szybko odnajdziemy się wśród bohaterów i poprzednich wydarzeń.

[Adres usunięty]