Krwawe morze. Cień sułtana. Tom 2

Powieść historyczna ma swoje plusy i minusy. Jak każdy gatunek ma także wielu fanów i przeciwników. Osobiście stoję gdzieś pośrodku, zdecydowanie polecając gatunek, jednak decyduję się wyłącznie na te powieści, które wydają mi się najbardziej wartościowe.

Książka Marii Parzyńskiej była wyborem spontanicznym. Nie znam wcześniejszych książek autorki, więc nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po lekturze. Z dużą dawką niepewności i przezornie nie nastawiając się na lekturę pełną wrażeń pozwoliłam na to, by autorka sama mnie do siebie przekonała. Akcja rozgrywa się na przestrzeni kilku lat, opisując wydarzenia związane z Imperium Osmańskim. Aby sprawnie nakreślić wątki historyczne i osadzić je w fabularnej wersji potrzeba dużej wiedzy i zaangażowania. Bez wątpienia autorka udowodniła, że jeśli chodzi o te aspekty - nikt nie może zarzucić jej braku precyzji. Każde kolejne lata czy historie opowiadane w poszczególnych rozdziałach były dla mnie opisami realnymi i wartymi kontynuowania, ciekawie nakreślonymi z wprawą bajarza i wiedzą historyka.

Wojska osmańskie już od niemal roku nie odpuszczają oblężenia weneckiej twierdzy Famagusta. Dowódca twierdzy wydaje rozkaz kapitulacji. Jak można postąpić inaczej, gdy dookoła panuje głód, wycieńczenie i wszechobecny widok śmierci? To jeden z lepszych elementów fabuły - mocne nawiązanie do tragedii dotykającej zwykłego człowieka. Ludzie nie mają pojęcia jak przeciwdziałać zaistniałej sytuacji, próbują egzystować w miejscu, w którym trudno jest żyć. Natomiast w Stambule trudno ukryć nieudolne rządy sułtana. Ocalenie Imperium Osmańskiego wisi na włosku w przypadku dwóch nierównych w rozgrywce stron. Niedługo pojawi się decydująca bitwa, która pod Lepanto rozstrzygnie o losach świata. Jaką rolę odegra w tym wszystkim piętnastoletnia Birgül, której przyjdzie wybierać między sercem a rozumem?

Intrygi i krwawe starcia to pomysł na akcję pełną wrażeń. Autorka szczegółowo dopracowała starcia i postacie, dzięki czemu obraz historyczny jest mocną formą przekazu, ale nie jedyną. Jest w tym wszystkim nawiązanie do społeczeństwa, ludzkiego sumienia, miłości i przeznaczenia. Nie skupiając się na wielkiej potędze a indywidualnej postaci Maria Paszyńska pokazała, że na tle historycznych wydarzeń rozgrywały się prywatne ludzkie tragedie.

Trzeba lubić podobne historie by móc się w nich zaczytywać. Pamiętam doskonale jak broniłam się przed podobną literaturą na wszystkie strony i nie chciałam słyszeć, że to naprawdę wartościowe książki. Dopiero niedawno pozwoliłam sobie na złamanie mojej niepisanej zasady i pierwsze kroki w tym gatunku, jednak - nie żałuję. Podobnie jest z książką pisaną przez Marię Paszyńską. Cieszę się, że miałam okazję poznać twórczość tej autorki, bo "Krwawe morze" czyta się szybko i przyjemnie. Dla fanów gatunku będzie to nie lada gratka, bo tam gdzie pojawia się intryga w duecie zawsze otrzymujemy wartką akcję.

„Krwawe morze” czyli drugi tom serii sułtańskiej spod pióra Marii Paszyńskiej. Jest to kontynuacja losów Mehmeda Paszy Sokollu oraz porwanej przy oblężeniu Szigetvaru Jeleny, która została wcielona do haremu w pałacu Topkapı. W życiu Paszy nigdy nie brakowało ciągłych wyzwań i kolejnych kłopotów, a wrogowie czaili się na każdym kroku, tak było i tym razem, kiedy postanowił podjąć walkę z jego największym przeciwnikiem. W tym czasie Jelena, nazywana w haremie Birgul, nawiązała bardzo zażyłą relację z sułtanką Nurbanu, matką panującego sułtana Selima. Ten z pozoru przywilej, może lada chwila, wprowadzić ja w tarapaty. Czające się wokoło intrygi, a także wyprawy wojenne, tworzą ogólną zawieruchę w państwie Osmanów.

„Krwawe morze” to powieść historyczna, pełna intryg i zapachu krwi. Wzbudza cały wachlarz emocji, nie pozwala o sobie zapomnieć. Autorka bardzo zręcznie łączy fikcję literacką z faktami historycznymi, tworząc wspaniale skomponowaną i dopracowaną w każdym aspekcie historię, zaskakującą i trzymającą w napięciu do ostatniej strony. To w jaki sposób autorka opisała nam świat przedstawiony w powieści wymagało dużej wiedzy i sięgnięcia do źródeł, aby z taką dokładnością i skrupulatnością oddać, znacznie różniącą się od naszej, tamtejszą kulturę i historię.

Praktycznie, od samego początku książka wprawiła mnie w zachwyt i nie mogła się oderwać od lektury! Serdecznie polecam fanom powieści historycznych!

Mało jest takich książek, które odwołują się do imperium osmańskiego. Więc tym bardziej doceniam dzieło pani Paszyńskiej. Widać, że autorka zdobyła w pierwszej kolejności ogromną dawkę wiedzy, aby móc napisać tak fantastyczną opowieść. Właściwie to muszę dodać, że kontynuację historii, która absolutnie mnie pochłonęła. Kocham książki historyczne i czytanie ich zawsze sprawia mi wielką przyjemność. Jeżeli i Wy lubicie takie klimaty z egzotyką w tle, to jestem pewna, że i Wam ta niesamowita historia przypadnie do gustu.

Serial „Wspaniałe stulecie” przyciągał przed telewizory tłumy widzów i tam, gdzie kończy się serial, zaczyna się powieść Marii Paszyńskiej. Serialu co prawda nie oglądałam, ale jestem pod wielkim wrażeniem napisanej z wielkim rozmachem, niezwykle plastycznej, porywającej i pięknej opowieści, w której Maria Paszyńska po raz drugi zabrała mnie, nie tylko w fascynującą podróż do Imperium Osmańskiego, ale także w podróż po meandrach ludzkiej natury. Niezależnie od kultury i wyznania ludziom nie jest obca, pycha, zawiść, żądza zemsty, a także miłość. Zamknięty krąg zależności między poddanymi pracującymi na rzecz państwa a władcą, który musiał zapewnić im bezpieczeństwo, jaki autorka przedstawiła w swojej powieści, bardzo przypomina współczesne czasy. Żeby ludzie chcieli gorliwie pracować, muszą mieć zapewnione bezpieczeństwo i stabilizację, jeśli tego nie ma, zachwiana zostaje równowaga, która podkopuje fundamenty państwa.

Autorka płynnie przechodzi od poprzednich zdarzeń do następnego tomu. Ta seria jest niczym kolorowy, egzotyczny ptak, na którego patrzy się z ogromną przyjemnością i chce się go dotknąć, doświadczyć nieznanego. Jest pięknie, przerażająco, ale zarazem fascynująco. Maria Paszyńska kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią w łączeniu faktów historycznych z fikcją literacką, tak by czytający książkę, był przekonany, że wszystko, co w niej zawarła, jest prawdą. Nie jest, to łatwe zadanie, jak wspomina sama autorka. „Fikcyjna fabuła musi się bowiem mieścić w ścisłych ramach wyznaczonych przez prawdziwe wydarzenia, życiorysy postaci czy realia epoki. Niekiedy jednak, by uzyskać zadowalający efekt końcowy i nie zadać uszczerbku historii, owe ramy trzeba nieco uelastycznić”. Ta seria, jak już wspominałam przy okazji recenzji pierwszego tomu, nie jest nowością, bo miała swoją premierę kilka lat temu, ale dzięki Wydawnictwu Książnica ponownie cieszy czytelników, tym bardziej że zyskała nową piękną oprawę. Saga, która w tłumie pojawiających się nowości, poszła zapewne już w zapomnienie, dlatego tym bardziej warto o niej mówić, a jeszcze bardziej warto ją przeczytać.

„Nawet gdyby serce miało ci pęknąć z żalu czy rozpaczy, musisz zawsze wybierać to, co jest najlepsze dla ludu Imperium Osmańskiego”, te słowa zmarłego sułtana Sulejmana Wspaniałego wciąż brzmią w uszach wielkiego wezyra Mehmeda Paszy Sokollu, bo im dłużej na tronie zasiada Selim, lekkoduch lubujący się w uciechach fizycznych, który nie radzi sobie z zarządzaniem państwa, tym coraz częściej te słowa do niego wracają. Zwłaszcza że wszelkie jego starania, by nie dopuścić do rozpadu Imperium, spełzają na niczym, gdyż władcy ani jego doradcom, nie zależy na pokoju, ani na dobru Imperium. Pojawił się także cichy wróg ogarnięty żądzą zemsty, podsycający nienawiść. W Stambule wrze, coraz trudniej ukryć nieudolność sułtana i jego świty, a niewidzialny wróg utrudnia coraz bardziej Sokolllu działania, który chce za wszelką cenę ocalić Imperium Osmańskie.

Mądry władca, któremu zależy na dobru ludzi i świetności kraju, jest skarbem, natomiast pieniacz, skupiony na przyjemnościach, który poza własnymi korzyściami nie dostrzega nic innego, to prawdziwa katastrofa, która nieuchronnie nadejdzie. Jak świat światem, ludzie nieustannie dążą do władzy, nawet po trupach. Nie ma znaczenia, że są to trupy przyjaciół czy nawet rodziny, bo władza i nienawiść oślepia równie mocno niczym blask słońca.

Czym są intrygi polityczne wkrótce przekona się piętnastoletnia Jelena, oddana pod opiekę przez Sokollu ukochanej sułtance Nubaru. Dziewczyna sądzi, że wszelkie dobra i przywileje zawdzięcza temu, że sułtanka obdarzyła ją matczynym uczuciem. Osierocona dziewczyna przylgnęła do niej całym sercem, więc długo nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest jedynie narzędziem w ręku pałającej nienawiścią do swego męża sułtanki.

Zaślepiona nienawiścią i chęcią zemsty kobieta, nie docenia jednak charakteru i silnej woli dziewczyny, która będąc dzieckiem, poprzysięgła Turkom zemstę za śmierć swojej rodziny. Mimo wielkiego przywiązania do sułtanki Jelena dostrzega w końcu, że była jedynie pionkiem w misternej intrydze, tak dalece, że pozwolono jej nawet na tajemne schadzki z ukochanym, by można było potem nią swobodnie manipulować. Zrozpaczona dziewczyna już wie, że nigdy nie będzie jej dane być z ukochanym, bo Nubaru wyznaczyła dla niej inną rolę. Nie pozostaje więc jej nic innego, jak uciekać, ale Jelena jeszcze nie wie, że upragniona wolność, tej wolności jej jednak nie przyniesie.

Kolejny raz Maria Paszyńska pokazała, że w łączeniu fikcji literackiej i faktów historycznych nie ma sobie równych. Stworzyła fascynującą powieść, barwną, intrygującą, porywającą i egzotyczną zarazem o walce o władzę, w której każdy będzie musiał zapłacić swoją cenę. Opowieść o skomplikowanych relacjach ludzkich, politycznych knowaniach i rywalizacji pomiędzy światem muzułmańskim, chrześcijańskim i żydowskim, gdzie nieodłącznym elementem są spiski i ciągłe wojny.

To także opowieść o ludzkich losach, ich dramatach, jakie przyszło im przeżywać. Wplątani w intrygi i rywalizację o władzę, często są zmuszeni wybierać pomiędzy swoimi uczuciami a powinnością. Te wybory powodują, że nie są szczęśliwi. Każde z bohaterów na swój sposób cierpi. Jelena, bo sądziła, że w tym obcym kraju znalazła namiastkę rodziny i miłość, a przekonała się, że była to tylko ułuda i nie pozostało jej nic innego, jak tylko ucieczka. Cierpi Sokollu, bo poświęcił całe swoje życie dla narodu, z którego się nie wywodzi, chcąc im zapewnić pokój i dostatek, a teraz musi się przyglądać, że z powodu intryg i niezdrowej rywalizacji, wszystkie jego wysiłki poszły na marne, cierpi Nubaru, od lat zakochana w innym mężczyźnie, która przeceniła swoją rolę na dworze i została w brutalny sposób upokorzona przez swojego męża, w końcu cierpi także sam Selim, który nie potrafi już zapanować na wszechogarniającym jego kraj chaosem.

Maria Paszyńska musi doskonale znać historię Imperium, skoro tak niesamowicie odmalowała odległy dla mnie świat. Przedstawiła jego niezwykłą egzotykę, która chwilami jawi się niczym opowieść z Krainy Tysiąca Baśni, a zarazem pokazała brutalność tamtego świata. Piękne kobiety będące ozdobą dworu sułtana, skazane na samotność i brutalne traktowanie przez mężczyzn. Świat Imperium, to męski świat, gdzie kobiety w haremie tylko pozornie miały wspaniałe życie, bo były całkowicie zdane na łaskę i niełaskę mężczyzn. Przekonała się o tym nawet sułtanka Nubaru, ukochana, uwielbiana i wywyższona ponad inne kobiety, gdy pijany sułtan, próbując rozładować swoje frustracje, wymusił na niej siłą spełnienie obowiązków małżeńskich. W żaden sposób nie mogła mu się sprzeciwić ani nikomu poskarżyć, ponieważ była mu winna bezwzględne posłuszeństwo.

Ciekawa fabuła, interesujące zwroty akcji, miłość, nienawiść, intrygi i wspaniałe tło historyczne, wszystko to razem tworzy niesamowitą, pełną pasji historię, która pochłonęła mnie od samego początku, aż do ostatniej strony. Wszystko napisane z niebywałą starannością i dbałością o każdy szczegół, autorka zręcznie przeplata fikcję z rzeczywistością. Jeśli nawet Maria Paszyńska nagięła niektóre fakty, a nie da się tego zweryfikować w materiałach źródłowych, to kto wie, czy właśnie tak nie było, jak napisała.

Autorka stwierdza na koniec, że kiedyś ktoś powiedział, że historia to baśń, która wydarzyła się naprawdę i pewnie dlatego ją tak bardzo kocha.

„Przetrwa ten, kto potrafi sam ukształtować swój los."

Płynnie przechodzimy z tomu pierwszego w drugi, jest lato 1571 roku. Dalsze losy Jeleny i Paszy Sokollu, którzy zostają rozdzieleni. Pożar, który wybuchł w Stambule w zastraszającym tempie rozprzestrzenia się, ludzie próbują ratować dobytek życia. Są przekonani, że to kara za okrucieństwo i nieudolność sułtana Selima, dla którego najważniejsza jest własna wygoda. Wkraczające do miasta wojska, zamiast zaprowadzić porządek, dopuszcza się niecnych czynów. Niebawem wychodzi na jaw kto jest sprawcą pożaru.

Wojska osmańskie od prawie roku oblegają wenecką Famagustę. Bohaterska obrona zaczyna upadać, ludzie za murami mają dość, panuje głód, a epidemia zbiera swoje żniwo. Wielki wezyr Mehmed Pasza Sokollu, dla którego najważniejsze jest ocalenie Imperium, ma wielu wrogów. Intrygi, knowania i spiski szerzą się na każdym kroku. Młodziutka, chorwacka księżniczka Jelena trafia do haremu, staje się zaufaną sułtanki. Nie czuje się tam dobrze, a bezwzględna decyzja sułtanki całkowicie burzy jej spokój. Stanie przed trudnymi decyzjami. Już wkrótce dochodzi do krwawej bitwy morskiej.

Wielowątkowa, porywająca opowieść, szeroka perspektywa. Akcja toczy się dynamicznie, nieustannie zaskakuje i wywołuje ogromne emocje. Pani Maria pisze z pasją i ogromną energią, czuć zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. To było niesamowite i mocne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji, razem z nimi przemierzamy ich życiowe ścieżki.

Klimatyczna, intrygująca, nietuzinkowa opowieść, Autorka wiernie oddaje ducha i realia tamtych, dawno minionych czasów. Tyle się dzieje, wielka polityka, intrygi, spiski, zamachy, nieustająca walka o władzę, o przywództwo. Krwawe, bardzo realne bitwy. Mroczne, głęboko skrywane tajemnice. Bogactwo, przepych siedziby sułtana, zupełnie inna kultura, zwyczaje, codzienność. Bezwzględne posłuszeństwo i poddaństwo. Na tle tego wszystkiego rozgrywają się prawdziwe ludzkie dramaty, wielkie namiętności, dylematy moralne, zwykłe codzienne życie. Piękno i okrucieństwo ówczesnego świata. Chrześcijaństwo, a muzułmanizm.

Genialna, bardzo klimatyczna, pełna pasji i namiętności, napisana z rozmachem opowieść, rewelacyjna kontynuacja, w której prawda historyczna idealnie współgra z obyczajowością. Była to piękna przygoda, której całkowicie dałam się porwać. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)