Kod Himmlera

Twórczość Przemysława Piotrowskiego jest mi znana już od dawna i myślę, że śmiało mogę się nazwać fanką jego powieści. Tym razem w moich rękach znalazła się debiutancka książka autora, czyli Kod Himmlera. Czy bardziej historyczna odsłona jego pióra przypadła mi do gustu? O tym w tej recenzji.

Jest rok 1943. Podczas trwania nazistowskiego projektu pod nazwą Riese dochodzi do okropnego wydarzenia. Kilka lat później, najlepsi brytyjscy komandosi zostają wysłani z misją na Antarktydę, gdzie tylko cud sprawia, że udaje im się przeżyć. Kiedy kolejne kilkanaście lat później dochodzi do niepokojącego odkrycia w okolicy norweskiej stacji Troll, a w Oslo zostaje zamordowany ceniony naukowiec – nikt nie przypuszcza, jak brutalną prawdę przyjdzie im odkryć. W tym samym momencie w ręce polskiego dziennikarza trafiają nazistowskie dokumenty, które znalazł jego dziadek. Zagadka wywołuje konsternację i ciekawość, ale czy nie wiąże się z nią ogromne ryzyko? Na to pytanie odpowiedź znaleźć można tylko u samego źródła — w miejscu, od którego wszystko się zaczęło.

Zanim jeszcze zaczęłam lekturę tej powieści, miałam pewne obawy. Coś w mojej głowie wzbudzało wątpliwości co do tego, czy ten tytuł przypadnie mi do gustu. Choć autor świetnie radzi sobie w kryminałach czy thrillerach, to bałam się tego, że ta bardziej historyczna odsłona po prostu nie przypadnie mi do gustu tak mocno, jakbym sobie tego życzyła. No cóż, pomyliłam się i to bardzo, a moje obawy okazały się bezpodstawne. Ostatecznie Kod Himmlera jest tytułem, który bardzo mnie wciągnął.

Głównym bohaterem powieści jest dziennikarz, Tomasz. Już od pierwszej chwili, gdy tylko się pojawił, poczułam, że nie będzie to kolejny bohater, który będzie ryzykował wszystkim, byleby osiągnąć zamierzony cel. No cóż, odrobinę się pomyliłam, ale o tym może nie w tej chwili. Kreacja tego bohatera bardzo przypadła mi do gustu, choć momentami czułam, że jest on w pewnym sensie spychany na dalszy plan – nie mam tego jednak za złe autorowi, ponieważ przedstawienie takiej historii wymaga często poświęcenia nawet głównej postaci, na rzecz bardziej szczegółowego przedstawienia tematu. Tomek nie jest może bohaterem, o którym mówiłabym w samych superlatywach, ale zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Kiedy poznawałam kolejne wątki oraz przewracałam kolejne strony powieści, zaczęło dochodzić do mnie to, że nie jest to też tak do końca typowa historyczna powieść. W książce odnalazło się miejsce dla wątku bardziej thrillerowego, a nawet... fantazyjnego, którego pojawienie się tutaj potrafię zrozumieć (co nie zmienia faktu, że dalej zadaję sobie pytanie: dlaczego?), a który to wzbudził we mnie niemałą konsternację. Niby człowiek mógł się domyślić, że to czysta literacka fikcja, a jednak się łudził i guglował kolejne artykuły. Nie oceniajcie.

W każdym razie Przemysław Piotrowski po raz kolejny udowodnił mi, że nawet jego debiutancka powieść jest napisana bardzo dobrze (choć jest to jej poprawiona wersja), a jego wyobraźnia nie zna żadnych granic. Kod Himmlera to zdecydowanie jedna z tych powieści, po których przeczytaniu w głowie pozostaje pustka i nie sposób sobie tego wszystkiego poukładać tak szybko. Mimo wszystko nie zostanę taką stuprocentową fanką tej pozycji – zdecydowanie bardziej wolę tego autora w wydaniu kryminalnym.

Kod Himmlera mogę jednak polecić wszystkim tym, którzy powieści z wątkami historycznymi pochłaniają z prędkością światła i nie przeszkadza im fakt tego, że część historycznych faktów zawartych w powieści jest tylko wymysłem autora (ale nadmienić pragnę, że stanowi ona zaledwie ułamek tych wszystkich zawartych tutaj informacji). Tytuł ten mogę również polecić miłośnikom pióra Przemysława Piotrowskiego – interesujące jest to, jak zmieniał się warsztat literacki na przestrzeni lat. Jeżeli należycie do którejś z tych grup, to koniecznie zapoznajcie się z tym tytułem.

Jeżeli spoiler, to nie na tutaj, więc przyznam, że napisanie o "Kodzie" stwarza pewnego rodzaju wyzwanie.

Po takim czytaniu, najbardziej pragnie się napisać "to Piotrkowski popłynął!". Ale czy na pewno? Biorąc pod uwagę co wiemy, a czego możemy się tylko domyślać, choć dowiedzieć się już nie zdołamy, w temacie nazistowskich eksperymentów, na których czele stał sam Josef Mengele, ta fabuła rodem z filmu SF może nie być taka znowu wydumana.

Powieść jest mocna, pełna hitlerowskiego

okrucieństwa, choć tak naprawdę nie mająca nic wspólnego z literaturą wojenną czy obozową. Jej fabuła zbudowana została na legendach powstałych wokół Wunderwaffe. Autor nawiązuje do wspomnień, cofamy się do końca II wojny światowej ale historia toczy się w czasach nam współczesnych. Bez wątpienia tajemniczości i grozy wydarzeniom dodaje miejsce zdarzeń, mianowicie Antarktyda. Ciemno, wietrznie i temperatura sięgająca -50 stopni, brzmi jak idealna sceneria thrillera.

Pewne zdarzenie w tamtejszej jednostce badawczej otwiera puszkę Pandory, uruchamia służby wszystkich krajów. Jedni wiedzą więcej, inni mniej, ale żadne z państw nie zdaje sobie sprawy co ich na Antarktydzie spotka. "Jeżeli gdzieś było piekło, to naziści stworzyli je właśnie tu." W każdym razie nie polecam książki przy spożywaniu posiłku. Czego podczas czytania doznamy, trafnie oddaje zdanie z książki; "Igranie z naturą i zabawa w Boga najwyraźniej nie wyszły nazistowskim naukowcom na dobre." Śmiem dodać, że nikomu na dobre by nie wyszły.

Piotrowskiego czyta się na wdechu, a ta powieść (jest to nowe, poprawione wydanie debiutu autora) była dla mnie zupełnie świeżym doświadczeniem w przypadku jego twórczości. Przeczytałam ją w dwa wieczory, zaintrygowana i samą historią, i ciekawa jej zakończenia. Ucieszył mnie ten nowy nie-nowy klimat powieści, bo przyznam, że tak jak lubię styl autora, tak temat pedofilia już mi się mocno w jego książkach przejadł.

Polecam! Mocne wrażenia gwarantowane!

„Kod Himmlera” jest to poprawiona wersja twórczości autorka z 2015 roku. Sam autor już na początku książki tłumaczy, dlaczego postanowił odświeżyć tą właśnie historię.

W roku 1943 w Sowich Górach, podczas nazistowskiego projektu „Rise’’ (Olbrzym), dochodzi do przerażającego wydarzenia.

Następnie przenosimy się do czasów obecnych, gdzie w okolicach norweskiej stacji dochodzi do niesamowitego odkrycia, natomiast w Oslo zostaje zamordowany ceniony pracownik.

Wcześniejszej wersji tej właśnie książki autora nie miałam przyjemności przeczytać. Historię czyta się naprawdę bardzo dobrze, jednak do pewnego momentu. W chwili, kiedy poznajemy wątki dziwnych istot, czytanie zmienia się trochę w pewną udrękę. Uwielbiam twórczość autora, wręcz jestem wstanie powiedzieć, że jest to mój ulubiony autor polskich kryminałów. Jednak książka „Kod Himmlera” nie przemówiła do mnie. Była dość dziwna. Książka była debiutem i na przestrzeni tych lat dokształcił swój styl, który w tym momencie jest fenomenalny. Sama historia książki do mnie nie przemawiała. Było to połączenie wątków historycznych z jakąś fantastyką. No nie. Nie tym razem. Piotrowskiego jednak KOCHAM ZA JEGO PÓŹNIEJSZĄ TWÓRCZOŚĆ .

Lubicie legendy i teorie spiskowe?

Tomasz Turczyński jest dziennikarzem sportowym. Niespodziewanie w jego ręce trafiają tajne nazistowskie dokumenty, które przed śmiercią zostawił mu dziadek. Miał on swego rodzaju obsesję na punkcie "Olbrzyma", na którego terenie w czasie wojny był zmuszony pracować. Tomek chce rozwiązać zagadkę, jaką zostawił mu dziadek. Nie spodziewa się, że zaprowadzi go to w sam środek między narodowej wojny wywiadowczej.

W tym samym czasie na Ziemi Królowej Maud naukowcy ze stacji Troll dokonują niesamowitego odkrycia. W Oslo zaś zostaje zamordowany ceniony pracownik naukowy.

Kto próbuje ukryć, co się działo w obiektach Riese i na Antarktydzie w czasie drugiej wojny światowej? Czy ta przeszłość może mieć wpływ na teraźniejszość?

"Kod Himmlera" to debiut literacki Przemysława Piotrowskiego, który ukazał się niedawno ponownie w nowej, poprawionej formie. Nie wiem, czego się spodziewałam po tej książce, ale na pewno nie tego, co w niej znalazłam. Nie jest to oczywiście minus, bo lektura mnie porwała i nie chciała puścić.

Fabuła skupia się na poszukiwaniu odpowiedzi, co naziści ukrywali w tunelach Riese oraz co robili na Antarktydzie w czasie wojny. Jak zapewne wiecie, o kompleksie Riese krąży wiele teorii. Jednak tej wysnutej w "Kodzie Himmlera" nie słyszałam wcześniej. A jest bardzo intrygująca.

Nie chcę za wiele zdradzać, ale powiem Wam, że czyta się dobrze. Fabuła jest wciągająca. Jest tu trochę sensacji, szpiegostwa i teorii spiskowych. Ja bardzo lubię takie klimaty. Momentami kojarzyła mi się z Jasonem Bourne'a. Dużo akcji, zmiany lokalizacji i niezniszczalny główny bohater.

Poproszę więcej takich książek 😁

No widać, że to debiut, nie ma się co oszukiwać. Fajnie pomyślana historia, z pomysłem, ale warsztat w tamtym czasie trochę kulał. Bardzo mało dialogów, za to mega dużo opisów i właściwie chwilami miałam wrażenie, że czytam jakiś scenopis filmu albo scenariusz pisany na raty. Są już wszystkie wydarzenia, tylko dialogów jeszcze nie ma.

Każda scena opisana ze szczegółami: poszedł, skręcił, przeszedł tyle a tyle metrów, wyglądał tak i tak, drobiazgi, które fajnie robią klimat. Gdyby ktoś kiedyś chciał zekranizować Kod Himmlera, to wszystko ma podane na tacy, ale scenarzysta się naprawdę napoci. Brakuje dialogów, bo to one tworzą dynamikę akcji. Przez ich brak chwilami jest zbyt statycznie.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Teoretycznie opis książki wzbudzał moje wątpliwości. Nie byłam pewna czy to książka dla mnie. Mimo to bardzo chciałam poznać debiut jednego z moich ulubionych autorów.

To niesamowite, ale przez większą część powyższej książki autentycznie miałam ciarki i gęsia skórkę na ciele z przejęcia. Mieszał się we mnie strach z ekscytacją. Chciałam czytać więcej i jednocześnie bałam się co będzie dalej. Gdyby książka ta doczekała się ekranizacji zapewne bałabym się nawet samotnie ją oglądać. Dawno nic mnie tak nie przeraziło jak fabuła Kodu Himmlera. Nawet otoczenie podczas czytania w formie słońca i plaży nie ocieplało mrożącego krew w żyłach klimatu wydarzeń na Antarktydzie. One chyba już na zawsze zostaną w mojej głowie wraz z wizjami tego, co mógłby skrywać lód...

Zdarza się to naprawdę rzadko, abym czytając, łapała się na tym, że wstrzymuję oddech, a tak było w tym przypadku.

Nie znam pierwotnej wersji "Kodu Himmlera", nie wiem czy i jakie błędy zawierała, ale nowe wydanie, mimo nielicznych błędów, zrobiło na mnie duże wrażenie.

~Ten kto mnie zna i jest tutaj ze mną dłużej wie, że książki Przemysława Piotrowskiego biorę w po prostu w ciemno. I tak też było z "Kodem Himmlera" czyli debiutem autora, a tak naprawdę wznowieniem, który doczekał się nowej szaty graficznej, kilku poprawek narracji i pełnej korekty, co zdecydowanie odświeżyło całość, nie psując tym samym kunsztu, surowości i mroku, który zawarty był w pierwszym tekście.

~Kiedy w ręce Tomka Turczyńskiego, młodego dziennikarza z Polski, trafiają ściśle tajne, nazistowskie dokumenty, mężczyzna wie, że musi rozwiązać tą szokująca i niebezpieczną zagadkę, o której tyle opowiadał mu dziadek.

Niestety nikt nie spodziewał się, że w sprawę zamieszany jest bezwzględny wywiad, który nie cofnie się przed niczym, aby uciszyć wszystkich zaangażowanych w sprawę.

Czy Tomek odkryje prawdę zanim pochłonie go śmierć?

~Muszę przyznać, że po genialnej serii kryminalnej z Igorem Brudnym i tym razem, nie spodziewałam się tak dobrze skrojonej historii.Fabuły sięgającej czasów || wojny światowej, skupiającej się w dużej mierze na tajnym projekcie "Riese" (Olbrzym) i działaniach Hitlera oraz jego popleczników.

Czyli przedsięwzięciu, owianym wielką tajemnicą, skrywająca wiele zagadek do rozwiązania, zaczynających się od brutalnych badań doktora Mengele, zatrważających eksperymentów, nazistowskich dzienników, zmowy milczenia ale i nie tylko...

~ I tak na przestrzeni kilku lat za sprawą przykrych zdarzeń oraz starych pożółkłych dokumentów nasz bohater, a w asyście przypadkowych osób zamieszanych w sprawę, odkrywa mroczną i niebezpieczną dla wszystkich prawdę, która szokuje, a jednocześnie mrozi krew w żyłach, wywołując paniczny strach.

Więcej zdradzić wam nie mogę ale obiecuję że to dopiero początek tego co zaserwował nam autor.

~Przyznaje że dawno nikt tak nie wzbudził we mnie tyle ciekawości, strachu, adrenaliny jak sam Piotrowski, co w akompaniamencie wartkiej akcji, dusznego klimatu, stworzyło niebanalna historia z unikatowym zakończeniem.

Dodatkowo fragmenty z pamiętnika doktora Mengele, stały się tutaj wisienką na torcie, tworząc przeszywającą na wskroś, szokującą, nietuzinkową opowieść, owianą nutą sensacji połączonej z grozą. Wyborna! Polecam wasza J.K.

Trzy lata temu przeczytałam debiutanckie dzieło Przemysława Piotrowskiego "Kod Himmlera". W tym miesiącu za sprawą Wydawnictwa Czarna Owca ponownie do niego wróciłam. To był bardzo ciekawy powrót.

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie twórczość Przemysława Piotrowskiego, to koniecznie przeczytajcie jego pierwszą książkę. Gwarantuję wam niezapomniane emocje.

"Kod Himmlera" swoją premierę miał w 2016 roku.

Tutaj przeniesiecie się do drugiej wojny światowej i do czasów współczesnych.

Czy wiedzieliście, co robili naziści z Mengele na czele, w swoich tajnych bunkrach? Jaką tajemnice ukrywali? Na te i wiele innych pytań odpowiedzi znajdziecie w tej powieści. Tylko uważajcie na siebie, ponieważ każdy, kto pozna tę tajemnicę, umiera. Czy nasz młody dziennikarz, Tomasz przeżyje? Dziadek pośmiertnie wpakował go dosłownie na wielką minę. Czy tajemnica doktora Mengele ujrzy światło dzienne? Oby nie. Ja tę tajemnicę niestety poznałam i jestem bardzo przerażona.

Książka wciągnęła mnie od samego początku. Pomimo tego, że znałam już jej treść, w niczym mi to nie przeszkadzało. Idealnie trzymała mnie w napięciu. Zakończenie jest bombowe. Poznając tajemniczy "Kod Himmlera" nie będziecie mogli zasnąć. Jest to fikcja literacka, ale czy doktor Mengele nie robił dziwnych eksperymentów? Czy inni naziści brali w tym udział? Może to nie jest fikcja a przykra rzeczywistość. Przekonajcie się sami.

Cieszę się, że ponownie sięgnęłam po "Kod Himmlera".

Z czystym sercem polecam.

~Ten kto mnie zna i jest tutaj ze mną dłużej wie, że książki Przemysława Piotrowskiego biorę w po prostu w ciemno. I tak też było z "Kodem Himmlera" czyli debiutem autora, a tak naprawdę wznowieniem, który doczekał się nowej szaty graficznej, kilku poprawek narracji i pełnej korekty, co zdecydowanie odświeżyło całość, nie psując tym samym kunsztu, surowości i mroku, który zawarty był w pierwszym tekście.

~Kiedy w ręce Tomka Turczyńskiego, młodego dziennikarza z Polski, trafiają ściśle tajne, nazistowskie dokumenty, mężczyzna wie, że musi rozwiązać tą szokująca i niebezpieczną zagadkę, o której tyle opowiadał mu dziadek.

Niestety nikt nie spodziewał się, że w sprawę zamieszany jest bezwzględny wywiad, który nie cofnie się przed niczym, aby uciszyć wszystkich zaangażowanych w sprawę.

Czy Tomek odkryje prawdę zanim pochłonie go śmierć?

~Muszę przyznać, że po genialnej serii kryminalnej z Igorem Brudnym i tym razem, nie spodziewałam się tak dobrze skrojonej historii.Fabuły sięgającej czasów || wojny światowej, skupiającej się w dużej mierze na tajnym projekcie "Riese" (Olbrzym) i działaniach Hitlera oraz jego popleczników.

Czyli przedsięwzięciu, owianym wielką tajemnicą, skrywająca wiele zagadek do rozwiązania, zaczynających się od brutalnych badań doktora Mengele, zatrważających eksperymentów, nazistowskich dzienników, zmowy milczenia ale i nie tylko...

~ I tak na przestrzeni kilku lat za sprawą przykrych zdarzeń oraz starych pożółkłych dokumentów nasz bohater, a w asyście przypadkowych osób zamieszanych w sprawę, odkrywa mroczną i niebezpieczną dla wszystkich prawdę, która szokuje, a jednocześnie mrozi krew w żyłach, wywołując paniczny strach.

Więcej zdradzić wam nie mogę ale obiecuję że to dopiero początek tego co zaserwował nam autor.

~Przyznaje że dawno nikt tak nie wzbudził we mnie tyle ciekawości, strachu, adrenaliny jak sam Piotrowski, co w akompaniamencie wartkiej akcji, dusznego klimatu, stworzyło niebanalna historia z unikatowym zakończeniem.

Dodatkowo fragmenty z pamiętnika doktora Mengele, stały się tutaj wisienką na torcie, tworząc przeszywającą na wskroś, szokującą, nietuzinkową opowieść, owianą nutą sensacji połączonej z grozą. Wyborna! Polecam wasza J.K.

„Kod Himmlera” to debiut Przemysława Piotrowskiego w nowym, odświeżonym wydaniu. Serię z Igorem Brudnym uwielbiam, więc nie mogło u mnie zabraknąć tego debiutu.

Już przed samym rozpoczęciem czytania przygotujcie się, że jest to gatunkowy mix. Mamy tutaj dużo akcji, fantasy i sensacji. Jednak to chyba właśnie sprawia, że już od pierwszych stron jest naprawdę intrygująco, a autor udowadnia, że wie jak idealnie poprowadzić akcję i zbudować ciekawą fabułę.

Sam pomysł na fabułę okazał być się naprawdę genialny, a osadzenie jej w czasach drugiej wojny światowej tylko potęguje doznania czytelnicze. Jednak muszę przyznać, że wątków jest tutaj naprawdę bardzo dużo i momentami można się lekko pogubić. Na szczęście strona za stroną puzzle zaczynają układać się w jedną, logiczną i spójną całość.

Tak naprawdę do samego końca książka to była dla mnie jedną wielką zagadką. Mamy tajemnicze misja, zagadkowe nazistowskie dokumenty i wiele elementów zaskoczenia. Samo zakończenie to prawdziwy majstersztyk i naprawdę lepszego nie mogłam sobie wyobrazić.

Pomimo, że jest to coś zupełnie innego do czego przyzwyczaił mnie autor i jego seria z Igorem Brudnym to naprawdę zostałam kupiona. Nie miałam wcześniej okazji zapoznać się z tą książką, dlatego dopiero teraz gratuluję świetne debiutu. Jeżeli do tej pory nie mieliście okazji zapoznać się z „Kodem Himmlera”, bądź czytaliście jego pierwszą wersję i chcielibyście ją sobie odświeżyć to koniecznie sięgnijcie po nowe wydanie. Polecam!

II wojna światowa, pełna okrucieństwa i przemocy.

Gdzieś daleko pod ziemią znajduje się tajny bunkier samego Hitlera, który przetrzymuje tam więźniów, którzy zmuszeni torturami i biciem drążą w skale tajemne korytarze. Pewnego razu, kiedy na Antarktydę do owego bunkru przychodzi wielka skrzynia zapieczętowana i z napisem ściśle tajne, więźniowie zaczynają tkać plotki. Niedługo po tym słychać tylko wielki huk, a skrzynia zostaje całkowicie rozbita na kwaki, oczywiście przez przypadek. Nagle wszyscy, i więźniowie i żołnierze giną w niewyjaśnionych okolicznościach.

Przechodząc już do roku po wojnie, na Antarktydzie stacjonuje angielska stacja, na której brytyjscy Marines mają do wykonania ważne zadanie. Znajdują tam skute lodem tunele bunkrów niemieckich, które jak najszybciej mają zostać wysadzone i zakopane pod górą śniegu. Jednak z całej wyprawy przeżywa jeden mężczyzna, a drugi już umierający twierdzi, że „One” ich wszystkich zabiły. Z jedną ręką pozostałą przy ciele umiera.

Autor nagle przenosi nas do teraźniejszości, do życia pewnego mężczyzny, który ma dobrą pracę i ustatkowany status materialny. Nagle Tomasz dowiaduje się, że jego dziadek, jeden z prawnych opiekunów nie żyje. Szybko wraca do domu, w którym przez te wszystkie lata się wychowywał, aby wesprzeć i pocieszyć swoją babcię. Po pogrzebie i uśmierzeniu bólu, kobieta, która jako jedyna mu już pozostała, przekazuje mężczyźnie pewną metalową skrzynkę. A ponieważ jego dziadek uwielbiał przeszukiwać stare niemieckie bunkry, był jednym z więźniów, w skrzynce znajdowały się dokumenty odnalezione przez niego i dziwny list pisany szyfrem do samego Himmlera. Tomasz postanawia bardziej zagłębić się w temat i niedługo nie tylko będzie się obawiał o własne życie, ale i odkryje to co ani rosyjski wywiad, ani brytyjski długo nie mogli rozwiązać.

Co takiego chciwy Hitler chciał sprowadzić na świat?

Książka jest nie tylko thrillerem, ale i jest także połączeniem historii mrożącej krew w żyłach, dosłownie zagadki. Widać, że autor mocno wczuł się w pisanie i stworzenie tej fabuły. Na moje oko, to książka dobrze napisana, zdziwieniem było dla mnie, że w ogóle spodobała mi się, bo jak wiadomo nie lubię czytać wojennych książek. Jednak w tej historii było coś takiego, co bardzo mnie zainteresowało i zachęciło do skończenia jej.

Każdy z rozdziałów osobno jest przedstawiony, jako dziennik, co uzyskało u mnie dużego plusa.

Zapraszam do zagłębienia się w tajemnice II wojny światowej, które nawet dziś, w czasie współczesnym, nie zastały wytłumaczone i odkryte.

Ocena: 9/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Prowokująca, pasjonująca historia, którą musicie przeczytać.

"Kod Himmlera" to lektura, którą gorąco polecam wszystkim miłośnikom złotego pociągu, Gór Sowich i nazistowskich bunkrów Olbrzyma. To powieść , która już od pierwszych stron zaskakuje nas tajemniczością ,szybkim tempem akcji i ... lekkim zabarwieniem erotycznym.

Główny bohater Tomek, ideał faceta, dziennikarz, któremu kontuzja przerwała szybką karierę sportową, po śmierci rodziców, wychowywany jest przez swoich dziadków. Dziadek Włodek często opowiadał wnuczkowi o walce w podziemiu, niewoli i pracy przy budowie hitlerowskich bunkrów. To ON zaszczepił w chłopcu smykałkę do historii i ciągle powtarzał, że skarby Hitlera czekają na odkrycie. Pobliski bunkier był prawdziwą obsesją staruszka. Po jego śmierci ukryte dokumenty trafiają do rąk Tomasza. I tu akcja nabiera tempa. "Skarb" podarowany przez dziadka to prawdziwa zagadka. Długie godziny przeszukiwania Internetu i wizyty w bibliotece dają światełko w tunelu. Tym bardziej, że sojusznikiem Tomasza zostaje wykształcona, inteligentna a przy tym bardzo seksowna bibliotekarka Kasia. Ta dwójka próbuje rozwikłać tajemnicę Kodu Himmlera. Pomagają im w tym żyjący jeszcze świadkowie i naukowcy.

Razem z głównymi bohaterami odwiedzamy miejsca związane z nazistowskimi tajemnicami. Legendy przekazywane z ust do ust przez okolicznych mieszkańców podsycały szalone, kuriozalne wręcz teorie o skarbach Olbrzyma. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw coraz to nowe fakty. Co kryją tajne dokumenty, raporty? Co wspólnego z Olbrzymem miał Hitler, Himmler, doktor Mengele i jego eksperymenty? Co naziści nazywali "R2212 Ka-goi-teh"? Czy ma to powiązanie z dziwnym odkryciem naukowców w norweskiej stacji Troll na Ziemi Królowej Maud? Dlaczego giną osoby zainteresowane rozwikłaniem zagadki Olbrzyma i co mają z tym wspólnego wywiady wielu państw?

Książka Tomasza Piotrowskiego, dziennikarza sportowego i śledczego "Gazety Lubuskiej" to wspaniały, mroczny thriller o tajemnicach II wojny światowej. To podróż po miejscach owianych aurą tajemniczości i sekretami III Rzeszy. Każdy kto sięgnie po tę pozycję będzie z pewnością mile zaskoczony. Jest to rozrywka na najwyższym poziomie. Połączenie horroru i powieści sensacyjnej, przygody z erotyką sprawia, że książkę połyka się jednym tchem. Szalona akcja, styl pisania i aura tajemniczości sprawiają, że przy czytaniu nie sposób się nudzić. Odpowiedzi na nurtujące pytania nie przychodzą szybko. Każda z kolejnych stron, to nie wyjaśnienie zagadki, ale nowe wątki kierujące rozwojem akcji. Dlaczego Hitler nakazał zbudowanie kompleksu Riese i czym była straszliwa Wunderwaffe? Co kryją bunkry Olbrzyma?

Lektura "Kodu Himmlera" sprowokowała mnie do poszerzenia wiedzy na temat zagadek II wojny światowej. To tylko początek , z pewnością sięgnę po kolejne książki związane z tym zagadnieniem. Wybiorę się też w miejsca opisywane przez autora. Nie zdajemy sobie sprawy jakie piękno kryje nasza ojczyzna, jak wiele ma nam do zaoferowania. Odwiedzamy różne kraje, a pomijamy nasze skarby kultury, wspaniałe, owiane często aurą tajemniczości.

Izabela Nestioruk

Czasem lepiej by pewne pytania pozostały bez odpowiedzi, podobnie rzecz ma się z tajemnicami - poznanie prawdy o nich nie zawsze przynosi upragniony spokój. Zamiast zakończenia początek nowych poszukiwań, w jakich nie brak kolejnych znaków zapytania, a wszystko co wcześniej odkryte bywa kwestionowane. Jaka będzie przyszłość kiedy już zostaną odkryte wszystkie sekrety? A może nigdy człowiek do końca nie będzie w stanie je zgłębić?

Przez lata Tomasz Turczyński obserwował swojego dziadka, jak ten próbował odnaleźć drogę do zagadek kompleksu Riese. Niekiedy brał czynny udział w tropieniu czegoś co miało związek z przeszłością, ale nigdy nie traktował tego aż tak poważnie jak starszy pan, upływ czasu nie zniechęcił tego drugiego, wprost przeciwnie. Niespodziewany "spadek" jest zaskoczeniem dla Turczyńskiego, są nimi dokumenty odnalezione tuż przed śmiercią staruszka. Czy w nich dopatrzył się rozwiązania wojennej zagadki, której tropieniem zajmował się przez kilkadziesiąt lat? Tomasz po pobieżnym ich przejrzeniu chce poznać dokładnie co zawierają i dlaczego tak zainteresowały się jego dziadka. Już na początku swoich badań zauważa w nich nazwiska nazistowskich oprawców, a im bardziej zagłębia się w nie tym mocniej przekonuje się, iż zmarły był blisko czegoś co wiązało się z tym co przeżył podczas wojny. Informacje jakie udaje mu się rozszyfrować coraz bardziej intrygują go i skłaniają do podjęcia bardziej zdecydowanych kroków. Do tej pory traktował poszukiwania jako nieszkodliwe hobby starszego Turczyńskiego, teraz zaczyna rozumieć na ślad czego trafił, lecz wciąż większość zapisów stanowi zagadkę. Zaintrygowany całą sprawą postanawia podążyć drogą, którą wyznaczył i przede wszystkim tak długo oraz wytrwale podążał dziadek. Nie spodziewa się jak niebezpieczne okażą się stare dokumenty i co oznaczają dla niego.

Kilkadziesiąt lat od zakończenia wojny wydaje się, iż jej tajemnice już na zawsze pozostaną nieodkryte. Świadkowie zostali zamordowani, zginęli albo nie chcą lub boją się mówić w czym uczestniczyli. Zresztą upływ czasu skutecznie zaciera te ślady, jakie nie zostały zniszczone przez nazistów. To co jeszcze pozostało interesuje wielu, nawet dziesiątki lat później niektórzy zrobią dosłownie wszystko by odkryć sekret kompleksu Riese. W samym centrum wywiadowczych rozgrywek znalazł się Tomasz Turczyński, jego poszukiwania niebezpiecznie zbliżają się do przerażającej prawdy, zapoczątkowanej przez ludzi mających tylko jeden cel ...

Wojenny sekret, wydający się pogrzebanym na zawsze, wieloletnie tropienie tajemnicy i odnalezienie odpowiedzi na pytanie, którś chcą poznać najpotężniejsze współczesne państwa. "Kod Himmlera" to intrygujący thriller, w jakim podstawą wciąż nierozwiązana zagadka nazistowskiego projektu. Przemysław Piotrowski wykorzystał potencjał faktów i rozwinął je w intrygującą opowieść, gdzie prawda i fikcja są trudne do odróżnienia, obie na równie zaskakują i zastanawiają. Pomiędzy jedna i drugą jest obszar domniemań, niepewnych dowodów i mylących tropów. "Kod Himmlera" to historia w jakiej czytelnik odnajduje sensację, przygodę i political fiction, w której granica pomiędzy tym co realne i będące wytworem wyobraźni może być bardzo cienka.

Mroki przeszłości

Złota Wrocławia, Bursztynowej Komnaty czy też innych kosztowności zrabowanych przez Niemców podczas drugiej wojny światowej poszukiwało już wielu. W przeszłości, w weryfikacje informacji o znaleziskach zaangażowany był nawet Urząd Ochrony Państwa, a choć nigdy (przynajmniej oficjalnie nic na ten temat nie wiadomo) nie udało się odnaleźć owych skarbów, to jednak wiąż wiele osób wierzy w ich istnienie. W tym przekonaniu utrwalać ich też może tajemniczy złoty pociąg, który już od ubiegłego roku jest gorącym tematem w Wałbrzychu. I choć Piotr Koper i Andreas Richter skutecznie zwrócili na Dolny Śląsk uwagę świata, to wciąż jeszcze nie wiemy, czy ich odkrycie to rzeczywiście wypełnione cennymi dziełami sztuki lub depozytami Centralnego Banku Rzeszy wagony.

O tym, że polskie ziemie kryją jeszcze niejedną tajemnicę i ukryte w niej skarby III Rzeszy przekonany był pewien starzec, były więzień, zmuszony podczas II wojny światowej do pracy w podziemiach bunkra Olbrzym w Górach Sowich. Było ON wówczas świadkiem, a nawet uczestnikiem niewytłumaczalnych zdarzeń, słyszał również plotki o przeprowadzanych w sieci bunkrów eksperymentach czy przechowywaniu skarbów. Dlatego też spędził całe swoje życie starając się zgłębić zasypane przez Rosjan tunele, odnaleźć ślady dawnej działalności Niemców, a może i ukryte przez nich przedmioty. Swoją pasją zaraził wnuka, Tomasza, który już jako dziecko wyruszał z dziadkiem na wyprawy poszukiwawcze. Teraz Tomasz, już dorosły mężczyzna, poświęca swoją energię na pracę w redakcji działu sportowego „Gazety Lubuskiej”, ale zainteresowanie historią i tajemnicami dalej w nim zostało, podobnie jak niebywała więź łącząca go ze staruszkiem.

Wiadomość o śmierci dziadka wstrząsa Tomaszem, ale jeszcze bardziej informacja przekazana przez babcię, wraz z tajemniczym pudełkiem, znalezionym przez dziadka na terenie bunkra. Prawdopodobnie to zawartość starej skrzynki była przyczyną śmierci mężczyzny, a zleciwszy przekazanie znaleziska wnukowi, tym samym zobowiązuje go do odkrycia tajemnicy… To tylko jeden z wątków brawurowo napisanej powieści autorstwa Przemysława Piotrowskiego „Kod Himmlera”, która zabiera nas na wyprawę w przeszłość, odkrywa przed nami niezwykłe zainteresowania Hitlera, a także kulisy prac prowadzonych na Antarktydzie. Sięgnąć po powieść powinny szczególnie te osoby, które pasjonują się tajemnicami oraz historią, które cenią trzymające w napięciu i dobrze napisane opowieści.

Losy Tomka, który starając się podążać tropem tajemnicy naraził się na śmiertelne niebezpieczeństwo, przeplatają się tu z niezwykłymi wydarzeniami z 1943 r., kiedy to do bunkrów zlokalizowanych w Górach Sowich przetransportowano tajemniczy ładunek, a także z tajemniczym zaginięciem w 1947 r. na Antarktydzie żołnierzy brytyjskiej marynarki wojennej, z których tylko jednemu udaje się ujść z życiem. W czasach współczesnych autor stawia przed nami wyzwanie, jakim jest zmierzenie się z agentem rosyjskiego wywiadu, którego działania są w pewien sposób powiązane z odkryciem dziadka Tomka. To nie jedyne tajemnicze znalezisko – pracownicy stacji badawczej na Antarktydzie odkrywają w lodowej pokrywie pewne anomalie, zaś próba ich analizy prowadzi do kolejnych niewyjaśnionych tajemnic, jakie kryje ten kontynent. Podczas wykonywania odwiertu natrafiają oni na … ciało brytyjskiego oficera, w mundurze z okresu drugiej wojny światowej, a także niewiadomego pochodzenia tunele, w których zdaje się czaić zło.

W jaki sposób te historie są ze sobą powiązane? Czy Tomaszowi, za którym ciągnie się szlak trupów, uda się wymknąć ambitnemu agentowi i ujść z życiem? Czym jest tajemnicze R2212 Ka-goi-teh o którym mowa w starym raporcie? Jakiego pochodzenia są próbki znalezione na zmarłym brytyjskim żołnierzu i co wspólnego z tym wszystkim ma doktor Mengele i poszukiwanie dowodów na istnienie starożytnych Ariów? Te wszystkie pytania towarzysza lekturze, a próba odpowiedzi na nie bez dalszego zgłębiania tekstu jest niemożliwa. Piotrowski, wykorzystując swoją bogatą wiedzę historyczną, usnuł makabryczną opowieść podszytą strachem i świadomością, że nigdy tak naprawdę świat nie poznał szczegółów okultystycznych praktyk Hitlera. Powieść czyta się tym samym z zapartym tchem, szczególnie że lawinowo toczącej się akcji towarzyszą charakterystyczni bohaterowie, zaś kolejne wydarzenia intrygują, wzbudzają naszą ciekawość, ale i lęk przed poznaniem prawdy.

Wszystko to sprawia, że przenikające się wątki tworzą mroczną i fascynującą kompilację prawdy oraz fantazji autora, w którą angażujemy wszystkie swoje zmysły, będąc wyczulonym na niezwykłą atmosferę grozy i wszechobecne zło. Śmiało mogę tym samym uznać thriller „Kod Himmlera” za jedną z najlepszych książek tego gatunku, jakie czytałam w tym roku, a nawet w ciągu kilkunastu ostatnich miesięcy. Piotrowskiemu, który wysoko postawił sobie tym debiutem poprzeczkę, będzie trudno udowodnić swoje mistrzostwo po raz wtóry, ale … z niecierpliwością na to oczekuję!

Justyna Gul

(Qulturasłowa)

Nie każdy lubi czytać książki, w których zakorzeniona jest historia. Zakorzenione to idealne stwierdzenie na temat tej lektury, bo to przeszłość odgrywa tutaj bardzo ważną rolę. Sama okładka zaprasza nas w jakieś niezbadane rejony, ponieważ zbyt wielu szczegółów to ona nie zdradza. Bardzo lubię odkrywać takie tajemnice i ogromnie się cieszę, że trafiła ona w moje ręce.

Sieć bunkrów Olbrzym w Górach Sowich jest naszym pierwszym przystankiem w Kodzie Himmlera, a następnie przenosimy się na Antarktydę, by ostatecznie wylądować w Polsce. Właśnie w Polsce wraz z Tomaszem Turczyńskim zaczynamy demaskować tajemnice, które po śmierci jego dziadka nie dają o sobie zapomnieć, a wręcz wpychają nas w wir wydarzeń, które mogą zmienić bieg historii.

Kod Himmlera to istna skarbnica wiedzy, domysłów, jak i wyobraźni Autora, która niejednemu czytelnikowi zagra na nosie. Nie sądziłam, że tak bardzo spodoba mi się pozycja, która ma w sobie zalążek wiadomości o II wojnie światowej. Coraz chętniej przekonuję się do takich historii, a co ważniejsze, odczuwam niemała przyjemność w poznawaniu tajemnic z tamtego okresu. Wiele bym dała, by przeczytać tę książkę jeszcze raz po raz pierwszy. To chyba moja najlepsza rekomendacja, jaką mogłabym wam przedstawić.

Gdy przeczytasz tę pozycję, będziesz siedział z rozdziawioną buzią. Zaczniesz się głowić, bo przecież nie ma możliwości by powstał tak dobry debiut. Tak moi drodzy, to pierwsza książka Przemysława Piotrowskiego i jest tak dobra, że zajmie ona jedno z najwyższych miejsc na waszej półce. Wszystko za sprawą tego czegoś, czego tak naprawdę nie da się opisać, ale jednocześnie sprawia, że tak ochoczo przewracamy kartki.

Zawsze gdy zabieram się za daną lekturę, to oglądam dokładnie okładkę, która mogłaby mi coś podpowiedzieć. W tym przypadku nie zdradza ona zbyt wiele. Później, w kilkanaście sekund wertuję książkę, by sprawdzić czy przeważają tu dialogi, czy może opisy. W tym przypadku, miałam odrobinę zawahania, ponieważ dialogów jest tutaj jak na lekarstwo. Ale jakże wielkie było moje zdziwienie, gdy chłonęłam każde słowo bez żadnych przeszkód i ciągle chciałam więcej.

Autor sprawnie łączy przeszłość z teraźniejszością. Jest to thriller, a może i odrobina fantastyki w jak najlepszym wydaniu. Myślę, że Autor musiał się nieźle napracować, by połączyć wszystkie fakty w jedną spójną całość, a w dodatku dołączyć coś od siebie. W końcu bunkry odgrywają tu ważną rolę, a raczej to, co się w nich znajduje od 83 lat. Nie mogę wam nawet w najmniejszym stopniu zdradzić, co to jest, ale uwierzcie mi, że to was zaciekawi i jednocześnie zszokuje. Ta historia mogłaby się znaleźć na ekranach kin, bądź w grze komputerowej. O! To jest dobry pomysł!

Detale dotyczące odwiedzanych miast i wspomnień z historii potrafią przyprawić czytelnika o zawrót głowy. W tej książce tak wiele się dzieje, że nie ma tu miejsca na nudę. Jednak muszę wspomnieć, że czasem musicie ją czytać o pustym żołądku. Gdyż te detale dotyczące wielu okropności, które miały miejsce na przestrzeni wielu lat, są wręcz niepokojące i przyprawiające o rozstrój żołądka. Możliwe, że źle to zabrzmi: ale więcej proszę!

Niebywała intryga łącząca w sobie cechy powieści istnie szpiegowskiej i pomysł na tę powieść to wręcz majstersztyk. Do tej pory nie mogę wyjść z podziwu, że Autor zmieścił tak wiele treści, w tak niewielu stronach - w końcu pozycja liczy sobie tylko 341 stron. Piszę tylko, bo wiem, że historię obfitującą w tak wiele wydarzeń na przestrzeni wielu lat i miejsc na świecie, można by spokojnie rozwlec na trylogię. Kod Himmlera to skondensowana i niezwykle precyzyjnie spakowana sensacja o korzeniach historycznych, z perturbacjami politycznymi, jak i dawką horroru i grozy, która nie pozwoli wam zmrużyć oka choćby na chwilę. Ale nie martwcie się, dopóki nie pojawicie się w bunkrach, to nic wam nie grozi… No chyba, że traficie na… Nieważne, sami się przekonajcie.