Inkub

„Inkub” to również powieść, która charakteryzuje się znakomitą atmosferą. Ten klimat, który towarzyszy czytelnikowi przez całą lekturę, jest naprawdę nieziemski – mroczny, pełen grozy, niedopowiedzeń, niepewności. Gęsta atmosfera, tajemnicza wioska, dziwaczne podania i legendy – to wszystko dosyć mocno porusza wyobraźnię. Z jednej strony mamy tutaj mocno rozbudowaną warstwę społeczno-obyczajową, a z drugiej jednak nie brakuje motywu kryminalnego i czystego horroru. W moim odczuciu autor naprawdę znakomicie wyważył wszystkie elementy, świetnie połączył je w naprawdę urzekającą i porywającą całość.

Całość na: [Adres usunięty]

Akcja powieści biegnie dwutorowo i naprzemiennie mamy rozdziały z lat siedemdziesiątych i współczesności, z 2016 roku. Pierwsze z nich przybliżają wiele tajemnic i wydarzeń, jakie rozgrywały się przed wieloma laty, zaś z drugie opowiadają o tym jak prowadzone jest śledztwo i jakie nowe fakty wychodzą na światło dzienne. Urbanowiczowi bardzo dobrze udało się zachować równowagę pomiędzy tymi dwoma narracjami – żadna z nich nie dominuje, współistnieją obok siebie i są tak samo ważne do zrozumienia całej książki. Co ważne, autor nie powiela informacji – jeśli np. Vytautas dowiedział się o jakimś mrocznym zdarzeniu z przeszłości, to w kolejnym rozdziale z lat siedemdziesiątych, nie mamy już przedstawionego tego wydarzenia, co najwyżej wzmianki o nim. Co więcej, przejście pomiędzy tymi dwoma narracjami jest bardzo płynne i wzajemnie się one uzupełniają. Brak jednej z nich spowodowałby, że to byłaby zupełnie inna książka. Pokazuje to, że Urbanowicz dokładnie zaplanował swoją książkę, od początku do końca w najdrobniejszych szczegółach i nie pozostawił nic przypadkowi.

Historia rozwija się powoli, wręcz nieśpiesznie, ale jednocześnie z każdą stroną coraz bardziej towarzyszy nam uczucie niepokoju, tajemnicy, niewiadomego i dziwnych, niewytłumaczalnych zjawisk, które przeczą logicznemu rozumowaniu. Jednocześnie cały czas trwa śledztwo, które co chwila napotyka na dziwne i niewytłumaczalne zjawiska oraz tajemnice sprzed lat, które trzeba rozwiązać. Mamy też dość subtelny, aczkolwiek rozwijający się sukcesywnie wątek miłosny. W pewnym momencie odnosi się wrażenie, że Vytautas w swoich uczuciach przypomina chłopca niż mężczyzna, ale ostatecznie jednak jest to całkiem ciekawy dodatek do całej historii. W kwestii zagadki, to zawsze lubię snuć domysły co, jak i dlaczego, przez co czasami udaje mi się wydedukować zakończenie, a przynajmniej rozwiązanie zagadki. Jednak nie tym razem. Urbanowicz przez całą książkę bardzo zręcznie rozrzuca okruszki informacji, które pod koniec tworzą świetne i nieoczywiste rozwiązanie zagadki. Nic nie jest tym, czym wydaje się być i tyle tylko mogę zdradzić.

Jodoziory są małą wioską, w której mieszkańców jest raptem kilkudziesięciu – zarówno w 2016 roku, jak i w latach siedemdziesiątych. Urbanowicz bardzo dobrze oddał klimat i nastrój tej miejscowości oraz tajemnicy, którą skrywa. Nie tylko pod względem odwzorowania miejsc, ponieważ istnieją one naprawdę, ale przede wszystkim ludzkiej mentalności. Szczególnie widać to w rozdziałach z lat siedemdziesiątych, gdzie autor pokazał różne zachowania ludzi wobec kolejnych nieszczęść ludzkich - od obojętności, udawania, że to nie nasz problem, po szukanie kozła ofiarnego. A współcześnie natomiast mało osób chce rozmawiać o tragediach, jakie dotykają Jodoziory, a nieliczni żyjący mieszkańcy sprzed lat unikają kontaktu i nie chcą mieć nic wspólnego z tym miejscem. Ogólnie kreacja bohaterów nie jest zła, aczkolwiek można byłoby w tej kwestii jeszcze popracować.

Inkub jest bardzo dobrym połączeniem powieści grozy i kryminału, w której oba te gatunki łączą się w jedną, spójną całość. Znajdziecie w tej książce nieśpieszne tempo akcji, narastający nastrój grozy, tajemnica sprzed lat, czary i paranormalne zjawiska i wiele więcej. Polecam!

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Vesper!

[Adres usunięty]

Przeniesiemy się do małej wioski na Suwalszczyźnie, gdzie tajemnice sięgają lat siedemdziesiątych. W "INKUB" Artura Urbanowicza zanurzymy się w niezwykłą historię dwóch epok, dwóch historii, jednej wioski i jednej klątwy, której siła jest zatrważająca. To nie jest zwykłe śledztwo-to podróż przez czas i przestrzeń a połączenie powieści detektywistycznej i grozy jest tutaj naprawdę udane.

Jodoziory, stają się areną dla Vytautasa Česnauskisa zwanego też Vitkiem, policjanta z Suwałk.

Kiedy młody dzielnicowy popełnia samobójstwo, sprawę przejmuje Vitek, który zostaje zesłany tam pod wizycie na dywaniku u swojego przełożonego. Odkrywa, że klątwa, która spowiła wieś, ma korzenie w przeszłości. Opowieść zaczyna nabierać tempa, kiedy czary, zielone światło i nawiedzony dom zaczynają układać się w mroczny pejzaż.

Autor mistrzowsko balansuje między dwiema epokami, ukazując skomplikowane relacje społeczności Jodozior. Czytelnik jest wciągany w wir tajemniczych zdarzeń, gdzie przeszłość wydaje się oddziaływać na teraźniejszość, a klątwa zdaje się nieuchronna.

Narracja jest niezwykle zmysłowa, a opisy Suwalszczyzny ożywiają przed oczami czytelnika. Bohaterowie, zwłaszcza Vytautas Česnauskis, są złożeni i pełni tajemnic, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Wątek nadprzyrodzony dodaje pikanterii, sprawiając, że "INKUB" staje się nie tylko kryminałem, ale również podróżą przez mroczne zakamarki ludzkiej psychiki.

"INKUB" to fascynująca powieść, która wciąga czytelnika w wir magii, tajemnic i ludzkich słabości. Artur Urbanowicz mistrzowsko bawi się konwencją, dostarczając czytelnikowi unikalne doznania. Polecam tę książkę wszystkim poszukiwaczom mrocznych historii i miłośnikom klimatu tajemnicy.

Ta książka była jedną z moich pierwszych podróży w świat mrocznych opowieści, a jej fascynujący świat zainspirował mnie do dalszego eksplorowania tego gatunku literackiego.

W mgnieniu oka pochłonąłem ponad 700 stron tej książki.

📖🌌

Co to była za książka… Petarda. Od pierwszych stron tak mnie wciągnęła że chciałam zamknąć się na cztery spusty, nic nie jeść, nic nie pić tylko czytać. Vitek i Mateusz, policjanci z Suwalszczyzny badają sprawę tajemniczej wioski. Wioski, w której giną krzyże i inne dewocjonalia, ludzie są szaleni, lub zapadają na nowotwory a wokół niszczeją domy, drzewa, rośliny i zwierzęta. Podobno kiedyś, czterdzieści lat temu żyła tutaj czarownica, która „wysysała” z tego miejsca wszystko co dobre. A być może to tytułowy „Inkub” żywił się strachem, chorobą i słońcem z tego miejscowości. Vitek i Mateusz muszą odkryć prawdę i jadą do tej przeklętej wioski. To co zastają… Horror niesamowity, dwutorowy bo jest i współczesność i to, co się działo w przeszłości, bardzo klimatyczny, piękny, groźny, ciekawy. Absolutnie polecam „Inkuba” Artura Urbanowicza.

Mistrzowie horroru King i Masterton; osiadający na was współczesności kurz to nie przypadek. Wybaczcie, ale jakże jałowi i gasnący jesteście w obliczu nowej literatury grozy i takiej powieści jak choćby Inkub - Artura Urbanowicza. Dzieło do którego przymierzałem się od dłuższego czasu (zawsze pojawiało się coś pomiędzy i zakup zwlekał cierpliwie). Przed tygodniem zamówiłem, odebrałem i delikatnie odzierając z folii ochronnej wszedłem w świat klątwy, czarownicy, demonów i klimatu, który pochłonął mnie bez reszty. Ponad siedmiuset stronicowa opowieść rozgrywająca się na Suwalszczyźnie w wiosce Jodoziory. Dwie epoki, dwa ustroje ale zawsze jedno i to samo zło z którym zmierzy się dwóch policjantów (wybornie zakreślona postać Vytautasa) tak jak czterdzieści lat wcześniej, zmagali się z nim mieszkańcy. Inkub to na dobrą sprawę dwie historie, które z każdą stroną zbliżają się ku sobie by w końcu związać czytelnika i pozostawić z wielkim zachwytem nad kunsztem i pomysłowością autora. Nieskromnie powiem, iż na moim koncie jest blisko 250 przeczytanych horrorów (zawsze dobierałem te "sprawdzone" i polecane), regał dźwiga kolejne, ale wiem, iż ta pozycja to pierwsza dziesiątka a może nawet piątka najlepszych horrorów i najlepsza powieść grozy, jaką czytałem kiedykolwiek (wybacz majestatyczny Lestacie :) Po lekturze Urbanowicza, zielone (wręcz fosforyzujące) światło, będzie zawsze rodziło ciarki na moich plecach :) Fani literatury grozy dostają tu niemal wszystko: opętanie, klątwę, przewrotny wir wydarzeń i wielowarstwowych bohaterów, zwroty akcji i przerażenie a nad tym wszystkim świadomość sił demonicznych, starszych od człowieka, które od zawsze dążą do jego upadku i zniszczenia, oferując chwilowe spełnienie i niewspółmiernie mroczną zapłatę za wszystko. Pięć wieczorów i zamknięcie ostatniej strony a po niej godzina zadumy i myśl: dlaczego Panie Arturze "tylko" siedemset stron a nie tysiąc. Wiecie co jest wisienką na tym ogromnie wiśniowym :) torcie? Otóż jest to powieść w dużej mierze na faktach!!!!! Niektóre z nich autor wręcz "zmiękczył" na potrzeby wrażliwych czytelników. To się działo naprawdę z niewielkimi dodatkami zręcznego i fantastycznego pióra Urbanowicza. Dodam na koniec, iż powieść ta zdobyła rekomendację [Adres usunięty] Roberta Ziębińskiego (redaktora naczelnego Playboy'a) Polecam więc i ja nieskromnie wszystkim.

Powieść jest bardzo klimatyczna. Przez pierwszą połowę (którą swoją drogą czytałam głównie nocą) czułam ciarki na plecach. Tu fantastyka mieszała się z realizmem, a najgorsze (najlepsze!) było to, że nie wiadomo które to które. Podobał mi się klimat małej wioski, zamknięte krąg mieszkańców i dobrze oddane realia PRL-u. We współczesnym wątku śledztwo mocno mnie zaciekawiło, śledziłam poczynania podkomisarza Vitka z zapartym tchem. Podziwiam autora za zgrabne połączenie prawdy z fikcją i naprawdę szeroki research. Teraz mam ochotę na coś z literatury faktu o polowaniu na czarownice!

Choć grubość książki może początkowo przerażać to nie ma się co bać, bo każdą stronę połyka się niczym Pelikan kolejną, złowioną rybę.

Głównego bohatera poznajemy w ciemny, zimowy wieczór kiedy to postanawia samotnie odwiedzić opuszczony dom. Nie jest to zwykły dom tylko taki, o którym opowiada się historie mające wywołać dreszcz przerażenia. Nadzieja na zobaczenie niezwykłych zjawisk jest w chłopaku ogromna. Co zastał na miejscu? Jakie wydarzenia go spotkały? O tym dowiecie się z książki...

Historia opowiadana jest dwutorowo. Jedna tajemnica, która połączyła ze sobą dwie odlegle epoki, odkrywana jest stopniowo, a jej rozwiązanie wcale nie jest takie oczywiste. Bardzo podobało mi się opowiadanie historia za pomocą naprzemiennego zestawienia ze sobą dwóch bohaterów. Dzięki temu książkę czyta się szybko, a ciekawość kolejnych rozdziałów nie słabnie. Zdążały się momenty, kiedy obszerne opisy nudziły mnie znacząco, ale wkrótce okazywało się, że był to celowy zabieg, a zawarte w opisie fakty były kluczowe dla kolejnych wydarzeń.

Warto było przejść te wszystkie nieprzyjemności związane z dostarczeniem paczki i czekać tak długo żeby przeczytać tą książkę 😊😊

„Inkub” to genialne połączenie powieści grozy oraz kryminału z mocno zarysowanym wątkiem psychologiczno-obyczajowym. Akcja powieści osadzona jest w scenerii małej, klaustrofobicznej miejscowości niemal zupełnie odciętej od świata. Zawiera też odniesienia do legend i wierzeń. Ciekawym i myślę mocno budującym napięcie zabiegiem było podzielenie fabuły na okres współczesny oraz ten przypadający na lata siedemdziesiąte poprzedniego stulecia. Mimo ponad siedmiuset stron, tej książki nie da się czytać długo. Nie sposób jej po prostu odłożyć, nie ma na to odpowiedniego w niej momentu. I co jest naprawdę uważam wielkim twórczym wyczynem, przy takiej ilości zawartych w niej słów, żadne z nich, żaden akapit czy rozdział nie były zbędne. Konstrukcja, fabuła, bohaterowie wszystko wydaje się dokładnie zaplanowane. Jakby autor miał ułożony genialny plan i z każdym rozdziałem z premedytacją go realizował. Chyba też pierwszy raz zdarzyło mi się powracać do przed chwilą czytanych fragmentów, jednak nie dlatego, że ich nie zrozumiałam, ale że aż nie mogłam uwierzyć w to co czytam. I jeszcze jedna sprawa. W tej powieści najmocniej też odczułam zabawę autora z czytelnikiem. Nie było co naturalne śmiesznie, ale dało się zauważyć sporą dawkę poczucia humoru Artura Urbanowicza. Takie puszczenie oka czytelnikowi. No i to zakończenie! Mistrzostwo!