Igrzyska śmierci. Tom 1

Bardzo szybko się czyta. Każdy znajdzie coś dla siebie i myślę, że jest to książka ponadczasowa. Przyjemna fabuła, wszystko dopięte na ostatni guzik. Szczerze polecam.

„Igrzyska śmierci” autorstwa Suzanne Collins można porównać w tej chwili do klasyki. Aż wstyd się przyznać, że nie miałam okazji przeczytać tej książki, pomyślałam, że trzeba to nadrobić, skoro kinematografia już dawno za mną, a temat, chociaż ciężki to i ciekawy. Nadarzyła się okazja, kiedy Wydawnictwo Media Rodzina pokusiło się o wydanie trylogii w nowej, jubileuszowej odsłonie, a ona przykuła moje spojrzenie. Autorka karierę rozpoczęła w 1991 roku, jako twórczyni telewizyjnych programów dla dzieci. O czym opowiadają „Igrzyska śmierci”?

Na gruzach Ameryki Północnej powstało nowe państwo o nazwie Panem. Jest cudowne i wspaniałe, pełne bogactwa i przesytu, jednak dalej nie jest tak kolorowo. Panem jest stolicą okolicy, która jest podzielona na trzynaście dystryktów, które nie we wszystkim zgadzały się z władzą, aby skutecznie stłumić rebelię i niezadowolenie władza posunęła się do strasznych rzeczy. Dystrykt trzynasty został zmieciony z powierzchni ziemi, a wszyscy ludzie wymordowani. Pamięć ludzka bywa ulotna, więc zadbano i o to, aby upamiętnić ten czas, a wręcz go celebrować, zostały stworzone, więc Głodowe Igrzyska. Każdego roku z każdego z dystryktów zostaje wylosowana para młodych ludzi w wieku od dwunastu do osiemnastu lat stając mięsem armatnim, uczestnikiem igrzysk. Wystarczy jedynie przetrać, zwycięzca Głodowych Igrzysk może być tylko jeden. Czy aby na pewno? Nie jest łatwo siedzieć i obserwować śmierć bliskich, znajomych, ludzi, którzy mają przed sobą całe życie, a ono właśnie może się zakończyć. Katniss Everdeen dokonała znacznie więcej niż ktokolwiek przed nią, zgłosiła się zamiast siostry ukazując tym samym, że człowieczeństwo w bestialskich warunkach nie wymarło.

„Igrzyska śmierci” to pierwszy tom cyklu i wprowadzenie, a zarazem doskonałe ukazanie świata, w którym przyszło żyć bohaterom. Narratorką powieści jest szesnastoletnia Katniss, widzimy świat z jej perspektywy, wspólnie z nią uczymy się działań Kapitolu, jego bezwzględności. Próżność, jaką emanuje Panem w porównaniu z tym, jak żyją ludzie w dystryktach. Przesyt i marnotrawstwo w połączeniu z biedotą i głodem. Inne realia, inna rzeczywistość, przepaść między nimi wydaje się być zbyt głęboka, aby się zasklepiła, nawet, jeśli w ich żyłach płynie ta sama czerwona krew. Często zastanawiam się, czy autorka chciała nas przestrzec przez możliwością życia właśnie w takiej, a nie w innej przyszłości. Zdecydowanie „Igrzyska śmierci” należą do takiej literatury, która pozostaje w myślach na długo.

Specjalnie nie opisuję pojedynczych książek, tylko zamykam klamrą trylogię, bo fala emocji, która mi towarzyszyła z każdym tomem była coraz większa i pochłaniałam z zainteresowaniem kolejne części, nie mogąc doczekać się co będzie dalej. Mowa tutaj o "Igrzyskach śmierci", "W pierścieniu ognia" oraz "Kosogłosie" autorstwa Suzanne Collins. Ileż miałam hipotez, ile domysłów - wszystko na nic! Super pomysł, zaskakujące zwroty akcji, humor, niekiedy uśmiałam się do łez 🤣 Język jest prosty, szybko się je czyta ale biorąc pod uwagę, że trylogia została napisana przede wszystkim dla nastolatków, można to potraktować jako plus. Fajnie napisana książka o świecie odległym od rzeczywistości dla społeczeństwa. Czytało się lekko i szybko z ciekawością co czeka dalej głównych bohaterów. Poleciłabym trylogię przede wszystkim młodzieży, ale także osobom starszym. W sumie to każdemu 😆 To nie jest kolejna modna lektura typu "Zmierzch" czy "50 twarzy". Polecam przeczytać a później obejrzeć film :)

zapraszam na mój profil książkowy: [Adres usunięty]

Ta cudowna książka to nie tylko rozrywka: to obraz świata do którego istnienia nigdy nie możemy dopuścić, to źródło mądrości, które mogą stać się naszym mottem. Nie znajdziemy tam monotonii w w której wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Uczą nas tego że ludzie przychodzą i odchodzą, że czasami trzeba poświęcić czyjeś życie żeby uratować setkę innych. Nie zobaczymy tam wyraźnej walki dobra ze złem w której zawsze wygrywa to pierwsze bez żadnych strat. Książka nie pokazuje obrazu w którym miłość przezwycięża wszystko. Jedyny element oceniający czyny to ich konsekwencje. Plusem są bohaterowie. Nie są oni przesłodzeni ani wyidealizowanii. Popełniają błędy, uczą się do nich przyznawać i starają się je naprawiać, ale są na tyle odważni żeby rzucić wyzwanie rzeczywistości

Rzadko robię reready książek, ponieważ mam ich tak dużo, że chcę przeczytać je wszystkie. Jednak zdecydowałam się zrobić go w tym wypadku, ponieważ chciałam sobie przypomnieć całą trylogię przed sięgnięciem po prequele.

Bardzo martwiłam się tym rereadem, bo czytałam ją po raz pierwszy dawno temu i była to jedna z moich ulubionych książek. Bałam się, że nie spodoba mi się znowu tak bardzo i zniszczę pozytywne wspomnienia. Jednak był to całkowicie niepotrzebny strach, bo się bawiłam po prostu wspaniale, zdecydowanie zostaje chyba najlepszą książką tego roku.

"Igrzyska śmierci" to dystopia, w której istnieje 12 dystryktów, z których losowanych jest co roku po dwóch uczestników Głodowych Igrzysk. Mają oni na arenie się nawzajem zabijać, aż pozostanie jeden zwycięzca. Szesnastoletnia Katniss, aby opiekować się swoją mamą i młodszą siostrą zajmuje się łowiectwem. Kiedy jej siostra zostaje wylosowana do Igrzysk, bez zastanowienia zgłasza się zamiast niej. Teraz musi poradzić sobie wśród dużo lepiej wyszkolonych osób i spróbować przetrwać.

Mimo, że ta książka jest oznaczona jako młodzieżówka to zachowania bohaterów są niezwykle dojrzałe, a historię bardzo dobrze się czyta jako dorosły. Katniss myśli bardzo racjonalnie i nawet jak potrafi ponieść się emocjom, to i tak jej czyny mają całkowity sens i nie czuć jakichkolwiek nieścisłości.

Akcja mnie wciągnęła od samego początku i trudno było mi się od niej oderwać. A zarazem nie czułam, aby mnie jakoś przytłoczyła.

Na pewno nadrobię całą trylogię jak najszybciej, aby zabrać się za prequele, już się nie mogę doczekać, bo po tej części wiem, że będzie tylko lepiej.