Igrzyska śmierci. Tom 1

Bardzo szybko się czyta. Każdy znajdzie coś dla siebie i myślę, że jest to książka ponadczasowa. Przyjemna fabuła, wszystko dopięte na ostatni guzik. Szczerze polecam.

„Igrzyska śmierci” autorstwa Suzanne Collins można porównać w tej chwili do klasyki. Aż wstyd się przyznać, że nie miałam okazji przeczytać tej książki, pomyślałam, że trzeba to nadrobić, skoro kinematografia już dawno za mną, a temat, chociaż ciężki to i ciekawy. Nadarzyła się okazja, kiedy Wydawnictwo Media Rodzina pokusiło się o wydanie trylogii w nowej, jubileuszowej odsłonie, a ona przykuła moje spojrzenie. Autorka karierę rozpoczęła w 1991 roku, jako twórczyni telewizyjnych programów dla dzieci. O czym opowiadają „Igrzyska śmierci”?

Na gruzach Ameryki Północnej powstało nowe państwo o nazwie Panem. Jest cudowne i wspaniałe, pełne bogactwa i przesytu, jednak dalej nie jest tak kolorowo. Panem jest stolicą okolicy, która jest podzielona na trzynaście dystryktów, które nie we wszystkim zgadzały się z władzą, aby skutecznie stłumić rebelię i niezadowolenie władza posunęła się do strasznych rzeczy. Dystrykt trzynasty został zmieciony z powierzchni ziemi, a wszyscy ludzie wymordowani. Pamięć ludzka bywa ulotna, więc zadbano i o to, aby upamiętnić ten czas, a wręcz go celebrować, zostały stworzone, więc Głodowe Igrzyska. Każdego roku z każdego z dystryktów zostaje wylosowana para młodych ludzi w wieku od dwunastu do osiemnastu lat stając mięsem armatnim, uczestnikiem igrzysk. Wystarczy jedynie przetrać, zwycięzca Głodowych Igrzysk może być tylko jeden. Czy aby na pewno? Nie jest łatwo siedzieć i obserwować śmierć bliskich, znajomych, ludzi, którzy mają przed sobą całe życie, a ono właśnie może się zakończyć. Katniss Everdeen dokonała znacznie więcej niż ktokolwiek przed nią, zgłosiła się zamiast siostry ukazując tym samym, że człowieczeństwo w bestialskich warunkach nie wymarło.

„Igrzyska śmierci” to pierwszy tom cyklu i wprowadzenie, a zarazem doskonałe ukazanie świata, w którym przyszło żyć bohaterom. Narratorką powieści jest szesnastoletnia Katniss, widzimy świat z jej perspektywy, wspólnie z nią uczymy się działań Kapitolu, jego bezwzględności. Próżność, jaką emanuje Panem w porównaniu z tym, jak żyją ludzie w dystryktach. Przesyt i marnotrawstwo w połączeniu z biedotą i głodem. Inne realia, inna rzeczywistość, przepaść między nimi wydaje się być zbyt głęboka, aby się zasklepiła, nawet, jeśli w ich żyłach płynie ta sama czerwona krew. Często zastanawiam się, czy autorka chciała nas przestrzec przez możliwością życia właśnie w takiej, a nie w innej przyszłości. Zdecydowanie „Igrzyska śmierci” należą do takiej literatury, która pozostaje w myślach na długo.

Specjalnie nie opisuję pojedynczych książek, tylko zamykam klamrą trylogię, bo fala emocji, która mi towarzyszyła z każdym tomem była coraz większa i pochłaniałam z zainteresowaniem kolejne części, nie mogąc doczekać się co będzie dalej. Mowa tutaj o "Igrzyskach śmierci", "W pierścieniu ognia" oraz "Kosogłosie" autorstwa Suzanne Collins. Ileż miałam hipotez, ile domysłów - wszystko na nic! Super pomysł, zaskakujące zwroty akcji, humor, niekiedy uśmiałam się do łez 🤣 Język jest prosty, szybko się je czyta ale biorąc pod uwagę, że trylogia została napisana przede wszystkim dla nastolatków, można to potraktować jako plus. Fajnie napisana książka o świecie odległym od rzeczywistości dla społeczeństwa. Czytało się lekko i szybko z ciekawością co czeka dalej głównych bohaterów. Poleciłabym trylogię przede wszystkim młodzieży, ale także osobom starszym. W sumie to każdemu 😆 To nie jest kolejna modna lektura typu "Zmierzch" czy "50 twarzy". Polecam przeczytać a później obejrzeć film :)

zapraszam na mój profil książkowy: [Adres usunięty]

Ta cudowna książka to nie tylko rozrywka: to obraz świata do którego istnienia nigdy nie możemy dopuścić, to źródło mądrości, które mogą stać się naszym mottem. Nie znajdziemy tam monotonii w w której wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Uczą nas tego że ludzie przychodzą i odchodzą, że czasami trzeba poświęcić czyjeś życie żeby uratować setkę innych. Nie zobaczymy tam wyraźnej walki dobra ze złem w której zawsze wygrywa to pierwsze bez żadnych strat. Książka nie pokazuje obrazu w którym miłość przezwycięża wszystko. Jedyny element oceniający czyny to ich konsekwencje. Plusem są bohaterowie. Nie są oni przesłodzeni ani wyidealizowanii. Popełniają błędy, uczą się do nich przyznawać i starają się je naprawiać, ale są na tyle odważni żeby rzucić wyzwanie rzeczywistości

Miasto Panem, zbudowane na ruinach Ameryki Północnej, podzielone na 13 dystryktów oraz czternastą, stolicę zwaną Kapitolem. Jednak z biegiem lat, rządne krwi władze stały się zbyt bezlitosne. Obywatele 13 dystryktów zbuntowali się, zapoczątkowując okres w historii nazwany Mrocznymi Dniami. Zduszono jednak powstanie, a na przypomnienie ludziom, że tak naprawdę są niczym zaczęto co roku urządzać Głodowe Igrzyska, a 13 dystrykt zmieciono z powierzchni ziemi. Od tej pory pozostałe dwanaście dystryktów było co roku nękanych widmem losowania podczas dożynek, kiedy trybuci: jeden chłopak i jedna dziewczyna w wieku od 12 do 18 lat musieli stoczyć bratobójczą walkę na arenie stając się atrakcją mieszkańców Kapitolu niebiorących udziału w losowaniu.

Pewnego razu jednym z trybutów staje się główna bohaterka książki - Katniss Everdeen, występująca jako ochotniczka, chcąc uratować swoją siostrę. Mająca wprawę w polowaniu i zastawianiu wnyków z powodu utrzymywania owdowiałej matki oraz dwunastoletniej siostry z leśnych dóbr, dziewczyna ma szanse na przetrwanie walcząc z przeciwnikami. Razem z szesnastoletnim Peetą Mellarkiem, chłopakiem z jej rocznika, wyrusza w podróż do stolicy, gdzie krótki czas wszyscy trybuci trenują oraz zdobywają sponsorów. Trafiając na arenę Katniss musi dokonać niemożliwego, nie chce umrzeć, ale jednocześnie, z biegiem wydarzeń nie chce pozwolić na śmierć "chłopca, który podarował jej chleb". Czy uda jej się przezwyciężyć uważane niepokonane władze? To każdy już musi odkryć sam.

Moja przygoda z tą książką zaczęła się jakieś dwa lata temu, od tego czasu czytałam ją jeszcze dwukrotnie. Za każdym razem od nowa poznawałam jej bohaterów i zastanawiałam się nad podjętymi przez nich decyzjami. Zabrałam się za nią przypadkiem, wieczorem biorąc ją z półki kuzynki, lecz kiedy zaczęłam ją czytać skończyłam niespodziewanie dopiero następnego ranka, w tym czasie przeżyłam niezapomniane przygody, czułam się tak jakbym sama przebywała w tym świecie przyszłości, na ruinach teraźniejszej Ameryki Północnej. Towarzyszące głównej bohaterce oraz wielu zdarzeniom emocje przepływały z całą swoją mocą również przeze mnie. Chociaż czytałam ją tak krótko, długo trwało zanim do końca otrząsnęłam się z otumanienia i myśli jakimi zajęła mnie ta książka. Naprawdę warto zacząć przygodę z tą trylogią, wszystkie jej części są coraz to bardziej fascynujące i zaskakujące.