Więzień bez tronu. Opowieść z Elfhame. Tom 2

Przygodę z książkami o elfach rozpoczęłam dość późno, jednak już od pierwszego spotkania byłam zauroczona nimi. Istoty, które z pozoru powinny być kruche, magiczne i delikatne, okazują się silne, brutalne i niekiedy krwiożercze. Właśnie takie elfy lubię najbardziej, im mniej ludzkich cech mają tym lepiej.

Jakie elfy lubicie? Takie, jak przedstawia Holly Black? Czy bardziej uczłowieczone, jak u Justyny K. Komudy?

Osobiście bardziej przekonują mnie te od Holly Black, lecz te z Hegemon Apopi również skradły moje serce. A może uwielbia wszystkie odmiany elfów? A może po prostu kocham dobre książki.

Jak tylko usłyszałam, że Holly Black powraca do Elfhame, to wiedziałam, że nie mogę przegapić tej książki. I tak “Następca tronu” trafił w moje ręce, a niedawno drugi tom Opowieści z Elfhame, czyli “Więzień bez tronu”. Tym razem dostałam to, czego oczekiwałam już po pierwszym tomie, czyli powrotu do znanych i lubianych bohaterów z Okrutnego księcia. Wydaje mi się, że autorce również brakowało tych bohaterów, ponieważ właśnie w “Więźniu bez tronu” w końcu poczułam klimat jej książek. Ten magiczny i brutalny klimat baśniowego ludku, który nie boi się przelać czyjeś krwi, który potrafi żonglować półprawdami, jednocześnie nie potrafiąc kłamać. I to właśnie za nim tęskniłam i w końcu go dostałam, dlatego ten tom uważam, za dużo lepszy niż poprzedni.

Dąb, który w przyszłości ma zostać Najwyższym Królem, został uwięziony za swoją zdradę. Jednak wydaje się, jakby się poddał, jakby przyjął swoją karę i oczekuje tylko na ostatnią chwilę z ukochaną. Ukochaną, którą zdradził, której zaufanie tak bardzo sobie cenił. Jednak teraz wszystko wydaje się być stracone, choć w Dębie jeszcze tli się nadzieja, że kiedyś Królowa Ren mu wybaczy i uda mu się odzyskać zaufanie jego najmilszej.

Rodzina Dęba nie zapomina o nim i wyrusza w odsiecz, chcąc uwolnić go, nawet jeśli ceną za ten czyn będzie krwawa wojna. Wydają się być gotowi przelać krew swoich ludzi, a nawet i swoją, by Dąb był bezpieczny. Jednak on wydaje się mieć inne plany, dlatego wszystkich zaskakuje niespodziewanymi….

Holly Black to autorka, której książki od samego początku sprawiały mi problem. Jedne kochałam, drugie nie przemawiały do mnie, a zdarzały się i takie, które były przeciętne, niewarte większej uwagi.

Macie taką ciężką relację, z jakimkolwiek autorem?

Jednak to historia Dęba i Suren przypomniała mi, za co szanuję autorkę. Przypomniała mi, że to elfy z Elfhame są moimi ulubionym baśniowym ludkiem. Bardzo żałuję, że to ostatni tom, ponieważ z przyjemnością sięgnęłabym po jakąś jeszcze historię z tego universum.

Jeśli miałabym wybierać, który tom z tego universum jest moim ulubionym, to na pewno mój wybór padłby na “Więźnia bez tronu”. Autorka w przemyślany sposób zamknęła wszystkie wątki fabularne, dając nam spójną i naprawdę ciekawą historię.

Mimo zamknięcia wszystkich wątków pozostał jeden, który może, ale naprawdę “może”, zostanie w przyszłości rozwinięty na nową opowieść. Bardzo jestem ciekawa, jak Głębia się zachowa, po brutalnym odepchnięciu ataku na księcia Dęba i Królową Ren. Wydaje mi się, że autorka może nas jeszcze czymś ciekawym zaskoczyć i nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Mocno w to wierzę.

Tym razem autorka postawiła na przedstawienie historii z perspektywy Dęba. Był to bardzo dobry ruch, ponieważ, mimo moich obaw, świetnie się odnalazłam w jego głowie. Zawsze ciekawiło mnie co się w niej dzieje, o czym może myśleć młody książę, który raz jest elfim dzieckiem w świecie ludzi, a za chwilę jest następcą elfiego tronu. Raz uważa jedną kobietę za swoją matkę, by za chwilę dowiedzieć się prawdy o swojej biologicznej matce. A najciekawszą chwilą w książce, były rozmyślania Dęba o uczuciu, które zrodziło się w nim. Z zaciekawieniem towarzyszyłam mu przy próbach opanowania swojej mocy złotoustnego, przy próbach zrozumienia kłębiących się w nim uczuć.

Wszystko to zapewniło mi genialną lekturę i już tęsknię za tym światem. Dziękuję bardzo wydawnictwu Jaguar za możliwość poznania historii Suren i Dęba.

Nie od dziś wiadomo, że Holly Black potrafi pisać naprawdę dobre powieści fantasy. Jej historie są angażujące i zaskakujące w odpowiednich momentach a bohaterowie, którzy stają na naszej drodze pozostają w naszej pamięci na długi czas.

Powyższa lektura jest kontynuacją serii autorki, która opowiada o dalszych losach poznanych wcześniej postaci. Ponownie otwiera przed nami drzwi do wielkiego świata, w którym wszystko może się wydarzyć i odgrywa w naszej wyobraźni wyjątkowy spektakl. Jeśli poszukujecie dojrzałej fantastyki kierowanej nie tylko do młodzieży, ale także i dojrzałego czytelnika - lepiej nie mogliście trafić. Holly Black bowiem żongluje emocjami, tworzy wiarygodne sceny a także skupia się na skomplikowanej kreacji postaci, by wszystko w jej historii było w pełni wiarygodne, szczere oraz dojrzałe. Strony praktycznie przerzucają się same a tętniąca życiem akcja wprowadza nas w zaskakujące momenty, by ani przez moment nie można było zarzucić jej nudnych momentów.

Warunek jest jeden: musicie zachować chronologię czytania. Black bazuje na ciągu przyczynowo-skutkowym i nie cofa się, by ponownie opowiadać o tym co już się wydarzyło, więc warto od samego początku śledzić losy bohaterów. A jest o czym czytać, ponieważ akcja ani przez minutę nie zwalnia tempa. Książę Dąb wybrał drogę zdrady i dziś ponosi tego surowe konsekwencje. Uwięziony na Lodowej Północy zdany jest tylko na siebie. Już niedługo przyjdzie mu jednak na nowo wybrać po której ze stron chce stanąć: lojalności wobec władzy czy miłości pełnych poświęceń. Niestety wojna wisząca w powietrzu nie ułatwi mu decyzji.

To dynamiczna fabuła, mocno nastawiona na akcję. Granice między motywami płynnie się zacierają, by stanąć jak najbliżej realności. Bohaterowie wpadają w pułapki, intrygi oraz niepowodzenia, by podejmować trudne decyzje, wyciągać z nich wnioski oraz kształtować charakter. Całość otoczona skrajnymi emocjami dopełnia dzieła, zapewniając gęsty klimat, który mocno wpływa na wyobraźnię czytającego. Autorka porusza wiele ważnych kwestii, pisze o trudnych wyborach, zachwianej lojalności, życiu, które nie jest jedynie czarno-białe. Pisze także o zatartej granicy między dobrem a złem. Nie narzuca przy tym własnych wniosków, pozwalając czytelnikowi samodzielnie opowiedzieć się po wybranej stronie i podążać ścieżką ukrytych znaczeń. Nie tylko zajrzymy w głąb psychiki bohaterów, ale także staniemy w obliczu trudnych do zidentyfikowania uczuć, które poprowadzą wszystkich w stronę niepewnego jutra.

"Więzień bez tronu" to kontynuacja trzymająca wysoki poziom swojej poprzedniczki. Książka w pełni dopracowana, angażująca do ostatniej strony, rozgrywająca w naszej wyobraźni niezliczone sceny. Jeśli poszukujecie lektury dopracowanej i pochłaniającej bez reszty – lepiej trafić nie mogliście, ponieważ Holly Black jest niekwestionowaną faworytką wśród autorek lubiących się w gatunku powieści fantastycznej. Doskonale wie jak ugryźć temat, by intrygować, kusić i podsyłać pytania bez odpowiedzi do samego końca.

Kto czekał na kontynuację „Następcy tronu”? 😍

Jeśli czytaliście trylogię „Okrutny książę” to zapewne kojarzycie małego Dęba, prawowitego następcę tronu Elfhame. Tylko że teraz nie jest już mały… 😎

Dąb wpakował się w niezłe tarapaty. Suren, jego znajoma z dawnych lat więzi do na północy, z dala od swoich bliskich. Pragnie przejąć władcę, do tego posiada wielką moc. Czy uda mu się wyzwolić i dobić targu? Kto jest prawdziwym przyjacielem a kto wrogiem?

Bardzo podobało mi się to, że dostaliśmy więcej Cardana i Jude 😍 Cardan jak zwykle w formie, od Jude biła pewność siebie i determinacja. Te postaci zostały takimi jakie Holly Black stworzyła w „Okrutnym księciu”. Dziękujemy za to 🙏🏻

Dąb i Suren, postacie drugoplanowe w „Okrurnym księciu” teraz wychodzą na piedestał. Holly przygotowała dla nich osobną historię i uważam że zrobiła to bardzo dobrze! Podobał mi się świat przedstawiony w książce, te dworskie intrygi i napięcie powodowane zbliżającą się wojną kusiły do szybkiego przeczytania książki.

Wątek romantyczny wyczuwalny choć subtelny, nie był to typowy romans a historia, która do samego końca nie wiadome było jak się skończy.

Z wielkim sentymentem podeszłam do tej dylogii i nie zawiodłam się 😍

Następca tronu Holly Black bardzo przypadł mi do gustu. Oczywiście, książka ta miała swoje lepsze i słabsze momenty, jednak ostatecznie odebrałam ją bardzo pozytywnie. Dlatego też z niecierpliwością oczekiwałam momentu, gdy będę mogła powrócić do Elfhame i po raz kolejny spotkać się z tymi bohaterami. Czy kontynuacja okazała się równie dobra? O tym w recenzji poniżej.

Dąb musi zapłacić za swoją zdradę. Zostaje uwięziony na lodowatej północy i może polegać tylko i wyłącznie na sobie i swoim uroku osobistym. W tym samym momencie Najwyższy Król Cardan i Najwyższa Królowa Jude próbują obmyślić plan, by go uwolnić, jednak Dąb musi znowu zdecydować — czy chce odzyskać zaufanie tej, którą kochał niemal od zawsze, czy pozostać lojalnym wobec Elfhame. Rozpoczynają się przygotowania do wojny oraz widmo zdrady, która może okazać się tragiczna w skutkach. Jak poradzi sobie z tym książę Dąb?

Do tej części wróciłam po dłuższym czasie, do czego przyznaję się otwarcie. W pamięci miałam jednak wciąż mój zachwyt Następcą tronu oraz relacją Dęba i Ren, więc i do kontynuacji byłam nastawiona bardzo optymistycznie. Jednak z rozczarowaniem i pewnym smutkiem muszę stwierdzić, że książka ta nie okazała się tak angażująca, jak jej poprzedniczka – przynajmniej w moim przypadku.

Główni bohaterowie z jakiegoś powodu nie przyciągnęli tutaj mojej uwagi aż tak, choć zarówno Suren, jak i Dęba polubiłam bardzo. Zdecydowanie bardziej ciekawiła mnie obecność Cardana oraz Jude, choć to akurat ze względu na to, że odrobinę się za nimi stęskniłam (może to dobry moment na reread Okrutnego księcia?). Nie mówię, że bohaterowie zostali tutaj przedstawieni źle, ale jednak czegoś mi zabrakło do pełni szczęścia.

Akcja momentami była bardzo dynamiczna i te fragmenty czytało mi się przyjemnie, podobnie zresztą jak te, w których występowała Ren i Dąb, przedstawiając czytelnikom swoje uczucia względem siebie, no, w każdym razie nazwijmy to w ten sposób. Tylko że — nie sądziłam, że to powiem — tego wątku romantycznego było tutaj tyle, że gdzieś zaczął się gubić cały sens tej fabuły. Miały być przygotowania do walki o uwolnienie Dęba, miało być tyle akcji, która miała zawierać fragmenty walki o pokonanie złych postaci, a wszystko to w moich oczach wydało się dość miałkie i takie nieangażujące. Nawet nie wiecie, jak bardzo boli mnie pisanie tutaj tych słów, bo miałam nadzieję, na coś świetnego.

Nie mogę odmówić Black umiejętności pisarskich, jednak tutaj po prostu czegoś zabrakło. Być może autorka za bardzo chciała pójść w stronę tego wątku romantycznego albo to też kwestia tego, że o wiele przyjemniej czytało mi się historię z perspektywy Suren, co nastąpiło właśnie w części pierwszej... Sama już nie wiem. Więzień bez tronu to nie jest zła książka i wiem, że wielu czytelnikom się podoba, jednak to chyba po prostu nie jest moja książka.

Cieszę się, że poznałam ten tytuł, ale wciąż pozostaję wierna Następcy tronu i to do niego będę wracać myślami częściej. Jeżeli poszukujecie czegoś przyjemnego, całkiem wciągającego i fantastycznego, to myślę, że ten cykl może przypaść Wam do gustu. Mimo wszystko Ren i Dąb są warci bliższego poznania, a ja z kolei czekam już na inne powieści autorki, by dać im szansę.

"Więzień bez tronu" to druga część serii Opowieść z Elfhame autorstwa Holly Black. Nawet nie macie pojęcia, jak ja na to czekałam. Uwielbiam elfy w wydaniu autorki, a do tego w tej części pojawiają się, i to sporo, bohaterowie z serii Okrutny książę.

Tym razem historię widzimy oczami Dęba. Lepiej go poznajemy. To już nie jest ten chłopiec co kiedyś, nie potrzebuje ciągłej ochrony, a wręcz przeciwnie. Sam chce bronić tych, których kocha. Nie może znieść nadopiekuńczości rodziny, która cały czas widzi w nim małego chłopca, którego trzeba ochraniać przed wszystkim. Wyprawa by odbić Maddoka, to był jego pomysł. Był tak przyzwyczajony do omijania prawdy, że wreszcie się to na nim odbiło. Teraz zrobi wszystko by odzyskać zaufanie Suren, pomoc jej utrzymać tron i nie dopuścić do wojny między dworami. Będzie kroczył cienką linia między tym co chce zdradzić, a tym co może zdradzić. Tylko, że Suren nie wie czy może mu znowu zaufać, boi się tego. Co będzie ważniejsze rodzina czy uczucie jakie do niej żywi???

Jak ja tęskniłam za tym światem. Piękno połączone z masakrą, gdzie piękne słówka mijają się z prawdą, a intrygi są na porządku dziennym. Jak zawsze w książkach autorki jest niebezpiecznie, mrocznie i nigdy nie wiadomo, co jest prawdą.

Brakowało mi Jude i Cardana, a tutaj pojawiają się i to nie raz, w końcu akcja dzieje się też na ich dworze. Jude jak zawsze waleczna i podejrzewa wszystkich, ale ufa bezgranicznie rodzinie, za to Cardan, jak to on, ukrywa swoje prawdziwe ja, za maską luzaka. Czyli wszystko po staremu😅😁.

Dąb, zdaje sobie sprawę ze swoich uczuć do Suren, ale boi się je wyznać. Boi się swojej magii odziedziczonej po matce. Boi się, że to za jej sprawą każdy go lubi i kocha.

Książkę czyta się cudownie, moje początkowe obawy zostały rozwiane już w pierwszym rozdziale. Wreszcie dałam radę polubić Dęba, to nie tylko rozpieszczone książątko, to młodzieniec, który zrobi wszystko dla rodziny, ale również ma swoje obawy.

Byłam bardzo ciekawa jak to wszystko się skończy i jestem jak najbardziej na tak. Dostałam wszystko co chciałam, masę intryg, wielkie uczucie, ulubionych bohaterów, a wszystko to w pięknej otoczce. Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji poznać, to gorąco polecam❤️❤️❤️❤️