Gniewa. Kwiat paproci. Tom 6

O wszyscy bogowie słowiańscy! Jak ja tęskniłam za tym światem! Za Gniewą, Mszczujem, Swarożycem i całą resztą boskiej i wiejskiej bandy.

Jest to kolejny tom serii Kwiat Paproci, swoista kontynuacja Jagi.

To było świetne, lekkie, niebanalne, zakręcone, wciągające i w ogóle super

Poznajemy młode, burzliwe, lata Gniewy. Jej zdolność do pakowania się w kłopoty, pyskaty język do Swarożyca, słabość do nieporadnego Kapłana.

To się samo czyta! Sceny pojawiają się w głowie niczym ujęcia filmowe. Ja jestem zachwycona. Z utęsknieniem czekałam na tą książkę - humor, komizm sytuacyjny (wielbię!), barwni bohaterowie, niezwykłe ujęcie słowiańskich wierzeń, bliskość natury.

Takie ujęcie mitologii to ja szanuję , czekam na kolejne przygody niesfornej Jagi

Bardzo lubię serię "Kwiat paproci" i z niecierpliwością czekałam na kolejną część przygód Jagi. Byłam trochę zaniepokojona, bo z sequelami różnie to bywa, jeśli chodzi o jakość, jednak w tym przypadku niepotrzebnie się obawiałam. "Gniewa" w niczym nie ustępuje poprzednim częściom tego cyklu. W książce wiele się dzieje i nawet przez chwilę nie jest nudno. Lektura ta doskonale łączy w sobie wiele interesujących wątków, słowiańskie wierzenia i wspaniałe opisy oraz dialogi. Na uwagę zasługuje także poczucie humoru autorki. Można tutaj znaleźć kilka świetnych ripost i nieco ironii, które sprawiają, że powieść jest jeszcze bardziej interesująca.

Myśleliście kiedyś co by było gdyby Polska pozostała krajem pogańskim i Mieszko I nie wziął by chrztu? Katarzyna Berenika Miszczuk w swojej serii Kwiat Paproci przychodzi z odpowiedzią na to pytanie! Kolejna odsłona przygód Jarogniewy tym razem w tomie pod tytułem "Gniewa". Jest to bezpośrednia kontynuacja książki "Jaga". Najnowsza powieść została wydana nakładem Wydawnictwa Mięta. Okładka, którą widzicie na zdjęciu pasuje do poprzednich części, a książka jest również dostępna w twardej oprawie. Obie okładki są dziełem Agnieszki Zawadki.

Tym razem nasza szeptucha pada ofiarą oskarżeń i jest posądzana o śmierć swojej klientki. Jaga postanawia odkryć prawdę i co naprawdę spotkało kobietę, która ciągle kupowała u szeptuchy mikstury miłosne. Jaga już przestaje narzekać na nudę i spokój. To jednak nie jedyne zmartwienia naszej bohaterki. Do Mszczuja przyjeżdżają jego rodzice wraz z jego byłą narzeczoną. Chcą by wrócił do domu i wziął z nią swadźbę. On jednak ma inne plany i wplątuje w nie Jagę. Zgadza się ona udawać jego narzeczoną i wpada się w znacznie większe kłopoty. Do tego wszystkiego Swarożyc zleca jej ważne zadanie i nie będzie ono tak łatwe jak się może wydawać. Co tym razem czeka Jarogniewę i jak wybrnie z kłopotów? Kto okaże się odpowiedzialny za śmierć jej klientki? Na te i inne pytania, które zrodzą się w trakcie lektury znajdziecie odpowiedzi w powieści!

Serię uwielbiam i dzięki książkom autorki obecnie jestem nałogowym książkopożeraczem, więc zawsze będzie miała specjalne miejsce w moim sercu. Ten tom jeszcze bardziej mi się spodobał od poprzednich! Uwielbiam Jarogniewę, nie tylko za charakter, ale i za świetne poczucie humoru. Fabularnie książka jest niezwykle wciągająca, a kolejne przygody Jagi są nie tylko ciekawe, ale i trochę zabawne. Styl autorki niesamowicie mi się podoba i dzięki temu przez książkę wręcz się płynie. Czytałam już 17 książek autorki i nadal mi mało! Ogromnie podoba mi się wizja świata przedstawionego w powieści i słowiański klimat. To dzięki tej serii zaczęłam się bardziej interesować mitologią słowiańską. Jedyną wadę jaką tu znalazłam jest brak kolejnego tomu, po który mogłabym już sięgnąć.

Tą powieść jak i wszystkie powieści w tej serii Wam bardzo polecam! Mam nadzieję, że pokochacie słowiańską Polskę tak jak i ja!

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo Wydawnictwu.

Gniewa, Jaga lub po prostu Jarogniewa. Tyle imion, a chodzi dokładniej o szeptuchę znaną z cyklu Kwiat paproci, autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk. Gdy tylko dowiedziałam się o premierze nowej książki z tej serii, od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać! Z pewnością znacie przygody Gosi, która trafiła do Bielin na obowiązkowe praktyki. Gniewa, jak i poprzednia książka z cyklu, Jaga, opowiadają o młodości jednej z nauczycielek Gosławy.

Tytułowa bohaterka najnowszej książki Miszczuk siedzi w wysłużonym fotelu i odsłania przed Czytelnikami swoją przeszłość. Historii, jakie ma do opowiedzenia, starczy spokojnie na jeszcze kilka tomów, bo szeptucha kobieta miała życie bez wątpienia pełne szalonych przygód.

W tej powieści spróbujemy rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci jednej z klientek Gniewy, Ludomiły. Dziewczyna kupowała parokrotnie zioła na miłość. Spotkała się z tajemniczym ukochanym, a teraz nie żyje. Szeptucha była ostatnią osobą, która widziała ją żywą. A to jeszcze nie koniec! I po co Gniewa narzekała na nudę?

Gniewa trzyma poziom poprzednich części. Wyraziste postacie, totalnie z krwi i kości. Mnóstwo elementów z mitologii słowiańskiej, obrzędów i kultury, którą bardzo lubię. Duża dawka humoru, sarkazmu i ripost Jagi. To jest to! Takiej książki potrzebowałam na letnie rozluźnienie! Już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Jarogniewa to niezwykła szeptucha, a jej życie jest wyjątkowo barwne. Tym razem po Bielinach kręci się aż dwóch jej absztyfikantów, choć ona nie chce żadnego. Dodatkowo Swarożyc ciągle zawraca jej głowę. Gdy umiera jej pacjentka, Gniewa wciela się w rolę detektywa. Czy jeszcze niedawno narzekała na nudę? Teraz by się jej przydało kilka chwil wytchnienia.

Jarogniewa ma tendencję do pakowania się w kłopoty. Czasami z własnej winy, a czasami trochę przypadkiem. Całkiem odważna, zupełnie niezależna i lubiąca dobitnie powiedzieć co jej leży na sercu. Nie straszny jej Swarożyc czy Mokosz. A może to niedoszła narzeczona Mszczuja o mylnym przydomku Motylek jest osobą, której tak naprawdę Gniewa powinna się bać?

Umiera pacjentka Jagi, a ona musi zadbać aby nie rozeszło się po wsi, że mogła mieć coś z tym wspólnego. Tak więc prowadzi swoje własne śledztwo. W Bielinach zjawia się także jej były, gotów za wszelką cenę zawalczyć o miłość swojego życia. Mszczuj wcale nie ma łatwiej. Szkoda tylko że goście nie chcą słuchać co się do nich mówi. Wszak wiedzą lepiej.

Swarożyc też nie odpuszcza i zechce czegoś od Jagi. Jednak najciekawsze jest to, że szykuje się swaćba. Jaki udział w tym ma szeptucha? To już musicie przeczytać sami.

Jarogniewa, nieposkromiona kobieta, która myśli co chce, mówi co chce i przede wszystkim robi co chce, dostarcza nam masę emocji, wielu wrażeń i niejednego uśmiechu podczas lektury. Lekka, niezwykle wciągająca i bardzo barwna powieść intryguje już od pierwszych stron. Od tej historii nie można się oderwać, a zakończenie sugeruje, że jest szansa na jeszcze więcej.

Nie ma nad czym się zastanawiać. Jeśli lubicie słowiańskie klimaty z nutką humoru, tajemnicami i intrygami, to trzeba przeczytać.

Paranormalny detektyw Jarogniewa melduje się na służbie! 😁

Katarzyna Berenika Miszczuk powraca z kolejnymi przygodami niesamowitej Jagi, którą mieliśmy przyjemność poznać w serii zatytułowanej "Kwiat Paproci". Tym razem kilka dni po Nocy Kupały zostają znalezione zwłoki kobiety a ostatnią osobą, która widziała ją żywą, jest właśnie nasza Jarogniewa. Jak się zapewne domyślacie miejscowi mieszkańcy niemalże natychmiast zaczynają podejrzewać, że to właśnie szeptucha ma z tym coś wspólnego. Czy śmierć kobiety mogła mieć związek z magiczną miksturą szeptuchy? A może z tajemniczym kochankiem? Chcąc uratować własny interes postanawia rozwikłać tę zagadkę zanim policja na dobre dobierze się jej do skóry. Nie jest jednak świadoma, że przy okazji wpadnie w spore kłopoty, pozna bliżej Swarożyca, a także niechcący stanie na ślubnym kobiercu....

"Gniewa" to kapitalna książka, pełna humoru, słowiańskich wierzeń, bogów, momentami zawrotnej akcji oraz jedynej w swoim rodzaju nieustraszonej bohaterki, której losy będziecie śledzić z zapartym tchem 😁 w tej książce poznajemy jedną z przygód Jarogniewy gdy była młodą i coraz bardziej znaną szeptuchą.

"Bardzo ​mi pochlebiło, że bali się mnie na tyle, że postanowili zabrać jakąś obstawę. To znaczyło, że ​zaczynałam być naprawdę sławna w okolicy. W ten właściwy, przerażający sposób, który ​cechuje każdą szanującą się szeptuchę".

To taki typ kobiety, której nawet największy macho bałby się podskoczyć obrywając patelnią albo czymkolwiek innym co by tylko wpadło naszej Jadze w ręce 😂

"​Bóg czy nie bóg, ale jeszcze chwila i oberwie w ten pusty łeb moją żeliwną patelnią. ​– Na razie bywaj, Jago. Odwiedzę cię niedługo".

Jej niewyparzony język, zaciętość, zdolność do wpadania w tarapaty oraz momentami jakby brak instynktu samozachowawczego powodują, że czyta się o niej z przyjemnością i wielkim uśmiechem na twarzy 💚 Autorka stworzyła świetną, nieszablonową i w dodatku bardzo ciekawą fabułę z rewelacyjnie wykreowanymi bohaterami. Jeżeli są wśród Was osoby które kiedyś interesowały się bądź w dalszym ciągu interesują się tak sławną mitologią grecką to jesteśmy przekonane, że ten tytuł zainteresuje je podwójnie. Cieszymy się bardzo, że kiedyś jedna z koleżanek pożyczyła nam wspomniany Kwiat Paproci a teraz mogłyśmy dzięki uprzejmości @wydawnictwo_mieta przeczytać Gniewę ponieważ są to książki których z pewnością bardzo długo nie zapomnimy i do których jeszcze wielokrotnie wrócimy jeżeli będzie taka możliwość. Poza świetną zabawą i cudownie spędzonym czasem mogłyśmy także zagłębić się bardziej w naszych rodzimych wierzeniach o których się jednak często nie wspomina. Użyty w niej język w żadnym stopniu nie jest wulgarny dzięki czemu po tę pozycję sięgnąć mogą zarówno osoby starsze jak i te nieco młodsze.

"​– To, że jestem na emeryturze, nie oznacza, że zamieniłam się w niedołężną staruszkę – ​wycedziła Jaga. ​– A czemu masujesz pośladek? – Gosława nie dawała za wygraną. Na jej twarzy ​malowała się prawdziwa troska. – Czy to twoja rwa kulszowa? A może biodro? Mówiłam ci, ​że to biodro jest w coraz gorszym stanie. Tak się robi z wiekiem. Zużywa się, jak auto. ​Przecież nie będzie lepiej. ​– Jak mnie jeszcze raz porównasz do samochodu, który wymaga okresowego przeglądu ​u mechanika, to cię wydziedziczę, a na odchodne rzucę klątwę – wycedziła staruszka".

Reasumując Gniewa jest książką dla każdego, która zarówno bawi jak i w pewnym sensie uczy. To tytuł który można przeczytać w każdym momencie bez względu na to w jakim nastroju jesteśmy gdyż za każdym razem dobra zabawa będzie murowana 💚😍 my jesteśmy niezwykle zadowolone z lektury i czekamy na więcej!

Niedawno przeczytałam dosyć niezwykłą książkę, która obfituje w obrzędy i rytuały słowiańskie oraz przedstawia losy dosyć szalonej szeptuchy. Muszę przyznać, że historia wciągnęła mnie i z przyjemnością pochłaniałam stronica za stronicą. Zdecydowanie polubiłam lekki i przystępny styl autorki, dlatego jeszcze nie raz sięgnę po dzieła, które wyszły spod jej pióra.

Jaga narzekała na nudę do czasu aż po Nocy Kupały odnaleziono zwłoki jej klientki, dla której przygotowywała eliksir. Mieszkańcy jak i policja podejrzewa ją, iż jest zamieszana w tą sprawę, dlatego musi zrobić wszystko, by pomóc w odnalezieniu sprawcy. Jarogniewa ma również kolejny problem, gdyż klienci zaczynają jej unikać.

Czy bohaterka udowodni mieszkańcom Bielin swą niewinność? Kto jest winny tego haniebnego czynu. Czy kłopoty w jakie wpadła Jaga będą mnożyć się bez końca?

Jestem pod wrażeniem tej lektury, która pozwoliła mi na wspaniały relaks i stała się odskocznią od gatunków, po które najczęściej sięgam. Miałam naprawdę niezłą frajdę, gdy Szeptucha wpadała w kolejne tarapaty i coraz bardziej komplikowała sobie życie. W pewnym momencie nawet zaczęła tęsknić za czasami, gdy codzienność przytłaczała ją swoją nudą.

Przyznam, że tutaj odnajdzie się również koneser kryminałów czy sensacji, gdyż mamy niewyjaśniony mord, wiele intryg, tajemnic, mega ciekawe osobowości jak i przygody, jakich pozazdrościłby niejeden z nas.

Polubiłam kilka postaci, w tym Jagę. Kibicowałam jej i trzymałam mocno kciuki, by szybko zdołała odzyskać dobre imię oraz, aby ludzie przestali obawiać się jej specyfików. Przepadłam, gdy czytałam o prastarych słowiańskich obrządkach, zawsze miałam słabość do takich tematów, a tutaj pani Miszczuk nam ich nie szczędzi.

Szczerze chcę polecić wam tę książkę. Zapewniam, że nie będziecie się nudzić. Fabuła jest wspaniałe skonstruowana i poprowadzona iście po mistrzowsku. Nie zabrakło tu zaskakujących zwrotów akcji ani dynamizmu.

Postaci mają specyficzne charakterki, zanim pomyślą to najpierw działają pod wpływem impulsu, a jak wiadomo „Co nagle to po diable”. Komiczne sytuacje nadają opowieści lekkości i pozwalają odbierać nam przeróżne wrażenia. Mam nadzieję, że po nią sięgniecie.

BRUNETTE BOOKS

W moje ręce trafiła "Gniewa" @katarzyna_berenika_miszczuk

która premierę miała 8 czerwca 2022 roku.

Przyznam się szczerze, że nie znam tej serii i zaczęłam przygodę z szeptuchą od tego tomu. Nie znam poprzednich perypetii szeptuchy, a jak dowiedziałam się jest to szósty tom.

Jeśli lubicie czytać książki fantasy i chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o mitologii słowiańskiej oraz o staropolskich obyczajach to ta książka będzie dla Was idealna.

Ja chociaż nie jestem fanką fantasy zostałam mile zaskoczona przez autorkę. Znajdziecie tutaj ciekawą i nietuzinkową fabułę oraz świetnie wykreowanych bohaterów.

Z tej książki można dowiedzieć się dużo ciekawych informacji.

Świetnie bawiłam się biorąc udział w śledztwie.

Idealna książka dla fanów fantasy.

Nie będziecie nudzić się ani przez chwilę.

Ten tom to historia o znudzonej swoim monotonnym trybem życia Jarogniewie, która wykonuje spokojną pracę. Jednak nie wie co ją czeka.

Otóż kilka dni po Nocy Kupały zostają znalezione zwłoki jej klientki. Ostatnią osobą, która ją widziała jest Jarogniewa. Podejrzenia padają na nią. Jarogniewa postanawia poszukać winnego.

Czego dowie się szeptucha?

Czy śmierć kobiety ma coś wspólnego z magiczną miksturą szeptuchy?

Czy może z tajemniczym ukochanym klientki?

Kto zabija jej pacjentów?

Czy uda jej się rozwiązać zagadkę?

O tym przekonacie się czytając tę książkę.

Polecam!

Czy jest coś lepszego niż książka pełna tajemnic, magii i miłości? Książka, która łączy to wszystko z wierzeniami słowiańskimi. Katarzyna Berenika Miszczuk przeszła samą siebie i powraca z powalającą na kolana „Gniewą”!

Muszę przyznać, że podchodziłam do tej książki z pewną obawą. Nie mogłam się doczekać premiery „Gniewy”, ale moje oczekiwania było ogromne. Bałam się, że się zawiodę, a tu okazało się, że książka przekroczyła moje najśmielsze oczekiwania.

„Gniewa” to kolejna po „Jadze” książka opisująca historię Jarogniewy. Trzeba przyznać, że Szeptucha z Bielin w latach 80. miała pełne ręce roboty. W jej pracę wkrada się monotonność, ale oto jedna z jej klientek pada trupem. Mieszkańcy wsi coraz podejrzliwiej patrzą na Szeptuchę. Jaga postanawia przeprowadzić śledztwo na własną rękę i obronić swoje dobre imię.

Absolutnie uwielbiam postać Jarogniewy. Jej się po prostu nie da nie lubić. Jaga nie jest wyidealizowana, ma swoje wady i natręctwa. W tej książce mamy też okazję lepiej poznać Mszczuja i uważam, że jest to jeden z największych plusów tej książki.

Czy to najlepsza książka z całej serii? W mojej ocenie tak. Nie ma nic, co bym zmieniła, do czego mogłabym się przyczepić. Przez historię się wręcz płynie, a to wszystko zasługa niesamowicie przyjemnego stylu autorki. To jest lektura, która poprawia humor. Cięty język Jagi w połączeniu z niezdrowym zainteresowaniem bogów jej osobą gwarantują porządne wybuchy śmiechu.

Jeśli tak jak ja pokochaliście serię „Kwiat Paproci” to musicie sięgnąć po „Gniewę”.

Powrót po latach do serii „Kwiat Paproci” uważam za udany. Impulsem do powrotu był dla mnie maraton czytelniczy #marzeczmitologią u @otulonaksiazkami, bo ta seria jest przepełniona mitologią słowiańską.

„Gniewa” jest drugim po „Jadze” prequelem do głównej serii. Co z tym się wiąże ponownie cofamy się do młodości Jagi, która w „Szeptusze” uczy Gosię zawodu.

Lubię tę serię za dużą dawkę wiedzy na temat mitologii słowiańskiej, która jest podana w bardzo przystępnej formie. Tak to już niestety jest, że w szkole bliskie były tematy mitologii greckiej czy rzymskiej, a o naszej rodzimej mitologii było niewiele albo zupełnie nic. Teraz mogę się dowiedzieć czego bogiem/boginiami byli Swarożyc, Mokosz, Jaryło czy Weles. Podglądnąć dobrych bożków i wystrzegać się strasznych upirów. Patrząc się na dawne wierzenia widzę, niektóre nasze współczesne zabobonne działania i dowiaduję się skąd się one wzięły.

Mocną stroną tej serii obok wierzeń słowiańskich i koncepcji, że istnieją we współczesnym świecie jest duża dawka humoru. Nie wiem czy to dobre czy mylne spostrzeżenie przez zatarcie się pamięci, ale mam wrażenie, że gdy stery przejmuje w narracji Jaga od Gosi to jest jeszcze zabawniej. Ma w tym swój udział niezaprzeczalnie charakter Jagi, która jest zadziorna i sama lubi kogoś kąśliwie zaczepić. Do tego obserwujemy poczciwego Mszczuja i dowiadujemy się w tej części jak to się stało, że ich drogi złączyły się jeszcze bardziej. Pamiętam jakim zaskoczeniem w głównej serii było dla mnie to co ich łączy.

Jednym z głównych wątków w „Gniewie” obok Jagi i Mszczuja jest sprawa śmierci młodej dziewczyna, która wcześniej przychodziła do Jagi po pomoc w sprawach sercowych i nie chodziło tu o problemy natury kardiologicznej. 😉 Jaga stawia sobie za cel dowiedzenie się co było przyczyną śmierci dziewczyny, a rozwiązanie było „bosko” satysfakcjonujące. Bawiłam się dobrze czytając tę historię i na taką rozrywkę liczyłam.

Gniewa to kolejny tom przygód niezwykłej szeptuchy z Bielin. Jednak tym razem największym wrogiem Jagi wcale nie okażą się bogowie czy demony, ale jej dobre serce.

W życiu Jagi już jakoś tak jest, że gdy tylko zaczyna narzekać na nudę, świat postanawia sprostać wyzwaniu i w tempie natychmiastowym funduje dziewczynie obrót o 180 stopni z okazjonalnym podduszaniem i ranami szarpanymi.

Gdy do jej drzwi puka były narzeczony gotowy prośbą i groźbą namawiać ją ożenku w chacie bielińskiego żercy wcale nie dzieje się lepiej. Grupa interwencyjna w składzie: zdegustowani rodzice i odtrącona narzeczona, nie przyjmują odpowiedzi odmownej i próbują wyperswadować młodemu kapłanowi pozostanie w Bielinach. Czy Mszczujowi uda się odeprzeć rodzicielską „troskę” i narzeczoną – niemieckiego Motylka, o aparycji wąsiastej pływaczki z ZSRR? Czy Jadze uda się ostudzić miłosne zapędy Bartmiła?

Oh, gdyby bogowie przestali się mieszać na pewno byłoby im łatwiej…

ale o ile nudniej!

Z dwóch bielińskich szeptuch zdecydowanie wolę Jagę niż Gosię, to właśnie ona ma prawdziwą ikrę i odwagę, by iść po swoje, a w drugim tomie nie traci ani odrobiny ze swojego ognistego charakteru i zadziorności. Zawsze gotowa do walki, pyskuje nawet samym bogom, a gdy kurz opada nie popłakuje w niczyj rękaw. Jaga jest bohaterką swojej własnej opowieści i nigdy nie chowa się za niczyimi plecami, bardzo lubię w niej te odwagę podszytą odrobiną próżności :D

Czytając Gniewę bawiłam się przednio i mam nadzieję, że wkrótce pojawi się kolejny tom, bo niezwykle ciekawa jestem kolejnych jej przygód.

‘Gniewa’ to kolejna część cyklu ‘Kwiat paproci’ autorstwa Katarzyny Berenik Miszczuk. Od razu na wstępie rodzi się pytanie: ”Skoro to kolejna część to czy można sięgną po nią nie znając poprzednich tomów?” Odpowiedź brzmi tak. Dzięki temu, że główna bohaterka opowiada swoją historię z przeszłości nie ma się wrażenia iż coś nas ominęło. Po prostu poznaje się historię Jarogniewy. Niemniej jedynka jak zawsze zachęcam do sięgnięcia po całą serię – ja na pewno nadrobię braki w znajomości tej serii.

Jak już możecie się domyślić było to moje pierwsze spotkanie z tą serią a także ogólnie z twórczością autorki. Od razu mogę się przyznać, że po tym jednym tomie zakochałam się w serii i na pewno sięgnę po resztę tomów. Jest ona bardzo klimatyczna, wciągająca i po prostu magiczna. Mamy tu do czynienia ze stuprocentowym słowiańskim klimatem. Szeptuchy, dawne wierzenia, obrządki, zioła czy też dawne bóstwa. Nic tylko zagłębiać się w tak zapominaną kulturę słowiańską. Mamy tu do czynienia z czymś innym, wyjątkowym i rzadko spotykanym, a na dodatek świetnie napisanym. Nie mogę nie wspomnieć o samym stylu pisania autorki, gdyż jest on bardzo lekki i przyjemny. Na uwagę i brawa zasługuje również to jak autorka zadbała o klimat. Mamy tu staropolskie imiona, gwarę, poznajemy imiona dawnych bogów, upiory, obrządki oraz zachowania ludzi, jak i ich motywacje. Wszystko pięknie opisane oraz spójne. Dzięki tej książce można poznać wiele ciekawostek. Marzannę każdy z nas kojarzy, ale czy wiecie kim jest Dziewana? Bądź czy kojarzycie kim była Mokosz czy Swarożyc? Ja już wiem i Wy też możecie się tego dowiedzieć sięgając po tę pozycję.

‘Gniewa’ to przyjemna i bardzo klimatyczna historia. Jest to idealna pozycja dla fanów słowiańsko-wiedźmińskich klimatów jak i dla tych, krótszy lubią wyjątkowe oraz dobrze napisane opowiadania. Z całego serca Wam ją polecam!

Gdy lata temu po raz pierwszy czytałam “Szeptuchę”, z miejsca zachwyciłam się tą historią. Świetny styl autorki, niebanalna fabuła i mnóstwo humoru - lepiej być nie może, prawda? Otóż po czasie okazało się, że Katarzyna Berenika Miszczuk ma do zaoferowania dużo, dużo więcej - i daje nam to w “Gniewie”!

Zacznijmy od początku. “Szeptucha”, “Noc kupały”, “Żerca” i “Przesilenie” to seria o Gosi, która pod opieką szeptuchy Jagi uczy się fachu. Natomiast “Jaga” i właśnie “Gniewa” opowiadają historię rzeczonej Jagi - a uwierzcie mi, że niektóre przygody Gosi to pikuś przy tym, co przydarzało się w młodości jej mentorce! Chociaż książki powinno się czytać chronologicznie, to myślę że na upartego można sięgnąć po “Jagę” i “Gniewę” bez znajomości innych książek z serii.

Ale przechodząc do konkretów - CO TO BYŁA ZA HISTORIA! Kocham Jagę i jej cięty język, ostry charakterek oraz sarkastyczny humor. Serio, Gosia to przy niej straszliwa ciapa. Za to Jaga jest odważna, konkretna i nie daje sobie w kaszę dmuchać. O takich właśnie bohaterkach uwielbiam czytać!

Sama fabuła także jest doskonała. Oprócz typowych dla tej serii zmagań ze słowiańskimi bóstwami, na Jagę czeka także zagadka pewnego morderstwa oraz znacznie więcej zainteresowanych nią mężczyzn, niż dziewczyna chciałaby mieć w swoim życiu.

Czytając tę książkę niesamowicie się wyluzowałam. To jedna z tych szalenie przyjemnych historii, które chciałoby się czytać i nigdy ich nie kończyć. Jest przezabawna, turbowciągająca i - tak po prostu - bardzo, bardzo dobra. Używając ulubionego bookstagramowego porównania - ona otula jak ciepły kocyk w zimowy wieczór!

Czytajcie! Nie będziecie żałować ani jednej sekundy spędzonej przy tej książce!

Podobno stara miłość nie rdzewieje. Na ile jest to prawdą? O tym będą musieli przekonać się na własnej skórze Jaga i Mszczuj, których dopadły grzechy, niedopowiedzenia i niezamknięte tematy z przeszłości.

Jak Jaga poradzi sobie z natrętnymi kochankami? Czy jej specyfiki przyczyniły się do skrócenia czyjegoś życia? Jak wyjdzie na igraniu z bogiem?

Moja kochana szeptucha powróciła w nowej książce ,,Gniewa,,.

Jarogniewę i jej ognisty temperament miałam już okazję poznać w poprzednich częściach serii Kwiat Paproci. Wiele oczekiwałam od tej książki i się nie zawiodłam. Pozycja naszprycowana dobrym, czasami nawet sarkastycznym humorem.

Mam do całej serii bardzo duży sentyment i z przyjemnością sięgam po każdą książkę z tego cyklu. Mam nadzieję, że na tym się nie skończy i że to jeszcze nie koniec przygód Gosi i Jarogniewy.

Gniewa, Jaga lub po prostu Jarogniewa. Tyle imion, a chodzi dokładnie o szeptuchę znaną z cyklu Kwiat paproci, autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk. Gdy tylko dowiedziałam się o premierze, od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać! Z pewnością znacie przygody Gosi, która trafiła do Bielin na obowiązkowe praktyki. "Gniewa", jak i poprzednia "Jaga", opowiadają o młodości jej nauczycielki.

Nasza bohaterka, siedząc w wysłużonym fotelu, odsłania przed Czytelnikami swoją przeszłość. A materiału starczy spokojnie na jeszcze kilka tomów, bowiem kobieta miała życie bez wątpienia pełne szalonych przygód. Teraz spróbujemy rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci jednej z klientek Gniewy, Ludomiły. Dziewczyna kupowała parokrotnie zioła na miłość, spotkała się z tajemniczym ukochanym, a teraz nie żyje. Szeptucha jako ostatnia widziała ją żywą. Nic więc dziwnego, że policja jest nią zainteresowana. Samą Jagę też dręczą wątpliwości, więc postanawia przejąć sprawy w swoje ręce, bo niestety pacjentów nie przybywa. Na dodatek topienie Marzanny nie idzie zgodnie z planem, więc Bielinom grozi długa i mroźna zima.

Ale to nie koniec! Kapłan Mszczuj, bliski przyjaciel Jagi oznajmia, że przyjeżdżają do niego rodzice. W związku z tym ma do szeptuchy wielką, ale to naprawdę wielką prośbę. Oczywiście, nie on jeden. Swarożyc też nie daje o sobie zapomnieć. Mimo że sprawuje pieczę nad wszystkimi szeptuchami, to właśnie Jadze przedstawia "bojowe zadanie". No i jeszcze ta nieszczęsna trwała na głowie... I po co tej dziewczynie było narzekać na nudę?

Kolejny tom przygód mieszkańców Bielin niezwykle mi się podobał. "Gniewa" trzyma poziom poprzednich części. Wyraziste postacie, totalnie z krwi i kości. Mnóstwo elementów z mitologii słowiańskiej, którą bardzo lubię. Dużo śmiechu i ripost Jagi. To jest to! Takiej książki potrzebowałam na letnie rozluźnienie! Już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Cały cykl "Kwiat Paproci" jest godny polecenia, dlatego byłem ciekawy, czy najnowsza część dorówna swoim poprzedniczkom. Nie zawiodłem się! Książka utrzymuje niezwykły klimat powieści. "Gniewa" zapewni sporą dawkę rozrywki. W książce nie brakuje specyficznego poczucia humoru autorki, które uwielbiam :) Jest też tajemnica, zbrodnia, uczucia i żądze. Czyli dokładnie jak w życiu ;) Zdecydowanie nie da się nudzić. Bardzo się cieszę, że powstała kontynuacja cyklu i mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec!

Jako duża "fanka" tematyki bóstw słowiańskich i szeroko mówiąc - Słowian, nie mogłam ominąć tej pozycji. "Gniewa" autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk napisana jest w stylu kryminału. Czytelnik poznaje historię tytułowej Gniewy, która przeplata się ze słowiańskimi legendami. Bardzo wciągająca, ciężko się oderwać dopóki nie pozna się rozwiązania zagadki, wiele zaskakujących zwrotów akcji. Pozycja dosyć "lekka", taka na czas relaksu, nie wymaga od nas wiele zaangażowania. Polecam wielbicielom fantastyki, kryminału, jednak jeżeli ktoś chciałby poznać słowiańskie legendy to odesłałabym do innych pozycji.

Katarzyna Berenika Miszczuk w genialny sposób wykorzystuje słowiańskie wierzenia do tworzenia niezwykłych książek. Jednocześnie zachowują one lekkość, która nie zawsze się udaje przy poruszaniu podobnych tematów. W książce nie brakuje również wątków miłosnych i erotycznych, jednak poprowadzonych z dużym wyczuciem i smakiem. Nie ma tutaj przesady rodem z Greya ;) Wisienką na torcie są zabawne teksty, cięte riposty i spora dawka poczucia humoru :) Polecam każdemu, kto lubi niebanalne historie i świetną rozrywkę z książką :)

Uwielbiam całą serię "Kwiat paproci". To właśnie od tego cyklu zaczęło się moje zainteresowanie kulturą Słowian i ich wierzeniami. Gniewa opisuje dalsze losy Jagi. Nowy tom utrzymany jest w klimacie całej serii, akcja toczy się wartko. Dialogi są naturalne i dowcipne. Oczywiście tam, gdzie ten humor powinien się pojawiać. Podoba mi się otwarte zakończenie, być może za jakiś czas będziemy mogli delektować się kolejnym tomem tej świetnej serii. Polecę Gniewę, każdemu, kto chce się odprężyć przy dobrej książce.

Po serii "Kwiat paproci" przyszedł czas na poznanie losów Baby Jagi. "Gniewa" to bezpośrednia kontynuacja "Jagi", ale już teraz mogę stwierdzić, że bardziej rozbudowana, ciekawsza i wciągająca. Jeśli nie straszne wam upiry i demoniczne boginki, to właśnie lektura dla was.

Jarogniewa zadomowiła się już w Bielinach, jako szeptucha otacza mieszkańców swoją medyczną opieką. Jednak na nudę nie może narzekać. Udaje się jej wplątać w niechcianą swaćbę, bliżej poznać Swarożyca i rozwikłać zagadkę kryminalną. Dużo się dzieje, jednak nie ma tu chaosu, a wszystko jest podane w zabawnych sposób, w stylu autorki. Czytało mi się świetnie, fajnie było spotkać się po raz kolejny ze słowiańskimi bóstwami, przyglądać się staropolskim obrzędom i podglądać mieszkańców w tradycyjnych, wiejskich czynnościach. Całość utrzymana jest w swojskim klimacie, a my możemy chłonąć tą specyficzną atmosferę.

"Gniewa" podobała mi się bardziej niż "Jaga". Była ciekawsza, absorbująca, a bohaterowie dają się lubić. Liczę na to, że to nie koniec i będę mogła poznać dalsze losy Jarogniewy.

Nuda wcale nie jest przereklamowana. Jednak jak to bywa doceniamy przewidywalność i spokój jaki z sobą niesie gdy zostaje po niej jedynie wspomnienie. No cóż wiadomo, że trzeba ostrożnie wypowiadać życzenia, bo niektóre szybko się spełniają, chociaż raczej z tego faktu zadowolenia nie ma. Pozostaje więc jedynie stawić czoła temu, co nadchodzi i być mądrzejszym w przyszłości, ale jak wiadomo z tym bywa różnie.

Szeptuchowy interes rozwija się, może nie spektakularnie, lecz narzekać, przynajmniej zbytnio, Gniewa nie ma na co. Nabiera doświadczenia, a i przy okazji mieszkańcy Bielin przyzwyczajają się do niej oraz metod jakie stosuje. W końcu to lata osiemdziesiąte dwudziestego wieku, a nie jakiś ciemnogród! Zresztą aż tak mocno nie przejmuje się plotkami, co innego Mszczuj, ten to czasem aż za bardzo bywa przewrażliwiony. Ale jak wiadomo dobre złego początki, spokojna egzystencja zostaje przerwana przez nagłą śmierć. Nie byłoby w tym nic ciekawego dla bielińskiej szept uchy gdyby nie byłą jej klientką i to ona, nie kto inny, widział ją żywą jako ostatni. Takie fakty nie robią dobrej reklamy żadnym interesom, a wiadomo nie od dziś, iż lepiej dmuchać na zimne i nie zostawiać niczego przypadkowi czyli stróżom prawa. Okoliczności wskazują, że coś na rzeczy jest czyli trzeba zabrać się do roboty. Na tym nie koniec niespodzianek, kolejne czekają już na Gniewę, jedne mają boska postać, drugie wiążą się związkami, jakich wydawało się, że uniknęła kilka lat wcześniej. Nie pozostaje nic innego jak zaprowadzić porządek w okolicach Łysej Góry, lecz czy i we własnym życiu? To już się okaże, bo ludzko-boskie konszachty miewają różne finały.

Powrót do Bielin jak zawsze okazał się doskonałym wyborem, który pewnie niejednokrotnie zostanie powtórzony, podobnie jak był w przypadku wcześniejszych części. Nie ma to jak spotkanie z dobrymi znajomymi, jacy w ciut młodszej wersji, w końcu kobietom lat się nie powinno liczyć, a szeptuchom to już w ogóle, są równie doskonali jak w dojrzalszej odsłonie. W „Gniewie” możemy liczyć na wszystko, co sprawia, że po prostu zostajemy pochłonięci przez lekturę. Odnajdziemy w niej intrygujące zagadki, liczba mnoga wcale nie jest na wyrost, postacie, nieustannie zaskakujące oraz oczywiście sama kanwa powieści oraz całego cyklu, dostarczająca niesamowitych zwrotów akcji. Jak już niektórzy zdążyli się przekonać, a reszta ma ku temu doskonałą okazję, tytułowa postać ma życiorys więcej niż bujny i obfitujący w niejedną przygodę. Katarzyna Berenika Miszczuk w każdej części po mistrzowsku wprost łączy motywy słowiańskie z ludowymi oraz zagadkami i perypetiami zawadiackich bohaterów. Nie da się również zapomnieć o humorze, ale przede wszystkim zawsze podczas czytania przenosimy się w świat gdzie czeka na nas historia pełna nieprzewidywalnych zdarzeń i po prostu nieodkładalna. Pisarka nieodmiennie splata w coraz to nowy wzór losy postaci z legendami i mitami, dodając do tego odpowiednią porcję tajemnic oraz szczyptę magii.

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"... Z bogami się nie dyskutuje! Cieszymy się, że darzą nas swoimi łaskami, i tyle! Nie wdajemy się z nimi w dyskusje. Robimy co nam każą. ... Chociaż w sumie to po co ja ci to mówię. Ty i tak zrobisz po swojemu. Wiedz jednak, że moim zdaniem to nie jest mądre. Wpędzisz się przedwcześnie do grobu."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

Jaga to niezłe ziółko. Wygadana, sarkastyczna, nie daje sobie w kaszę dmuchać, pyskuje do każdego, nawet bogom nie popuszcza.

A wszystko zaczęło się od nudy. Jadze było nudno, więc wykrakała. Najpierw tajemnicza śmierć jednej z pacjentek szeptuchy. Czyżby wina Jagi??? Czyżby pomyliła składniki w magicznej miksturze??? Już Jaga, się tego dowie. Musi znać prawdę, bo inaczej jej interes upadnie. Jaga wyrusza na poszukiwania. Czy uda jej się odkryć prawdę?

Potem pomóc Mszczujowi pozbyć się niechcianej narzeczonej, to może być niebezpieczne. Gdyż nie doszła narzeczona, Ścibora, to wielka baba i nie planuje tak szybko odpuścić. Na dodatek, jakby tego było mało, pojawił się były narzeczony naszej szeptuchy i pragnie ją odzyskać. Do tego Swarożyc, ma dla niej zadanie. Teraz już Jaga nie może narzekać na nude🤭🤭🤭. A jak sobie poradzi, to już musicie przeczytać sami😁😁😁.

Jak miło było powrócić do Bielin😊. Praca szeptuchy, to niebezpieczne zajęcie. Ale Jaga świetnie daje sobie radę. Nie ma co liczyć na pomóc bogów, uwielbiają odpowiadać zagadkami. A nasza szeptucha do cierpliwych nie należy, szybko się denerwuje, jest wybuchowa. Zawsze wpada w tarapaty, z których wychodzi obronną ręką.

Uwielbiam ten świat wykreowany przez autorkę. Świat pełen bogów, bóstw i różnych niebezpiecznych istot, pełen zwyczajów i zabobonów. Do tego lata 80, moda na trwałą ondulacje😂😂😂. Jeżeli jesteście ciekawi jak Jaga sobie poradziła z problemami, to najwyższy czas na lekturę. Czeka Was świetna zabawa😁😁😁.

Są rzeczy, do których najzwyczajniej w świecie nie mamy predyspozycji i nie powinniśmy się nimi zajmować.

Dla niektórych to gotowanie, dla innych malowanie czy gra na skrzypcach. Istnieją jednak też takie osoby, którym nigdy, za żadne skarby, nie wolno się nudzić. I taka właśnie jest Jaga.

Gniewa dała mi dokładnie to, czego oczekiwałam po tej książce – więcej Jagi i więcej problemów. I to nie byle jakich, bo trafiamy na okres młodości bielińskiej szeptuchy, w którym kłopotów, mężczyzn i niebezpieczeństwa ci u niej dostatek. A wszystko za sprawą tego, że życie wydało jej się przez moment nijakie i dopadła ją nuda… Oczywiście Jaga nie byłaby sobą, gdyby nie spróbowała tego zmienić. Co więc powiecie na powrót narzeczonego z młodości, tajemnicze morderstwo, romans z bogiem i ślub o motywie przewodnim „wyjdę za ciebie tylko po to, by ta druga nie mogła”? Macie rację, to brzmi jak świetny plan.

Nie chcę zagłębiać się w fabułę, by przypadkiem Wam jej nie streścić albo, co gorsza, nie zaspoilerować. Musicie jedynie wiedzieć, że to wciąga. Katarzyna Berenika Miszczuk nie zawiodła i kolejny tom historii Bielin jest cudowną, lekką, pobudzającą wyobraźnię lekturą, w której ja zakochałam się od pierwszych stron. Cykl Kwiat Paproci znam już od dłuższego czasu i zaczynam dostrzegać pewną wspólną cechę. Za tym światem się tęskni. Autorka nie szokuje, nie przyprawia o dreszcze. Ona kreuje przestrzeń, w której się zakorzeniasz, z której nigdy tak do końca nie wychodzisz. Jeżeli tylko dasz się poprowadzić za rękę, to staniesz się częścią tej niewielkiej wsi spod Łysej Góry. Tworzy miejsce, gdzie chce się wracać myślami i duchem. Między innymi dlatego, że i same postacie budzą sympatię. Jagę wiele osób pokochało już jako sędziwą staruszkę z przygód Gosi. Tomy Jaga i Gniewa jeszcze lepiej ukazują, że jest za co ją uwielbiać. Nasza Jarogniewa jest zupełnym przeciwieństwem cichej i ułożonej Gosławy. Robi, co chce, bierze, co chce i jest, jaka chce, a wieczorami poluje na demony. Przez co oczywiście pakuje się regularnie w kłopoty, najczęściej w towarzystwie swojego przeciwieństwa – Mszczuja. Spokojnego, niewinnego i cichego kapłana trudno nie polubić, bo jak tu pałać niechęcią do kogoś, kto przynosi w prezencie kocięta?

Lekka książka,napisana niezłym piórem,przy której można się odprężyć i trochę pośmiać.Zagłębiamy się tu w świecie słowiańskich mitologii,świat bogów,rusałek,szeptuch i kapłanów.Nie przepadam za tego typu książkami ale "Gniewę" fajnie się czytało.

Najpierw była główna seria z cyklu "Kwiat paproci" z Gosławą i Mieszkiem. I choć przygody młodej szeptuchy były bardzo zabawne, świeże i niespotykane wówczas w polskiej literaturze obyczajowej, to jednak główni bohaterowie nie cieszyli się tak dużą popularnością co Jarogniewa – postać, zdawać by się mogło drugoplanowa. Dzięki temu powstały póki co, dwa dodatki poświęcone starszej szeptusze, ku mojej bezbrzeżnej uciesze.

Druga część przygód Jarogniewy to soczyste kąski z jej życia w Bielinach, suto zakraszane zdrowotnymi nalewkami oraz opatrzone obrazkami z obcowania z bogami, którzy nie zawsze są jej przychylni. Do tego zakochany w niej po uszy Mszczuj, jego była narzeczona i rodzice z piekła rodem, a na dokładkę pałający uczuciem do Gniewy Bratomił i niemalże zagadka kryminalna z trupem w tle, w czym swój udział miała sama bogini Mokosz.

Jarogniewa to wzór postaci kobiecej, której łaknę w kobiecej literaturze niczym kania dżdżu. Rzutka, bezpretensjonalna, uparta, ale też pełna sprytu i przepełniona dobrocią, którą ukrywa pod pełną przywar fasadą. Kobieta wyzwolona niemal we wszystkich aspektach życia, ale z głębokim poczuciem sprawiedliwości i zawsze chętna do udzielania pomocy (choć nie zawsze bezinteresownie).

Powieść przepełniona jest inteligentnymi dialogami, ciętymi ripostami i pyskówkami, które zdobią przygody głównej bohaterki niczym wiśnia na torcie. A, że wszystko się tu zgadza, o to nie trzeba się martwić, bowiem Kasia Miszczuk z lekkością, ale też wielką elegancją pokazuje uroki życia w małej miejscowości, którą można by uznać za przaśną i sielską, z bogobojnymi mieszkańcami na czele, gdyby nie przedstawiciele ich wierzeń, którym do idealnych i cnotliwych szalenie daleko.

To historia niebanalna i niezwykle zabawna. Parskanie śmiechem jest tu gwarantowane, a i romantycznych uniesień nie brakuje. I choć tutaj motyle nie podrywają się do lotu podczas obcowania z mężczyznami, to jednak pożądanie buzuje i to w ilościach hurtowych.

Historia Jagi zachwyca. I skomplikowanymi relacjami damsko-męskimi, i mnogością słowiańskich rytuałów, którym daleko od katolickich obrządków, ale też historią i wiedzą, jaką autorka z wielką wprawą wplata w fabułę.

Polecam wszystkim fanom cyklu, ale tez tym, którzy dopiero chcieliby zacząć przygodę z Jarogniewą, jej ziołami i urokami.

Czas na powrót do Bielin...

Jaga uraczy nas swoją historią, przybliży nam kawałek swojego życia. Jarogniewy kłopoty się imają, ale tym razem czas płynął monotonnie i leniwie a chwilę wypełniały jej obowiązki szeptuchy, aż do znalezienia zwłok... dziewczyna wysmarowała się specyfikiem od Jagi a ta musi, ale to musi się dowiedzieć czy owa młoda dzierlatka, nie zeszła do krainy Welesa przypadkiem przez skutki uboczne jej autorskiego mazidła. Wszak nie może pozwolić na utratę klienteli. Interes może nie kwitnie, ale da się wyżyć, więc szkoda byłoby okryć się złą sławą. Oczywiście prywatne śledztwo to nie wszystko. Jaga, jakby było mało jej przygód, z dobroci serca zgadza się udawać narzeczoną Mściwoja. Trochę pierdołowaty kapłan, chyba nawet nie zdaje sobie sprawy w jakie kłopoty się pakuje. A w między czasie Gniewa będzie zacieśniać więzy ze Swarożycem. Ale czy wyjdzie jej to na dobre?

Wierzcie lub nie, ale nie ma drugiej takiej serii, jaką stworzyła pani Katarzyna. Czekałam ma tą część z utęsknieniem. Jaga sama w sobie wiodła, tak w młodości jak i na starość, żywot dość bujny. Tak więc, nie zabraknie wam rozrywki w czasie lektury. Znajdzie się i zagadka kryminalna i galimatias miłosny a to wszystko połączone ze słowiańskimi wierzeniami. Lektura zarazem nieprzewidywalna i nieodkladalna. W życiu Jagi nic nie jest oczuwiste a już napewno nie jest tylko czarne i białe. W każdym razie pamiętajcie, żeby nie narzekać na nudę a orzyjamniej uważać na życzenia, bo te potrafią się bardzo szybko spełnić i przynieść nadprogramową dawkę rozrywki.

Przyznaję, że bardzo przyjemnie było wrócić do tych bohaterów, do Bielin i okolic Łusej Góry. Liczę na kolejne spotkanie 📖❤