Dziwna pogoda

Książkę określono jako horror, jednak nie znajdziemy tu typowych straszydeł czy tanich prób straszenia czytelnika. Każde z opowiadań, chociaż zupełnie inne łączy jedno – dziwna pogoda. Anomalie te realne i te zdecydowanie nie, nadają klimat i często są podstawą historii. Każdy czytelnik znajdzie w tych czterech opowiadaniach swojego faworyta, u mnie zdecydowanie był to „Naładowany”, gdyż zbliżony do kryminału i to całkiem dobrego. Chętnie przeczytałabym dalsze losy bohaterów, które w ciągły mnie w wir przygód i dostarczyły wiele wrażeń. Książka zdecydowanie zasługuje na uwagę i zainteresowanie. Poza treścią każde opowiadanie rozpoczyna i kończy rysunek, który nawiązuje do zdarzeń. Taki mały symbol a nadaje książce charakteru i cieszy oko tak jak sama okładka. W przyszłości chętnie sięgnę po kolejne książki autora, który moim zdaniem nie raz nas zaskoczy.

"Pogodowe szaleństwa"

Joe Hill, czyli Joseph Hillstrom King, syn sławnego Stephena Kinga, którego nikomu przedstawiać nie trzeba, zaczyna coraz bardziej się rozkręcać i piąć na najwyższe szczeble wspaniałej kariery. W swoim dorobku ma już cztery powieści (Pudełko w kształcie serca, Rogi, NOS4A2, Strażak), bardzo popularną serię komiksową (Locke&Key) i zbiór opowiadań (Upiory XX wieku). Napisał też kilka pojedynczych tekstów, które znalazły się w różnych antologiach, w tym dwa napisane wspólnie z ojcem (W wysokiej trawie i Throttle). Najnowsza książka, która pojawiła się kilka tygodni temu, to zbiór zatytułowany "Dziwna pogoda", w którym znajdziemy cztery nowele bardziej lub mniej związane z tytułową pogodą.

Pierwsze z nich to "Zdjęcie", które opowiada o młodym, niechlujnym i samotnym chłopaku, który pragnie jedynie być zauważonym, bo nie ma żadnych przyjaciół. Pewnego dnia jednak będzie musiał być dzielny i samotnie zmierzyć się z groźnym przeciwnikiem, który wymazuje ludziom pamięć robiąc zdjęcia aparatem fotograficznym. Opowiadanie w stylu 'sprawiedliwości stało się zadość'. Bardzo dobre i mocne. Pesymistyczne, dotkliwe i bez skrupułów uderzające w uczucia.

"Naładowany" to opowieść o ochroniarzu, który przeżywa chwilę sławy, dzięki interwencji w sklepie podczas ataku. Zabija terrorystkę i staje się miejscowym bohaterem. Jednak ON sam dobrze wie, że chwała i wdzięczność mu się nie należą, bo to tylko złudna i fałszywa historia, która zaczyna wychodzić na wierzch, kiedy zaczyna w niej grzebać bardziej dociekliwa dziennikarka. Najlepsze opowiadanie, które od początku jest bardzo ciekawe, a ze strony na stronę coraz bardziej dramatyczne. Uderza jak obuchem i do samego końca trzyma wysoki poziom kończąc mocnym przytupem. Bardzo w stylu najlepszych tekstów Stephena Kinga. O fascynacji bronią, zespole stresu pourazowego i rasizmie.

Kolejna nowela to "Wniebowzięty". Aubrey to dwudziestotrzyletni mężczyzna, który chcąc zaimponować pewnej bliskiej mu dziewczynie, decyduje się razem z nią skoczyć ze spadochronem, pomimo panicznego lęku wysokości, na który cierpi. Jego skok w przestworza nie ma jednak nic wspólnego z normalnym działaniem, bo zamiast na ziemi ląduje na dziwnej chmurze o niesamowitych i tajemniczych właściwościach. Bardzo fajny pomysł na fabułę, który pokazuje, że wyobraźnia autora jest spora, ale niestety na tym się skończyło, bo wykonanie już bardzo słabe i to najgorszy tekst zbioru. A w nim przemyślenia o życiu, beznadziejne, miałkie, nudne. Tak, jak Stephenowi Kingowi zdarza się beznadziejne słabo napisać coś na kształt ‘Historii Lisey”, tak Hillowi przydarzyło się napisać podobnego beboka i zamieścić go tutaj. No cóż, jedno z czterech opowiadań musiało się trafić słabsze. Szkoda tylko, że aż tak.

Na koniec został "Deszcz", którego główną postacią jest nietuzinkowa bohaterka (lesbijka, studentka prawa, fiskalna konserwatystka, wielbicielka koni). Pewnego razu podczas odwiedzin swojej ukochanej i jej matki z synkiem, nad ich głowami pojawiają się dziwne chmury. To ostatnia rzecz, jaką zobaczy wiele osób, bo chmury zamiast wodą zaczynają bombardować deszczem ostrych kolców, które niosą śmierć. Czy to koniec świata, bo zbliża się zapowiadana biblijna zagłada, czy może kolejny atak terrorystyczny? Opowiadanie zamykające zbiór to trzeci bardzo dobry tekst, który przywraca wiarę po poprzednim słabym. Postapokaliptyczna wizja, ciekawa, fajnie spuentowana, doprawiona przemyśleniami o człowieczeństwie. Bezwzględna i apetyczna nowela.

(...)

Całość recenzji na: [Adres usunięty]

Chcieliście pierwszą opinie "Dziwna pogoda" #JoeHill ❤️ więc macie! 😁

.

Opowiadań zazwyczaj nie czytam, ale ten tytuł mnie zaintrygował a jeszcze kilka osb cały czas mi powtarzało "Emila bierz! Nie pożałujesz!". No i wzięłam zachęcona tym chociaż doskonale wiedziałam, że to syn osławionego Kinga a z tym autorem po drodze nie jestem 😂 no ale dałam szanse... ... No i jestem zadowolona. Może to nie było do końca to na co czekałam, czyli na jakieś fajne opowiadania z gatunku horror, ale nie był to też dreszczowiec jak od niektórych osób usłyszałam. Styl Autora był ciekawy, dobrze mi się to czytało a same opowiadania były dobrze skonstruowane i fajnie napisane.

Gdybym miała wyróżnić opowiadania które najbardziej mi sie podobały byłyby to "Zdjęcie" oraz "Deszcz". Moim zdaniem opowiadanie "Naładowany" mimo tego, że mocno osadzony w kryminale, nie za bardzo mnie porwał 😫 "Wniebowzięty" za to było opowiadaniem bardzo ciekawym i strasznie dziwnym, przez co moge szczerze powiedzieć, że najbardziej wyróżniał się na tle wszystkich opowiadań 😂

.

Polecam serdecznie! Może i nie było to na co liczyłam, ale bardzo dobrze sie bawiłam przy tej pozycji! ❤️

,,Dziwna pogoda" to zbiór 4 opowiadań. Czy jest warty uwagi?

Wszystkim czterem historiom nie można odmówić tego, że są naprawdę absurdalne. Aparat, który wymazuje pamięć, deszcz gwoździ - to tylko dwa z czterech absurdów, które Joe Hill wykorzystał w swoim zbiorze opowiadań.

Nie chcę za bardzo rozpisywać się o fabule, gdyż większość można przeczytać na tylnej okładce. Nie będę ukrywała też, że tak naprawdę niewiele z tej książki zrozumiałam. Przeczytałam ją w całości, ale nie była to dla mnie łatwa lektura.

Niektóre zbiory opowiadań są naprawdę ciężkie i ,,Dziwna pogoda" moim zdaniem się właśnie do tej kategorii zalicza. Nie zrozumcie mnie źle - może Wy będziecie tym zbiorem zachwyceni, ale ja jestem od tego daleka.

,,Dziwna pogoda" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Joe'go Hilla. Niektóre nowele powstawały latami. Sami zdecydujcie, czy chcecie się z nimi zapoznać.

GROZA + KLIMAT = JOE HILL!

Zbiór nowel udowadniający swoim poziomem, że nowela jako forma literacka, zwłaszcza w kontekście użycia jej na gruncie opowieści z nurtu grozy... DZIAŁA :) I może się nie tylko podobać, ale dać taki sam dreszczyk emocji jak, dajmy na to, pełnowymiarowa powieść. Bardzo dobrze! :) , nowele grozy bowiem nie zawsze cieszą się uznaniem - TUTAJ POWINNY SIĘ NIM CIESZYĆ W PEŁNI ZASŁUŻENIE :)

Joe Hill (a właściwie - Joseph Hillstorm King, syn przesławnego Stephena Kinga) znany jest głównie dzięki komiksom ("Locke & Key"), a także dzięki napisanym przez siebie powieściom ("Pudełko w kształcie serca", tytuł obecnie prawie w Polsce nie do zdobycia, "Strażak", "Rogi", znakomite "NOS4A2"). Zbiór opowiadań jednak też swego czasu popełnił ("Upiory XX wieku") - "Dziwna pogoda" właśnie ten zbiór mi przypomina. Przede wszystkim dzięki widocznym podobieństwom w sposobie tworzenia krótkich opowieści i stopniowania napięcia, co jest niełatwą sztuką jeśli pracuje się nad krótką formą i autor, siłą rzeczy, nie ma się jak "rozpędzić". Hillowi się to udaje :) Nowela to coś więcej niż opowiadanie co prawda, to już prawie (choć jeszcze nie do końca) powieść, ale miejsca na rozpęd wciąż jest mało. Zamknąć historię, trzymać napięcie, wzbudzić dreszczyk emocji - to się wszystko Hillowi udało w każdej z czterech zamieszczonych w tej książce nowel :)

Każda z nich jest troszkę inna od poprzednich, ale wszystkie sprytnie łączy wspólny mianownik - tytułowa dziwna pogoda. Czasem pogoda ta jest tylko tłem wydarzeń (szalejący pożar w "Naładowanym", burza w tle w "Zdjęciu"), czasem zaś jest ich sednem (śmiercionośne odłamki zamiast deszczu w... "Deszczu" ;) , czy dziwna chmura na której rozgrywa się akcja "Wniebowziętego"). Pomysł na połączenie nowel tym mianownikiem jest bardzo fajny ;) Jako pewien zabieg nakręca to czytelnika na czytanie już od samego początku - i nie sposób tu nie wspomnieć o świetnej, bardzo sugestywnej okładce :)

Ok - NOWELE! :) "Zdjęcie" to historia pewnej staruszki cierpiącej na demencję. Czy to aby jednak na pewno tylko demencja?... Młody chłopak odkrywa, że stan jego dawnej niani może mieć związek z pewnym niezbyt przyjemnym typem i jego jeszcze dziwniejszym polaroidem, który robiąc człowiekowi zdjęcia... pozbywa go sukcesywnie wspomnień i pamięci...

"Naładowany" to w zasadzie thriller-kryminał, którego bohater, sklepowy ochroniarz, jest typowym psychopatą lubującym się w broni palnej i w grożeniu jej innym. Splot przypadków sprawi, że wydarzy się tragedia... i to niejedna - wielką w tym zaś rolę odegra pewna dziennikarka, która tropiąc prawdę pokaże światu, że "bohater, który ocalił ludzi przed strzelaniną w supermarkecie" jest tak naprawdę niebezpiecznym przemocowcem...

Konwencja "Wniebowziętego" to wielka metafora samotności, naiwności jaka staje się naszym udziałem w nieodwzajemnionej miłości i odbicie wewnętrznego lęku przed lataniem & wysokością. Skok ze spadochronu i wylądowanie przez pewnego skoczka na dziwnej, unoszącej go w powietrzu chmurze, będzie nie tylko pełne grozy, ale i czymś, co odmieni życie niedzielnego spadochroniarza z lękiem wysokości...

Na koniec dostajemy od Hilla "Deszcz" - świetną opowieść postapo :) , w której obok apokalipsy jaką niesie deszcz pełen śmiercionośnych odłamków dostajemy obraz tego, co się dzieje z ludźmi i ludzkością, kiedy puszczają hamulce, a normy społeczne przestają obowiązywać... Świrów z pewnej sekty głoszącej koniec świata, owiniętych w stroje z folii aluminiowej, też nie zabraknie ;) ...

Uff... :) Oj, SZALENIE DOBRY TO BYŁ ZBIÓR NOWEL :) Jako fan Stephena Kinga, Joe'ego Hilla nie lubić nie mogę ;) , więc ta recenzja w jakimś stopniu już na starcie i w zamyśle była przychylna ;) , ale muszę powiedzieć, że z Hilla zrobił się naprawdę dobry pisarz. Obiektywnie - jest serio coraz lepszy w te klocki. Fajnie jest obserwować jak z każdą książką poprawia warsztat pisarski, jak coraz zręczniej snuje kolejne opowieści - to zdaje egzamin i na papierze i w czytelniczym odbiorze :)

Cóż dodać... KONIECZNIE SIĘGNIJCIE PO TĘ KSIĄŻKĘ! Nie powala ona może na kolana strachem, nie będziecie drżeć jak osika pod kołdrą w bezsenne po lekturze noce, ale fajny dreszczyk emocji poczujecie ;) D

Recenzja także na:

[Adres usunięty]

Joe Hill to znany i popularny pisarz w Ameryce, w tej chwili też coraz bardziej w Polsce. I powodem tego jest nie tylko pokrewieństwo ze Stephanem Kingiem, ale i świetne pióro. Miałam możliwość przeczytać jego trzy powieści i byłam pod wrażeniem. Tym razem sięgnęłam po zbiór 4 nowel pod wspólnym tytułem „Dziwna pogoda". Jak sam pisarz zaznacza, powstawały one przez kilka lat, chciał sprawdzić się w mniejszej formie (jego powieści liczą po 700 stron) „Takie historie chce się połknąć w czasie jednego, dwóch posiedzeń. Chce się, żeby zacisnęły człowiekowi rękę na gardle".

Pierwszym opowiadaniu „Zdjęcie” pewien nastolatek odkrywa dziwny aparat i jeszcze dziwniejszego właściciela sprzętu. Po zrobieniu zdjęcia wymazuje ON bezpowrotnie ludzkie wspomnienia. Co zrobi z tą wiedzą? W kolejnym opowiadaniu „Naładowany” mężczyzna, którego wszyscy biorą za bohatera, okazuje się zupełnie innym człowiekiem. Jak skończy się skok ze spadochronem dla nieszczęśliwie zakochanego Aubrey w „Wniebowziętym"? Co się stanie, gdy z nieba, zamiast deszczu zaczną padać wielkie ostre gwoździe? Dowiecie się czytając "Deszcz". Historie zostały wzbogacone ilustracjami różnych artystów.

Autor ma rację, nowele czyta się szybko, bo człowiek musi dowiedzieć się jak to się skończy. Najbardziej spodobała mi się druga nowela, gdzie zobrazowano słabość Amerykanów do broni. To właściwie thriller nie horror ze świetnym zakończeniem.

Choć sama wolę dłuższe opowieści, bardziej rozbudowane wątki i bohaterów, mogę z czystym sumieniem polecić lekturę „Dziwnej pogody".

M.M., lat 16

źródło: [Adres usunięty]

Byłam spragniona mrożącej krew w żyłach historii, dlatego sięgnęłam po „Dziwną pogodę”. Niestety strach mnie nie dopadł, i nie spędzał snu z powiek. Książce bliżej do thrillera, niż takiego typowego horroru, ale nie poczułam rozczarowania. Najważniejsze, że ten zbiór mini powieści wciąga i naprawdę trudno oderwać się od lektury. Jest to zbiór czterech historii, jednak drobny druk sprawia, że nie są tak krótkie, jak by się mogło wydawać. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem i już wiem, że z pewnością nie ostatnie. Podoba mi się, że wątki paranormalne się pojawiły i zostały tak skrzętnie wplecione w fabułę, że nie mam im nic do zarzucenia, a nawet powiem, że mogłabym w to wszystko uwierzyć. Fajny pomysł na ten zbiór, bo w jakiś dziwny sposób, wszystkie te historie się ze sobą łączą i na samym końcu, inaczej patrzy się na te książkę. Bohaterowie to z pewnością nie żadne miękkie kluchy, a charyzmatyczni i zaskakujący ludzie, którzy nie zawsze są tacy, jakbyśmy chcieli. Łatwo zauważyć, że każdy z nas ma tę gorszą stronę, która czasami zbyt łatwo się ujawnia. I tylko ta świadomość jest nieco przerażająca. Warto przeczytać 8/10

Należę do tego grona czytelników, którzy lubią czytać opowiadania. Tym bardziej, jeżeli ich autorem jest ktoś z rodziny Kingów. Najnowsza książka Joego Hilla „Dziwna pogoda”, to kolejny dowód na to, że Stephenowi rośnie godny następca.

Joe Hill urodził się w 1972 roku. Jego pełne nazwisko brzmi Joseph Hillstorm King – jest starszym synem Stephena i Tabithy King. Jego opowiadania (przede wszystkim fantasy) były publikowane w licznych czasopismach, otrzymał za nie wiele nagród i wyróżnień, m.in. nagrodę Williama L. Crawforda dla najlepszego nowego pisarza fantasy w 2006 roku. W lutym 2007 roku w USA ukazał się jego debiutancka powieść „Pudełko w kształcie serca”, która dostała się na 8. Miejsce listy bestsellerów „The New York Timesa”. Joe Hill mieszka w Nowej Anglii. Ma żonę i trzech synów. Mieszka w New Hampshire.

„Dziwna pogoda” to zbiór czterech nowel, które w mniejszym lub większym stopniu łączy motyw pogody. Pierwszą z nich jest „Zdjęcie”.

Młody nerd z Doliny Krzemowej musi znaleźć sposób na pokonanie przeciwnika uzbrojonego w aparat, który każdym zrobionym zdjęciem bezlitośnie wymazuje fragment pamięci fotografowanej osoby.

Bardzo dobre otwarcie książki. Od razu rzuca się w oczy, że Hill przy pisaniu tej minipowieści czerpał inspirację z opowiadania swojego ojca „Polaroidowy pies” ze zbioru „Czwarta po północy”. I trzeba mu oddać, że z tego pojedynku wyszedł obronną ręką. „Zdjęcie” to bardzo zabawna nowela (do tego stopnia, że kilkakrotnie śmiałem się w głos), ze świetnie zarysowanym głównym bohaterem i niezłym zakończeniem.

Drugą minipowieścią, która znajduje się w tym zbiorze jest „Naładowany”.

W centrum handlowym na Florydzie niedoceniany ochroniarz powstrzymuje masowa zabójczynie, stając się miejscowym bohaterem. Ale w świetle reflektorów jego historia zaczyna się rozpadać.

Jest to zdecydowanie najlepsze opowiadanie w tej książce i jedno z najlepszych, jakie miałem okazję kiedykolwiek czytać. „Naładowany” to świetny thriller, który aż się prosi o przeniesienie na duży ekran. Wszystko w tej noweli jest perfekcyjne. Doskonali bohaterowie. Akcja, która przyśpiesza z każdą stroną, żeby na sam koniec osiągnąć prędkość światła. A do tego rewelacyjne i zaskakujące zakończenie. Autor w mistrzowski sposób wyraził swoje zdanie na temat powszechnego dostępu do broni. Dla mnie majstersztyk.

Kolejną minipowieścią jest „Wniebowzięty”.

Pierwszy skok w przestworzach nie kończy się szczęśliwie dla młodego człowieka, który chciał zaimponować ukochanej. Nieopierzony spadochroniarz ląduje na chmurze o niezwykłych właściwościach.

Jest to opowiadanie, które najmniej przypadło mi do gustu. Jest to spowodowane tym, że jest ono najbardziej nasycone elementami science fiction. O ile sam początek czytało mi się bardzo przyjemnie, to im bliżej końca, tym było gorzej. Chociaż muszę przyznać, że bardzo podobał mi się w tej noweli wątek miłosny.

Ostatnim utworem znajdującym się w tym zbiorze jest „Deszcz”.

Gdy mieszkańcy Bourder w stanie Kolorado wylegają z domów, by nacieszyć się końcem lata, nadciągają chmury, które bombardują ich nie kroplami wody, lecz zabójczo ostrymi kryształami.

To opowiadanie sprawiło, że zacząłem inaczej patrzeć na zbliżające się deszczowe chmury. Najmocniejszą stroną tej minipowieści jest główna bohaterka. Honeysuckle to prawdziwa „kobieta z jajami”. Twarda, nieustępliwa a jednocześnie wrażliwa i zawsze stawiająca najbliższych na pierwszym miejscu. Bardzo spodobał mi się fragment tego opowiadania, w którym Hill przyznaje, że wielu Amerykanów nie ma pojęcia o tym, że nie istnieje inny świat poza USA:

„- Gruzja? – Nie wiedziałam, co to jest. – Chodzi o miejsce, gdzie wywozi się gruz?

Uśmiechnął się smutno i wyjaśnił:

- Też tak myślałem, kiedy pierwszy raz usłyszałem tę nazwę. Nie, Gruzja to jest kałuża gówna między Irakiem i Rosją, w tej części świata, gdzie wszystko nazywa się albo A-sra-nistan, albo E-dupo-stan.”

„Dziwna pogoda” to bardzo dobra lektura. Joe udowodnił, że świetnie odnajduje się także w krótszych formach literackich. Hill kroczy śladami swojego ojca i widać, że z każdą książką staje się coraz lepszym pisarzem. Obaj Kingowie mają identyczne poczucie humoru i bardzo podobnie konstruują zarówno postacie jak i fabułę. Jeżeli lubicie styl pisania Stephena Kinga, to na pewno ten zbiór nowel Was nie rozczaruje.

Na koniec chciałbym napisać kilka słów o samym wydaniu. Jest to najładniej wydana książka Joego Hilla, jaka do tej pory ukazała się na polskim rynku. Twarda okładka z tłoczonymi literami i klimatyczne rysunki nawiązujące do treści poszczególnych mini powieści sprawiają, że „Dziwną pogodę” czyta się jeszcze przyjemniej.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

To kilka zdań, których NIE powiedzieliby bohaterowie książki Joego Hilla:

"O, dziś jest świetna pogoda na zrobienie zdjęcia"

"Broń? A kto chciałby mieć broń?"

Ta chmura to tylko chmura. Ma tylko dziwny kształt...

Deszcz? Uwielbiam deszcz!

Gdybyście nie wiedzieli, Joe Hill to syn Stevena Kinga. Czyli Króla. Co sprawia, że Joe to Książe. I w pełni zasługuje na swój tytuł. Ma lekkie pióro, bardzo podobne do ojca. Czytając, miałam wrażenie, że po ciężkim dniu, siadam na fotelu i wkładam ulubiony sweter. I wracałam myślami do tych samych uczuć, które ogarniały mnie, gdy czytałam Kinga. (Tak wiem, porównywanie powieści, w których roi się od śmierci, grozy i niewyjaśnionych zjawisk do ulubionego swetra jest...dziwne. Ale, cóż - taka już jestem).

Cztery nowele, cztery razy:

"(...) samo mięso, nie ma w nich nic zbędnego. Zwięzłością przypominają opowiadania, ale wnikają w rzeczywistość równie głęboko jak dłuższe kawałki." (z okładki)

Powyżej, to słowa autora. Dodajcie sobie do tego, że w posłowiu, jako ulubione powieści wymienia m.in. "Atlas chmur", "Ocean na końcu drogi" i "Wojnę światów". Tyle na serio wystarczy, żebym sięgnęła po książkę. 

Same historie są nieprzewidywalne, zapadające w pamięć i dziwne (jak sugeruje tytuł). Czyli dla mnie - same dobre cechy jeśli chodzi o ten gatunek. Moja ulubiona to "Wniebowzięty" - chciałabym pobyć chwilę (krótką!) na tej chmurze. Największy wydźwięk ma jednak "Naładowany". Chcesz/chciałeś mieć kiedyś broń? Przeczytaj! 

Bardzo dobrze bawiłam się czytając jego nowele i oglądając ilustracje do nich - są świetne! I okładka - mistrzostwo! Spokojnie mogę powiedzieć, że dużo lepsza niż jakakolwiek okładka polskiego wydania którejkolwiek powieści Kinga. A dodatkowo, na każdej stronie jest symbol konkretnego opowiadania. Mała rzecz, a cieszy. Edytorsko ta książka jest taka sama jak pod kątem treści - bardzo dobra! Czułam się estetycznie zaspokojona :D

Najlepsze jest jednak na końcu - internetowi czytacze donoszą, że dwa pozostałe zbiory opowiadań Joe Hilla są jeszcze lepsze! Będzie czytane!

[Adres usunięty]

NIE TYLKO NA ZŁĄ POGODĘ

Kiedy mój pierwszy kontakt z twórczością Joe'go Hila okazał się nietrafiony – a było to za sprawą dwóch opowiadań napisanych wspólnie z ojcem, Stephenem Kingiem – zrezygnowałem z sięgnięcia po którąkolwiek z książek młodego autora. Teraz żałuje tego faktu, bo kiedy wreszcie zdecydowałem się bliżej poznać jego twórczość i dałem się jej zachwycić, większość wczesnych dzieł Hilla przestała być dostępna. Szkoda, może kiedyś wrócą na księgarskie półki, a póki co cieszę się jego nowymi pracami. A jest czym się cieszyć, bo w swej twórczości autor łączy to, co najlepsze z prac swojego ojca z własną nutą. I dokładnie to oferuje nam najnowsza jego książka, zbiór czterech nowel, „Dziwna pogoda”.

W pierwszej z nich pisarz zabiera nas do roku 1988, kiedy to główny bohater zauważa, że jego sąsiadka dziwnie się zachowuje. Wszystko wskazuje na to, że postradała zmysły, ale jednej rzeczy zdaje się być pewna z przerażającą klarownością: istnienia tajemniczego mężczyzny z aparatem, który robiąc zdjęcia, wymazuje część pamięci fotografowanych osób…

W kolejnym tekście poznajemy losy George’a Kellawaya, ochroniarza, którego życie się rozsypuje. Los chce jednak, że zostaje bohaterem, kiedy zabija terrorystkę. Taka jest przynajmniej oficjalna wersja tego, co się stało, ale jaka jest prawda? Tę zaczyna odgrzebywać pewna dociekliwa dziennikarka…

Z kolei we „Wniebowziętym”, będącym jakby ucieleśnieniem lęków ojca pisarza związanych z lataniem, niejaki Aubrey decyduje się na skok ze spadochronem. Nie robi tego dla siebie, chce zaimponować dziewczynie, która wraz z innymi robi to dla uczczenia zmarłej przyjaciółki. Jeszcze zanim dojdzie do skoku, spadochroniarze zauważają dziwną chmurę, która kojarzy im się w UFO. Pech chce, że to Aubrey ląduje na jej powierzchni…

Zbiór wieńczy historia pogodowa. Na Boulder w stanie Kolorado spada deszcz. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zamiast wody z nieba lecą kryształy. Oczywiście zabójczo ostre dla mieszkańców, którzy w upalny dzień wyszli ze swoich domów…

W swojej twórczości, a przynajmniej tej znanej mi jej części, Joe Hill mimo starań nie potrafi odciąć się od osoby swojego ojca. Nie dość więc, że pisze w sposób łudząco podobny do niego, powielając przy tym schematy konstrukcji jego dzieł, to jednocześnie czerpie od rodzica wiele pomysłów. W końcu czym innym był "NOS4A2" jak nie próbą zmierzenia się z powieścią "To"? Albo weźmy "Strażaka" korespondującego z "Bastionem" Stephena Kinga. Nie inaczej jest w przypadku "Dziwnej pogody", choć rzecz w szczególności tyczy się otwierającego całość tekstu bliskiego „Polaroidowemu psu”, ale czy to źle? Kiedy pisze się tak znakomicie, jak Hill i wyciska z tych pomysłów coś nowego, świeżego i autentycznie fascynującego, absolutnie nie.

Przez lata wielu autorów próbowało naśladować Kinga (który swoją drogą też naśladował innych pisarzy), ale nigdy nikomu nie udało się to w takim stopniu, jak Hillowi. Może to coś w genach, może to powietrze Maine, a może kwestia dorastania wśród książek / pod okiem ojca pisarza, ale syn Króla Horroru w niczym nie ustępuje swemu ojcu. Pisze więc w sposób lekki, ale treściwy i literacko satysfakcjonujący. Jego teksty czyta się szybko i przyjemnie, a zarazem zostają one czytelnikowi w umyśle na długo. Jednocześnie Hill serwuje nam wręcz mistrzowski popis niesamowitej wyobraźni, sporo emocji i jeszcze więcej napięcia.

Oczywiście Hill, tak samo jak jego ojciec, w każdym swoim utworze, czy to krótkim, czy długim, zapewnia nam znakomitą stronę obyczajową. Ta wsparta jest oczywiście dobrą psychologią postaci, życiowymi elementami, z którymi łatwo nam się identyfikować i dobrze zaplanowaną akcją. W tym wypadku co prawda mamy do czynienia z czterema nowelkami i, jak określa to sam autor, nie ma tu miejsca na nic, poza tym, co najważniejsze, to jednak nie serwuje nam tylko kwintesencji tematu. Doprawia ją wieloma interesującymi rzeczami i powoli zagłębia się w świat, bohaterów i to, co ich spotyka, sprawiając, że całość staje się po prostu pełna.

Miłośnikom Hilla "Dziwnej pogody" polecać nie muszę, ale fanów Kinga, nieznających jeszcze twórczości jego syna zachęcam bardzo gorąco. Nie zawiodą się. Tak samo zresztą, jak fani dobrych horrorów i fantastyki z potężnym obyczajowym zapleczem. To świetna, świetnie napisana i tak samo wydana (z przyjemnymi dla oka ilustracjami) książka, która doskonale nadaje się nie tylko na złą pogodę. Czyta się ją jednym tchem!

Sam Joe Hill w posłowiu określa ten zbiór mianem nowel, a nie opowiadań, bo jednak każda z czterech historii w nim zawartych liczy sobie powyżej 100 stron. Z resztą patrząc się na drobniejszy druk w tym wydaniu, to gdyby go lekko powiększyć i wydać każdą historię osobno to spokojnie byłyby krótszymi powieściami.

Jak myślę o tych czterech nowelach to mam jednego ulubieńca, jedną bardzo dobrą historię z potencjałem na większą powieść postapokaliptyczną i dwie w porządku historie, ale bez szału. W tym roku miałam duże szczęście do sięgania po zbiory, które w moim odczuciu były na tyle równe, że ich ogólna ocena nie sprawiała mi za dużo problemu. Tutaj przy podziałce dwa na dwa trzeba spotkać się z oceną, gdzieś w trakcie skali, bo jednak skupiam się na książce jako całości.

„Zdjęcie” opowiada historię nastolatka, który pomaga sąsiadce z demencją w pokonaniu człowieka, który robiąc zdjęcia aparatem wymazuje fragmenty wspomnień danej osoby. W „Naładowanym” dochodzi do strzelaniny w centrum handlowym. Ochroniarz, który nie miał kryształowej przeszłości zostaje bohaterem, ale pewnej dziennikarce nie dają spokoju poszlaki, które burzą historię ochroniarza. „Wniebowzięty” jest historią nadprzyrodzoną, gdy pierwszy skok ze spadochronu kończy się szybkim upadkiem, ale nie na ziemi, a na chmurze, która jest w stanie utrzymać skoczka. A najgorsze, że wcale nie chce się go pozbyć... I na koniec anomalia pogodowa, która sprawia, że w Boulder zamiast deszczu z nieba spadają ostre sople kryształów, które dziurawią każdego kto nie znalazł schronienia. „Deszcz” jest opowiadaniem z kategorii postapo.

Indywidualna ocena nowel prezentuje się tak:

Zdjęcie 7/10,

Naładowany 9/10,

Wniebowzięty 6/10,

Deszcz 8/10.

Ogólna 7/10.

Tą książką kończę trzeci rok wspólnego czytania jednej książki miesięcznie razem z Eloną @[Adres usunięty] i Weroniką @otulonaksiazkami (plan na kolejny już jest prawie gotowy). 😆

"Strach zagęszcza czas, sprawia, że staje się powolny i kleisty."

Największym atutem książki jest fantastycznie wykreowany klimat, chętnie w niego wchodzimy, bo zmysłowo przyciąga rozmaitością. Cztery opowiadania, napisane w różnej konwencji, z barwnymi motywami wiodącymi, perspektywą spojrzenia na złożoną ludzką naturę. Podobało mi się podkręcanie wyobraźni czytelnika przeplatającymi się sprzecznościami, raz jest delikatnie i ciepło, kiedy indziej bezpośrednio i zimno. Momentami musimy odwołać się do własnych doświadczeń życiowych, by wydobyć głębię, a za chwilę pokazywana jest pod przyległym zaskakującym kątem. Odpowiadało mi wnikliwe spojrzenie na niemal każdą z postaci, nawet nieobsadzoną w głównej roli, poprzez odpowiednie uwypuklenie opisujących ją detali, staje się swojska, zrozumiała, bliższa. Mamy wrażenie jakbyśmy sami mogli wziąć udział w odgrywanych scenach i wydarzeniach, bo w końcu dotyczyć mogą każdego z nas.

Zatem ogólne wrażenie wydawałoby się pozytywne, a jednak ta partia twórczości Joe Hilla nie do końca mnie przekonała. Lubię kiedy autor sprytnie bawi się z czytelnikiem, zaprasza na literacką imprezę z wcześniej określoną tematyką, aby za chwilę w trakcie intelektualnej zabawy zboczyć z wyznaczonego szlaku, wędrować po bocznych ścieżkach, bardziej nęcących i frapujących niż źródło, z którego się wyruszyło. Wówczas czujemy, że nasze zaangażowanie jest naturalne i niewymuszone. Natomiast w takiej odsłonie, jak zaprezentował to Hill, pozornie przemyślanej i spenetrowanej, ale częściowej i niezbyt wnikliwej, nie udało mi się intensywnie wgryźć w przedstawiony materiał. Mam świadomość, że to krótka forma literacka, jednakże przeszkadzała mi powierzchowność, prześlizgiwanie się po zagadnieniach naprawdę wartych uwagi.

Jedynie "Zdjęcie" mocno mnie zaintrygowało, niosło nawiązania do ukrytych lęków, które odczuwa każdy z nas, do mniej chlubnych migawek z życia, które wciąż potrafią wywołać dreszcze zażenowania i wstydu, do ukazania bezwzględnej zawodności ludzkiej pamięci. Potencjał opowiadania ogromny, ale wykonaniu zabrakło precyzji i kunsztu. Odwrotnie odebrałam za to "Naładowanego", początkowo nieśmiało rozwijającego się, aby w każdy wdechem stawać się coraz bardziej brutalne i makabryczne, od lekkiego drażnienia wyobraźni i wywoływania zaniepokojenia, do niezakłamanej odsłony ludzkich słabości. Elementy science fiction zaprezentowane we "Wniebowziętym" miały intrygujący urok, niestety w całkowitym rozrachunku niewiele wynosimy z tego opowiadania, a przecież nawiązania do strachu jako instrumentu kształtującego scenariusz życia, determinującego podejmowane decyzje, dałoby się bardziej uwypuklić. I "Deszcz", zawierający mocne przesłanie, lecz to już było, nie wniosło nic nowego.

[Adres usunięty]