Dziewczyna z Neapolu

Lucinda Riley, to jedno z tych nazwisk, po które sięgam w ciemno, bowiem jest gwarancją niezapomnianej historii, oferując przy tym ocean wrażeń. Kolejny wabik to umiejscowienie akcji [Adres usunięty]. we Włoszech, które darzę ogromnym sentymentem.

Rosanna Menici, będąc zaledwie dzieckiem na progu dojrzewania, oddaje swe serce dużo od niej starszemu Robertowi. Już wtedy postanawia, że zostanie jego żoną. To ON zaszczepił w niej miłość do opery. Stała się jedną z najjaśniejszych gwiazd La Scali i przekonała się, jak trudno kochać artystę.

"W życiu bywają sprawy, na które nie mamy wpływu. Czasem musimy zdać się na przeznaczenie".

Pani Riley jak nikt inny potrafi wciągnąć nas w swój wykreowany świat, to duża zasługa niezwykle przyjemnego w odbiorze stylu oraz plastycznego i pięknego języka.

Akcja rozgrywa się nie tylko we Włoszech, przeniesiemy się również do Anglii, Francji czy Stanów Zjednoczonych.

Główne skrzypce gra tutaj fabuła i jej bohaterowie. Te wszystkie włoskie nazwy spowodowały, iż miałam wrażenie, że uczestniczę w jakiejś egzotycznej telenoweli, w dobrym znaczeniu tego słowa oczywiście. Z wypiekami na twarzy śledziłam zawiłe koleje losu młodej Rosanny, która w liście do syna opowiada historię swej miłości. Choć nie polubiłam Roberta, to z uwagą śledziłam rozwój tej relacji.

Moją ciekawość wzbudziły też postacie

drugoplanowe, Abi i Luca, który poczuł powołanie do kapłaństwa, a spotkanie Abi stało się dla niego próbą od Boga.

Zachwyciło mnie, w jaki sposób przedstawione zostały oddanie i pasja, do śpiewu i muzyki.

Mimo że w gruncie rzeczy jest dość przewidywalne, to i tak zostałam pochłonięta przez wir wydarzeń. Choć książka nie należy do najcieńszych (510 stron), to nie nudziła mnie ani przez moment i przeczytałam ją, w moim mniemaniu, w mgnieniu oka.

"Dziewczyna z Neapolu" to powieść o spełnianiu marzeń, ogromnej miłości, poświęceniu, zdradzie i wybaczaniu. Jesteście gotowi na ten emocjonalny rollercoaster?

Premiera 14/10/2020

Miłość. W tej historii nie ma nic ze swojej romantycznej szlachetności. Nie wyzwala w ludziach pozytywnych cech, raczej wygrzebuje to co skryte na co dzień przed innymi. Sprawia, że w żyłach burzy się krew, zapomina się o całym świecie w imię chwili w ramionach ukochanego. To jedna z postaci tej powieści, która niczym prawdziwa diwa rozsiadła się na jej kartach. Autorka na wiele jej pozwala, nie interweniuje, gdy mąci w poczynaniach bohaterów, a czasami wręcz odbiera im rozsądek. Rosanna Menici będąc małą dziewczynką już zdaje sobie sprawę, że Roberto Rossini, syn przyjaciół rodziny będzie oznaczał dla niej tylko kłopoty. Kilka lat później już jako śpiewaczka operowa mająca przed sobą świetlaną karierę boleśnie się o tym przekona.

Lucinda Riley to autorka, która ma niebywały talent do tworzenia historii, które czarują czytelnika, całkowicie biorą go we władanie. Z właściwą sobie precyzją, nitka po nitce snuje opowieść, która zawsze osadzona jest w konkretnym motywie, przenosi do innego świata. Tym razem poczułam klimat włoskiej bohemy osadzony w Mediolanie w pobliżu opery La Scala. Wielkie namiętności, jeszcze gwałtowniejsze afery z udziałem często zapatrzonych w siebie, choć niewątpliwie obdarzonych talentami artystów. Wystawne przyjęcia, luksusowe suknie i piękne apartamenty. Przepych i blichtr, a jednak nie wiem czy odnalazłam tam chociaż jedną postać, która byłaby prawdziwie szczęśliwa. Niestety kariera i radość nie zawsze idą ze sobą w parze.

📖Choć polska premiera Dziewczyny z Neapolu miała miejsce w tym roku, to pierwotna wersja powstała w 1996. Można zaobserwować to w większej ilości dialogów niż w najnowszych powieściach autorki. Według mnie to tylko zaleta, nie spodziewałam się, że będę pochłaniać ją w tak szybkim tempie. Mam też wrażenie, że po raz pierwszy czytam książkę autorki, gdzie tak dużą rolę odgrywa miłość. Główną bohaterką jest Rosanna i jej wątek zajmuje zdecydowanie najwięcej miejsca, ale nie mniej ważne są te z udziałem jej brata, siostry, przyjaciółki. Wszystkie niezwykle romantyczne i wywołujące przyspieszone bicie serca.

Chyba napisanej z takim ogniem i pasją, a jednocześnie wrażliwością charakterystyczną dla Riley książki potrzebowałam. Wyląduje w ulubieńcach tego roku. ❤️

Która powieść Lucindy Riley jest waszą ulubioną?

Lucinda Riley to brytyjska pisarka, aktorka pochodzenia irlandzkiego. Zadebiutowała w wieku dwudziestu czterech lat powieścią „Lovers AND Players". W 2011 roku ukazał się „Dom orchidei”, sprzedany w nakładzie 2 milionów egzemplarzy. Książki Lucindy Riley wielokrotnie gościły na listach bestsellerów „New York Timesa” i „Sunday Timesa”. Zostały przetłumaczone na ponad 30 języków i wydane w 38 krajach w liczbie przeszło 15 milionów egzemplarzy. Autorka rozsławiła się serią „Siedem sióstr”, którą wciąż tworzy.

„Dziewczyna z Neapolu” przedstawia historię z początku 11-letniej Rosanny Menici, zamieszkałej wraz z rodziną, jak zdradza tytuł, we włoskim Neapolu. Rodzice dziewczynki prowadzą dobrze prosperującą pizzerię w turystycznej dzielnicy miasta. Ma ona starsze rodzeństwo i wraz z nim pomaga w prowadzeniu restauracji. Jej z pozoru zwyczajne życie (choć we włoskich rodzinach nie jest nudno) zmienia się podczas jednego z przyjęć organizowanych przez rodziców Rosanny, kiedy to wykonuje pieśń kościelną „Ave Maria” przed znanym członkiem włoskiej opery La Scali. Mężczyzna imieniem Roberto jest pod ogromnym wrażeniem umiejętności dziewczynki i zaleca jej zapisanie się na drogie zajęcia, do jego byłego nauczyciela śpiewy. Po kilku latach ciężkich i żmudnych ćwiczeń dziewczynie udaje się dostać do włoskiej La Scali i wraz z bratem przeprowadza się do Mediolanu, gdzie na dobre rozwija swoją karierę w świecie opery. Na jej drodze ponownie staje Roberto – odkrywca jej talentu, który z początku staje się jej partnerem scenicznym, a może i kimś więcej.

Książka jest niezwykle piękna i w pewien sposób urocza. Opowiedziana historia, kilkukrotnie doprowadziła mnie do łez (co do mnie jest niepodobne). Czułam, że razem z Rosanną dorastałam i przeżywałam wszystkie uczucia, które jej towarzyszyły. Wstęp, czyli ok. 150 pierwszych stron jest wprost idealne, czytałam to z zachwytem. Niestety, następne wydarzenia mnie zawiodły, gdyż początkowa, bojowa postawa głównej bohaterki przerodziła się w szalenie zakochaną, odsuwającą się z życia opery na rzecz toksycznej miłości. Na szczęście, zakończenie nadrobiło w moich oczach. Ponownie dostałam bojową postawę Rosanny, która dąży do spełniania marzeń. Wyjątkowe były występujące wątki poboczne, takie jak, próba odnalezienia prawdziwego siebie, poświęcenie życia Bogu, choroby, śmierć oraz uroki rodzicielstwa. Uważam, że idealnym określeniem książki jest słowo „piękna”. W bardzo ciekawy sposób opisuje słodko-gorzką miłość, zarówno tą między rodzeństwem, a także pomiędzy kobietą i mężczyzną oraz niezwykłe przypadki losu. Tak właściwie nie potrafię dobrze opisać wszystkich moich odczuć, więc polecam samodzielnie przeczytać tę powieść i wyrobić sobie własne zdanie. Polecam ją osoba wrażliwym na piękno sztuki, które chciałyby poznać mroczniejszą część świata opery.

Na zakończenie chciałabym przytoczyć myśl brat Rosanny: „Dużo później, układając się na wąskim łóżku, w którym spał jak dziecko, Luca ze smutkiem rozmyślał o tym, ile złych decyzji podjęto z miłości”.

Julia G., lat 16

Szkolny Klub Recenzenta

Rosanna Menici w swoim pamiętniku opisuje lata, w których uczyła się śpiewu, by następnie zrobić karierę w jednej z najsłynniejszych oper świata. W pamiętniku znajduje się także miejsce na trudne uczucia i przeżycia, które jej towarzyszyły.

W tej powieści mamy bohaterkę, która bardzo chce podążać za swoją pasją. Niestety nie zawsze jest to łatwe, zazwyczaj wiąże się to z wieloma poświęceniami i trudnościami, które dziewczyna spotyka na swojej drodze. Świat muzyki nie stoi otworem przed dziewczyną z biednej rodziny. Świat muzyki jest jednak dla niej tak niezwykły i ważny, że Rosanna jest w stanie znieść wiele, by zostać śpiewaczką.

Podążając za swoją pasją, dziewczyna poznaje Roberto, jednak ich relacja może nie być idealną, taką o jakiej marzyła dziewczyna. Rosannę czekają trudne decyzje, które mają mieć wpływ na całe jej życie, nie tylko prywatne, ale także to, związane z jej wielką miłością i pasją. Czytając, wiele razy byłam wzruszona, ale też wkurzona, poirytowana. Ta książka wywołuje wiele emocji w czytelniku.

"Dziewczyna z Neapolu" Lucindy Riley to książka, która udowodniła mi, że ambitna literatura kobieca jest na wyciągnięcie ręki. Brytyjska autorka w wysublimowany sposób podejmuje tematykę miłości, umiłowania sztuki i trudnych wyborów. Wszystko to dzieje się we Włoszech, których magia została wspaniale uchwycona na kartach powieści. Bohaterowie to osobowości fascynujące, naszkicowane w sposób wiarygodny - nie w nich nic z pozbawionych wielowymiarowości postaci występujących w niektórych romansach. Niebanalne pokazanie historii trudnego uczucia okazuje się możliwe. Tę powieść czyta się z zapartym tchem, ponieważ jest po prostu dobrze napisana.

Kolejna dobra książka Lucindy Riley. "Dziewczyna z Neapolu" przenosi w magiczny świat emocji i namiętnej pasji. Powieść jest bardzo wciągająca, po kilku stronach ciężko oderwać się od opowiadanej historii. Całość napisana lekkim, przyjemnym językiem. Na szczególne wyróżnienie zasługuje tło powieści i mocny rys psychologiczny postaci. Bohaterowie nie są jednowymiarowi, w trakcie czytania poznajemy ich osobowość, rozterki i wady. Mamy wrażenie, że mamy do czynienia z postaciami z krwi i kości. Świetna propozycja dla wszystkich miłośników nieoczywistych miłosnych historii osadzonych w malowniczej scenerii.

Zastanawiałam się dlaczego najnowsza książka Lucindy tak mocno różni się od poprzednich. Sprawdziłam daty, i okazuje się, że jest to jej pierwsza wydana powieść, ale u nas opublikowana dopiero teraz. Zapytacie dlaczego się różni?

Książka opowiada historię dziewczynki z Neapolu, która dzięki swojemu ogromnemu talentowi, niespotykanemu głosowi, mogła występować w mediolańskiej La Scali. Jest to historia jej drogi do sławy, bogactwa, namiętności do mężczyzny, miłości do opery, ale też smutny zapis poświęcenia, toksycznego uczucia i rodzinnego dramatu. Bohaterkę poznajemy na przestrzeni lat, towarzyszymy jej w drodze do popularności, obserwujemy jej przemianę i to jak mocny wpływ miał na nią nieodpowiedni mężczyzna. Czasami nie rozumiałam zachowania Rosanny, wydawało mi się dziwne, a momentami nawet mnie denerwowało. Dziewczyna była ślepa na otaczające ją fakty, chociaż wydawało się, że kieruje się rozumem, to za dużo razy do głosu dochodziło serce.

Powieść toczy się jednostajnym rytmem, nie mamy tutaj dwutorowej akcji jak w późniejszych dziełach autorki, jest to po prostu romans osadzony w latach 70. we Włoszech. Niby nic odkrywczego, ale nawet jeśli sam pomysł na fabułę szwankował (albo odbiegał od dużych oczekiwań) to wykonanie nadrabiało. Stył autorki jest lekki, a zarazem trochę poetycki, powieść czyta się bardzo dobrze, chociaż nie ma tu spektakularynych wydarzeń. Nie jest to może najlepsza powieść spod pióra Lucindy, jednak ma w sobie klimat i potrafi przyciągnąć uwagę.

Jest to książka bardzo ludzka. Nie ma tu czegoś za dużo. Wszystko jest naprawdę wyważone, dzięki czemu jest ona tak dobra. Każdy bohater ma takie cechy, jakie my - zwykli ludzie posiadamy. To, co mi się podoba, że tak naprawdę takich bohaterów moglibyśmy znać w rzeczywistości. Cała książka napisana jest bardzo pięknym językiem, który przemawia do mojej głowy i do mojego serca. Historia jest naprawdę niezwykła. Książka dla wszystkich, którzy lubią wzniosłe historie. Cieszę się, że mogłam przeczytać tą książkę i cieszyć się jej wyjątkowością. Na pewno będę polecam ją innym osobom do przeczytania.

Pani Riley, jak zwykle pokazała klasę! Ta książka jest fenomenalna i polecam ją każdemu, kto lubi literaturę obyczajową. Lektura nie jest infantylna, lecz przedstawia świat, w jakim żyjemy. Nic nie jest przekoloryzowane i przekombinowane, co można zarzucić wielu dziełom z tego gatunku. Książka skupia się głównie na temacie miłości, zresztą jak to romans. Czytało mi się ją bardzo lekko i przyjemnie. Jest to świetna pozycja na takie długie, smutne wieczory, szczególnie teraz, gdy na świecie panuje chaos. Myślę, że ta książka może być super pomysłem na świąteczny prezent. Oby więcej takich dzieł!

"Nic nie brzmi tak pięknie, jak pieśń miłości, ale nic też nie spala mocniej niż zdrada..."

Książka o pięknej włoszce, która zrobiła oszałamiającą karierę w najsłynniejszej operze, spisującej swoje przeżycia i uczucia w pamiętniku pisanym dla syna. Jest bezwzględnie pochłaniająca i czyta się ją bez wytchnienia. Cudowna, przejmuje Twoje myśli na czas gdy ją czytasz, a gdy skończysz masz w sobie uczucie pustki.

Fascynujący klimat, a także głębia historii sprawiły, że całkowicie zatraciłem się w czytanej książce.

Wszystko co wychodzi spod pióra Riley jest mistrzowskie - tym razem nie było inaczej. Powieść jest niesamowita, magiczna i pełna różnorodnych emocji.

Książka o miłości, trudnych wyborach i sile potrzebnej do przezwyciężenia trudności. Powieść napisana w konwencji listu głównej bohaterki do swojego syna. Pierwszy raz spotkałem się z takim rodzajem narracji i musze przyznać, że bardzo przypadł mi do gustu. Wartym wyróżnienia jest styl pisania autorki. Lucinda Riley pisze tak plastycznie, że miałem wrażenie, jakbym bardziej oglądał film niż czytał książkę. Kolejnym wielkim plusem są bohaterowie z krwi i kości. Niepozbawieni wad i rozterek sprawiają, że każdy z nas może się z nimi i ich problemami utożsamić. To historia, którą można polecić przyjaciółce, mamie czy babci. Myślę, że jest uniwersalna i każdy znajdzie tam coś da siebie.

Każdy kto zna tą autorkę ten wie, że jej książki są niezwykłe same w sobie. Są tak wyraziście opisane, że nie można im nic zarzucić. To prawdziwa sztuka dla duszy, którą czyta się bardzo przyjemnie. Cieszę się, że "Dziewczyna z Neapolu" trafiła w moje ręce i z dumą stawiam ją na półce wśród innych dzieł tej wybitnej autorki. Bohaterowie są tak wiarygodni, że jeszcze trochę i bym uwierzył, iż jestem w stanie ich spotkać na ulicy. Świat tutaj przedstawiony jest naprawdę genialny i można oddać się mu bez reszty. Wszystkie fanki pani Riley doskonale będą wiedziały co mówię. Książka jest bardzo dobra.

Lucina Riley jest na tyle wspaniałą autorką, że pisze magiczne opowieści, które porywają. Jest w nich coś takiego, co na długo zostaje w sercu i nie chce puścić. Jakaś nadzieja, piękno, plastyczność - ciężko mi opisać to jednym słowem, dlatego każdy powinien sam poznać najnowszą książkę tej autorki. "Dziewczyna z Neapolu" opowiada naprawdę wyjątkową historię, chociaż nie zawsze jest ona tak pozytywna. Czytelnik do końca nie jest pewny, czy przedstawiona tu opowieść będzie miała pozytywny, czy też negatywny wydźwięk. Lubię takie propozycje książkowe i mam nadzieje, że Riley będzie chciała jeszcze nie raz nas zachwycić.

Ostatnio w moje ręce trafiła świetna książka autorstwa Lucindy Riley. "Dziewczyna z Neapolu" to romantyczna powieść, która mogła wydarzyć się naprawdę. Głównym tematem książki jest miłość. Miłość pod każdą postacią. To piękna opowieść, która na długo zostaje w pamięci i sercu czytelnika. Rzadko kiedy zdarza mi się czytać opowiadania o miłości, bo najzwyczajniej w świecie są one zbyt ckliwe czy infantylne. Jednak nie w tym wypadku. Tutaj wszystko jest subtelne, delikatne, ale na pewno nie jest dziecinne. Jeśli właśnie tego szukacie w literaturze, to jak najbardziej zachęcam do czytania. Warto.

"Dziewczyna z Neapolu" autorstwa Lucindy Riley to zdecydowanie dzieło ponadprzeciętne, już sam sposób prowadzenia narracji bardzo przypadł mi do gustu - mamy tutaj do czynienia z historią przedstawioną w formie listu, co nie jest zbyt częstym zjawiskiem w literaturze obyczajowej. Autorka doskonale zakreśliła postać Rosanny Menici jako kobiety, pokazała z jakimi trudnościami (między innymi ze względu na swoją płeć) musiała się zmagać w swoim życiu, aby osiągnąć sukces i spełnić marzenia. Oczywiście znajdziemy tutaj także wątek miłosny - Lucinda Riley nie ograniczyła się jednak tylko do przedstawienia miłości romantycznej, ukazuje również miłość rodzicielską, która jest przecież najsilniejsza. Ode mnie mocne 9/10.

Powieści Lucindy Riley łączy to, że przenoszą nas w zupełnie inny świat. Trochę jak z baśni, ale nie pozbawiony życiowych zawirowań i tragedii. Tym razem autorka odkrywa przed nami nie tylko uroki Włoch, ale również pasjonujący świat muzyki operowej, którego ten kraj jest kołyską.

Z zainteresowaniem i sympatią śledziłam losy młodej utalentowanej dziewczyny, Rosanny Menici, która po wielu latach nauki zostaje podziwianą śpiewaczką operową. Żyje muzyką i tylko dla niej. Stroni od płci przeciwnej, bo już jako dziewczynka oddała serce mężczyźnie, który jako pierwszy dostrzegł jej talent. Czy jednak cieszący się złą sławą bawidamek jest odpowiednim kandydatem dla młodej i ufnej dziewczyny? Czy mężczyzna tak egoistyczny, zadufany w sobie może się zmienić pod wpływem miłości? I co w imię tej miłości można poświęcić?

Nie tylko muzyka, ale i rodzinne sekrety, intrygi i kłamstwa budują atmosferę powieści, by w najmniej oczekiwanym momencie wyjść na jaw zmieniając życie naszych bohaterów i determinując ich wybory.

Opowieść poznajemy w formie listu pisanego przez Rosannę do swego syna. Listu pełnego emocji, obsesyjnej wręcz miłości, smutku, rozpaczy, ale i radości.

Jak każda z książek autorki, tak i ta napisana jest w tak ciepłym, finezyjnym stylu, że momentalnie człowiekowi robi się lepiej na duszy. A tego po lekturze kilku horrorów, thrillerów i kryminałów było mi trzeba.

Pokochała go już jako mała dziewczynka. Marzyła o nim od dawna. Ale pod anielskim głosem krył się trudny i brzydki człowiek. Czy miłość może zmienić człowieka na lepsze? Czy wyrzeknie się dla niej tego, co przez lata dodawało mu energii i było częścią jego życia? Jak wiele można poświęcić, wybaczyć i zapomnieć?

W ostatnim czasie mniej uwagi poświęcam literaturze kobiecej. Zdecydowanie mniej. Coraz trudniej bowiem jest mi w niej odnaleźć to, czego w tym przypadku poszukuję. Tak podobne do siebie historie sprawiają, że staję się oporna na emocje i wzruszenia, przez co te lektury tracą w moich oczach. Tymczasem opowieści Lucindy Riley stanowią piękną gwarancję na to, że w rękach czytelniczek znalazły się książki kobiece najlepszego rodzaju, z górnej półki.

Dotychczas spotkałam się z autorką zaledwie dwukrotnie. Spotkania te dostarczyły mi jednak tyle refleksji , że dobrze zapamiętałam to nazwisko. Przy „Dziewczynie z Neapolu” znalazłam dokładnie to, co było mi potrzebne, by znowu tę pisarkę chwalić i by znowu o niej myśleć z podziwem. Mam wrażenie, że w tej historii bowiem znalazło się tak wiele prawdy o życiu, wskazówek, emocji i zaskakujących rozwiązań, jak tylko było to możliwe. Najnowsza książka autorki to piękna i cenna lekcja o tym, że czasami nie potrafimy docenić tego, co mamy na wyciągnięcie ręki, a marzenia mogą doprowadzić na skraj rozpaczy.

„Dziewczyna z Neapolu” to opowieść o pięknie, które znaleźć można w każdym skrawku codzienności. Piękno reprezentują w tej historii nie tylko bohaterzy i ich emocje, to także coś więcej, niż siła i realizm tej opowieści. Riley uzupełnia swą historię, poświęcając wiele miejsca sztuce. Zamiłowanie bohaterów do muzyki, namiastka malarstwa, wspomnienie sztuki sakralnej- te elementy nadają całości głębi, zwracają uwagę czytelnika na inne aspekty, pozwalają na chwilę również znaleźć się w miejscach, które na co dzień są poza naszym zasięgiem lub kręgiem zainteresowań, a jednocześnie wspaniale uzupełniają opowieść.

Nowa książka Lucindy Riley to historia miłości, którą bohaterzy odkrywają i tracą dzień po dniu. Ale nie o ckliwe opisy i namiętne sceny tutaj chodzi. To opowieść o tym, jak miłość zmienia człowieka i całe jego życie. Jak pozwala mu osiągać nieosiągalne. Jak staje się pasją i obsesją. To historia, w której miłość nadaje wszystkiemu inny wymiar. Zmienia bohaterów, ich podejście do życia, sposób myślenia, wpływa na decyzje. To miłość głęboka, dojrzała, piękna, a przy tym chorobliwa i zasmucająca. Szalenie mnie ta opowieść poruszyła, łatwo było przy niej uronić łzę.

„Dziewczyna z Neapolu” to w końcu okazja do poznania wspaniałych, budzących emocje bohaterów. Charyzmatycznych, pełnych pasji, oddanych swym przekonaniom, a czasami także niezrozumiałych. Postacie wykreowane w tej powieści są jak my sami, piękni i brzydcy, biedni i bogaci, pewni siebie i nieśmiali, przekorni, egoistyczni, walczący z losem. Jednym słowem- prawdziwi, w bardzo poruszający i niepokojący sposób.

Riley ma cudowny i dojrzały styl. Snucie opowieści przychodzi jej bardzo naturalnie. Wydarzenia opisuje tak wiarygodnie, jakby sama brała w nich udział. Niemożliwym jest, by znaleźć jakiekolwiek niedociągnięcia, by chcieć cokolwiek skrytykować. „Dziewczyna z Neapolu” to ujmująca i dopracowana opowieść, która może dać nadzieję, ale także złamać serce.