Dziewczyna we mgle

Książka jest dobra. Aczkolwiek czytałam inne, lepsze dzieła tego autora. Jeżeli mam być szczera, to za "Dziewczynę we mgle" daje czwórkę. Carrisi miał dobry zamysł, który z powodzeniem zrealizował. Wydaje mi się jednak, że w pewnych momentach za bardzo się gubi, przez co wszystko jest jeszcze bardziej skomplikowane. Chociaż całokształt jest dobry i zasługuje na wyróżnienie. Podoba mi się to, że nie mamy tutaj tradycyjnego śledztwa, tylko coś zupełnie innego, czego jeszcze nie spotkałam w żadnej innej książce. Do samego końca nie idzie się domyślić, kto porwał, a może też zabił? Warto poświęcić chwilę na tą książkę Carissiego.

Małe miasteczka zawsze budzą we mnie grozę. Są jak wszystko-widzące-oko, które nigdy nie śpi, zawsze czuwa i absolutnie nigdy niczego nie wyjawi. Ponieważ wszyscy się znają, bo niemożliwe, że pani Kasia to zrobiła, bo to przecież taka wspaniała osoba, a ten dzieciak w domu za lasem to wcale nie ma cmentarza martwych zwierzaków pod grządką z warzywami. Bawią mnie takie historie ale również przerażają. Z zewnątrz ciche i niepozorne, a w środku aż się kotłuje. Zatem, w małym alpejskim miasteczku...

W małym alpejskim miasteczku Avechot zaginęła młoda dziewczyna Anna Lou Kastner. Do śledztwa zostaje oddelegowany agent specjalny Vogel, który uważany jest za jednego z najlepszych śledczych, jednak w jego karierze nie brakuje kilku skandali. Od razu stawia hipotezę, że dziewczyna została uprowadzona, a nie, jak z początku sądzono, uciekła z domu. Vogel jest specyficznym agentem. Zamiast wykorzystywać informacje pozyskane z analizy dowodów, wykorzystuje media, aby nagłośnić pewne niuanse, bądź też zasiać niepewność wśród mieszkańców. Głównym podejrzanym zostaje profesor Martini, nauczyciel ze szkoły w której uczyła się Anna Lou. Czy brak dowodów powstrzyma agenta specjalnego przed wymierzeniem sprawiedliwości? Czy to na pewno Martini stoi za zaginięciem dziewczyny?

Główny bohater, agent specjalny Vogel to postać nietypowa. W swoich drogich butach i jeszcze droższych garniturach przemierza, a raczej jest wożony po malutkim miasteczku Avechot. Nie trzyma mediów z dala od siebie, wręcz przeciwnie, co rusz wchodzi z nimi w dziwne układy. Nie interesują go zeznania świadków, dopóki nie powiedzą dokładnie tego, na czym mu zależy. Jest odrobinę zarozumiały, wszystkich traktuje z góry i wydaje się, że tak zostanie już do końca książki. Jednak nie bezpodstawnie Vogel uznawany jest za doskonałego śledczego. Niejednokrotnie zaskoczył mnie swoim podejściem do sprawy i nie chodzi mi o to wykorzystywanie mediów ale nietypowe zagrania, które wydawały mi się nielogiczne, przyniosły korzyści i popchnęły sprawy do przodu.

“Pogardzał kolegami, którzy chodzili zaniedbani. Nie była to tylko sprawa wyglądu czy zwykłej próżności. Traktował te ubrania niczym rycerską zbroję. Wyrażały siłę, dyscyplinę i pewność siebie.”

Obok agenta specjalnego pojawia się równie ciekawa postać nauczyciela Anny Lou, Martiniego. Niejasna przeszłość mężczyzny wraz z jego dziwnym zachowaniem zapala światełko podejrzliwości. Jednak tak naprawdę nie tylko ON ma coś na sumieniu. W powieści Carrisiego praktycznie każda postać wzbudza w nas niepokój, wydaje się, że to ona mogła porwać Annę Lou. Sam Vogel mimo świetnej opinii ma na sumieniu bardzo poważne przewinienia. Nikt nie jest bez winy, wszyscy mają swoją mroczną stronę.

“W akademii policyjnej nauczył się jednej rzeczy. Że ofiary również potrafią mówić. Zbyt prędko godzono się z tym, że nie mogą już przedstawić swojej wersji. A jednak mogły. Zazwyczaj wyręczała je w tym ich przeszłość. Jednak potrzebny był ktoś, kto zechciałby wysłuchać tego głosu.”

Niestety, powieść jest odrobinę nierówna. Gdy początek nas mocno zachwyci, środek już nas znuży, aby w końcówce nabrać niesamowitego tempa. Zabrakło mi napięcia w niektórych momentach, odrobiny strachu czającego się w tym małym mrocznym miasteczku. Książkę czyta się dość szybko dzięki krótkim rozdziałom i niezbyt rozbudowanym dialogom. Samo miasteczko Avechot jest ledwie zarysowanym tłem, by na front wyciągnąć portrety bohaterów ich motywację i ludzką psychikę. Donato Carrisi dość dosadnie przedstawił nam wpływ mediów na społeczeństwo. Gdy wystarczy jedna iskra, jedna niekorzystna wzmianka czy sucho rzucona uwaga, a nasze uczucia zmieniają się diametralnie. Jak bardzo jesteśmy manipulowani, zarzucani informacjami niekoniecznie prawdziwymi i jak ślepi jesteśmy na prawdę.

Chociaż w niektóre momenty były niepotrzebnie rozciągnięte, zakończenie wbije was w fotel. Kompletnie niespodziewane i zaskakujące, zostawiło mnie w stanie kompletnego oszołomienia. Brak krwi, pościgów czy strzelanin również nie powinien was zniechęcić. Czy powieść jest mroczna? Z tym mogłabym dyskutować, jednak z pewnością ma w sobie coś... niepokojącego. Teraz nie pozostaje nam nic innego jak poczekać na film. Szczerze wątpię, czy będzie różnił się od książki skoro reżyserem był sam pisarz ale z samej ciekawości wybiorę się do kina.

W ostatnim czasie na rynku wydawniczym pojawiło się mnóstwo thrillerów, których fabuła osnuta jest wokół zaginięcia czy uprowadzenia. Mimo że temat ten wydaje się wyeksploatowany do granic możliwości , to autorzy i tak chętnie korzystają z tego motywu w swojej twórczości. Z tego konceptu fabularnego zaczerpnął inspirację także Donato Carrisi – włoski pisarz, dziennikarz i scenarzysta. Twórca poczytnych thrillerów wprowadził szereg innowacyjnych rozwiązań, które powinny przypaść do gustu fanom gatunku. ,,Dziewczyna we mgle’’ to piąta powieść pisarza, która ukazała się w naszym kraju.

Z niewielkiej włoskiej miejscowości usytuowanej w górach znika pewnego dnia 16-letnia Anna Lou Kastner. Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna została uprowadzona. Nikt bowiem nie wierzy, że nastolatka mogłaby świadomie porzucić dom rodzinny. Anna należała do bractwa religijnego, uchodziła za osobę skromną i nie sprawiała żadnych problemów wychowawczych. Akcją poszukiwawczą kieruje charyzmatyczny agent specjalny Vogel, który ma na koncie wiele spektakularnych osiągnięć, ale nie brakuje w jego życiorysie także kilku rys. Detektyw nie prowadzi śledztwa zgodnie z przyjętymi standardami. Dla niego nie liczą się dowody czy ślady pozostawione na miejscu zbrodni. Najważniejsze jest wytypowanie sprawcy, który przyczynił się do zaginięcia Anny Lou. Dzięki przychylności czwartej władzy Vogel rozpoczyna swoją medialną grę. Czy agentowi uda się rozwiązać zagadkę tajemniczego zniknięcia dziewczyny? Kim jest osoba, która spowodowała ogromne poruszenie w tej górskiej miejscowości? Czy Anna Lou żyje? Jaką rolę w tej sprawie odgrywa nauczyciel Martini?

,,Dziewczynę we mgle’’ spośród powieści zainspirowanych podobnym motywem wyróżnia przede wszystkim postać agenta Vogela. Śledczy ten nie przypomina typowego, sztampowego detektywa, z którym niejednokrotnie mamy do czynienia w kryminałach czy thrillerach. Vogel jest bez wątpienia osobą wzbudzającą kontrowersje. Jego nadrzędnym celem jest jak najszybsze złapanie domniemanego sprawcy, który odpowiada za śmierć dziewczyny. Vogel nie ma bowiem wątpliwości, że Anna Lou została zamordowana. Agent umiejętnie manipuluje dziennikarzami i lokalnym społeczeństwem. Wszystkie jego kroki zostały dokładnie zaplanowane. Vogel nie cofnie się przed niczym, by doprowadzić sprawę do końca – czyli do postawienia zarzutów. Winny czy niewinny – ta kwestia nie ma dla niego żadnego znaczenia. Najistotniejsze jest zaspokojenie własnych potrzeb i poprawa swojego wizerunku po ostatnim, nieudanym śledztwie.

W powieści Donato Carrisiego uważny czytelnik odkryje wiele nawiązań do otaczającej nas rzeczywistości. Zaginięcie Anny Lou stało się swoistym spektaklem medialnym, w którym uczestniczy niemal cały kraj. Ludzie chłoną informacje z pierwszych stron gazet, z dzienników telewizyjnych, wierząc, że przekazane im fakty są zgodne z rzeczywistością. Czwarta władza dąży jednak tylko do osiągnięcia własnych celów. Liczy się tylko to, żeby dany news utrzymał się jak najdłużej na fali. Manipulacje, żądza wydobycia na światło dzienne tajemnic z przeszłości, próba zdyskredytowania drugiego człowieka to mechanizmy, które pokazują w jaki sposób media oddziałują na przeciętnego obywatela.

Akcja ,,Dziewczyny we mgle’’ rozwija się dość wolno. Historia zaginięcia nastolatki nie została przedstawiona w sposób chronologiczny. Wydarzenia przeszłe przeplatają się z teraźniejszością, odkrywając krok po kroku coraz bardziej zaskakujące fakty. Początkowo wydaje się, że intryga kryminalna wykoncypowana przez pisarza nie jest czymś innowacyjnym, ale końcowe fragmenty wywracają wszystko do góry nogami. Uważajcie! Po przeczytaniu finalnej części thrillera możecie paść z wrażenia!

Wszystkim miłośnikom thrillerów, miłośnikom Italii polecam ,,Dziewczynę we mgle’’. Carrisi stworzył niezwykle interesującą fabułę, w której to co z pozoru wydawało się oczywiste, stało się największą nieoczywistością. Wyraziści bohaterowie z agentem Vogelem na czele dostarczą wam mnóstwo niezapomnianych emocji! Zachęcam do zapoznania się z tą powieścią.

recenzja pochodzi ze strony: [Adres usunięty]

facebook: [Adres usunięty]C5%9Awiat-142938809703311/?modal=admin_todo_tour

Czytałam mało książek włoskich pisarzy, dlatego postanowiłam skusić się na powieść Donato Carrisiego pt. ,,Dziewczyna we mgle".

Nastolatka nie mogła rozpłynąć się we mgle. Ktoś musiał coś widzieć, słyszeć... Wydaje się jednak, że dziewczyna zniknęła bez śladu. Detektyw Vogel w małym włoskim miasteczku ma za zadanie odnalezienie sprawcy. Jest pewien, że doszło do morderstwa i że uczennica pewnie już nie żyje. Co takiego się stało, że nastolatka zaginęła?

Książka została podzielona na rozdziały, tytułowe x dni przed zaginięciem, x dni po zaginięciu, dzień zaginięcia. Nie są one ułożone chronologicznie, co powoduje jeszcze większą ciekawość, gdy w trakcie poznawania wydarzeń z przeszłości nagle przenosimy się do teraźniejszości. Rozdziały nie są za długie, dodatkowo jest ich całkiem sporo.

Donato Carrisi doskonale buduje napięcie. Tak naprawdę do samego końca nie wiadomo, kto porwał/zabił i dlaczego to zrobił. Na jaw wychodzą też nowe fakty, które rzucają nowe światło na tę sprawę. Okazuje się, że mieszkańcy miasteczka wcale nie są tak kryształowi, jak mogłoby się wydawać.

,,Dziewczyna we mgle" to książka napisana niezwykle prostym językiem. Zakończenie z pewnością Was zaskoczy. Napiszę tylko, że zastosowany został ten zabieg co w jednej z książek naszego polskiego Remigiusza Mroza.