Dom czwarty. Lipowo. Tom 7

Dom czwarty nie ma , może tak mocnego rozpoczecia jak to było w Łaskunie , ale klimatem i tajemniczością przypomina Utopce. Klementyna na prośbę matki powraca w rodzinne strony aby przyjrzeć się morderstwu z 2014 r. Problemy zaczynają się w momencie kiedy kontakt z Klementyną się urywa , a w jej rodzinnej miejscowości nikt jej nie widział. Do akcji wkracza Daniel , Emilia i Weronika. W domu czwartym mamy 3 biegi wydarzeń: teraźniejszość, w której trwa poszukiwanie Klementyny , powrót do 2014 roku do dnia morderstwa , które miała zaginiona rozwiązać i rok 1939 gdy tereny Złocin były okupowane przez Niemców. Mamy w tej części to, czego mi od dłuższego czasu brakowało, a mianowicie w końcu poznajemy trochę więcej z życia i przeszłości Klementyny. Nie wiem co autorce zrobił Daniel , ale jego degeneracja trwa dalej;) Dom czwarty trzyma w napięciu , potrafi zaskoczyć, a 3 historie na końcu łączą się w jedną  logiczną całość. Zakończenie pozostawiło u mnie mały niedosyt, ale całość na duży plus.

Komisarz Klementyna Kopp powraca w rodzinne strony wezwana w celu nieoficjalnego rozwikłania sprawy pewnego morderstwa. Otóż być może oskarżono nie tę osobę, którą trzeba, a przyczyna zbrodni wydaje się o wiele bardziej skomplikowana, aniżeli można byłoby przypuszczać. I być może nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że Klementyna nie dociera na miejsce. Nie dając żadnego znaku życia, ślad po niej ginie. Na poszukiwania kobiety, bądź też jej ciała, wyrusza aspirant Daniel Podgórski. W zawiłym śledztwie przesłuchiwani mieszkańcy docelowego miasteczka Klementyny wydają się coś ukrywać. Wkrótce wychodzą na jaw tajemnice, które zamiast ułatwić, komplikują. Podrzucane pod drzwi martwe ptaki, stanowiąca wyzwanie książka i historia z czasów wojny z legendą niosącą ponure piętno aż po dziś dzień. Czy Klementyna żyje? Czy uda się rozwiązać sprawę morderstwa sprzed kilku lat? Kto kłamie, a komu można ufać? To nie jest łatwe i przyjemne śledztwo, wręcz przeciwnie. Będzie się działo.

To już siódmy tom sagi kryminalnej o policjantach z Lipowa. Mogło by się wydawać, że swojscy i dobrze znani bohaterowie przemyceni w fabułę z poprzednich części już niczym nie będą w stanie czytelnika zaskoczyć, a jednak… Tym razem na pierwszy ogień idzie kontrowersyjna Klementyna Kopp, o której, paradoksalnie, dowiadujemy się najwięcej podczas jej nieobecności. Autorka stawia ją w świetle reflektorów obnażając z bujnej w niełatwe wydarzenia przeszłości. To ona jest sprawczynią całego tego zamieszania, w które zostają zaangażowani pozostali bohaterowie.

Daniel Podgórski, po traumatycznych wydarzeniach związanych z utratą dziecka oraz oskarżeniem o zabójstwo, przechodzi swego rodzaju metamorfozę, nieudolnie starając się zamknąć za sobą rozdział minionych dni. Dotąd lubiący sobie zjeść i wypić, stawia na suple i siłownie. Dacie wiarę? Szorstki, zadziorny, nerwowy. Jego cierpliwość zostanie wystawiona na wiele prób, bo starając się rozwikłać niecierpiącą zwłoki sprawę musi poradzić sobie z towarzystwem Emilii i Weroniki, a przecież z obiema kobietami coś go przecież łączyło.

Nieprzepracowane problemy z przeszłości i nowe wyzwania. Katarzyna Puzyńska kreśli wielobarwne portrety psychologiczne nie zapominając o tym, że prowadzący śledztwo policjanci mają przecież prywatne życie, niemniej zawiłe i ciekawe od spraw notowanych w aktach. I zawsze potrafi zaskoczyć, bo umiejętnie wprowadzając w akcję wielu bohaterów, otworzyła sobie furtkę różnorakich kombinacji i możliwości. Zawsze przeze mnie akceptowanych.

„Dom czwarty” to wielowątkowy kryminał łączący w sobie elementy powieści obyczajowej. Trudno byłoby stwierdzić, że pojawia się tutaj tylko jeden temat główny. Jest śledztwo dotyczące zaginięcia Klementyny, sprawa morderstwa z nieodległej przeszłości i okrutna egzekucja z roku 1939 – a poszczególne elementy wręcz ścigają się rywalizując o uwagę czytelnika, stąd nie ma czasu na przestoje i nudę. Pomimo tego, że w książce dzieje się tak wiele, proza Katarzyny Puzyńskiej zawsze charakteryzuje się klarownością treści. Przejrzysty styl i przekaz sprawiają, że nie ma obaw o zbyt wielkie zamieszanie i chaos, a jedyną niewiadomą i zagadką pozostaje rozwikłanie śledztwa. A nieco dokładniej - kilku spraw.

Autorka zadbała o odpowiedni klimat, ten budowany pośród policjantów czy wzbudzających podejrzenia mieszkańców miasteczka. Jest charakterystyczne dla poszczególnych środowisk słownictwo, które absolutnie nie sprawia problemu w odbiorze treści. Tym razem mniej tutaj makabrycznych scen, choć nie mniej pochłaniających i uaktywniających zmysł tropiciela elementów. Co nieco przewidziałam, ale nie wszystko. Kolejny raz dałam się zaskoczyć i nie mam tej książce nic do zarzucenia. Jest tak samo rewelacyjna i tak samo wciągająca jak wszystkie poprzednie części sagi. A nudą powiewać może tylko moje stwierdzenie, że nic się nie zmieniło i pani Puzyńska nadal pozostaje moim numerem jeden tego gatunku.

Nie powiedziałabym, że nasza Puzyńska to kolejna Agatha Christie czy Camilla Lackberg. Ma swój własny, wyraźny styl, dzięki któremu zawsze wiem, czego mogę się spodziewać. A spodziewać mogę się bogatej, czytelniczej uczty, którą ukończę obżarta, ale nieprzesycona. Tego klimatu, tej aury swojskości połączonej z trudnymi przecież wyzwaniami stawianymi policjantom przez los nigdy nie będę miała dosyć. „Dom czwarty” polecę wszystkim wielbicielom stylu tej autorki, fanom intrygujących kryminałów z rozbudowanym wątkiem psychologicznym i przede wszystkim niedowiarkom niesięgającym po książki polskich autorów dlatego że to, co nasze, bywa gorsze. By przekonać się o tym, jak dobra jest Puzyńska, trzeba sięgnąć po jedną z jej powieści. Pozostałe części serii szybko przykleją się do ręki same.

[Adres usunięty]

Niby jest to seria, ale jednocześnie każdy tom jest odrębną całością. Można je czytać po kolei, można bez zachowania kolejności.

Nie ukrywam, w pierwszy tom serii (Motylek) trudno było mi się wczytać. Jednak gdy już złapałam puzyńskiego bakcyla od kolejnych części przygód policjantów z Lipowa nie mogłam się oderwać.

Każdy tom to inne śledztwo, choć bohaterowie z reguły pozostają ci sami.

Główną osią Domu czwartego jest zaginięcie znanej z wcześniejszych książek komisarz Klementyny Kopp. Kobieta po czterech dekadach wraca w rodzinne strony, do malutkiej miejscowości położonej niedaleko Brodnicy. Co ją tam przywiodło po takim czasie? Tego nie zdradzę. Zachęcam do lektury książki. Jest ona bardzo podobna do Łaskuna jeżeli chodzi o klimat i to, iż to policjant jest podejrzanym, a przez to odrobinę płynna jest granica pomiędzy śledczym, pokrzywdzonym, a podejrzanym. Mnie to nie przeszkadza. Odpowiada mi sposób pisania Puzyńskiej, a także to jak zmieniła się w pewien sposób koncepcja książek w porównaniu do pierwszych pięciu części.

Intryga nadal jest doskonale nakreślona. W tym zakresie nic się nie zmieniło. Mamy trupy i to nawet trzy. Mamy tajemnicę z przeszłości, kilka porządnie zagmatwanych spraw i dobrze prowadzone dochodzenie.

Nie chcę zdradzać szczegółów, żeby nie dobierać czytelnikom elementu zaskoczenia i wielkiej przyjemności wynikającej z lektury książki. Napiszę tylko, że ponownie mamy do czynienia z genialnie skonstruowanym kryminałem z mocnym rysem psychologicznym postaci, doskonałymi elementami społeczno-obyczajowej powieści oraz silnymi wątkami miłosnymi.

Dodatkowym atutem są liczne i niezwykle mroczne wątki historyczne, które czynią z Domu czwartego coś więcej niż zwykły kryminał.

Puzyńska w mistrzowski sposób wprowadza sporo wątków pobocznych, podsuwa czytelnikowi liczne, jak się okazuje błędne tropy i generalnie przez całą książkę nie daje czytelnikowi ani chwili oddechu, zmusza do ciągłej lektury, do wysilania szarych komórek, a wciągająca lektura sprawia, iż 576 stron czyta się w mgnieniu oka.

Za każdym razem, gdy zaczynam lekturę kolejnego tomu lipowskiej serii (to takie moje robocze określenie) obawiam się, ż e(odpukać) tym razem autorka nie udźwignęła ciężaru, nie sięgnęła wysoko postawionej poprzeczki i książka po prostu okaże się słabsza od poprzednich. Nic z tych rzeczy. Dom czwarty nadal trzyma wysoki poziom, do które przyzwyczaiła nas Katarzyna Puzyńska. Jest to dla mnie swoisty fenomen. Napisać w krótkim skąd inąd czasie 7 tomów (niektóre liczące ponad 800 stron) tak dobrych kryminałów i ani na chwilę nie spocząć na laurach, nie obniżyć lotów. Oby tak dalej.

Klementyna Kopp po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego próbuje zorganizować sobie życie. Już nie pani komisarz, musi znaleźć dla siebie nowe zajęcie. Liliana podsuwa pomysł, żeby rozpoczęła pracę jako detektyw. Doskonałym pretekstem do tego jest list, który Klementyna dostala od matki. Kopp wyrusza w rodzinne strony, po czterdziestu latach nieobecności, rozwiązać zagadkę pewnej śmierci. Jednak kontakt z nią urywa się tego samego dnia, którego miała dotrzeć na miejsce. Daniel, Weronika i Emilia zostają oddelegowani na miejsce, żeby znaleźć Kopp lub jej ciało...

Czytajac książki z tej serii można się naprawdę przenieść do innego świata. Tutaj autorka połączyła wydarzenia zagłady Żydów z morderstwem w czasie PRL-u i teraźniejszością. Dla mnie mistrzostwo. Nie sposób jest się zorientować kto zabił i dlaczego. Cała wieś ma tajemnice, których pilnie strzeże. Zwłaszcza niektórzy, bo czego nie robi się w imię honoru? Mam wrażenie, że każda kolejna część jest lepsza od poprzedniej i już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po następną. I tylko szkoda mi trochę tego Daniela🙈taki fajny, taki poukładany a teraz zbiera same baty. Aczkolwiek trochę mu się należało. Zakończenie jest zaskakujące, a i to mało powiedziane. Zauważyłam sporo nawiązań do kolejnej części i mogę się już domyślać co będzie tematem przewodnim 🤭

Niecierpliwie wyczekiwałam kolejnego tomu z serii "Lipowo" i w końcu się doczekałam! Kiedy wpadł w moje sidła, pochłonęłam go raz dwa. Nie mogłam sobie pozwolić na to, by odłożyć tę lekturę na później. Ciekawość by mnie zjadła. Dlatego też, wszystkie plany czytelnicze poszły w kąt, a "Dom czwarty" zajął pierwsze miejsce. Przyznać muszę, że swoją przygodę z tą serią zaczęłam od książki "Utopce", która totalnie mną zawładnęła. Słyszałam, że pierwsze tomy są słabsze - tego nie wiem, ale na pewno to sprawdzę, bo mam już wszystkie na czytniku. Niemniej na razie nie chcę sobie zamieszać w głowie i nieprędko po nie sięgnę. Poczekam (nie)cierpliwie na kolejny tom. A jak wypadł "Dom czwarty"?

Kolejna sprawa. Kolejne morderstwo, a raczej trzy morderstwa. Kolejne tajemnice... I zaginięcie jednej z kluczowych postaci cyklu "Lipowo". Wielu podejrzanych. Masa poszlak i niedopowiedzeń. Zagmatwana przeszłość, która jest kluczem do rozwiązania sprawy... A całość napisana w sposób zrozumiały i lekki, dzięki czeku książkę czyta się niesłychanie szybko. Kiedy skończyłam, to żałowałam, że AŻ tak szybko...

Każda z historii, jakie stworzyła autorka wyróżnia się na tle innych. Inny zabójca, motyw, sprawa, miejsce - to raczej logiczne i Ameryki nie odkryłam. Jednak prócz tych oczywistości jest życie głównych bohaterów. A raczej zmiany, jakie w nim (życiu) oraz nich samych zachodzą. Dzięki temu, bardzo zżyłam się z nimi i przeżywam ich niepowodzenia, wzloty i upadki - co bardzo mi się podoba i sprawia, że książka jest "prawdziwa, a bohaterowie mniej "papierowi". To jest jednym z licznych plusów, jakie dostrzegam w tej serii.

Książka wciągnęła mnie od samego początku, może dlatego, że nie mogłam się doczekać, aż ponownie będę mogła wraz z tymi konkretnymi bohaterami rozwiązywać kolejną sprawę. Tak, temu też, ale przede wszystkim temu, że od niemalże samego początku autorka pobudziła we mnie ciekawość - podrzuciła trop i pozwoliła wczuć się w detektywa. A ja nie lubię - czytając kryminały, książki z wątkiem detektywistycznym - być biernym czytelnikiem. Lubię dedukować, wyłapywać ważne informacje, tworzyć profil zabójcy i pobawić się w dochodzenie. Dlatego cieszę się, że Katarzyna Puzyńska w każdej swojej książce, którą do tej pory przeczytałam - dała mi taką możliwość.

Muszę jednak przyznać, że sprawcę tego ostatniego (chronologicznie biorąc) morderstwa, wytypowałam całkiem szybko i trochę się zawiodłam. Aczkolwiek autorka kompletnie mnie zaskoczyła, wyjawiając tajemnicę pozostałych morderstw. Tego zupełnie się nie spodziewałam.

Podsumowując. Sprawa - na tak! Bohaterowie - świetnie wykreowani, jak najbardziej na plus. Język - nie mam kompletnie nic do zarzucenia. Czy polecam? Oczywiście. Jestem fanką tej serii i wprost łaknę kolejnych jej tomów.

sol-[Adres usunięty]