Lepsza strona życia

Autorka podjęła się napisania bardzo ciekawej książki torowanej nieco prawdziwym życiem ludzkim. Po pierwsze postać sołtysa. Kiedyś faktycznie zostawali nimi starsi mieszkańcy wioski, gdyż z przekonania brało się, że ktoś im starszy tym ma większe doświadczenie i wszystko wie. Takie też jest tutaj przekonanie. Po drugie również w momencie, kiedy małżonka sołtysa odeszła do lepszego świata, on sam swój dom zaniedbał. To też prawda. U wielu starszych osób widać stratę tej drugiej połówki przeważnie po tym, że nie ma komu sprzątać, więc się tego zbytnio nie robi. Tutaj jednak nasz sołtys marzył o wielkiej władzy, o pieniądzach, które nawet mu się nie śniły, dlatego ktoś postanowił tą naiwność wykorzystać i przedstawić mu układ idealny. Rozumu tam było mniej ale zyski miały przemawiać same za siebie:-)

Naszego sołtysa odwiedza mieszkanka, która ma sprawę typowo sołecką, gdzie ubolewa nad tym, że nic się u niej nie dzieje. Już na początku opisuje nam swoje obawy odnośnie nagle wyprostowanej sylwetki sołtysa i głębszym oddechu, który proponuje jej dosyć nieklarowną sytuację z obopólną korzyścią. My później widzimy, że kobieta jest rozwiedziona, poszukuje miłości, ale na pewno ma swoją godność i nie zamierza dać się omamić, tym bardziej, że pewien bystry mężczyzna w kowbojskim kapeluszu nie tylko ładnie pachnie, ma drogie auto, ale posiada również inteligencję za którą tęskniła. Zdecydowanie jest nim zainteresowana i to działa również na kowboja, który widzi nie tylko urok osobisty tej damy, ale i wielkie plany związane ze swoją pracą, gdzie może mieć również obopólne korzyści. W tok przypadku ona zapoznaje kowboja ze swoim synem, który marzy tylko o tym, aby nikt go nie widział i nikt na niego nie patrzył. Jest dumny ze swojej mamy, bo wybrała jego zamiast innego faceta, a dodatkowo sam jest lekko oszołomiony, bo dziewczyna, która wpadła mu w oko ma podobny problem co on. Oboje nie mają pełnej rodziny. I tak cała opowieść zaczyna się łączyć i przeplatać z tym, że każdy jest na tyle zapatrzony w sobie, że nie myślą o czyichś uczuciach oraz szkodzie jakie mogą wyrządzić. To naprawdę historia normalnie prawie prawdziwa, zapewniam o tym, bo znam ten światek. Ja jednak zamiast powieści obyczajowej czy też romansu, widziałam ją jako komedię, gdzie bawiły mnie dwuznaczności jakie tutaj padały. Postacie miały tu swoje kompleksy, ale zostały ukazane w zabawny sposób, choć jest możliwość, że kiedy czytelnik będzie miał jeden z nich, może inaczej ją odebrać. Może poczuć wstyd, że ktoś wie co go trapi, jakby poznał jego sekret. W sumie kiedyś może i też poczułabym się nieswojo, ale jak to mówią, im ktoś starszy, tym większego doświadczenia nabywa:-)

Mi naprawdę się podobała, zwłaszcza, że lekko wchodzi do głowy i wszystko można sobie wyobrazić, również chwile zakłopotania i zawstydzenia. Ja po prostu muszą ją polecić, bo tak czuję:-)

Czy istnieje magiczny moment, w którym przestajemy być „tylko” mamą, pracownicą lub przedsiębiorczynią, a zaczynamy być po prostu kobietą, która zasługuje na swoje własne szczęście?

Często w biegu codziennych spraw, pod ciężarem obowiązków i troski o bliskich, zapominamy, że gdzieś pod tymi wszystkimi warstwami skrywa się nasze własne, spragnione ciepła serce. Agnieszka, bohaterka tej książki, staje się lustrem, w którym mogłaby przejrzeć się niejedna kobieta ze swoimi emocjami, rozterkami i cichymi nadziejami.

Ta historia otula. Poznajemy kobietę, która wydaje się mieć wszystko - własny pensjonat, bliskość natury i dorastającego syna - a jednak życie postanawia wystawić ją na próbę. Bardzo łatwo jest się utożsamić z Agnieszką. Jej zmagania z codziennością, zdrowiem czy próbą zrozumienia własnego syna, który sam wchodzi w świat pierwszych miłosnych uniesień, są niezwykle autentyczne. Autorka pisze o sprawach tak ludzkich i bliskich każdemu z nas, że można poczuć, jakby to nie była fabuła, ale zwierzenia przyjaciółki przy wspólnej herbacie.

Najbardziej w tej powieści urzeka to, że nie obiecuje nam bajki bez skazy. Przeciwnie, pokazuje życie takim, jakie jest naprawdę, pełne niedoskonałości, nagłych burz, które niszczą nasze misternie układane plany, ale też ludzi, którzy potrafią podać pomocną dłoń w najmniej oczekiwanym momencie.

Postacie drugoplanowe skradły moje serce niemal tak mocno jak sama Agnieszka. Ich obecność, humor i autentyczność sprawiły, że w tej opowieści o zmianach i poszukiwaniu siebie znalazłam ogromną dawkę nadziei. To jedna z historii, które przypominają, że nawet gdy wydaje nam się, że wszystko wymyka się nam z rąk, los potrafi nas zaskoczyć w najbardziej czuły sposób.

„Lepsza strona życia” to potwierdzenie, że bez względu na to, ile mamy lat i co już za nami, zawsze warto otworzyć drzwi na to, co nowe, piękne i nieznane. Jeśli szukacie książki, która szepnie Wam do ucha, że zasługujecie na miłość i drugą szansę, koniecznie dajcie się zaprosić na Kaszuby 🩷

Uwielbiam czytać obyczajówki, a ostatnio najbardziej podobają mi się historie o dojrzałych kobietach. Może dlatego, że czuję z nimi nic porozumienia 😉

Agnieszka wiele lat temu uciekła od zgiełku miasta ( i niewiernego męża) do lasu. Prowadzi w nim pensjonat i wychowuje nastoletniego syna. Sielanka i idylla? Nie zawsze. To wymaga dużo pracy i wysiłku. Ma wsparcie przyjaciół, ale i wroga w postaci sołtysa, który, czując się odrzucony, namiesza jej w życiu. Zbuntowany i zakochany nastolatek na pokładzie, to już sporo powodów do stresu, jeśli dodać do tego problemy zdrowotne, to jest trudno. A co jeśli los stawia na drodze przystojnego kowboja? Nie powiem Wam, ale zapewniam, że będzie się działo.

Nie będę wnikać w szczegóły fabuły, bo zepsuję Wam przyjemność czytania.

Mogę Wam za to opowiedzieć o emocjach, jakie we mnie wywołała. Czytając o przebojach Agnieszki, miałam ochotę pojechać do niej i ją mocno przytulić, a potem zjeść z nią rosół w jej klimatycznej kuchni, posiedzieć na werandzie z widokiem na las i pogadać o życiu albo pomilczeć. Odnalazłam w niej bratnią duszę. Z uśmiechem czytałam, o kolejnych wichurach w jej życiu, bo mimo wielu zawirowań jest to opowieść pełna humoru i ciepła. Opowieść o dojrzałej kobiecie, która wciąż chce być kochana i podziwiana. Kto powiedział, że dojrzała miłość jest mniej gorętsza, niż ta nastoletnia?

Z całego serca polecam Wam „Lepszą stronę życia”.

Agnieszka sama wychowuje nastoletniego syna, prowadząc pensjonat. Pewnego dnia u znajomego mechanika Zdziśka poznaje tajemniczego mężczyznę. Kowbojski kapelusz i mustang. Od razu widać,że mężczyzna to nie zwykły Kowalski, a samochód robi furorę w spokojnym miasteczku. Kobiecie zaczyna szybciej bić serce, tylko nie wiadomo czy to efekt nadchodzącej menopauzy, czy jednak strach przed czymś nowym. Jakie plany snuje przebiegły sołtys? Czy warto z pobłażaniem traktować czyjeś złe czyny, tak dla świętego spokoju? Gdzie jest granica wieku, tego co wypada, a co nie? Kiedy mamy przestać myśleć tylko o sobie, albo może, kiedy mamy zacząć myśleć tylko o swoich potrzebach stawiając je ponad innych?

Pierwsze co przyciągnęło moją uwagę to okładka. Jest piękna i inna niż wszystkie.

Historia Agnieszki to opowieść o stawianiu innych na pierwszym miejscu. Braku asertywności, strachu przed nowym i konsekwencjach braku zainteresowaniem sygnałów alarmowych wysyłanych przez nasze ciało. To też opowieść o nastoletnim zauroczeniu i buncie. Chociaż nie w jakiejś drastycznej formie.

Bardzo wzniecił moje emocje temat tuszowania przestępstw. Atak na kobietę po pijaku i to poczucie bezkarności w osobie agresora. Bo on ma haki, bo nikt kobiecie nie uwierzy, bo sama chciała, bo....dużo tego bo, by się znalazło. Tylko co z ofiarą? Ta pewnie ulegnie prośbom innych żeby zostawiła sprawę w spokoju. Jednak zostaje skazana na traumę, nieustanną podskórną obawę przed mężczyznami. Powstaje pytanie, jak bardzo zdeformowany mamy system sprawiedliwości,że boimy się wyznać prawdę? Jak bardzo spaczone moralnie społeczeństwo nas otacza, że najczęściej linczuje się ofiarę, a nie sprawcę?

Za to spodobał się mi sposób Katarzyny na swojego męża. Tak powinna zrobić każda kobieta, aby otworzyć oczy męskiej części globu i nie tylko im.

Książkę czyta się szybko, to dzięki krótkim rozdziałom i ciekawej fabule, pozbawionej zbędnych opisów. Kolejna bardzo dobra powieść obyczajowa i autorka, której pióro przypadło mi do gustu. Polecam.

Nie każda książka musi zaskakiwać spektakularnymi zwrotami akcji, by dobrze spełniać swoją rolę. Czasem wystarczy historia o zwykłych ludziach, ich codziennych problemach i nadziei, która pozwala uwierzyć, że nawet po największej burzy może wyjść słońce.

Taka właśnie jest Lepsza strona życia Anny Janiak.

To ciepła, pełna (nieśmiałego, ale jednak) optymizmu powieść obyczajowa, która przypomina, że życie potrafi zaskakiwać niezależnie od wieku, a zmiany, choć często trudne, nie muszą oznaczać końca wszystkiego, co dobre.

Główną bohaterką jest Agnieszka, właścicielka pensjonatu, która wydaje się mieć życie, o jakim wielu mogłoby marzyć. Spokojny dom, dorastający syn i miejsce, które stworzyła od podstaw. Szybko okazuje się jednak, że nawet najbardziej uporządkowaną codzienność potrafi wywrócić do góry nogami kilka nieoczekiwanych wydarzeń.

Na jej drodze pojawia się tajemniczy mężczyzna, rodzinne relacje zaczynają się zmieniać, a lokalne intrygi sprawiają, że Agnieszka musi zawalczyć nie tylko o własny spokój, ale także o siebie.

Najbardziej spodobało mi się to, jak autorka prowadzi swoich bohaterów. Nie pozostają oni tacy sami od pierwszej do ostatniej strony. Zmieniają się, dojrzewają, uczą się podejmować trudne decyzje i mierzyć z konsekwencjami własnych wyborów. Dzięki temu łatwo uwierzyć, że są prawdziwymi ludźmi, a nie jedynie postaciami stworzonymi na potrzeby fabuły.

W książce nie brakuje również emocji. Jest miłość, walka o sprawiedliwość, choroba, rodzinne problemy i konieczność odnalezienia się w nowej rzeczywistości. Wszystko to zostało jednak przedstawione w bardzo wyważony sposób. Autorka nie epatuje dramatami, lecz pokazuje, że nawet najtrudniejsze doświadczenia mogą stać się początkiem czegoś nowego.

Kolejnym atutem powieści jest styl Anny Janiak. Pisze lekko i swobodnie, dzięki czemu kolejne rozdziały czyta się z dużą przyjemnością. To jedna z tych książek, które niemal same prowadzą czytelnika przez historię i sprawiają, że trudno odłożyć je na później.

Podsumowując: Lepsza strona życia nie próbuje być rewolucją w literaturze obyczajowej. Zamiast tego stawia na ciepło, wiarygodne emocje i bohaterów, którym chce się kibicować. To historia o akceptacji, odwadze i odnajdywaniu siebie na nowo, nawet wtedy, gdy wydaje się, że najlepsze już za nami. To mądra i dobrze napisana opowieść o tym, że dojrzałość nie wyklucza nowych początków - ani w miłości, ani dla sobie samej.

Moja ocena to 7/10. To bardzo udana powieść obyczajowa, która zostawia czytelnika z uśmiechem i przypomina, że czasem wystarczy odrobina odwagi, by dostrzec tę lepszą stronę życia.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Prószyński i S-ka

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa