Ciemny las. Wspomnienie o przeszłości Ziemi. Tom 2

Idealna. Wg mnie lepsza od poprzedniczki, która już była genialna. Kwestie bohaterów nie są wyzwaniem (tak jak w pierwszej części) i czytelnik nie gubi się w historii. Pierwsze 150 stron spokojne (przyjemne ale bez szału), a potem książka wkracza na głęboką wodę i nie można się oderwać. Jedna z najlepszych hard science fiction na rynku.

"Jedyną stałą w świecie ogromnej zmiany jest szybki upływ czasu."

Już pierwszy tom "Problem trzech ciał" spotkał się z entuzjastycznym odbiorem, ale to w drugim poczułam się jeszcze bardziej swobodnie i naturalnie. Naukowy klimat powieści wciąga niesamowicie, fantastyka w takim wydaniu sprawia wiele przyjemności, podkręca wyobraźnię, skłania do głębokich refleksji, podsuwa różnorodne zagadnienia, którym warto dociekliwie i krytycznie przyjrzeć się. Forma dokształcania się, zdobywania wiedzy, także z odległych codziennym zainteresowaniom dziedzin nauki, oraz wyrabiania badawczego światopoglądu.

Matematyka, fizyka, astronomia, informatyka, chemia, biologia, neurologia, filozofia, psychologia, socjologia, oraz ich specjalizacje, reguły, procesy i zastosowania. Wszystko przedstawione w drobiazgowej, wnikliwej i precyzyjnej odsłonie, jednak zrozumiałej, klarownej i komunikatywnej. Swobodnie podąża się za zamysłami autora, śledzi ze zrozumieniem tło przebiegu akcji, poznaje uzasadnienia podstaw zachowań pojedynczych ludzi, grup, zbiorowości, zrzeszeń i organizacji międzynarodowych, a także ruchy powstające na rzecz technologii uspołecznionej.

Współczesne trendy zajmujące uczonych, stymulujące rozwój cywilizacji, znajdujące przełożenie w codziennym życiu. Wydaje się, że to jedyne rozsądne wyjście w przypadku przewidywanego ataku obcej cywilizacji na Ziemię mającego nastąpić za czterysta lat. Ale czego można dokonać, kiedy przeważający siłą wrogo usposobieni kosmici są w stanie pozyskać każdą informację z naszej planety, z wyjątkiem ingerencji w myśli człowieka? Obserwujemy jak powstaje i rozwija się dająca nadzieję idea "wpatrujących się w ścianę", a także ich negatywów "burzycieli ściany".

Tajne zamysły i koncepcje zamknięte w umyśle czwórki misternie wyselekcjonowanych osób. Patrzymy na intensywne starania zmierzające do opracowania planów dających choćby cień szansy na wygraną w walce z Trisolariami. Frapująco przedstawiono aspekt pojęcia nieprzyjaciela, definicji wroga, perspektyw zjednoczenia mieszkańców Ziemi, dostrzeżenia prawdopodobnych szans i umiejętności ich wykorzystania. Ciąg niepowodzeń, klęski, porażek i dyskredytacji, po których trzeba się natychmiast podnieść i usilnie działać dalej.

Wiara kontra defetyzm, pragnięcie przystąpienia do bitwy kontra eskapizm, teorie wojny kontra pacyfizm, nacjonalizm kontra globalny patriotyzm. Presja czasu nasilająca się z każdym dziesięcioleciem. Roszady na politycznej i gospodarczej mapie świata, zmiany pojęcia rodziny i stylu bliskich relacji międzyludzkich, przewartościowanie hierarchii życiowych priorytetów, nowe terminy bogactwa, szczęścia i spełnienia. Mnóstwo interesujących zagadnień do przemyśleń i rozstrzygnięć. Czyż największą przeszkodą dla przetrwania ludzkości nie jest ona sama?

Zaskakujące zwroty akcji, nagłe konwersje scenariuszy zdarzeń, niespodziewane przeobrażenia losów powieściowych postaci. Książka frapująco trzyma w napięciu, kryzys trisolariański nakręca się, rodzaj ludzki boryka się z wieloma problemami, angażuje się w realizację programu obrony, próbuje sprostać wyzwaniu skorelowania forteli strategicznych i taktycznych z postępem technicznym, odpowiedniego komunikowania się społeczności wojskowej, naukowej i politycznej.

Ambitna fantastyka, wysokiego poziomu, dopracowana niemal w każdym detalu, niosąca wiele przesłań, stanowiąca mistrzowskie odzwierciedlenie społecznych relacji i potwierdzająca dogłębną znajomość natury człowieka. Wyróżnia się na tle innych podobnych propozycji czytelniczych. Zarówno koncepcje fabuły, jak i styl pisania autora, przekonują. Płynna narracja, przejrzysty język, maksimum treści, satysfakcjonujące i inspirujące spotkanie z książką.

[Adres usunięty]

„-Jaka jest Twoja ulubiona pora roku?

-Jesień.

-A dlaczego nie wiosna?

-Wiosną… jest tak dużo zmieszanych ze sobą doznań, że robi się to męczące. Jesień jest lepsza.”

Jak daleko mógł się posunąć Cixin Liu w kontynuacji Problemu trzech ciał? Bardzo daleko. Miał tak nieograniczone pole do popisu, że mógł obrać każdy kierunek, jaki mu się zamarzył. I aż ciężko uwierzyć, że Ciemny las to kontynuacja tamtejszych wydarzeń. Te dwie książki wydają się być tak odległe, a jednak tak sobie bliskie. Przypomnę Wam jednak, że pierwszy tom tej trylogii, zatytułowanej Wspomnienie o przeszłości Ziemi, został w 2015 otrzymał nagrodę Hugo dla najlepszego powieści. W takim razie, skoro już Problem trzech ciał był tak dobry, to co można napisać o jego kontynuacji, która jest jeszcze lepsza?

Mieszkańcy Ziemi zdali sobie sprawę z tego, że za czterysta lat czeka ich inwazja kosmitów, Trisolarian. Mogłoby się wydawać, że to jeszcze szmat czasu, ale czy takie zagrożenie można zlekceważyć? Jak najbardziej nie. Flota Trisolarian jest potężna, a mieszkańcy Ziemi nie są w stanie sobie poradzić ze zbliżającą się inwazją. Ich poziom rozwoju technologicznego nie pozwala na to, aby zbudować w tym czasie odpowiednim czasie wystarczającą ilość zaawansowanych statków kosmicznych, o broni nie wspominając. Powoduje to powstanie tajnego programu Wpatrujących się w Ścianę, którzy pracują nad strategiami niemożliwymi do rozszyfrowania nie tylko przez najeźdźców z kosmosu, ale również przez mieszkańców Ziemi.

„Kiedy wyeliminowało się to, co niemożliwe, to, co pozostaje, bez względu na to, jak nieprawdopodobne się wydaje, musi być prawdą.”

Cixin Liu mógł zrobić wszystko. Pozwolił sobie na wprowadzenie mnóstwa motywów i elementów charakterystycznych dla dobrego science-fiction. Ludzie! Jaki genialny film były z tej historii! O ile oczywiście zajęliby się nim rzetelni ludzie i pozostali wierni faktom. To doskonała wizja, w której spotykamy się z ogromnymi przeskokami w czasie, nawet o kilkadziesiąt albo i więcej lat, ale dlaczego nie? W końcu hibernacja jest jak najbardziej możliwa! W końcu musimy zbliżyć się do punktu kulminacyjnego, jakim będzie inwazja. Przecież nie możemy zostawić ludzkości na pastwę losu, trzeba jej pozwolić się rozwijać, tworzyć coś nowego, w pełni zaawansowaną technologię. I autor pozwala na to swoim bohaterom, choć niczego im nie ułatwia. Spróbujcie zasnąć na ponad 100 lat, a potem się obudzić i dalej walczyć o swoje. Bronić swojego zdania. Choć kiedyś byliście szanowani, teraz wasza rola zmalała. Plan się zmienił.

Przyznaję, że w tym przypadku nie do końca umiem się zżyć z bohaterami, gdyż ich imiona brzmią dla mnie bardzo obco, ale w zupełności nie przeszkadzało mi to w czerpaniu ogromnej przyjemności z lektury. Bohaterowie są porządnie wykreowani, ale w tym przypadku większą wagę przykładałam do wspaniałej fabuły, która chwyciła mnie już od pierwszych stron. Pierwszy tom bardzo mi się spodobał, choć oczekiwałam czegoś nieco innego. Być może otrzymałam to właśnie tutaj, w Ciemnym lesie, bo moje względem tej powieści są bardzo pozytywne! Momentalnie stałam się częścią rozgrywających się w tej części wydarzeń, czułam ogromną ciekawość, wręcz chorą fascynację i niecierpliwość, aby dowiedzieć się, jak dalej potoczą się losy bohaterów. Tym bardziej, że Cixin Liu zaskakuje czytelnika na każdym kroku. Dba o dobre napięcie, o dobre tempo akcji i jej niesamowite zwroty. Tutaj może się wydarzyć wszystko, czy to bardziej w stylu science, czy to bardziej w stylu fiction.

Na tych prawie 700 stronach sporo się dzieje, naprawdę sporo! A co więcej, ta powieść niesamowicie wciąga. Choć wydawałoby się, że inwazja kosmitów jest niezwykle oklepanym motywem poruszanym w książkach i filmach, to Cixin Liu przedstawia go w naprawdę porządny, niezwykle dopracowany sposób. Dodaje też swoje przysłowiowe „pięć groszy”, dzięki czemu książka mimo wszystko zyskuje pewną oryginalność. Najbardziej podoba mi się to, że autor nie boi się stawiać kroków naprzód, podchodzi do pisania w sposób odważny, nie trzyma się schematów, idzie swoją ścieżką i znakomicie mu to wychodzi.

Ciemny las to nie tylko znakomita kontynuacja, to po prostu genialna powieść science-fiction, z idealnie dopracowanymi elementami charakterystycznymi dla tego gatunku. Oczywiście zapoznanie się z tym cyklem polecam zacząć od pierwszego tomu, jestem pewna, że fani wymagającej lektury nie pożałują tej decyzji. To znakomita książka, napisana świetnym językiem z dbałością o każdy szczegół. Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Po przeczytaniu książki „Problem trzech ciał” byłem tak zafascynowany tą historią, że bez zbędnej zwłoki sięgnąłem po drugi tom trylogii „Wspomnienie o przeszłości Ziemi”. „Ciemny las” to drugie spotkanie z twórczością chińskiego pisarza Cixina Liu. Twórczość tego pisarza to dla mnie niesamowite odkrycie. Warto, abyście również Wy zasmakowali tej przyjemności. To kolejna książka, która wywarła na mnie ogromne wrażenie.

Historia, którą zarysował autor, budowała w mej wyobraźni niesamowite obrazy, zabrała mnie do świata fantastycznego, którego nie chciałem opuszczać. Dlatego też zaniedbałem swoje domowe obowiązki. A proszę mi wierzyć, że Cixin Liu zadbał o każdy szczegół w tej historii, co sprawia, że nie zapomnę tego, co przeżywałem wraz z bohaterami chińskiego bestsellera.

„Ciemny las” to zaproszenie, którego nie odmówią sobie wytrawni miłośnicy science-fiction. To historia mieszkańców Ziemi, którzy odkryli inwazję kosmitów sprzed czterystu lat. To sprawiło, że ruch na rzecz Ziemskiej Trisolaris został w znacznej mierze zaburzony. Co więcej, obca cywilizacja dzięki sofonom ma dostęp do informacji na temat ludzi. Pytanie tylko, co zamierzają zrobić z tą wiedzą? Jak ją wykorzystają? Czy cywilizacja jest zagrożona? Te i wiele innych pytań zadawałem sobie podczas czytania tej książki. A Wy, jeśli zastanawiacie się, czy sięgnąć po „Ciemny las”, to z jasnością i oczywistością odpowiem Wam – TAK! Powiem wiecej, dlaczego jeszcze tego nie zrobiliście? Mam nadzieje, że czyt-NIKowa recenzja przekona Was do sięgnięcia po tę książkę.

W tej historii wiele się dzieje. Fantastyczny świat stworzony przez autora zapiera dech w piersiach. A jeśli powiem Wam, że stworzony program Wpatrujących się w Ścianę, będzie kluczem do tajnej strategii, to jeszcze bardziej spotęguję Waszą chęć do sięgnięcia po „Ciemny las”. Cixin Liu doskonale uwypukla w tej historii warstwę psychologiczną, społeczną czy polityczną. A opisy otaczającego nas świata elektryzują z maksymalną siłą.

Światowa fantastyka zyskała wiele dzięki twórczości Cixina Liu. Pomysłowość autora zdaje się nie ma granic. Ta historia wyrywa się wszelkim wyobrażeniom, co sprawia, że lektura tej książki jest niezwykłą podróżą, której próżno szukać w najlepszych biurach podróży. Znajdziecie ją tylko na kartach „Ciemnego lasu”, książki, która jest światowym fenomenem, nadzieją, na to, że czytelnicy, którzy nie czytali jeszcze książek tego gatunku, otworzą swoje czytelnicze horyzonty na science-fiction, na fantastykę. I nie byłbym sobą, gdybym nie dodał, że powieść ta znajduje swoje należne miejsce na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek. Teraz po umieszczeniu tego tytułu w swej biblioteczce, zabieram się do czytania trzeciej części cyklu „Wspomnienie o przeszłości Ziemi” – „Koniec śmierci”.

Książka „Ciemny las” ukazała się nakładem Domu Wydawniczego Rebis

Cixin Liu zdobył za swoją książkę nagrodę Hugo. Było to o tyle znaczące, że pisarz ten był pierwszym obcokrajowcem który dostał to wyróżnienie. Po sukcesie pierwszego tomu, przyszła pora na kolejne zmagania ludzkości z nieznanym i oczekiwanym wrogiem, można by rzec.

Mieszkańcy Ziemi nie mogą otrząsnąć się z szoku po odkryciu, że za czterysta lat czeka ich inwazja kosmitów. Ruch na rzecz Ziemskiej Trisolaris został pokonany, ale obcy dzięki sofonom mają dostęp do wszystkich gromadzonych przez ludzi informacji. Tylko to, co się dzieje w ludzkich umysłach, pozostaje przed nimi ukryte. Staje się to bodźcem dla stworzenia programu Wpatrujących się w Ścianę, opracowania tajnych strategii, niemożliwych do rozszyfrowania zarówno dla Trisolarian, jak i dla Ziemian. Tyle możemy się dowiedzieć z okładki o fabule.

Słowem podsumowania, daleki jestem od zachwytu nad tą powieścią. W gruncie rzeczy to całkiem nudne dzieło, które stało się fenomenem. Jedynie opisanie życia w Chinach, w wiadomym reżimie zasługuje na uwagę. Cała ta otoczka fantastyczna jest nijaka i do niczego. Bardzo mnie to dzieło wynudziło i raczej nie sięgnę po część kolejną. Szkoda oczu, jak to ktoś ładnie ujął. Jednak nie zamierzam bronić czytania tej powieści. Przeciwnie, każdy powinien wyrobić sobie własne zdanie o tym dziele i o zamyśle autora.