Ciemność płonie

Tytuł: Ciemność płonie

Autor: Jakub Ćwiek

Wydawnictwo: Sine Qua Non

Data wydania: 18 marca 2015

Liczba stron: 320

Jakub Ćwiek – pisarz, który w swojej twórczości łączy popkulturowe tropy z osobistym doświadczeniem. Jest ON autorem szesnastu książek, licznych opowiadań i artykułów publicystycznych, scenariuszy i słuchowisk, a także jedynej w swoim rodzaju trasy promującej czytelnictwo i muzykę Rock&Read Festival. Był dziewięciokrotnie nominowany do Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla, otrzymał ją w 2012 roku za opowiadanie Bajka o trybach i powrotach. Ten rok jest dla niego dziesięcioleciem rozpoczęcia pracy twórczej.

Język jest lekki, styl przyjemny, a czcionka idealna. Pomysł jest bardzo ciekawy. Zaintrygowała mnie informacja, iż autor przez pół roku sypiał na dworcu, by szczegółowo oddać klimat utworu i muszę przyznać, że nie poszło to na marne. Prawdą jest, że powieść często stawała się dla mnie nudna, co było zdziwieniem, gdyż okładka oraz opis z tyłu książki wręcz zachęcają do czytania książki. Głośno było o tej pozycji i myślałem, że będzie to jazda bez trzymanki, ale, jak to często bywa, zawiodłem się.

Natalia jest studentką kulturoznawstwa. Gdy w oczekiwaniu na pociąg zaczepiają ją miejscowi dresiarze, zjawia się starszy mężczyzna, który skutecznie ich przegania. Dziewczyna daje jemu monetę. Nie jest świadoma tego, że występuje wymiana: staruszek dostaje monetę, a ona cudze przekleństwo, które ma zamienić jej życie w horror, na co długo nie musi czekać. Szuka ratunku wśród podobnych siebie, ale czy uda im się uwolnić ją z przekleństwa? Czy wróci do spokojnego życia studentki?

Zabrakło mi tego czegoś, co sprawiłoby, że książka stałaby się bardziej mroczna. Dużym plusem jest tajemnicze tło Katowic, z którego ciemności patrzy na nas zło. Postacie występujące w Ciemność płonie są barwne i oryginalne. Na pierwszy plan zostaje wyciągnięta Natalia. Jest zwykłą studentką: na wykładach myśli o niebieskich migdałach albo gada z koleżanką obok, nie chce uczęszczać na zajęcia, woląc zostać w ciepłym łóżku... Jej życie ulega totalnej metamorfozie wraz z obdarowaniem starca monetą. Na pewno Natka na długo zostanie przeze mnie zapamiętana. Oczywiście ważnymi bohaterami są też: policjant Grzesiek, Literat, Tadeusz, Izka i Darek.

Podsumowując, powieść nie wstrząsnęła mną do granic możliwości, ale nie zmienia to faktu, że polecam ją, bo być może mam bardzo wygórowane gusta, co do horrorów.

Poznawanie twórczości Pana Jakuba rozpoczęłam od Chłopców. Niezwykle mi się ta seria podobała, na półce również czeka Kłamca, i oczywiście nie mogłam się powstrzymać przed sięgnięciem po Ciemność płonie. Chociaż muszę przyznać, że miałam pewne obiekcje. Sądziłam, że zwykłe opowiastki do mnie nie trafią, a tu proszę, takie zaskoczenie, w dodatku są to niezwykłe opowieści.

Już na samym początku, muszę napisać, że ja miałam tę „przyjemność” przechadzania się po starym dworcu w Katowicach. I musicie wiedzieć, że najprzyjemniejsze miejsce do spacerów, czy nawet czekania na pociąg, to nie było. Nie mniej jednak, nawet nie pomyślałabym, że Pan Jakub stworzy tak genialną książkę, która odsłoni mankamenty dawnego dworca w tak fantastyczny sposób. Może nie fantastyczny, a w sposób przelania do tej historii dawki grozy.

Może moja wysoka ocena jest właśnie odzwierciedleniem tego, że wiem, jak dworzec wyglądał i czasem wieczorne czekanie na pociąg, można było przyprószyć dawką horroru. Właśnie na podstawie odczuć osobistych, Autor dodał do tej historii mroczną historię, która sprawia, że ciemność płonie. Nawet mieszanie religii w tej sprawie, nic nie dała, w końcu ciemność rządzi się własnymi prawami.

Akcja zaskakuje czytelnika na każdym kroku, a bohaterowie, są wykreowani realnie i co najważniejsze, każdy z nich zyskuję naszą przychylność. Nie wszyscy bezdomni na dworcu, muszą być menelami z pod najciemniejszej gwiazdy. Według Pana Jakuba, Wybrańcy – bohaterowie, są zmuszeni do przebywania wieczorami i nocami na dworcu, bo gdy tego nie zrobią, zostaną oni skazani na wieczne potępienie w ogniu i nicości. Osoby wrażliwe nie mają czego szukać w tej pozycji, ponieważ nie brakuje tutaj obrzydliwych scen i dosadnych dialogów.

Nawet czasem zastanawiałam się nad tym, że ta historia mogłaby ujrzeć światło dzienne na srebrnym ekranie. Czuję w kościach, że można by stworzyć z niej wielki hit kinowy. To właśnie zasługa Autora, że w tak przejrzysty i niekonwencjonalny sposób ukazał tę historię. A my tylko myślimy o tym, co będzie czekać nas na kolejnej stronie. Ja po prostu jestem zaskoczona całą otoczką tej historii, wykorzystaniu w niej tak wiele szczegółów, które dostrzegł Autor podczas przebywania na dworcu; opowieści dworcowe właśnie ukazują, co i kto miał wpływ na tę książkę.

Może to i dobrze, że dworzec jest już odnowiony, i nie będzie mi dane czekać na peronie, gdy z tyłu głowy będzie gdzieś się odzywać ta historia. Bo gdyby się nie zmienił, to chyba miałabym stracha, a nawet i pełno w gaciach, że któryś z bezdomnych, będzie chciał mi ukraść moja monetę, a ja będę skazana na wieczną tułaczkę po dworcu…

Dworzec w Katowicach skrywa bardzo mroczną tajemnicę. Jest jedynym schronieniem dla Wybranych - czyli osób, które widzą płonącą Ciemność. Życie mieszkańców dworca zmienia się, gdy dołącza do nich Natalia - studentka, która w zamian za pomoc oddała bezdomnemu swój talizman Od tej pory ona również skazana jest na Ciemność.

Jak pokonać piekło, które widzą tylko nieliczni?

Dworzec - miejsce, przez które codziennie przewijają się setki podróżnych. Lecz dworzec ma jeszcze jedno znaczenie - jest domem dla ludzi, którym los niezbyt w życiu sprzyjał.

Właśnie takim miejscem jest (a raczej był) opisany w książce Dworzec Katowice - brudny, stary, podniszczony, przez wielu nazywany "umieralnią bezdomnych". Czy takie miejsce może skrywać drugie dno?

Pomysł na fabułę jest bardzo intrygujący. Zaczynając książkę czytelnik wie niewiele - bezdomni, monety, przekleństwo i pewna "Zła siła". Dopiero z czasem dowiadujemy się całej reszty - kto, jak i dlaczego. I to chyba największa zaleta książki - tajemniczy i upiorny klimat w połączeniu z realnym obrazem życia na dworcu.

Jacy są bohaterowie? Bardzo realistyczni i indywidualni. Każdy ma swoją niezwykłą historię o tym jak spotkał Ciemność. Wielki plus za wprowadzenie gwary śląskiej do wypowiedzi bohaterów.

Język pana Ćwieka niezmiernie przypadł mi do gustu. Wszystko jest opisane w taki sposób, że czytając "Ciemność płonie" czujemy się, jakbyśmy siedzieli na opisywanym dworcu i z bliska oglądali bohaterów. Brawa dla autora!

Dodatkowe plusy?

Współgrająca z treścią książki okładka i cała grafika przy rozdziałach - niby nic, a nadaje charakteru.

"Opowieści dworcowe" - czyli dodatkowy materiał na końcu powieści. Stanowi świetne dopełnienie całej historii i pokazuje etapy tworzenia książki.

Komu polecam?

Przede wszystkim miłośnikom powieści grozy.... oraz wszystkim, którzy nie są przekonani do twórczości polskich autorów, bo ta książka z pewnością was przekona! :)

Książka, która wyszła spod ręki autora piszącego nie tylko horrory. Praktycznie od samego początku jest bardzo przerażająca. Miejsce akcji oczywiście dzieje się na spowitym ciemnością polskim dworcu, w Katowicach. Miejsce dość codzienne i nikt nie widzi w nim nic tak bardzo szczególnego niż tylko przystanek. Jednak jakby zagłębić się w jego ciemności i tajemniczości, można poznać kto go zamieszkuje, ludzie czasem nie zdają sobie sprawy z niebezpieczeństwa czyhającego w najbliższym zaciemnionym zakątku. Czasem okazana dobroć może stać się największym błędem, który popełniliśmy w życiu.

Pewna studentka socjologii stojąc na przystanku stała się ofiarą nieuprzejmości grupki dresów z pobliskich bloków. Stojąc i czekając na autobus, Natka nie potrafiła sobie pomóc i po prostu ignorowała chamskie zaczepki, lecz to jeszcze bardziej rozochociło chłopaków. Pomimo, że nie stała sama na przystanku to ludzie, którzy stali obok niej uciekali wzrokiem w drugą stronę obawiając się o swoje bezpieczeństwo. Z pomocą udręczonej dziewczynie przyszedł pewien straszy mężczyzna podpierający się o lasce. Natka chcąc odwdzięczyć się za pomoc postanawia dołożyć się do biletu wybawiciela. Wyjmując portfel nagle spostrzega, że w jednej przegródce jest pojedyncza złota moneta z wytłoczonym kościołem imitującym reszkę. Oddając zdobycz w ręce nieznanego człowieka sprowadza na siebie nieszczęście, które nie tylko zawładnie jej życiem ale i zmieni osobowość dziewczyny na zawsze. Tymczasem przenosimy się do pobliskiego dworca, na którym bezdomni sypiający tam budzą się do życia.

Każdemu poszczególnemu mieszkańcu jest przydzielony jeden podrozdział.

Co takiego stanie się w życiu Natki, że jej osoba owinie się w niebezpieczną ciemność czającą się na dworcu w Katowicach i co z tym wspólnego mają pobliscy bezdomni?

Każdy z napisanych podrozdziałów jest wzorowane na przeczytanych przez autora opowieściach dworcowych, które umieszczone są na końcu książki dla indywidualnego przeczytania. Jak powszechnie wiadomo autor napisał nie tylko tą jedną książkę, ale i w zbiorze spisanych znajduje się także seria pt. „Chłopcy”.

Czasami czytając Ciemność płonie szczególnie w nocy niektóre rozdziały do tego stopnia mnie przeraziły, że nie mogłam spać. Jednak pomijając to, książka bardzo mi się spodobała i szczerze mówiąc wyszczególniła się swoją autentycznością i prostotą. Już sam prolog jest straszny i spowity tajemnicą zachęcającą do dalszego poznawania fabuły.

Okładka według mnie bardzo pasuje a motyw z dworcem spowitym ciemnością, lub jak kto interpretuje krwią, jest unikatowy i o dziwo przypadł mi do gustu. Gorąco polecam dla czytelników lubiących szczególnie straszne horrory.

Ocena: 9/10

Natalia na przystanku autobusowym jest zaczepiana przez paru chłystków. Standardowo, żadna z osób również czekających nie zareaguje. Zjawia się za to tajemniczy pan, kloszard, który pomaga dziewczynie uporać się z niemiłymi nieznajomymi. W zamian za to daje mu ona dziwną monetę, coś jakby amulet. Nie wie, że właśnie nastąpiła zamiana. I że teraz jej życie będzie inaczej wyglądało. A pomogą jej tylko na dworcu.

Przyznam, że czytając opis tej książki zwróciłam uwagę jedynie na to, że bohaterami są bezdomni. A to pewnie dlatego, że bezdomność jest dla mnie bardzo interesującym oraz ważnym tematem, a nawet piszę o niej pracę licencjacką. Więc rzuciłam się na tę książkę z wielką radością. Jednak myślałam, że to powieść opisująca po prostu życie bezdomnych na dworcu. Jak zwykle ostatnio, pomyliłam się.

Nie są to zwykłe opowiastki, a jest to raczej coś na wzór thrillera/horroru. Może nie jest zbyt straszny, ale gdy pierwszy raz pojawił się motyw Ciemności to lekkie ciary mnie przeszły - ale ja ogólnie bojaźliwa jestem. Później te momenty stały się takie 'normalne', jednak ciągle miałam nadzieję, że nie nadejdą. Szczególnie, gdy już wiedziałam, jakie osoby pojawiają się w Ciemności - innej dla poszczególnych bohaterów.

Poznajemy Natalię, studentkę kulturoznawstwa, a także jej znajomych z uczelni. Najpierw czytamy o jej normalnym, studenckim życiu, które nie jest ani specjalnie ciekawe, ale specjalnie nudne. Jest zwykłe. Potem jednak życie to zmienia się do tego stopnia, że musi się stać ona osobą pozornie bezdomną - bezdomną, ponieważ każdą noc spędzić musi na dworcu. Jak reszta Wybranych. Nie ważne, że mieli wcześniej dom, rodzinę, a ich spokojnego życia nic nie zakłóciło. Nic prócz tej przeklętej monety.

Bezdomni na dworcu są bardzo dobrze wykreowani. Każdy jest inny, każdy ma jakieś swoje nawyki, problemy. Są realistyczni. A to wszystko pewnie dzięki temu, że Ćwiek naprawdę genialnie przygotował się do pisania tej powieści, żyjąc na dworcu, słuchając opowieści bezdomnych, obserwując ich życie. Można powiedzieć, że przygotował się do roli. Na ostatnich kartkach tej świetnej książki znajdziemy właśnie parę słów o jego pobycie na katowickim dworcu, o jego barierach w kontakcie z bezdomnymi. Są też opowieści o konkretnych spotkanych przez niego bezdomnych, które po lekkiej modyfikacji znajdują się w samej powieści.

Dawną nie czytałam tak dobrej książki, która aż tak przypadłaby mi do gustu. A stało się tak ze względu na dwa aspekty - bezdomni jako bohaterowie książki oraz elementy horroru, z którym stykam się baaardzo rzadko w książkach - po prostu nie sięgam po takie. Polecam każdemu.

Książkę oceniam na 5.5/6.