Bez przebaczenia

Agnieszka Lingas-Łoniewska nie bez powodu nazywana jest dilerką emocji. Z każdą przeczytaną książką utwierdzam się w przekonaniu, że jest to pisarka, która jak nikt żongluje emocjami, zaskakuje barwną fabułą i kreuje świetnych bohaterów. Tym razem autorka przedstawiła nam dwa zupełnie różne światy, które zaskakująco uzupełniają się.

Paulina Litwiak jest artystyczną duszą, dziewczyną pełną energii i miłości do sztuki. Wychowana w szczęśliwym domu, w którym liczyła się swoboda, miłość i pasja. Teraz jej życie wywraca się do góry nogami. Kiedy jej matka, ojczym i braciszek giną w wypadku, dziewczyna trafia pod opiekę swojego ojca. Jest ON dla niej zupełnie obcym człowiekiem. W jego domu panuje (dosłownie!) wojskowa dyscyplina. Dziewczyna nie dość, że obwinia się o śmierć rodziny to teraz musi się jeszcze zmierzyć z wrogością ojca. Paulina czuje się zagubiona nie tylko w obcym miasteczku, ale i we własnych uczuciach. Kiedy jej życie pomału zaczyna się rozpadać… wtedy pojawia się on. Piotr Sadowski jest błyskotliwy, poukładany, seksowny i pełen energii. Niestety jest też żołnierzem, który pracuje z jej ojcem. Mimo to dziewczyna postanawia dać szansę Piotrowi, bowiem tylko przy nim czuje spokój i bezpieczeństwo. Niestety ich związek nie spodoba się wszystkim. Niepewność wkradnie się w młode serca, tajemnice zaczną rzucać cień na ich świeży związek… Czy to przetrwają?

Książka „Bez przebaczenia” ogromnie mi się spodobała. Miała w sobie wszystko, czego szukam w dobrej lekturze. Ogromną dawkę emocji, bohaterów, którzy wzbudzają sympatię, zaskakujące zwroty akcji oraz niewymuszony, lekki i błyskotliwy styl. Nie zabrakło szczypty pikanterii oraz okruszków grozy. Fenomenalne połączenie! Zachęcam wszystkich do lektury!

Więcej recenzji na [Adres usunięty]

Agnieszka Lingas-Łoniewska zdobyła moje szczere uznanie, pierwszą książką jej autorstwa, którą przeczytałam był „Kastor”. Zaczęłam szukać informacji na temat autorki, a kiedy okazało się, ze wydawnictwo Burda planuje wydać ponownie, kilka jej książek bardzo się ucieszyłam. Dostałam w ten sposób szansę na zaznajomienie się z jej twórczością i jej lepsze poznanie. Uprzyjemni mi to oczekiwanie na drugi tom cyklu „Bezlitosna siłą”, który zapowiada się równie interesująco jak pierwszy. Czy autorka przekona mnie do siebie i tą książką? Czego mogę się spodziewać po „Bez przebaczenia” poza przepiękną okładką?

„Bez przebaczenia trudno żyć. Bez przebaczenia trudno nawet umrzeć”.

Bohaterką książki „Bez przebaczenia” jest Paulina Litwiak, to młoda dziewczyna, którą życie zdążyło boleśnie doświadczyć. Nieszczęścia potrafią chodzić parami, a jak los się na kogoś uprze to nie ma zmiłuj, czasem ciężar, który niesiemy na ramionach jest zbyt silny, aby iść przez życie wyprostowanym i bez żadnego bagażu doświadczeń. Matka i brat Pauliny zmarli tragicznie, los dziewczyny był nieznany dopóki nie przygarnął ją ojciec. Paulina nie ma z nim najlepszych kontaktów, a najchętniej wcale by się do niego nie wprowadzała. Mężczyzna jest twardy i bardzo surowy, jak na wojskowego przystało, a ona potrzebuje ciepła i kogoś, kto otoczy ją opieką. Zwłaszcza, kiedy wszystkie rany, które nosi w sercu są takie świeże, a ona sama podatna na zranienia.

„(...)bo mamy tylko jedno życie i mamy tylko jeden wspólny pierwszy raz”.

Mężczyzna nie jest typowym ojcem, z jego strony zaznaje emocji, które żołnierze mają na poligonie, a nie w domu, który powinien być oazą spokoju i wsparcia. Świat tak młodej istoty zaczął się kruszyć i rozpadać, a ona w jego wnętrzu nie wiedziała, w którą stronę powinna podążyć. Życie zostało pozbawione wszelkich kolorów, a dziewczyna zaczęła gasnąć obwiniając się o śmierć najbliższych. Tak na dłuższą metę nie można żyć, istnienie w takim emocjonalnym rozchwianiu nie wróży przecież niczego dobrego. Paulina się rozpadała na malutkie fragmenciki wcale tego nie dostrzegając.

„Nie mogę żyć bez ciebie, jesteś moim oddechem, jesteś moim życiem, moją miłością, moim wybaczeniem, jedynym, jakie miałam”.

Niespodziewane spotkanie na wojskowych terenach sprawia, że w dziewczynie stopniowo budziła się nadzieja. Piotr Sadowski jest młodym żołnierzem przebywającym w koszarach, wydaje się być lekarstwem na wszystkie bolączki, które ją trapią. Jak wspominałam wcześniej nieszczęścia lubią chodzić parami, a życie nie szczęści przykrości Paulinie. Czy sobie ze wszystkim poradzi? Czy Piotr nie pozwoli jej się załamać? A Może to właśnie przed nim trzeba będzie jej bronić? Czy ojciec wyprany z wszelkich uczuć zagrozi tej miłości?

„Bez przebaczenia” jest powieścią napisaną emocjami, zarówno tymi negatywnymi, jak i pozytywnymi. Każde z nich ma swoje barwy i wspólnie tworzą opowieść, której nie mogłam odłożyć, chciałam się dowiedzieć, czy ci młodzi rozemocjonowani ludzie poradzą sobie w dalszym życiu. Kiedy skrywane uczucia dochodzą do głosu ludzie nie zawsze są w stanie myśleć racjonalnie, stają się rozchwiani i wybuchają. Konsekwencje takich zachowań wychodzą później, zbierają swoje żniwo. Praca żołnierza nie jest łatwa, ani przyjemna, nie każdy też decyduje się na to, aby ofiarnie służyć. To trudny świat, który nie sprzyja założeniu rodziny, misje, wyjazdy, szkolenia, wieczne zagrożenie życia sprawia, że słabi sobie z tym nie radzą. Potrzebna jest wielka siła, aby być w stanie sobie to dobrze poukładać w głowie, być może stać się nieczułym.

Agnieszka Lingas-Łoniewska pokazała nam, jak trudne bywa życie, jak wiele w nim bólu, cierpienia, jak wiele własnych bitew i wojen jesteśmy zmuszeni w nim stoczyć. Człowiek jest takim żołnierzem, każdy mijający dzień jest jego walką o lepszą przyszłość i o siebie samego.

„Bez przebaczenia”, to opowieść o niezagojonych ranach, które uleczyć może jedynie miłość. O uczuciu silniejszym niż przeciwności losu i czas. Ale także historia o błędach, które ludzie popełniają wciąż na nowo, o uczuciach, w których łatwo się pogubić i o dumie, która może zniszczyć wszystko. Absolutnie każda fanka new adult powinna mieć na półce tą historię, ponieważ to klasyka gatunku, która w dodatku powstała zanim ktokolwiek nazwał new adult po imieniu. Wszystkim spragnionym silnych emocji, gwałtownych uniesień i rozdzierających serce wzruszeń serdecznie polecam tą historię. Za każdym razem kiedy ją czytam uwielbiam ją coraz bardziej i Was też nie rozczaruje.

Książki Agnieszki Lingas-Łoniewskiej uwielbiam. To kolejna autorka po którą sięgam w ciemno, a wiem, że zawsze będę zadowolona. Tym razem mamy styczność z młodą utalentowaną artystką oraz przystojnym żołnierzem. Oboje są doświadczeni przez los i mają za sobą traumatyczne przeżycia. Kiedy ginie matka Pauliny ojciec zabiera ją do siebie. Z zewnątrz jest zimnym draniem, który trzyma się swoich zasad, ale czy wewnątrz jest taki sam? W tym mieście nic nie jest takie jakie było w jej domu. Do tego na jej drodze staje Piotr. Zaczyna rodzić się w nich płomienne uczucie, choć oboje boją się do tego przyznać. Niestety los ponownie okrutnie ich doświadczy.

Muszę przyznać, że od dzisiaj kocham wszystkich żołnierzy pokroju Piotra. Ech, moje serce wciąż mocniej bije na samą myśl o nim. I jak ja dzisiaj zasnę? Co mnie w nim urzekło? Chyba wszystko, a przede wszystkim jego oddanie rodzinie. Choć momentami byłam na niego zła.

Paulinę również polubiłam, jednak momentami najchętniej bym nią potrząsnęła, aby się obudziła i opamiętała. Jej decyzje nie zawsze bywały słuszne i raniły innych, ale jej też w życiu nie było łatwo. Przeżyła koszmar i tylko jedna osoba wyciągnęła do niej pomocną dłoń.

Z początku nienawidziłam jej ojca, który wkurzał mnie swoim zachowaniem, tym brakiem jakichkolwiek uczuć w stosunku do swojej córki. Ale ilekroć brnęłam dalej w powieść, tym bardziej zaczynałam go rozumieć. Co nie oznacza, że od razu zmieniłam o nim zdanie.

W życiu podejmujemy różne decyzje, nie ze wszystkich jesteśmy zadowoleni, nie wszystkie przyjdzie nam wytłumaczyć, bo może zabraknąć nam czasu. Dlatego tak ważna jest rozmowa i szczerość. Bez niej w życiu nic się nie układa. Dochodzi do licznych kłótni, niepotrzebnej wymiany zdań, której później żałujemy. Ale czasu cofnąć się nie da. Nie da się naprawić niektórych rzeczy. Za to możemy zrobić wszystko, aby nie unosić się dumą i honorem i iść dalej przez życie, nie popełniając błędów z przeszłości. Każde przeżycie, każde doświadczenie przez jakie musimy przejść, kształtuje nas i nasze postrzeganie świata. W życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, wszystko ma swój cel, przynajmniej ja tak uważam. Nie zawsze zgadzamy się z tym co nas spotyka, ale niejednokrotnie przez to stajemy się silniejsi.

Słowa z naszych ust padają częściej niż zdążymy je przemyśleć. Nie zawsze to co w danym momencie mówimy, jest prawdą. Często działamy pod wpływem chwili, pod impulsem. Nie zawsze też da się cofnąć raz wypowiedziane słowa. Dlatego tak ważne jest, aby najpierw się zastanowić a potem mówić.

"To wszystko było takie skomplikowane, a jednocześnie takie proste. Problem tkwił jedynie w niemożności porozumienia się dwójki dorosłych ludzi, w niemożności schowania własnych ambicji i źle pojmowanego honoru do kieszeni i pójścia na wzajemne ustępstwa. Wtedy ich życie mogłoby potoczyć się całkiem inaczej."

Miłość ma różne oblicza. Autorka przedstawia nam miłość trudną, momentami zagubioną, dającą się ponieść emocjom. Ona i On byli sobie przeznaczeni, takie jest moje zdanie. Ale musieli zmierzyć się z niejedną "górą" i niejednym "dołem", by móc zrozumieć swoje postępowanie. Czy zatem los w końcu się uśmiechnie do tej dwójki? Czy będzie im dane być razem?

Wybór zawodu żołnierza, wiąże się jednocześnie z wzięciem na swoje barki odpowiedzialności za dokonany wybór i tego jakie może to mieć dla nas konsekwencje. Zresztą, każdy zawód niesie z sobą jakieś wyrzeczenia, a my decydując się go podjąć, musimy mieć tego świadomość. Bycie partnerką, narzeczoną czy też żoną żołnierza, który w każdej chwili może musieć wyjechać na misję, z której nie wiadomo czy wróci cały i zdrowy, musi być niezwykle trudne. Ta ciągła obawa, czy ON wróci, to coś, czego osobiście nie chciałabym doświadczyć.

Autorka napisała świetną książkę, z ciekawą fabuła i równie cudowną kreacją bohaterów. Już nie wspominając ile emocji we mnie wyzwoliła ta powieść. Nie raz i nie dwa myślałam, że zejdę na zawał, serce galopowało mi czym koń po stepie. Czasami miałam ochotę udusić autorkę za to jaki los przewidziała dla swoich bohaterów, ale po chwili emocje opadały i wiedziałam, że nie mogłabym tego zrobić. Bo choć czasem jej książki doprowadzają mnie do szału i łez, to wiem, że nie każda historia musi mieć w sobie tylko i wyłącznie szczęśliwe chwile. Zresztą ja kocham te chwile dramatu w jej powieściach, choć zawsze wywołują one u mnie palpitacje serca.

Bez przebaczenia to historia dwójki ludzi, którzy niejedno musieli w swoim życiu przejść, by móc wspólnie planować przyszłość. To historia trudnych relacji rodzinnych, pozbawionych okazywania uczuć i skrywania tajemnic, które swoje światło dzienne powinny ujrzeć dużo dawniej, niż to zrobiły. To historia miłości, której ciągle coś stawało na drodze, która ciągle wzajemnie się raniła. Uwaga! Ta książka to jeden wielki wulkan emocji. Polecam z całego serca!

Bez przebaczenia - Agnieszka Lingas- Łoniewska - recenzja

Po raz kolejny przekonałam się, ze Agnieszka Lingas-Łoniewska jest naprawdę wspaniałą pisarką. „Zakręty losu” czy też „Zakład o miłość” podbiły moje serce, tak samo jak trzy inne. Teraz czas na „Bez przebaczenia”, które również znalazło się w kanonie moich ulubionych książek.

Spotykamy Paulinę. Nastolatkę doświadczoną przez los śmiercią najbliższych jej osób. Ma od teraz zamieszkać z ojcem. Surowym i twardym generałem Latkowskim. Życie dziewczyny tym domu staje się stopniowo koszmarem. Jedynym przyjacielem okazuje się jej przyrodni brat Kuba. Pewnego dnia dziewczyna wychodząc z biblioteki wpada na nieziemsko przystojnego chłopaka. Już wie, że od tego momentu jej życie zupełnie się odmieni.

„Bez przebaczenia” to książka przewidywalna. Wiadomo, jest happy-end. Ale to nie zmienia faktu, że zanim dobrniemy do końca lektury, napotyka nas wiele sytuacji, które są pełne napięcia i emocji, co sprawia, że książkę czyta się naprawdę szybko i przyjemnie. Jest to niewątpliwie historia o wielkiej młodzieńczej miłości, jednak usianej mnóstwem przeszkód ze strony losu.

Historia jest cudowna. Każdy chciałby przeżyć taką miłość, jaką mieli okazje poznać bohaterowie. Niestety, w niektórych momentach książka jest bardzo smutna. Chociaż z drugiej strony dzięki temu bardziej odczuwamy te lepsze chwile, które spotykają Paulinę i Piotra. Do tego trochę tajemnicy i sensacji.

Myślę, że w „Bez przebaczenia” każdy znajdzie coś dla siebie. Na pewno spodoba się fanom stylu autorki. Zachęcam do przeczytania :)

Merry, lat 20

źródło:[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Ależ mi się ta historia podobała. Sporo się w niej dzieje, a zwroty akcji i emocji nie pozwoliły mi się od niej oderwać. No, fajne to było, po prostu. Zwłaszcza na jesienne zimne wieczory, dla rozgrzania serducha :D Wojsko i miłość doskonale zostały splecione przez Agnieszkę w tej historii. Jak na razie to moja ulubiona książka autorki

Hej ❤ Ten weekend majowy spędziłam w towarzystwie książek Pani Agnieszki Lingas-Łoniewskiej. I to była zdecydowanie dobra decyzja, czterysta stron czytanych bez przerwy tylko udowadnia jak bardzo nie mogłam się od nich oderwać. „Bez przebaczenia” oraz jej kontynuacja „Bez pożegnania” okazały się odzwierciedlać coś co znam przez co całkowicie przeniosłam się w sam środek wydarzeń.

Paulina Litwiak po śmierci rodziny, wbrew swojej woli musi przeprowadzić się i zamieszkać z swoim biologicznym ojcem którego wcale nie zna. Trauma po stracie matki, oraz wojskowy reżim do jakiego trafiła rujnują jej psychikę. Generał Latkowski był służbistą pod każdym względem, a Paulina zupełnie nie pasowała do jego idealnego świata. Nadzieją na odrobinę szczęścia w jej życiu staje się Piotr, jednak bajka nie trwa długo kiedy okazuje się że to podporucznik Piotr Sadowski prawa ręka jej ojca. Od tej pory wszystko się zmienia, walka o ich miłość nie będzie łatwa.......

Ta seria bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, opowiedziałam o niej już w granie najbliższych i każdy ustawia się w kolejce aby ją pożyczyć i poznać historie Pauliny i Piotra. Cała seria jest wielowątkowa i przedstawia wielu bohaterów ale zupełnie nie chce wam ich spoilerować. Gorąco polecam ją i wam, dajcie ponieść się kolejnej rewelacyjnej serii

Zastanawiam się, czy w Polsce są kobiety, które nie znają, a przynajmniej nie kojarzą nazwiska Lingas-Łoniewska. Mnie dane było usłyszeć o niej już dobrych kilka lat temu, ale dopiero pod koniec ubiegłego roku miałam okazję przeczytać pierwszą swoją powieść jej pióra. Prawdą jest, że wpadłam od pierwszej książki i wydaje mi się, że dopóki pisze, to sobie nie daruję żadnej jej pozycji. Oby czasu starczyło na nadrobienie tych wcześniejszych. "Bez przebaczenia" to jej debiut, który został wznowiony po latach i przy okazji doczekał się swojej kontynuacji. By sięgnąć po tytuł "Bez pożegnania" musiałam zaliczyć "Bez przebaczenia".

Paulina Litwiak to młodziutka licealistka o duszy artystki, której świat wali się na głowę. W tragicznym wypadku traci ojczyma, mamę i ukochanego braciszka. Jakby tego było mało, trafia do domu biologicznego ojca, który jest wojskowym i takiż też dryl panuje w jego domu. Mało tego mężczyzna robi wszystko, by Paula czuła się tam niechciana, a wręcz niekochana. Oparcie ma tylko w przyrodnim bracie Jakubie, który, choć ma zaledwie piętnaście lat, wydaje się dla dziewczyny nie tylko namiastką prawdziwej rodziny, którą utraciła, ale także przyjacielem. Czarnowłosa i drobna dziewczyna, która obwinia się o śmierć własnej matki, ustawiana do pionu przez niewidzianego od narodzin ojca wycofuje się w swój świat. Nie ufa i nie chce zaufać nikomu. Jednak czy na pewno?

Piotr Sadowski to niezwykle przystojny, ale i poukładany młody mężczyzna o umyśle matematyczno-strategicznym. Choć dopiero zaczyna swoją wojskową karierę, to już zaszedł niezwykle wysoko. Faworyzowany i lubiany (wydaje się, że z wzajemnością) przez ojca Pauli ma przed sobą świetlaną przyszłość wojskowego.

Do ich spotkania dochodzi przez przypadek. Robią na sobie ogromne wrażenie, a napięcie między nimi wydaje się wręcz namacalne. Problem w tym, że różni ich praktycznie wszystko i ciężko wyobrazić sobie by mogło ich cokolwiek połączyć. Cokolwiek prócz miłości. A miłość ma wobec nich swoje plany, choć oni robią wszystko by je pokrzyżować.

"Bez przebaczenia" to historia nie tylko piękna, ale również dramatyczna. Pokazuje nam, co może się stać, kiedy honor i upór biorą nad nami górę, a zamiast szczerej rozmowie, wolimy zaufać niedomówieniom oraz temu, co widzimy. Agnieszka Lingas-Łoniewska gra na emocjach czytelniczkach, to powodując u nich wybuchy radości, to zaś zmuszając do zastanowienia się nad pewnymi sprawami i przełknięcia gorzkich łez. Osobiście momentami dopingowałam dwojgu młodym ludziom, to ich przeklinałam za własną głupotę. Nie rozumiałam, jak można polegać na tym, co mówią inni, zamiast wyjaśnić, co trzeba między sobą. "Bez przebaczenia" to historia zawiła, a zarazem prosta. Z jednej strony przewidywalna, ale pozostająca w myślach i sercu. To kolejna powieść autorki, która zawładnęła moim książkowym światem. Na reszcie stricte kobieca literatura, bez której nie wyobrażam sobie w tej chwili życia. Teraz czas na "Bez pożegnania" i choć jeszcze jej nie znam, to czuję, że już mogę ją polecić!

Mimo, że tym razem w moje ręce, zupełnym NIE – PRZYPADKIEM, wpadł debiut literacki Agnieszki Lingas – Łoniewskiej, to nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki, a już z pewnością nie ostatnie. Muszę się jednak uczciwie przyznać, że miałam niemały problem z zebraniem myśli i przelaniem na klawiaturę swoich wrażeń po lekturze, bo nie jestem w stanie być wobec tej książki ani o jotę obiektywna. Całe szczęście miejsce, do którego w tej chwili zagościliście, nie bez przyczyny nazywa się tak, jak się nazywa, a to mnie w pewnym stopniu rozgrzesza.

Ci co znają twórczość Agnieszki Lingas – Łoniewskiej, na pewno się ze mną zgodzą, że pierwsze skrzypce w wykreowanych przez Pisarkę książkach zawsze grają emocje i to zarówno te, jakimi „dzielą się” bohaterowie, jak i takie wywołujące sztormy w sercach czytelników. Powieści sygnowane nazwiskiem jednej z najbardziej poczytnych polskich autorek po prostu mają w sobie to „coś”, jakąś chemię, która zawiązuje się pomiędzy napisaną historią, a jej odbiorcami i właśnie to sprawia, że przepadamy w tym fikcyjnym, literackim świecie na kilka ładnych godzin. Nie inaczej było, więc przy lekturze Bez przebaczenia, mimo iż wielu może zarzucić jej zbytnią przewidywalność i banalność.

I tak jak historia Amelii i Aleksa w Skazanych na ból rozkochała mnie w sobie od pierwszych stron, by za chwilę bez uprzedzenia roztrzaskać moje serce na milion kawałków, a seryjny morderca z Piętna Midasa dał mi jeszcze jakiś wybór, tak Bez przebaczenia stało się swego rodzaju plastrem na niezabliźnione jeszcze czytelnicze rany i ciepłym kocem, który przygotuje mnie na następną burzę emocjonalną, kiedy dobrowolnie przekroczę próg kolejnej lektury, czekającej cierpliwie na półce.

Cała recenzja na blogu, zapraszam :)

[Adres usunięty]