Krzywda

Mamy tu drugi tom serii z Wiktorią Błońską. Historia poruszająca temat klonowania i niebezpiecznych eksperymentów prowadzonych na ludziach. W tym wszystkim śledzimy również historię pewnego mężczyzny, który próbuje zrozumieć to czemu jego żona podjęła pewną decyzję i jakie są jej konsekwencje.

Drugi tom był naprawdę dobry, choć muszę przyznać, że pierwszy wzbudził we mnie więcej emocji. Tym razem liczyłam na większą liczbę rozdziałów z perspektywy Moniki, może też na więcej powrotów do wydarzeń z przeszłości. Chyba pierwszy raz miałam taką sytuację, że bardziej od głównej bohaterki interesowała mnie postać drugoplanowa.

Jeśli powstanie trzeci tom (a wszystko wskazuje na to, że tak) bardzo liczę na jeszcze więcej wątków medycznych. Wiem, że Pani Klaudia świetnie odnajduje się w tej tematyce i potrafi wykorzystać swoją wiedzę w fabule.

Oczywiście nie zrozumcie mnie źle, książka bardzo mi się podobała. Po prostu Klaudia Muniak postawiła sobie u mnie poprzeczkę naprawdę wysoko. Jak zwykle dostajemy świetnie wykreowane postacie, mnóstwo zwrotów akcji i kilka naprawdę zaskakujących momentów.

Po prostu zabrakło mi trochę więcej historii Moniki, bo to właśnie ona była dla mnie najciekawszą postacią tej części.

Drugi tom serii z dziennikarką Wiktorią Błońską w roli głównej i jednocześnie bezpośrednia kontynuacja "Rozpaczy".

W zgliszczach domu Moniki Janik śledczy odnajdują ciało dziecka, a na laptopie kobiety przerażające dowody okrucieństwa wobec dziewczynki.

Wiktoria ponownie nie potrafi przejść obojętnie, a to, czego się kolejno dowiaduje przekracza wszelkie granice. Niestety to nie poczynania szaleńca, a świadome działanie kogoś przekonanego o słuszności własnych decyzji i dla dobra wyższego celu.

"Krzywda" to thriller, w którym ból psychiczny i fizyczny rozlewają się niczym powodziowa fala, która zabiera i niszczy. Autorka umiejętnie dozuje informacje, podsycając ciekawość, ale także stopniuje tym emocje czytelnika, które już przy początkowych rozdziałach są mocno podrażnione. Medyczne aspekty fabuły skłaniają do refleksji nad granicami ludzkiej moralności i zawodowej etyki. Gdzie kończy się nauka, a zaczyna okrucieństwo?

Historia szokuje, przeraża i wzbudza sprzeciw. Czytajcie! Zacznijcie jednak od pierwszego tomu!

"Krzywda" jest kontynuacją "Rozpaczy" i zdecydowanie polecam czytać te książki w odpowiedniej kolejności. Chociaż od lektury pierwszego tomu minęło już trochę czasu, pamiętałam najważniejszy rys fabuły, wątki w nim zawarte, ale nie potrafiłam skojarzyć bohaterów i zależności między nimi. Przyznam, że na początku zabrakło mi krótkiego przypomnienia postaci i ich wzajemnych relacji, przez co potrzebowałam dłuższej chwili, by ponownie odnaleźć się w tej historii.

Wciągnęłam się tak naprawdę dopiero w połowie, gdy już skojarzyłam fakty i zależności między postaciami, fabuła nabrała tempa, a ja coraz mocniej angażowałam się w rozwój wydarzeń. Wtedy wreszcie pojawiły się emocje, na które czekałam.

Bardzo lubię tematykę medyczną, którą Klaudia porusza w swoich książkach. To właśnie te wątki są dla mnie jednym z największych atutów jej książek. Autorka po raz kolejny porusza trudne kwestie związane z etyką, odpowiedzialnością i granicami, których w imię nauki nie powinno się przekraczać. Skłania przy tym do zastanowienia się, gdzie kończy się postęp, a zaczyna krzywda drugiego człowieka.

Choć muszę przyznać, że “Rozpacz” zrobiła na mnie nieco większe wrażenie, “Krzywda” była jej dopełnieniem. Szczególnie finał okazał się dla mnie zupełnie nieprzewidywalny i zaskakujący.

Jeśli czytaliście pierwszy tom i jesteście ciekawi rozwiązania wszystkich wątków, warto sięgnąć po "Krzywdę". To thriller, który oprócz napięcia i tajemnic stawia pytania o moralność, odpowiedzialność i cenę, jaką czasem przychodzi zapłacić za przekroczenie granic.

Ta historia przypomina, że największa krzywda często zaczyna się tam, gdzie ktoś przestaje dostrzegać w drugim człowieku... człowieka.

„Krzywda” to drugi tom cyklu z dziennikarką Wiktorią Błońską. Jest kontynuacją „Rozpaczy” i raczej nie da się czytać tych dwóch części osobno. Znajomość pierwszego tomu jest niezbędna, by w pełni zrozumieć wydarzenia oraz losy bohaterów.

W zgliszczach domu Moniki Janik zostają odnalezione szczątki małego dziecka, a na jej laptopie znajdują się zapiski, które wstrząsają czytelnikiem. Wiktoria Błońska nie potrafi przejść obojętnie obok takiego okrucieństwa i postanawia odkryć prawdę o losie Rozy.

Drugi tom wywarł na mnie jeszcze większe wrażenie niż pierwszy. Autorka kontynuuje wątki rozpoczęte w „Rozpaczy”, stopniowo odsłaniając szokującą prawdę. Sposób, w jaki prowadzi fabułę, sprawia, że od książki trudno się oderwać. Jest tutaj jeszcze więcej emocji niż w poprzedniej części – złość miesza się ze smutkiem, a napięcie nieustannie rośnie.

Klaudia Muniak ma lekki i przystępny styl pisania, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko. Autorka umiejętnie buduje napięcie poprzez odkrywanie kolejnych tajemnic. Nie brakuje również zaskakujących zwrotów akcji oraz atmosfery niepokoju, która towarzyszy czytelnikowi od pierwszych stron aż do samego finału.

Choć „Krzywda” jest thrillerem medycznym, skłania także do refleksji nad tym, do czego ludzie są zdolni posunąć się w imię nauki. Gdzie przebiega granica między postępem a moralnością? I czy cel rzeczywiście uświęca środki?

Jak daleko bylibyście w stanie posunąć się kierowani miłością do własnej pociechy? Potraficie odpowiedzieć na to pytanie? Czy podobnie jak ja z obawy wolicie nie rozmyślać nad tym?

Zapraszam na kilka słów o powieści, której lektura pozostawia czytelnika właśnie z takim niewygodnym pytaniem, ale i refleksją. Z jednej strony stanowi wyborny thriller, a z drugiej skłania do niekomfortowych rozważań i pochylenia się nad pytaniem, gdzie leży granica między tym, co etyczne i moralne, a tym, co nie nosi już takich znamion? Jak daleko może posunąć się współczesna medycyna? Ile można poświecić w imię nauki?

„Krzywda” to druga część serii z nieustępliwą dziennikarką Wiktorią Błońską, do której nie sposób nie pałać sympatią. Po traumatycznych przejściach w pierwszym tomie kobieta próbuje na nowo się odnaleźć, jednak niewyjaśniona zagadka i powracające demony przeszłości nie pozwalają o sobie zapomnieć. Główna bohaterka za wszelką cenę próbuje odkryć prawdę, a ta okazuje się zatrważająca. Tytułowa krzywda z tej historii mocno wybrzmiewa, boli, przepełnia smutkiem, uwiera czytelnika, miesza się z rozpaczą, potrzebą wyrównania rachunków i skrajnym poczuciem niesprawiedliwości. Wątek małej dziewczynki bezkompromisowo odciska na odbiorcy swoje piętno, totalnie przeraża i pozostawia z pytaniem, jak daleko może posunąć się człowiek w imię niespełnionych ambicji i ile krzywdy przy tym wyrządzić?

Ogromny plus dla Klaudii za zupełnie nietuzinkową tematykę, jaką porusza, nakreślenie tytułowej krzywdy w wielowymiarowy sposób i emocje, jakie wzbudza ta historia. Nieszablonowa powieść, która na dłużej zagości w Waszych myślach.

Abstrahując jednak od poruszanej tematyki, która jest wyjątkowo wstrząsająca, autorka serwuje nam kolejną przepełnioną sekretami historię, która totalnie miesza w głowach. Umiejętnie myli tropy, wodzi za nos, by finalnie zwalić z nóg. Ależ to zakończenie przypadło mi do gustu. Zupełnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Muszę przyznać, że z lektury drugiego tomu jestem jeszcze bardziej zadowolona niż z pierwszego, a to zapewne za sprawą wątków, których rozwiązanie znajdujemy dopiero w drugiej części. I tym razem, choć po „Krzywdę” można sięgnąć bez znajomości poprzedniego tomu, dla lepszego odbioru tej historii, większych emocji, polecam jednak przeczytać obie, jedna po drugiej.