Trucizna. Seria z Julią Przybysz. Tom 1

Klaudia, znana przede wszystkim ze świetnych thrillerów medycznych, rozpoczyna "Trucizną" nową serię. Śledztwo prowadzi ciekawy duet. Rozważny i ułożony podkomisarz Rafał Szymczak i jego porywczy szwagier sierżant Kamil Kosowski. Idealnie tę dwójkę dopełnia laborantka kryminalistyczna Julia Przybysz, którą jednocześnie łączy z Kamilem trudna przeszłość. Ten element jest tu podrzucany przy okazji, bez wchodzenia w szczegóły. Liczę, że w kolejnych częściach dowiemy się więcej.

Wspólnie muszą rozwiązać zawiłą sprawę śmierci innej młodej laborantki. W toku śledztwa na jaw wychodzi szereg powiązań i nowych faktów, które bardziej komplikują niż ułatwiają dojście do prawdy.

Autorka dała czytelnikom mocno do myślenia. Wątek tajemniczej substancji mąci w głowie nie tylko śledczym.

Kryminalną cześć książki przeplatają fragmenty napisane z perspektywy sprawcy. Stopniowo poznajemy jego motywy działania, wychodzimy głębiej w przeszłość dowiadując się w czym tkwi źródło jego bezwzględności.

Całość tworzy dynamiczną historię, która wcale nie jest prosta do wyjaśnienia, a nałożona na nią warstwa medyczna podkręca jej charakter.

Nie bądźcie zbyt pewni siebie.Klaudia potrafi wywieść w pole.

Polecam.

„Trucizna” to thriller psychologiczny, który stawia bardziej na klimat i napięcie niż na dynamiczną akcję.

Na katowickim osiedlu znaleziono martwą kobietę. Śledztwo wiedzie do miejsca zatrudnienia kobiety - nowoczesnej firmy biotechnologicznej. Nadzieja na przełom pojawia się, gdy do akcji wkracza dociekliwa laborantka Julia Przybysz. Niestety, mimo wysiłków, giną kolejne osoby.

Autorka stworzyła ciekawą, wielowątkową fabułę, w której ogromną rolę odgrywają tajemnice, niedopowiedzenia i stopniowe odkrywanie prawdy. Od samego początku towarzyszy nam duszna, niepokojąca atmosfera - wyraźnie czuć, że coś jest nie tak. To historia z gęstym, momentami wręcz przytłaczającym klimatem, naszpikowana niedopowiedzeniami. Autorka świetnie wodzi czytelnika za nos - nic nie jest oczywiste, a z każdą stroną pojawia się coraz więcej pytań, niejasności i zależności między bohaterami. Duży nacisk położony jest na psychologię postaci - ich relacje, wewnętrzne przeżycia i ukryte motywacje. Napięcie budowane jest przede wszystkim poprzez emocje, a nie dynamiczną akcję. Pojawia się również motyw manipulacji i psychologicznej gry. Ciekawym zabiegiem są rozdziały z perspektywy sprawcy - nie zdradzają jego tożsamości, ale pokazują, że to ktoś naznaczony trudnymi doświadczeniami.

„U podstaw każdej zbrodni leży krzywda. Oprawca niemal zawsze jest ofiarą, która zmienia się w drapieżnika po to, żeby przetrwać”.

„Trucizna” to powieść, która zostaje z czytelnikiem na dłużej - nie tyle przez konkretne wydarzenia, co przez poczucie niepokoju i pytania, które pojawiają się już po zakończeniu lektury. Autorka interesująco igra z motywem prawdy i jej względności. To historia, w której liczy się nie tylko to, co się wydarzyło, ale też dlaczego bohaterowie podejmują określone decyzje - często irracjonalne, ale bardzo ludzkie. Relacje między postaciami są tu kluczowe i to właśnie w nich kryje się największe napięcie. Świat bohaterów stopniowo się zawęża, potęgując poczucie osaczenia. Z pozoru drobne tropy i detale z czasem nabierają znaczenia, a emocjonalny ciężar historii opiera się bardziej na psychice niż na brutalności. To książka, która momentami uwiera i zmusza do zatrzymania się na chwilę refleksji. Polecam 💙

"Trucizna" to najnowszy kryminał medyczny Klaudii Muniak i jednocześnie początek serii z laborantką kryminalistyczną Julią Przybysz.

Akcja powieści rozgrywa się na przestrzeni zaledwie dziesięciu dni w Katowicach i Sosnowcu, co nadaje historii dynamiczne tempo. Lokalna policja prowadzi śledztwo w sprawie morderstwa biotechnolożki Moniki Orłowskiej, jednak początkowo brak wyraźnego punktu zaczepienia. Dopiero śmierć kolejnej osoby związanej z jej środowiskiem zawodowym zaczyna odsłaniać szerszy kontekst i kieruje uwagę śledczych na tajny projekt, nad którym prowadzono prace.

Główną narrację trzecioosobową przeplatają fragmenty tajemniczego narratora pierwszoosobowego - postaci naznaczonej trudnymi doświadczeniami i złem, które odcisnęło na niej wyraźne piętno. Te wstawki budują atmosferę niepokoju i dodają historii głębi, jednocześnie podsycając ciekawość i zmuszając do snucia własnych teorii.

Jeśli chodzi o książki Klaudii Muniak, to każdą biorę w ciemno. Autorka operuje prostym, ale bardzo skutecznym stylem, który sprawia, że fabuła wciąga niemal natychmiast. Po raz kolejny zadziwia mnie, jak z pozornie nieskomplikowanego pomysłu potrafi zbudować angażującą i wielowarstwową historię. Charakterystyczna dla jej twórczości jest też swoista duchota i napięcie. A fascynujące ciekawostki medyczne, są znakiem rozpoznawczym autorki - dodają fabule oryginalności i sprawiają, że książka wyróżnia się na tle innych kryminałów.

Wszędzie tam, gdzie ścierają się ludzkie interesy, a w grę wchodzą duże pieniądze, łatwo o zbrodnię… więc dlaczego by nie stworzyć kryminału, w którym znacząca część akcji toczy się w laboratorium firmy biotechnologicznej? Klaudia Muniak dobrze się w tym środowisku odnajduje, co udowadnia po raz kolejny w swojej dwudziestej powieści pt. “Trucizna”. Historia rozpoczyna się od morderstwa kobiety pracującej w niewielkiej firmie, która niedawno wypuściła na rynek nowy, dobrze radzący sobie produkt. Tropy jednak wiodą w różnych kierunkach, choć tym często powracającym jest jej miejsce pracy i jej relacje ze współpracownikami. Śledztwo prowadzone jest rzetelnie, ze sporą dawką realizmu, przez co akcja nie skupia się na wielkich sensacyjnych, dynamicznych scenach, a na cichych, ale przyciągających uwagę przepytaniach świadków i potencjalnych podejrzanych. Tu dedukcja, robocze hipotezy i łączenie faktów są nadrzędne w stosunku do teoretycznie efektownych fabularnie chwytów. Nie znaczy to jednak, że autorka nie miesza w głowie czytelnikowi - oj nie, robi to wręcz doskonale! Bo tu każdy nie jest tym, kim się wydaje, a kolejne ujawniane tajemnice raz po raz wywracają śledztwo do góry nogami. Jednak jest w tej historii coś, co każe stwierdzić, że tak naprawdę w tym wszystkim nie chodzi o odpowiedź: kto?, a raczej: dlaczego? Jak do tego doszło, że sprawca stał się człowiekiem odbierającym życie? Wskazówek do tego szukamy we fragmentach przedstawionych oczami sprawcy, który skutecznie przyciąga uwagę czytelnika historią swojego życia, a jednocześnie każde postawić pytanie: czy to na pewno ta trucizna tworzona w laboratoriach jest tą, która dla zwyczajnego człowieka jest najgroźniejsza?

PS. “Trucizna” to pierwszy tom nowej serii z Julią Przybysz.

W jednym z mieszkań w Katowicach zostaje znalezione ciało Malwiny, pracującej w firmie nanotechnologicznej, biotechnolożki. Jak okazuje się podczas sekcji, została uduszona. Jednak nie tak normalnie, w jej krwi odkryto ślady tajemniczej substancji, przyczyny śmi*erci kobiety. Nad znalezieniem trucizny pracuje Julia Przybysz. Laborantka, która powróciła do Polski i za która ciągnie się jakaś tajemnica. Nie na rękę jest jej obecność jednemu ze śledczych. Giną nowe osoby związane z firmą Nano - Shelf. Kto jest mord*ercą i jaki ma motyw? Co odkryje Julia i czego się boi? Czy każdemu warto zaufać?

Książki Klaudi Muniak, były na mojej długaśnej liście, do przeczytania. Nareszcie się udało. Powieść ma w sobie coś z kryminałów medycznych Tess Geritssen, które uwielbiam, dlatego nie zdziwi Was fakt, iż książka przypadła mi do gustu.

Pomiędzy prowadzone śledztwo, które toczy się zwyczajowym, realnym rytmem, wplecione zostały fragmenty odczuć i histori opowiadanej oczami mord*ercy. Ja do samego końca nie wiedziałam kto się za tym kryje. Każdy z moich typów, kończył albo jako trup, albo z porządnym, niepodważalnym alibi.

Cała fabuła, styl pisania, szybkość toczącego się śledztwa jest na plus. Mam jedynie mieszane odczucia co do Juli. Za nią stoi zbyt wiele niewyjaśnionych spraw i tajemnic. Posiada dużo lęków, tylko jeszcze nie wiem czym spowodowanych. Jednak, podobno jest to pierwsza książka z cyklu z Julią w roli głównej, więc mam nadzieję, że ta postać jeszcze się wyklaruje. Powieść, wciąga, zaskakuje i każe czytelnikowi nieco pogłówkować. Polecam, zwłaszcza jeśli lubicie kryminały medyczne Tess Geritssen.