Chwile, które się nigdy nie wydarzą. Seria londyńska. Tom 2

Zawsze mam problemy z pisaniem recenzji książek spoza "moich" gatunków. Czytam ich na tyle mało, że trudno by mi było je porównywać, a odnoszenie literetury pięknej czy obyczajowej do kryminału nie ma raczej sensu. Staram się więc jak najdokładniej opisać po prostu swoje odczucia, bo mam świadomość, że to, co dla mnie było minusem, może być dokładnie tym, czegoś ktoś inny szuka w takiej powieści.

"Chwile, które nigdy się nie wydarzą" to druga część londyńskiej serii Klaudii Muniak, która zaczynała od thrillerów medycznych i choć uwielbiam takie, odkąd poznałam twórczość Tess Gerritsen, to z polską autorką zaczęłam trochę od końca. Od dawna miałam ochotę przeczytać coś jej pióra, zwłaszcza odkąd dowiedziałam się, że pochodzimy z tego samego regionu.

Książkę bez problemu można czytać bez znajomości pierwszego tomu, ale pewnie go nadrobię, gdy znowu przyjdzie mi ochota na coś obyczajowego, choć przypuszczam, że sporo czasu upłynie. Sporym atutem tej powieści jest to, że gdzieś w codzienności głównej bohaterki czai się odrobina niepokoju. Do plusów muszę też zaliczyć lekki styl autorki, choć miałam problem z tym, żeby wgryźć się w tę fabułę. Przeczytałam jakieś sto stron i odłożyłam książkę na ponad dwa miesiące. Musiałam zacząć w złym momencie, bo przy drugim podejściu dokończyłam ją błyskawicznie.

Anita, czyli główna bohaterka, z jednej strony mi imponowała, z drugiej wydawała się kompletnie oderwana od rzeczywistości. Pod koniec wyjaśniło się jakby, z czego to mogło wynikać, jednak w mojej ocenie takiego zachowania nie da się usprawiedliwiać w żaden sposób. Zdaję sobie też sprawę, że w powieściach obyczajowych to normalne, że wszystko, czego kobiecie potrzeba, to miłość. I choć w tej konkretnej książce sporo było naprawdę wartościowych wątków, to ten główny niestety przypominał najbardziej schematyczny romans.

"Chwile, które nigdy się nie wydarzą" to poruszająca opowieść połączona z dość szczegółowym opisem Londynu. Choć ogólnie mnie rozczarowała, to doceniam to, że autorka podjęła się trudnej i wymagającej tematyki z niezwykłym wyczuciem.

Moje 5/10.

Bardzo często jest tak, że w obliczu problemów, wybieramy ucieczkę. Konieczność ich rozwiązywania nas przeraża i to do tego stopnia, że wolimy zmienić całe swoje życie niż zająć się nimi. Często jest tak dlatego, że są one bolesne, a my jesteśmy świadomi, że ten ból będzie narastał do chwili, kiedy już nie będziemy w stanie z nim żyć. Nie pociesza nas myśl, że wszystko przemija, nawet cierpienie. Te osoby, które wybrały ucieczkę, doskonale rozumieją podobnych sobie…

Może właśnie dlatego Anita i Róża tak bardzo się zbliżyły, bowiem obie uciekły. Tyle tylko, że Anita ucieka już od sześciu lat, i to zarówno w wymiarze fizycznym, jak i duchowym. Opuściła Polskę, w której rozciągała się przed nią świetlana przyszłość zawodowa i wybrała znacznie trudniejszą drogą poza granicami kraju. Uparcie dążyła do tego, by pracować w swoim zawodzie jako biotechnolog i dopięła swego. Tyle tylko, że wpadła w pracoholizm, a na dodatek zrobiła to z premedytacją. Praca na uniwersytecie Queen Mary, zarówno badawcza, jak i prowadzenie zajęć ze studentami, a także zatrudnienie w firmie biotechnologicznej działającej przy uczelni wypełniały cały jej tydzień. Od rana do wieczora była skoncentrowana na pracy, która co prawda fascynowała ją, ale nie pozostawiała zbyt dużo miejsca na życie towarzyskie.

Dopiero znajomość z Różą spowodowała przełom w jej podejściu do życia i do pracy. Anita przekonała się, że można poradzić sobie z traumą, a co więcej, można rozpocząć nowy etap w swoim życiu. Na to co prawda kobieta jeszcze nie jest gotowa, ale postanawia ograniczyć godziny swojej pracy. Mimo iż robi to z bólem, zaś otoczenie reaguje z niedowierzaniem, to nawet jej szef wykazuje się głęboko idącym zrozumieniem – od również zauważył, że Anita pracuje zbyt dużo, choć było mu to na rękę szczególnie, że efektywność i jakość pracy nie spadała.

Jak na zawołanie, splot różnych okoliczności sprawia, że Anita otrzymuje różne propozycje spędzenia wolnego czasu inaczej, niż w pracy. Odpowiedzialną za to jest między innymi Róża, która zaprasza przyjaciółkę na koncert z osobą towarzyszącą. O tym Anita na razie nie chce nawet myśleć tym bardziej, że kiedyś, w poprzednim życiu, doskonale wiedziałaby z kim chciałaby iść. Teraz jednak grono jej znajomych jest boleśnie małe, choć do jej świata wkracza znów dawna koleżanka z pracy, Harper. Postanowiła zrezygnować z kariery na rzecz opiekowania się dziećmi i wraz z mężem, Tomem, pełnią obecnie funkcję rodziny zastępczej dla trójki dzieciaków. Harper, wyczuwając jakby to, że pozazawodowe zajęcia są Anicie potrzebne, wciąga ją w wir rodzinnego życia. Nie wie jednak, że konsekwencją jest coraz bardziej dojmujące poczucie straty…

Jak rozwinie się historia Anity? Czy poradzi sobie ze swoimi emocjami? Co tak naprawdę wydarzyło się w jej przeszłości i dlaczego tak bardzo boi się do niej wracać? Kim jest Adam, który wywołuje w niej ataki paniki? Czy przystojny sąsiad z piętra wyżej będzie w stanie dotrzeć do jej serca? To tylko kilka pytań na które odpowiedzi poszukiwać będziemy w trakcie lektury „Chwile, które nigdy się nie wydarzą”, kolejnego tomu serii londyńskiej. Przyznam, że sięgając po tę opublikowaną nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książkę byłam przekonana, że trzymam lekką powiastkę, idealną na letni wypoczynek, będącą połączeniem romansu z nutką nostalgii. A choć pierwsze strony mnie rozczarowały, to każdy kolejny rozdział wciągał mnie coraz mocniej, by kompletnie rozbić emocjonalnie.

Autorka, Klaudia Muniak, stworzyła piękną powieść obyczajową, pokazującą jak różne są nasze reakcje w obliczu straty, a także problemów. Co więcej, w trakcie lektury uświadamiamy sobie, jak bardzo kruche może być szczęście, i zaczynamy doceniać zwyczajność i codzienność, wypełnioną śmiechem dzieci czy nawet ich krzykami. Głęboka warstwa psychologiczna powieści pozwala nam lepiej wczuć się w emocje bohaterki, zaś Londyn wydaje się nam miejscem, w którym warto się zanurzyć. Odkrywamy go z bohaterką od niecodziennej strony, jakże pięknej, bliskiej, domowej. Zakończenie książki wywołuje łzy wzruszenia i … pragnienie, by sięgnąć po kolejną książkę autorki, a przynajmniej by przespacerować się uliczkami Londynu lub rozłożyć na trawie w jednym z licznych parków miejskich.

Chwile, które nigdy się nie wydarzą to druga część sagi londyńskiej, czyli obyczajowej odsłony Klaudii Muniak. To seria książek pokazująca prawdziwe życie, bez cukierkowej wersji, tak aby każda z nas mogła poczuć się jak jedna z bohaterek. Bo to podobno życie pisze najciekawsze i wyjątkowe scenariusze.

Zacznij żyć.

Anita jest pracoholiczką, to jej ucieczka od przeszłości i niezałatwionych spraw. Postanawia zwolnić, zadbać o własne życie, relacje z innymi. To gorzka nauka spędzania wolnego czasu i nieskupiania się na badaniach naukowych. Wolna głowa sprawia, że coraz częściej wracają wspomnienia oraz pragnienia, których Anita bała się zawsze nazwać. Walka o własne szczęście szybko okazuje się wyjątkowo trudna, a główna bohaterka nie raz i nie dwa będzie musiała zmierzyć się z demonami przeszłości, otrzymując tajemniczą przesyłkę. Jakie sekrety skrywa Anita? Czy znajdzie swoją drogę do szczęścia?

„Ten widok dławi mnie w gardle, ucieleśnia wszystko to, czego nie będzie mi dane przeżyć. Pragnienia, które nigdy nie zostaną zaspokojone. Chwile, które nigdy się nie wydarzą. Czas, który nie nadejdzie.”

Bliska sercu.

Nawet nie spodziewałam się, że ta historia będzie ta bliska mojemu sercu. W podstępowaniu Anity widziałam siebie, a z każdą kolejną stroną chciałam jeszcze bardziej przytulić bohaterkę. Klaudia Muniak nie pokazuje nam cukierkowego życia, romansu, który zdarza się tylko w książkach, filmach. Zabiera nas do prawdziwych historii, historii, które mogły się wydarzyć nam, naszym bliskim. Chwyta za serce, wzrusza, porusza ważne tematy od pracoholizmu, zdrowego egoizmu, walkę o własne szczęście, próby odbudowania kontaktów z bliskimi po macierzyństwo. Mam wrażenie, że to idealna książka dla każdej kobiety, która znajdzie cząstkę siebie w Anicie, bohaterce, która odkrywa swoją siłę, kobiecość i każdego dnia stara się walczyć o siebie.

London calling.

Chwile, które nigdy się nie wydarzą to niesamowita teleportacja prosto do Londynu. Razem z bohaterką odwiedzamy kultowe miejsca. Możemy dosłownie wodzić palcem po mapie. W tym momencie niesamowicie zazdrościłam bohaterce, sama chętnie ponownie wybrałabym się do Muzeum Madame Tussaud, odwiedziła studio wytwórców Harry’ego Pottera czy Legoland. Ostrzegam więc, kończąc książkę, sprawdzicie tanie bilety do Londynu, napiszecie do znajomych, za którymi tęsknicie i będziecie mieć w sercu Chwile, które nigdy się nie wydarzą. To wyjątkowa opowieść, pełna emocji o nietuzinkowej kobiecie, która urodziła się na nowo i w końcu zaczęła żyć.

„- Płacz – szepcze, głaszcząc mnie po włosach. – Łzy to mowa duszy, która cierpi”

Mówi się, że do Londynu się ucieka. Anita, mimo że ma dobrą pracę, jest pozornie szczęśliwa, odczuwa pustkę.

Kontynuacja londyńskiej serii jakoś tak nie przypadła mi do gustu. Miałam wrażenie, że w jednej chwili czytam przewodnik po Londynie, a w drugiej  podręcznik do biologii, wypełniony specjalistycznym słownictwem. A akcja, można powiedzieć, właściwa biegła całkiem inną drogą. Nie zabraknie na pewno rozterek głównej bohaterki, momentów zastanowienia, co mocno spowalnia tempo tej książki. Więcej tu opisów, niż emocji.

Londyński klimat mnie nie urzekł. Przeczytałam, ale to nie lektura, która mnie pochłonęła i chyba za kontynuację (z treści wynika, że autorka pociągnie temat dalej) już nie sięgnę.

W pewien sposób mi bliska i subtelnie przekraczająca granice między literacką przyjemnością a poufałymi emocjami, dającymi poczucie krępującej drzazgi tkwiącej pod skórą. „Chwile, które nigdy się nie wydarzą” to kolejna powieść obyczajowa spod pióra, koncentrującej się dotychczas na mocniejszym obliczu fabuły, Klaudii Muniak. Ta seria odznacza się podkreśloną aurą tajemniczości otulającą niełatwą do naszkicowania tematykę całunem zaintrygowania, która nie tylko ukontentowała mnie swoją kreacją jako czytelniczkę, ale również odcisnęła swoje piętno na duszy. To świadomie poprowadzona przez autorkę droga do odnalezienia siebie i uporządkowania esencjonalnych myśli wkradających się niespodziewanie w codzienny łańcuch zdarzeń. Tym samym to także frapujący odbiorcę labirynt, którego wyjście odzwierciedla rozwikłanie, jakimi kolorami los namalował obraz życia głównej bohaterki. To z szaleńczą pasją oddany pejzaż urokliwego Londynu, stanowiącego niewątpliwe fascynująco wyraziste tło dla wykreowania fabuły, który na bazie kontrastu zestawiono z mocno zakotwiczoną w rzeczywistości biotechnologią, co daje dyferencyjną, ale w pełni rozbrzmiewającą harmonią kompozycję. Z kolei refleksyjną, lekko nostalgiczną esencję, kształtującą gęsty klimat, zunifikowano z jaskrawo wyczuwalnym napięciem, potęgującym się w końcowych rozdziałach powieści, odznaczających się nietuzinkowością i nagłym stuporem – ewidentnie widocznym w emocjach obezwładniających nasze zmysły. Domysły podążają za rękę z niedopowiedzeniami, poruszający smutek kroczy ramię w ramię z milczącą nadzieją, za nimi sennie snuje się tęsknota próbująca zmylić drogę stracie – to swoista empiria bogata w całą paletę emocji, które nie w każdym zdaniu przekazano z całkowitą naturalności interakcji, ale bezsprzecznie w dotykający wrażliwości sposób. Ta historia to namacalne świadectwo oczyszczającego wpływu ucieczki od przeszłości, by móc intencjonalnie odnaleźć siebie i innych na nowo – bez lęku i obaw.