Krzywdy przeszłości

Cześć. Czy byście chcieli, choć na moment zapomnieć o trudnych chwilach, z waszego życia?

Powiem Wam, że czasem bym chciała, a jednak tak sobie myślę, że wszystkie te trudne jak i dobre chwile, składają się na moje życie.

„Krzywdy przeszłości” Agnieszka Lewandowska -Kąkol, wydawnictwo Replika.

Podczas II wojny światowej Kan jest niemowlęciem i zostaje oddany pod opiekę do ośrodka Lebensboorn. Niestety nie są to miłe czasy, a raczej obarczone trudnymi doświadczeniami, przemocą, ciągłymi zmianami rodzin zastępczych. A te wszystkie wydarzenia mają swoje odzwierciedlenie już w dorosłym życiu Jana. Mężczyzna na prośbę żony, poddaje się terapii, podczas której wychodzi na jaw jego pochodzenie oraz tajemnica z dzieciństwa.

Pomimo, że książka nie należy do łatwych, gdyż porusza sporo trudnych tematów to czyta się ją bardzo szybko i ciężko było mi się od niej oderwać. Zostaje nam tu bliżej przedstawiony temat projektu Lebensborn. Książka dostarczyła mi sporą dawkę emocji, jednocześnie pokazując jak traumatyczne wydarzenia mogą wpłynąć na życie, związek oraz późniejsze relacje. A czasem zdarzenia są tak bardzo trudne i traumatyczne, że nasz organizm nie może sobie z nimi poradzić i wypiera takie wspomnienia. Niestety czasem potrafią one przejść w snach i zaliczać spokój. Wskazanie, że czasem warto spojrzeć przeszłości w oczy, aby zaznać spokoju.

Mamy też tu czasy PRL- u, powstania „Solidarności”, które nie były łatwe, wprowadzenie stanu wojennego, na ulicach pojawiają się czołgi, zostaje wprowadzona godzina policyjna.

Kartki żywnościowe, puste półki, a do tego długie kolejki jak towar został rzucony do sklepu. Gdzie niemile były widziane wszystkie ruchy przeciw władzom, gdyż do akcji wchodziło ZOMO. 

Pokazanie przez autorkę jak było trudne wówczas życie, a zwłaszcza tak jak siostra Joli była samotnie wychowującą dziecko matką. 

Zakończenie otwarte, więc mam taką mała nadzieję, że będzie kontynuacja i będę mogła poznać dalsze losy bohaterów.

Nie chcę Wam za dużo zdradzać, gdyż książkę warto przeczytać. Polecam.

Przeszłość rzadko kiedy jest zamkniętym rozdziałem. Dla jednych jest błogosławieństwem, dla innych ciężkim bagażem. Wspomnienia z czasem zacierają się, nabierają innych barw, niekiedy wypieramy je, by móc dalej żyć. Jednak nawet, gdy pamięć chroni nas i tak dawne rany dają o sobie znać…

Podpisanie pokoju nie oznacza końca wojny dla ofiar. One wciąż żyją z tym, co ona zostawiła i nie zawsze czas leczy rany. Blizny po nich są widoczne i niewidoczne, z niektórych poszkodowani nawet nie zdają sobie sprawy. Przeszłość rzuca długi cień, niekiedy po dziesiątkach lat jest on wciąż odczuwalny. Jakie wspomnienia może mieć kilkuletnie dziecko? Ale właśnie w tych najwcześniejszych latach kryją się najmroczniejsze momenty jego egzystencji. Porzucony, jako kilkudniowe dziecko, wychowywany w hitlerowskiej placówce Lebensbornu oraz oddawany w obce ręce jak rzecz, a nie dziecko, które pragnie niewiele, bo jedynie mieć dom i blisko siebie ludzi potrafiących okazać mu troskę. W dorosłym życiu Jan nie potrafi uwolnić się od tego, czego doświadczył jako kilkulatek. Wciąż wracają do niego obrazy tamtych dni i obciążają teraźniejszość. Dawny strach oraz nawracające koszmary dopiero podczas terapii Jana pokazują jak ogromną krzywdę mu wyrządziły kiedyś i nadal ranią go dotkliwie. Czy w końcu uda mu się zamknąć drzwi do tego, co było i spojrzeć inaczej na to, co jeszcze przed nim? Przez tyle lat nawiedzały go, może nadszedł czas na zabliźnienie ran?

Koniec nie dla wszystkich jest początkiem czegoś całkiem nowego. Niekiedy to jedynie koniec jednego akapitu, a kolejny naznaczony jest tym wcześniejszym. Agnieszka Lewandowska – Kąkol przedstawia opowieść o człowieku, jaki wydaje się, że dawno pozostawił za sobą wojenne wspomnienia, ale to jedynie wrażenie niemające nic wspólnego z rzeczywistością, która jest opleciona wojennymi marami i nie tylko nimi. „Krzywdy przeszłości” opowiadają losy dorosłego człowieka noszącego na barkach ciężar wojennego dzieciństwa. Jednak w jego przypadku to wiele więcej niż u jego rówieśników. Przeplatające się dwa plany czasowe uwidaczniają jak wielka historia i życiorysy pojedynczych ludzi splatają się w całość. Ale to drugie pozostaje najczęściej w cieniu, chociaż jest świadectwem tego, co wydarzyło się. W tej książce jest to widoczne to nieustannie, gdyż przeszłość nie odeszła w zapomnienie, ona nadal jest aktualna i przypomina zło, jakie powraca. Wojenne widma nie odeszły, nawet niewyraźne są wyczuwalne i nie pozwalają odciąć się od bólu. Agnieszka Lewandowska – Kąkol obnaża również niszczącą siłę sekretów i pozostawienie ich do odkrycia tym, którzy nieświadomi ich istnienia już zostali napiętnowani nimi.

Jak to jest być niczyim dzieckiem, lub jak sam główny bohater "Krzywd przeszłości" mówi: nie jest się czyimś dzieckiem? Jan niczego w życiu tak nie pragnie, jak mieć matkę. Dlaczego kobieta zostawiła go w domu dziecka? I jest jeszcze sprawa ojca. Kim jest? Czy mężczyzna się tego dowie?

Jana od zawsze prześladuje pewien koszmarny sen. W związku z tym decyduje się na terapię. Czy opowiadając psychoterapeutce o swoim życiu, pomoże to mężczyźnie? Czy dzięki temu dotrze do prawdy? Mamy tu do czynienia z procesem wyparcia, polegającym na niedopuszczaniu do świadomości myśli, uczuć, pragnień i wspomnień, które wiążą się z bolesnymi skojarzeniami.

Opisy, tego co w dzieciństwie przeżył Jan, są niezwykle obrazowe, łamiące serce. Trudno będzie mu zmierzyć się z problemami, jednak jest to nieuniknione. Okrucieństwa wojny również dają o sobie znać. Pojawiają się pytania o to, czy geny czynią nas takimi samymi zbrodniarzami, jak nasi przodkowie? Czy dziedziczymy ich cechy charakteru? 

Historia ta pokazuje, że poczucie winy nie zawsze jest równoznaczne z odpowiedzialnością. Tym bardziej, gdy chodzi o dzieci. Dorosły ma większą władzę sprawczą i w razie potrzeby siłę. Brak reakcji to też wina, ale wszystko zależy od okoliczności i osób, które dotyczą. 

Agnieszka Lewandowska-Kąkol umiejscowując akcję w okresie II wojny światowej, ukazuje jej długotrwałe konsekwencje w postaci śladów na psychice. Z kolei stan wojenny, działalność Solidarnościowa i robotnicze zrywy idealnie oddają ducha czasów PRL-u. 

"Krzywdy przeszłości" to przejmująca powieść o drodze ku odkrywaniu przeszłości i tożsamości, wstrząsającym obrazie zbrodni wojennej, poczuciu winy, walce z traumą, zmianach w poglądach. To książka pokazująca, że krzywd zaznanych w przeszłości nie da się wymazać, ale można spróbować je oswoić, sprawić, że będą mniej ciążyć na duszy. Polecam gorąco!

W sieci wspomnień i koszmarów z przeszłości

Moi Drodzy!

Z wielką przyjemnością chcę Was dziś zachęcić do przeczytania wyjątkowej książki. Powieści, która od pierwszej strony elektryzowała moje zmysły, która zawładnęła mną bez reszty i sprawiła, że wolny dzień od pracy spędziłam poza realną rzeczywistością. Ta lektura spowodowała, że czy tego chciałam czy nie, przeniosłam się całą sobą do jej fabuły i oślepłam na otaczającą mnie rzeczywistość. Byli tylko jej dwoje główni bohaterowie i dziejąca się wyjątkowo burzliwie XX-wieczna historia, która zmieniła losy milionów ludzi.

II wojna światowa dla obu walczących ze sobą obozów była niczym bezlitosny blender. Przemieszała losy tysięcy istot, zmieniła adresy, życiowe role, tożsamość, status majątkowy i niekiedy nawet narodowość. Przyczyniły się do tego różne sploty okoliczności i instytucje. Jedną z nich był program Lebensbornu, który miał na celu "odnowienie niemieckiej krwi", ograniczenie aborcji i zwiększenie populacji "nordyckiej rasy nadludzi". Niemcy stawiali na wzrost narodzin dzieci pasujących do nordyckiego wzorca, które nie musiały mieć koniecznie oboje niemieckich rodziców, a przede wszystkim właściwy wygląd, który dawał im przepustkę do lepszej przyszłości. I tak w placówkach opiekuńczo-wychowawczych wychowywano tysiące dzieci, które potem mogły trafić do rodzin adopcyjnych. Jednym z tych maluchów był Jan, a właściwie Hans, który został tam umieszczony przez biologiczną matkę, a jego ojcem chrzestnym został jeden z wysoko postawionych nazistów.

Jan, główny bohater historii, która zawładnęła moim sercem, jako mały chłopiec trafia do świata w którym się kompletnie nie odnajduje. Jego życie to ciągłe zmiany adresu, nieudane adopcje, brak miłości, brak rodzicielskiego ciepła, przemoc, tułaczka i traumy, które położyły się cieniem na jego dorosłym życiu. Ten cień jest tak duży i gęsty, że przesłania mu realną rzeczywistość i nie daje normalnie funkcjonować. Jego pierwsze małżeństwo rozsypuje się w pył. Dopiero drugi sformalizowany związek z lekarką o gołębim sercu Jolą i terapia pozwala powoli odzyskiwać stabilizację, odkrywać przeszłość i leczyć stare rany, która wciąż są otwarte, które nadal bolą i krwawią. Janowi przychodzi to robić w trudnych i burzliwych czasach początku lat 80-tych XX wieku, gdy w Polsce nastaje powoli czas zmian, a machina komunizmu i socjalizmu chwieje się w posadach. Chcecie poznać tę wyjątkową historię losów dwojga małżonków? Zapraszam do lektury, która jest fenomenalna i wcale nie użyłam tego przymiotnika na wyrost.

Książka zachwyca, bo atutów i mocnych walorów jej nie brakuje. Prawdziwa historia łączy się idealnie z losami jednostek, wkracza w ich życie i wciąż je modyfikuje. Los nakazuje mierzyć się z potwornymi koszmarami, nie oszczędza i wymaga często zbyt wiele. Jan szybko dorasta, a dzieciństwo nie jest mu tak naprawdę nigdy dane. Musi stawić czoła wielu traumom, musi być dzielny i twardy. Sprawiedliwość jest dla niego obcym pojęciem. Jego młode lata są równie burzliwe jak historia, która dzieje się na jego oczach. Całe życie walczy ze swoją przeszłością i tę walkę nam, jako czytelnikom, dane jest śledzić na kartach książki.

To opowieść nie tylko o czasach wojny, ale i o stanie wojennym, robotniczych zrywach i działalności Solidarności, która była wtedy światowym fenomenem.

Powieść czyta się bardzo dobrze, każda ze stron książki wyrysowuje w wyobraźni czytelnika wyjątkowe sceny, obnaża ludzkie dusze poturbowane przez świat i zło, co przyciąga do czytania jak magnes. Osobiście nie mogłam się oderwać od tytułu, który okazał się w mojej ocenie wybitny i zasługujący na wielkie brawa. To książka z historią w tle, o której nie można łatwo zapomnieć. To realna lekcja historii, a dla osób starszych literacki powrót do przeszłości i czasów które były szare jak beton. Lektura gwarantuje: wzruszenie, sporo emocji i łez, czarującą i piękną mimo wszystko opowieść, która jest oryginalna i niesztampowa. Koniecznie wpiszcie ją na Wasze listy must read - z pewnością tytuł Was nie rozczaruje. Bardzo gorąco polecam!