Kruczy Cień. Opowiadania

Po raz ostatni powracamy do świata Vaelina Al Sorny. To nasze finalne spotkanie z dobrze znanymi bohaterami - ostatnie uśmiechy, łzy i chwile radości. Anthony Ryan domyka historię „Kruczego Cienia” wyraźną klamrą. Muszę jednak przyznać, że jedynym elementem, którego mi tu zabrakło, był sam Vaelin. Rozumiem, że mamy do czynienia ze zbiorem opowiadań osadzonych w jego świecie, a nie historią skupioną bezpośrednio na Al Sornie, jednak po głównej trylogii zdążyłem się z nim mocno zżyć i brak wyraźnego pożegnania pozostawia lekki niedosyt.

Ryan po raz kolejny udowadnia, jak sprawnie operuje piórem, a czytelnik z przyjemnością spędza czas z bohaterami, których już dobrze zna. Co prawda nie jestem wielkim fanem dokładania kolejnych części do zamkniętej opowieści, ale tych „dzieciaków” naprawdę polubiłem i chętnie dowiedziałbym się więcej, co u nich słychać. Zbiór składa się z czterech opowiadań, z których każde koncentruje się na innych postaciach znanych z głównego cyklu. Choć ponownie muszę zaznaczyć brak Vaelina, świetnie bawiłem się, śledząc przygody brata Sollisa czy przyszłego Lorda Południowej Wieży. Na kartach książki pojawia się także znany i lubiany (mam nadzieję!) Lord Verniers - kronikarz i swoisty narrator części wydarzeń. Każda z opowieści ma swój własny styl, dostosowany do bohaterów, których dotyczy, jednak wszystkie trzymają bardzo dobry poziom. Ryan skutecznie zatrzymuje nas dłużej w Królestwie i co najważniejsze, my naprawdę chcemy tu zostać. Szczególnie przyjemnie było znów zobaczyć brata Frentisa, jeszcze jako dzieciaka na ulicach Varnishold, oraz poznać jego życie, zanim trafił do Domu Szóstego Zakonu. Dużym plusem jest także obecność brata Sollisa, przewijającego się przez kilka historii. Wszystkie te opowieści chłonąłem z niezmiennym zainteresowaniem. Uważam, że „Kruczy Cień”, choć brutalny, zajmuje bardzo wysokie miejsce wśród współcześnie wydawanej fantastyki. To świat krwawy, ciężki i pozbawiony filtra - jeśli coś jest złe, to jest złe do samego końca, a właśnie ta szczerość zachwyca najbardziej.

Zbiór jest krótki i zwięzły - wystarczy na trzy, maksymalnie cztery wieczory - jednak powrót do znanych postaci i świata sprawia ogromną przyjemność. Ryan jak zawsze pisze lekko i sprawnie, a książkę czyta się niemal sama. Z czystego uwielbienia z chęcią sięgnąłbym po kolejne historie z uniwersum Vaelina. Osobom, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z twórczością Anthony’ego Ryana, polecam jednak sięgnąć po te opowieści dopiero po ukończeniu trylogii - pozwoli to uniknąć spoilerów oraz niezrozumiałych wątków.

Bardzo cieszyłam się na premierę tego zbioru opowiadań - wszak to możliwość przeżycia choć odrobiny więcej czasu w świecie trylogii, którą pokochałam 😍 Autor prezentuje nam tutaj cztery dodatkowe historie, które z pewnością ucieszą fanów Kruczego Cienia.

Pierwsze opowiadanie - "Pani kruków" to historia o światku przestępczym, szpiegostwie i konspiracji, ale przede wszystkim o zemście. Główna bohaterka, Derla, musi dostosować się do nowego rodzaju współpracy. Podobały mi się tutaj intrygi, układy oraz wszechobecna niepewność- kto okaże się sojusznikiem, a kto zdrajcą?

W drugim opowiadaniu - "Wielu jest umarłych" - śledzimy losy znanego fanom serii Mistrza Sollisa podczas pewnej straceńczej wyprawy na terenie Lonaków. Pojawia się także siostra Elera oraz widmo nadciągającej zarazy (jakby zagrożeń na terenie Lonaków było za mało). To opowiadanie najbardziej mi się podobało, urzekł mnie jego klimat oraz determinacja i waleczność bohaterów. Nie wszystko jednak jest tu jasne i oczywiste, na każdym kroku może czaić się mrok, tajemnica oraz niebezpieczeństwo.

W "Lordzie Poborcy" również pojawia się Sollis, co niebywale mnie ucieszyło, lecz nie jest tu główną postacią. Autor ponownie zabiera nas w sieć intryg i spisków, gdzie zdrada może czaić się na każdym kroku. Bardzo intrygująca historia i żałuję, że nie była dłuższa!

"Pojedynek między złem a złem albo Upadek Kethii" to ostatni tekst z tego zbiorku i zawiera tekst dotyczący tego co mamy w tytule - Zniszczenia Kethii. Spodoba się fanom kronikarskich klimatów, bo został napisany w formie opracowania historycznego, czyli nieco inaczej niż wcześniejsze teksty. Polityka i działania militarne w obliczu nadchodzącej zagłady to opowieść, którą czytało mi się najdłużej.

Opowiadania do Kruczego Cienia sprawiły mi wiele przyjemności, pozwoliły na przeżycie kilku dodatkowych przygód, a choć dotyczyły różnych sytuacji, to każde pokazało bezwzględność świata opisanego przez Ryana. Ze swojej strony radzę je poznać już po przeczytaniu trylogii. Gorąco polecam, jeśli chcecie przeżyć kilka chwil dłużej w tym uniwersum ⚔️