Z krainy cienia. Opowiadania niesamowite

To moje drugie spotkanie z dreszczowcem Tomasza Siwca i muszę przyznać bez owijania w bawełnę, że udane.

Autor zawarł w książce trzy opowiadania, a w każdym z nich poznajemy inne lęki i tajemnice. W pierwszym zaprasza nas do nawiedzonego domu🏚, w drugim daje możliwość zmierzenia się z miejscową wiedźmą🧙‍♀️, natomiast w trzecim przedstawia kamiennego rycerza🗡. Każda z opisanych sytuacji jest podszyta innego rodzaju strachem, ale jest i wspólny mianownik – ludzki charakter. Czytając te historie przekonujemy się, że to, czego się boimy i w jaki sposób próbujemy zaradzić swoim lękom, w dużej mierze zależy od nas samych. Jednak ogromny wpływ mają na to też inni ludzie, ich zachowanie, opinia, postawa.

Książkę czyta się jednym tchem. I choć dość często pojawiają się dreszcze na plecach i włosy stają dęba😳, to ostatecznie okazuje się, że nie taki strach straszny, jak go malują.

Zachęcam do przeczytania wszystkich, którzy chcą się przekonać, czy każda wiedźma rzuca tylko złe uroki, czy wszystkie nawiedzone domy zamieszkują jedynie złośliwe duchy i czy w legendzie o śpiącym rycerzu na Giewoncie jest choćby okruszek skalny prawdy.

Pod koniec marca napisał do mnie autor – Pan Tomasz Siwiec z zapytaniem, czy podejmę się przeczytania i zrecenzowania opowiadań dla dzieci. Zawsze lubiłam bajki, baśnie, jednak trochę się obawiałam tego zadania. Jak napisać recenzję z krótkiego opowiadania? Nie zdradzając jego szczegółów? Naprawdę nie wiedziałam, czy mi się uda. To Wy ocenicie czy Was zaciekawiłam i sprostałam zadaniu.

Z krainy cienia to trzy opowiadania. W każdym z nich są dzieci – w różnym wieku. W pierwszym bohaterem jest jedenastoletni Bartek, uczeń piątej klasy. W drugim trójka przyjaciół Biedra (Jola), Olo i Piotrek. Ośmioletni Krzyś to bohater ostatniego opowiadania. To trzy niesamowite historie. Pojawiają się duchy, wiedźmy i zaklęci rycerze. Występuje również bieda, przemoc oraz wiejskie zabobony.

Opowiadania czyta się łatwo. Są napisane prostym językiem. Zarówno dla dziecka jak i dla dorosłego. Czytając przez chwilę stałam się małą dziewczynką, która boi się ciemności, duchów czy też skrzypiącego okna. Nie napisałam jeszcze, że w książce są świetne rysunki. Lekko mroczne, dodające grozy, ale świetnie oddające treść opowiadań.

Podsumowując:

W każdej rodzinie są jakieś dzieciaki. Własne, siostrzeńcy, kuzyni. To właśnie książka dla nich. W pewnym wieku lubimy się straszyć, bać. Lubimy baśnie, legendy. A tu w każdym opowiadaniu jest jakaś niesamowita historia i morał. W dzisiejszych szybkich czasach wydaje mi się, że dzieci za mało sięgają po książki. A „Z kariny cienia” jest nie dość, że bardzo interesujące, trochę straszne i dodatkowo z przesłaniem.

Panie Tomaszu – świetna robota! Z przyjemnością przeczytałam te opowiadania.

Swój egzemplarz przekażę siostrzeńcom – którzy na szczęście czytają. Wszystkich innych zachęcam do sprezentowania tej książki dzieciom w swojej rodzinie.