Krew z kamienia (barwione brzegi)

Są kryminały, które czyta się dla zagadki, i są takie, do których wraca się przede wszystkim dla bohaterów oraz miejsca akcji. „Krew z kamienia” Donny Leon zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Oczywiście mamy tu morderstwo, śledztwo i tajemnicę wartą miliony euro, ale największą siłą tej powieści pozostaje Wenecja – nie ta z folderów turystycznych, lecz prawdziwa, zamieszkana przez zwykłych ludzi, którzy kochają swoje miasto mimo jego wad.

Punktem wyjścia jest brutalna egzekucja czarnoskórego ulicznego handlarza na Campo Santo Stefano. Śmierć mężczyzny nie wywołuje większego poruszenia, co od razu nadaje historii gorzki ton. Komisarz Guido Brunetti szybko odkrywa, że ofiara nie była przypadkowym sprzedawcą podróbek, a w jej mieszkaniu ukryto sekret prowadzący do świata wielkich pieniędzy i wpływowych ludzi. Im dalej posuwa się dochodzenie, tym wyraźniej widać, że prawda może okazać się niewygodna dla tych, którzy mają władzę.

To, co najbardziej cenię w twórczości Donny Leon, to umiejętność łączenia kryminału z refleksją społeczną. Każda część serii z Brunettim dotyka innego problemu, a w „Krwi z kamienia” ważnym tematem staje się równość rasowa i stosunek społeczeństwa do imigrantów. Autorka nie moralizuje wprost, ale pokazuje, jak łatwo można przejść obojętnie obok czyjejś tragedii tylko dlatego, że ofiara pochodzi z innego świata. To jeden z tych wątków, które pozostają w pamięci długo po zakończeniu lektury.

Leon tworzy też niezwykle sugestywny obraz Wenecji. Uwielbiam jej spojrzenie na to miasto – dalekie od romantycznych stereotypów. W kanałach odbijają się nie tylko zabytkowe pałace, lecz także korupcja, polityczne układy i codzienne problemy mieszkańców. Dzięki temu Wenecja staje się pełnoprawnym bohaterem powieści, a nie jedynie efektowną dekoracją.

Ogromnym atutem serii jest sam Guido Brunetti. To jeden z niewielu literackich komisarzy, z którymi naprawdę można się zaprzyjaźnić na wiele tomów. Nie jest samotnym geniuszem ani człowiekiem zniszczonym przez własne demony. Ma normalne życie: robi zakupy, je obiady z rodziną, rozmawia z dziećmi, które mają własne poglądy i nie zawsze są grzeczne. Kocha żonę Paolę, odwiedza teściów w ich pałacu i znajduje czas na czytanie – od współczesnej literatury po starożytnych filozofów. Te codzienne sceny sprawiają, że bohater staje się niezwykle wiarygodny i bliski czytelnikowi.

W „Krwi z kamienia” szczególnie mocno wybrzmiewa jego wewnętrzne rozdarcie. Brunetti wie, że dochodzenie prowadzi do ludzi potężniejszych od niego, a mimo to nie potrafi zrezygnować z poszukiwania prawdy. To nie jest walka efektowna, lecz cicha i pełna wątpliwości, dlatego wydaje się tak autentyczna.

Donna Leon nie stawia na zawrotne tempo ani sensacyjne fajerwerki. Buduje napięcie stopniowo, poprzez rozmowy, obserwacje i odkrywanie kolejnych warstw weneckiej rzeczywistości. Dzięki temu finał ma większą siłę oddziaływania, a czytelnik czuje, że uczestniczył nie tylko w śledztwie, lecz także w opowieści o władzy, uprzedzeniach i granicach sprawiedliwości.

„Krew z kamienia” to kryminał inteligentny, melancholijny i bardzo ludzki. Dla miłośników serii będzie kolejnym spotkaniem z komisarzem, którego trudno nie polubić, a dla nowych czytelników – doskonałym przykładem, dlaczego powieści Donny Leon od lat mają tak wierne grono odbiorców. To Wenecja bez pocztówkowego filtra i śledztwo, które zmusza do zadania sobie kilku niewygodnych pytań.

Donna Leon po raz kolejny zabrała mnie do Wenecji. Tym razem wraz z komisarzem Guido Brunettim „z marszu” wkraczamy w zbrodnię, która rozegrała się na Campo Santo Stefano. Śmiertelnie postrzelony został jeden z „vu campra”, czyli emigrantów z Czarnego Lądu, który trudnił się sprzedażą torebek wraz z innymi swoimi rodakami. Niestety tylko on stał się celem mordercy. Dlaczego? Czy jest to tylko atak na Bogu ducha winnego obcokrajowca, który próbuje we Włoszech zarobić na utrzymanie swoje i swojej rodziny, czy może jest ona podszyta innymi zamiarami?

Jak zwykle nasz komisarz będzie tego dociekał. Tym bardziej, że we własnym domu musi znosić uprzedzenia rasowe, o których również myślał, czy przypadkiem zbrodnia nie została popełniona na ich tle. W wyniku domowego konfliktu, radzi żonie, która pokłóciła się z ich córką Chiarą o równość rasową, aby sprawdziłą skąd one się wzięły. Zatem Guido Brunetti jak zwykle bierze pod lupę kilka możliwości i nie skupia się tylko na jednym aspekcie. Dlatego tak dobry jest w swoim fachu. Czego się dowie? W jakim kierunku poprowadzi go to śledztwo? Przeczytajcie i zastanówcie się wraz z komisarzem nad kolejnym ważnym czynnikiem społecznym jakim jest równość rasowa. Bo jak już wiadomo, każda kolejna część kryminału z jego udziałem skupia się na innym ważnym wątku społecznym.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Noir sur Blanc.

(...) W Wenecji, która żyje już w blasku choinkowych lampek, dochodzi do zabójstwa czarnoskórego handlarza. Sprawa początkowo wydaje się mało istotna dla otoczenia, jednak im dalej toczy się śledztwo, tym więcej brudów wychodzi na powierzchnię. Dochodzenie prowadzi komisarz Brunetti. Ma on jak zawsze wsparcie nie tylko wiernych współpracowników, ale i wysoko postawionego teścia. Czy uda mu się doprowadzić śledztwo do końca w sytuacji, gdy inni próbują je zablokować? Co i kto kryje się na końcu drogi, na którą wszedł Brunetti rozpoczynając pogoń za mordercą?

"Krew z kamienia" to kolejna, wydana w nowej szacie, część kryminalnej serii z komisarzem Guido Brunettim. Tym razem autorka zabiera nas na weneckie ulice w wyjątkowym czasie Bożego Narodzenia. Jednak przestępcy nie robią sobie przerwy, szczególnie gdy gra toczy się o władzę i duże pieniądze. Po raz kolejny obserwujemy niełatwą walkę, jaką musi stoczyć komisarz z systemem, stawiając na szali bezpieczeństwo. Uwielbiam styl Donny Leon, która potrafi stworzyć intrygujący, trzymający w napięciu kryminał, jednocześnie odkrywając psychologiczną i moralną stronę działania człowieka. Autorka stawia nie na brutalność i rozlew krwi, ale tworzy atmosferę za pomocą mieszanki obyczajówki z sensacją, poruszając ważne, społeczne tematy, jak np. rasizm, obnażając okrutne działanie systemu. Z tej całości wyłania się obraz Wenecji, gdzie jej piękno zostaje niejako zbrukane przez korupcję, obojętność, bezwzględną pogoń za pieniądzem. To co zapisuję też na duży plus tej historii, to wątki z życia rodzinnego komisarza. Przez to poznajemy jego mniej oficjalne oblicze, zarezerwowane dla żony i córki.

Polecam !!

Krew z kamienia to czternasty tom znakomitej serii kryminalnej o weneckim komisarzu Guido Brunetti. Po lekturze tej powieści mam poczucie obcowania z książką, która tylko z pozoru jest klasycznym kryminałem. W rzeczywistości – jak zresztą niemal każdy tom cyklu – stanowi ona znacznie więcej niż opowieść o zbrodni. To jednocześnie przenikliwa powieść społeczna, studium psychologiczne, opowieść obyczajowa, moralitet, a chwilami także subtelny przewodnik po mieście laguny. Owszem, formalnie to kryminał, bo pojawia się zbrodnia i śledztwo. Jednak autorka od lat udowadnia, że sam wątek kryminalny jest często tylko pretekstem. Pretekstem do pokazania świata: jego niesprawiedliwości, hipokryzji, moralnych dylematów i codziennych dramatów zwykłych ludzi.

Tak jest również w Krwi z kamienia. Jeśli ktoś sięga po tę książkę w oczekiwaniu pościgów, dramatycznych strzelanin czy spektakularnych zbrodni, może poczuć się zaskoczony. Tutaj zbrodnia jest cicha, niepozorna, niemal niezauważalna. Nie ma efektownych scen akcji. Nie ma też sensacyjnej dramaturgii znanej z wielu współczesnych thrillerów. Jest raczej powolne, uważne przyglądanie się rzeczywistości. I właśnie w tym tkwi siła tej powieści. Zbrodnia w tej serii ma niezwykle silną, wręcz krzyczącą wymowę.

Jedną z największych zalet serii jest postać samego komisarza. Guido Brunetti nie jest typowym bohaterem kryminałów. Nie jest twardym policjantem z kina akcji. To człowiek refleksyjny, czasem zmęczony, często sceptyczny wobec świata. W tej powieści szczególnie mocno odczuwa konflikt między moralnością a rzeczywistością systemu, w którym pracuje. Im dalej prowadzi śledztwo, tym bardziej zdaje sobie sprawę, że prawda może być niewygodna dla wielu wpływowych ludzi. A w takim świecie sprawiedliwość rzadko jest absolutna.

Nie można też pominąć wątku rodzinnego. Żona komisarza, Paola, jak zawsze jest ważną przeciwwagą dla mrocznej rzeczywistości policyjnej pracy. Ich rozmowy przy stole, dyskusje o literaturze czy moralności, a także wspólne posiłki tworzą niezwykły kontrast wobec brutalności świata.

W tych scenach pojawia się jeszcze jeden charakterystyczny element prozy Donna Leon – jakby „książka kucharska”. Opisy weneckiej kuchni, kolacji i prostych domowych potraw mają w sobie coś kojącego i sprawiającego, iż ma się ochotę spakować walizki i ruszyć do weneckich zaułków, sklepików i knajpek. Dzięki nim czytelnik na chwilę odpoczywa od ciężaru sprawy.

Właśnie dlatego seria o Brunettim bywa nazywana również literackim przewodnikiem po Wenecja i jej lagunie. Autorka z niezwykłą dokładnością opisuje place, mosty, targi rybne, małe bary i zakamarki miasta. Czytelnik poznaje Wenecję od środka – nie jako turysta, lecz jako mieszkaniec.

To, co najbardziej zapada mi w pamięć po lekturze Krwi z kamienia, to jej ton. Nie jest to powieść spektakularna. Nie epatuje brutalnością. Nie oferuje też łatwych rozwiązań. Ba, w wiekszości przypadków ta seria nie oferuje żadnych, nawet trudnych, rozwiązań. Autorka pokazuje za to, jak wiele zalezy [Adres usunięty]. od nas. Donna Leon pozostawia czytelnika z refleksją o świecie, w którym sprawiedliwość bywa krucha, a prawda często przegrywa z interesami silniejszych.

Każdy tom jej serii jest kryminałem, ale jednocześnie czymś znacznie ważniejszym: literackim portretem społeczeństwa, w którym żyjemy.

Krew z kamienia to spokojna, mądra i niezwykle przenikliwa powieść. Nie przyspiesza pulsu jak thriller, ale zostaje w głowie na długo – zmuszając do myślenia o ludzkiej obojętności, władzy i granicach moralności. I właśnie za to najbardziej cenię książki o komisarzu Brunettim. Zdecydowanie polecam wszystkie tomy serii.