Kliner (książka i zakładka)

„Z niektórych sytuacji nie da się wyjść. Gdy w człowieku ginie cząstka po cząstce, zapomina w końcu, kim jest. Czymś mniej niż człowiek. Czymś więcej niż zwierzę. Już nie człowiek…”.

🧤

On tylko sprząta… legalnie biurowce, nielegalnie to, z czym nikt inny nie chce mieć do czynienia. Doróbki– tak prześmiewczo określa się to zajęcie. Pozbywa się brudnych sekretów mafii, łez, krwi, ciał… Trzyma się wyłącznie trzech zasad: żadnych pytań, żadnych więzi, żadnych błędów. Dlatego jest tak dobry w tym, co robi. Coś się jednak zmienia, gdy na horyzoncie Klinera pojawia się wizja normalności, zmian których wewnętrznie bardzo potrzebuje. Jednak czy z mroku, w jakim tkwi od dawna da się wyjść? Czy da się wymazać z pamięci te wszystkie twarze i zmasakrowane ciała, które posprzątał? Czy można pozbyć się zapachu krwi, którym przesiąknął?

🧤

To była mocna książka, która pozostawiła mnie z dziwnym poczuciem pustki. Nie spodziewałam się tego po thrillerze. Kliner to postać, która wywołuje totalnie skrajne emocje. Człowiek, o którym nie wiemy praktycznie nic. Nie znamy nawet jego prawdziwego imienia. Wiemy tylko o jego mrocznym zajęciu. Przez to, że jest tak tajemniczą postacią intryguje jeszcze bardziej. Bez wątpienia to, co robi jest złe, przerażające i nie do przyjęcia, a jednak postać ta wzbudzała we mnie jakiś nieopisany żal. No nie wiem, polubiłam go trochę i współczułam, choć wiem jak to może brzmieć. Tu należą się ogromne brawa dla autora, bo stworzył bardzo złożoną, niejednoznaczną postać, która potrafi emocjonalnie wstrząsnąć czytelnikiem. Postać, którą próbujemy usprawiedliwiać…

🧤

Autor zaprasza nas do zajrzenia w umysł człowieka, który z jednej strony ze stoickim spokojem ćwiartuje zwłoki by niezauważalnie się ich pozbyć, zaś z drugiej cierpi z samotności i pragnie zmienić swoje życie. Odkrywanie tego, co siedzi w głowie Klinera było fascynujące. Miałam przy tym wrażenie, jakby autor grzebał również w mojej głowie. Mój rozum totalnie nie współgrał z tym, co działo się wewnątrz mnie. Nie wiem, czy podobało mi się to, w jakim kierunku potoczyła się końcówka książki. Trochę zaburzyło mi to odbiór całości. Jakoś rola Johna Wicka nie pasowała mi do Klinera.

🧤

To była niezwykle mroczna, brutalna książka, która oprócz angażującej fabuły zachwyca kreacją głównego bohatera. Ale nie tylko. Ze względu na poruszające tematy autor zachęca czytelnika do chwili refleksji. Zastanowienia się nad tym, gdzie mieszczą się granice moralności i ludzkiej wytrzymałości psychicznej. Czy na zmiany nie jest za późno i czy w ogóle są możliwe, gdy damy się całkowicie pochłonąć ciemności? Jak samotność wpływa na człowieka i czy da się do niej przyzwyczaić? Czy od przeszłości da się uwolnić i zapomnieć…?

To było moje pierwsze spotkanie z autorem, ale już wiem, że z pewnością nieostatnie. Polecam ⭐4,5/5.

Czytając czułam gniew, smutek i bezsilność. Ta książka sprawia, że chcesz krzyczeć, ale nie masz siły. Wstrząsająca historia.

Historia o człowieku, który nie powinien czuć, ale jednak czuje. I to właśnie boli najbardziej.

Po lekturze Klinera czułem się wyczerpany emocjonalnie. Ta historia nie daje spokoju.

Wierzyłem, że bohaterowi wszystko się uda. I ta wiara bolała najbardziej.

To thriller, który trzyma w napięciu, ale jednocześnie zmusza do myślenia. Jakie decyzje podejmujemy, gdy nie mamy innego wyjścia? Ile jesteśmy w stanie poświęcić, żeby ocalić siebie? „Kliner” zostaje w głowie na długo – i nie daje o sobie zapomnieć.

To nie jest historia dla każdego. Kliner to thriller, który boli, uwiera i zmusza do myślenia.

Czytając, miałam wrażenie, że jestem tam, z Klinerem, wśród krwi i ciał. Ten klimat nie daje spokoju.

Dawno książka mnie aż tak mocno nie wciągnęła jak ten tytuł! Niespełna dwa dni i przeczytałam ją od deski do deski... i od razu miałam ochotę na więcej! Na szczęście autor ma już kilka książek na swoim koncie więc chętnie sprawdzę te tytuły, czy i one będą równie wciągające.

To świetnie skonstruowana powieść z bohaterem skomplikowanym i wartym poznania. Wciąga od początku do końca, mimo, że tak po drugiej połowie akcja przyśpiesza i wciąga nas na całego póki nie poznamy zakończenia. Zaś co do zakończenia, to nie do końca je zrozumiałam, ale może tak miło być i ma pozostawić czytelnika z rozmyślaniem i analizowaniem tych ostatnich wydarzeń w powieści. Jeśli tak to zabieg autorowi udał się tak dobrze, że się dziś nie mogłam skupić się na lekturze innej powieści tylko analizowałam co tam się wydarzyło.

Chętnie przeczytałabym więcej o Klinerze, dowiedziała jak dalej potoczyły się jego losy i w którym kierunku ostatecznie podażyła jego zmiana. Polubiłam tego człowieka, mimo że nie jest pozytywnym bohaterem.

Oczywiście polecam Wam tą książkę i zachęcam do poznania Klinera.

To książka, która pokazuje, że pewnych rzeczy nie da się zostawić za sobą. Przeszłość zawsze znajdzie sposób, by nas dogonić.

Kliner próbował zacząć od nowa, a ja do końca miałam nadzieję, że mu się uda. Ale niektóre historie nie dają prostych zakończeń.

Kliner wchodzi pod skórę, zaciska boleśnie łapę na sercu i wyciska palące łzy. Bardzo mocna lektura, pełna bolesnych emocji i sporej akcji.

Kliner to człowiek, który nigdy nie miał wyboru. A kiedy go dostał, okazało się, że to tylko iluzja.

„Kliner” Adama Dzierżaka, to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, dlatego nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Otrzymałam intrygujący psychologiczny thriller, w którym autor dużą uwagę skupia na psychologicznym portrecie głównego bohatera.

Kliner jest niezwykle tajemniczą osobą, o której nie dowiadujemy się żadnych szczegółów, do samego końca nawet nie poznaliśmy jego imienia. Młody mężczyzna pracujący przy sprzątaniu biurowców, a nocami na dodatkowe zlecenie chodzi na tak zwane doróbki. To właśnie mroczna strona mężczyzny, który nie ma rodziny, nie ma przyjaciół, nie osiedla się nigdzie na stałe, a nawet nigdy nie używa swojego prawdziwego imienia. Bohater, który intryguje czytelnika swoją osobowością i tajemniczością, trochę przeraża swoją obojętnością w stosunku do doróbek, podczas których sprząta po zbrodniach bezwzględnych bogaczy, którzy ludzkie życie mają za nic, przekonani, że wszystko jest im dozwolone. Przyznam szczerze, że ja podczas czytania poczułam sympatię do głównego bohatera, który był zdecydowanie zagubiony. Kibicowałam, aby jego poczynania w kierunku zmian w życiu podążały w dobrym kierunku. Niemniej jednak tutaj pokłon dla autora, który potrafił zaskoczyć, nawet wielokrotnie! Nie bał się mocnych, zdecydowanych i zaskakujących zwrotów akcji!

Mimo że akcja w powieści nie pędzi, to fabuła jest tak intrygująca, że książki nie da się odłożyć na bok, póki nie dobrniemy do ostatniej strony! Ciekawym dla mnie również było dość szczegółowo opisywane przez autora sprzątanie po zbrodniach, w których nie brakuje mroku, przemocy, brutalności, a tak pobieżne przedstawienie głównego bohatera.

W książce autor porusza również niezwykle ważny i aktualny temat samotności, granic wytrzymałości ludzkiej psychiki, a także tego, do czego zdolny jest człowiek!

Intrygująca historia, która nie pozwala się odłożyć, jest nieprzewidywalna, a tym samym porusza ważne tematy. Książka została napisana tak, aby zachwycić każdego miłośnika gatunku, a innych do tego gatunku może przekonać! Ja jestem pod ogromnym wrażeniem, zszokowana, ale zarazem zachwycona powieścią, którą bardzo serdecznie wszystkim polecam! Istna petarda, po którą warto sięgnąć, gdy chcemy poczuć prawdziwy dreszcz emocji!

„Nigdy nie pytał. Ludzie mają bezsensowny zwyczaj pytania o rzeczy z kurtuazji, gdy wiedzą, że rozmówca może tego oczekiwać, mimo że nie interesuje ich odpowiedź. Choć tutaj nie chodziło nawet o to, czy go interesowała, czy nie. Po prostu już ją znał. Ktoś umarł i trzeba było posprzątać.”

Kliner zmienia nazwiska i miejsca zamieszkania. Nie przywiązuje wagi do swojego prawdziwego imienia. „Dla wszystkich był tylko klinerem. Kimś, kto posprząta, gdy będzie trzeba.” Na co dzień, a właściwie co nocy pracuje w biurze sprzątającej biura, choć szef często zleca mu dobrze płatne „doróbki”, czyli uprzątnięcie miejsca zbrodni. Do tej pory Kliner podchodził do spraw profesjonalnie, otrzymywał zlecenie i skrzętnie je wykonywał. Po wszystkim przyjmował zapłatę, następnie rozliczał się z szefem i otrzymywał swoją dolę. Jednak ostatnie zadanie, coś zmieniło w jego sposobie myślenia, podobnie jak zauroczenie śliczną sąsiadką z bloku. Kliner zaczyna myśleć o wycofaniu się z branży. Tylko czy można tak po prostu wycofać z pracy, w której poznało się zbrodnie i przyłożyło rękę do ich zatuszowania?

„Kliner” to mocny kryminał z elementami thrillera, z moim zdaniem bardzo dobrze zarysowaną warstwą psychologiczną głównego bohatera. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, które uważam za udane.

Powieść zaskoczyła mnie praktycznie od początku. Nie przypuszczałam, że poczuję sympatię do osoby, która profesjonalnie zajmuje się sprzątaniem miejsc zbrodni i to nie na polecenie policji, ale na polecenie ludzi z półświatka.

Tytułowy Kliner, to małomówny samotnik, spędzający czas na pracy, oglądaniu filmów i podglądaniu życia innych. Nie interesują go związki ofiar z oprawcami. On tylko sprząta. Do czasu, gdy coś w nim pęka. Ten moment nie nastąpił niespodziewanie, rysy na starannie zbudowanej skorupie Klinera pojawiały się już od początku powieści. Jednak pewno wydarzenie (nie powiem jakie, ale mną wstrząsnęło) zmieniło go bezpowrotnie. I jak do tego momentu akcja toczyła się w miarę jednostajnym tempem, tak od tego punktu mam wrażenie, że znacznie przyśpieszyła. Przyznam, że jakoś szybciej przerzucałam kartki, pragnąc dowiedzieć się, jak to się wszystko skończy, gdyż przewidywałam dwa zakończenia. Te, na które zdecydował się autor, częściowo zostało przeze mnie przewidziane, a przez to, że tylko częściowo, uznaję je za satysfakcjonujące zakończenie tej powieści. Przyznam, że nie wyobrażam sobie teraz innego zakończenia.

Sam styl autora spodobał mi się. Mimo opisów miejsc zbrodni, które siłą rzeczy były opisane z oddziałującym na wyobraźnię brutalnym naturalizmem, to reszta fabuły była do nich przeciwwagą, pokazując normalny świat, świat, w którym dziecko ogląda bajkę, mężczyzna stara się znaleźć sposób, aby umówić się z kobietą, a sąsiedzi z bloku są zajęci swoim życiem.

W narracji często pojawiają się krótkie, dobitne zdania, tylko potęgujące napięcie, zwracające uwagę na szczegóły, które chciał uwypuklić autor. Moim zdaniem, ten zabieg w pełni przyczynił się do bardziej emocjonalnego odbioru niektórych wydarzeń.

Z pozoru mogłoby się wydawać, że „Kliner” to opowieść o odcieniach zła i swoistej moralności półświatka, to moim zdaniem jest to opowieść o samotności, o granicach wytrzymałości na zło i przekraczaniu granicy, gdy pragnie się uwolnić od jedynego życia, jakie się zna.

„Kliner” Adama Dzierżka to mocna powieść dla miłośników kryminałów z elementami thrillera, w którzy lubią bohaterów o moralności odbiegającej od zwyczajowej.

Z mojej strony mogę tylko polecić, tę oryginalną powieść.

"Kliner" Adama Dzierżka to fenomenalny thriller, który przyciąga uwagę od pierwszych stron. Autor potrafi tworzyć złożone postaci i intrygujące fabuły. W tej książce ponownie udowadnia swoje literackie umiejętności. Fabuła skupia się na głównym bohaterze, który wplątany jest w sieć zagadek i tajemnic, co prowadzi do emocjonujących zwrotów akcji. Mężczyzna musi zmierzyć się z konsekwencjami własnych decyzji, które ciągną go w mroczną otchłań. Z wielką ciekawością śledziłam losy bohatera, by dowiedzieć się, czy uda mu się zmienić swoje życie. Adam Dzierżek z mistrzowską precyzją buduje napięcie, wprowadzając czytelnika w świat pełen niepewności i nieoczekiwanych rozwiązań. Jednym z największych atutów "Klinera" jest jego głęboka analiza psychologiczna postaci. Autor nie tylko przedstawia ich działania, ale także zagląda w ich wnętrza, ujawniając motywacje i lęki. Dzięki temu bohaterowie stają się bardziej autentyczni i bliscy czytelnikowi. Styl pisania Adama Dzierżka jest płynny i wciągający. Jego zdolność do tworzenia obrazowych opisów sprawia, że czytelnik z łatwością przenosi się w opisane miejsca. Każda scena jest starannie skonstruowana, co dodatkowo podkreśla dynamiczny charakter opowieści.

"Kliner" to nie tylko thriller pełen akcji, ale również refleksyjna powieść, która skłania do zastanowienia nad ludzką naturą i moralnością. Adam Dzierżek zadaje pytania, które pozostają w umyśle czytelnika na długo po zakończeniu lektury. Moim zdaniem jest to książka, która z pewnością zadowoli miłośników gatunku. To inteligentna i emocjonująca opowieść, która łączy w sobie elementy kryminału, thrillera i psychologii. Polecam ją każdemu, kto szuka wciągającej lektury, która zmusza do myślenia.

Czytajcie! Zdecydowanie polecam!

BRUNETTE BOOKS

Czytałam z rosnącym niepokojem. Co, jeśli w świecie Klinera nikt nie ma prawa do drugiej szansy?

Dobra historia, ale trochę przewidywalna. Mimo wszystko wciąga i trzyma w napięciu.

Brutalna, mroczna i intrygująca opowieść o młodym człowieku i jego podróży w dążeniu do szczęścia. Fantastyczna historia o tym jaka przemiana może nastąpić w człowieku wtedy, kiedy chce się zacząć żyć pełnią życia.

Thriller, który jest czymś więcej niż tylko historią o zbrodni. To opowieść o człowieku uwięzionym w świecie, z którego nie ma ucieczki.

„Kliner” Adama Dzierżaka, to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, dlatego nie wiedziałam czego mam się spodziewać. Otrzymałam intrygujący psychologiczny thriller, w którym autor dużą uwagę skupia na psychologicznym portrecie głównego bohatera.

Kliner jest niezwykle tajemniczą osobą, o której nie dowiadujemy się żadnych szczegółów, do samego końca nawet nie poznaliśmy jego imienia. Młody mężczyzna pracujący przy sprzątaniu biurowców, a nocami na dodatkowe zlecenie chodzi na tak zwane doróbki. To właśnie mroczna strona mężczyzny, który nie ma rodziny, nie ma przyjaciół, nie osiedla się nigdzie na stałe, a nawet nigdy nie używa swojego prawdziwego imienia. Bohater, który intryguje czytelnika swoją osobowością i tajemniczością, trochę przeraża swoją obojętnością w stosunku do doróbek, podczas których sprząta po zbrodniach bezwzględnych bogaczy, którzy ludzkie życie mają za nic, przekonani, że wszystko jest im dozwolone. Przyznam szczerze, że ja podczas czytania poczułam sympatię do głównego bohatera, który był zdecydowanie zagubiony. Kibicowałam, aby jego poczynania w kierunku zmian w życiu podążały w dobrym kierunku. Niemniej jednak tutaj pokłon dla autora, który potrafił zaskoczyć, nawet wielokrotnie! Nie bał się mocnych, zdecydowanych i zaskakujących zwrotów akcji!

Mimo że akcja w powieści nie pędzi, to fabuła jest tak intrygująca, że książki nie da się odłożyć na bok, póki nie dobrniemy do ostatniej strony! Ciekawym dla mnie również było dość szczegółowo opisywane przez autora sprzątanie po zbrodniach, w których nie brakuje mroku, przemocy, brutalności, a tak pobieżne przedstawienie głównego bohatera.

W książce autor porusza również niezwykle ważny i aktualny temat samotności, granic wytrzymałości ludzkiej psychiki, a także tego, do czego zdolny jest człowiek!

Intrygująca historia, która nie pozwala się odłożyć, jest nieprzewidywalna, a tym samym porusza ważne tematy. Książka została napisana tak, aby zachwycić każdego miłośnika gatunku, a innych do tego gatunku może przekonać! Ja jestem pod ogromnym wrażeniem, zszokowana, ale zarazem zachwycona powieścią, którą bardzo serdecznie wszystkim polecam! Istna petarda, po którą warto sięgnąć, gdy chcemy poczuć prawdziwy dreszcz emocji!

Kliner to książka, która wciągnęła mnie w mrok i nie wypuściła nawet po ostatniej stronie. Brutalna, prawdziwa i do bólu emocjonalna.

Nie straszy brutalnością, ale tym, jak bardzo człowiek może stać się więźniem własnego życia.

Podobał mi się mroczny klimat, ale niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Solidna książka.

Próbowałem znaleźć w tej książce chwilę oddechu, ale ona nie daje wytchnienia. Thriller, który wbija w fotel.

Kliner to dobry thriller, choć momentami tempo zwalnia. Mimo to warto przeczytać.

Dzierżek stworzył bohatera, którego nie można oceniać. Można mu tylko współczuć.

Nie sądziłam, że ta książka aż tak bardzo mnie wciągnie. Podczas czytania zaskoczyło mnie kilka nieoczekiwanych zwrotów akcji. Zdecydowanie jest to historia dla fanów mocnych thrillerów.

Nie spodziewałam się, że książka o „czyścicielu” miejsc zbrodni wywoła we mnie tyle emocji. Thriller idealny.

Złapałam się na tym, że kibicuję człowiekowi, który sprzątał miejsca zbrodni. To świadczy o tym, jak dobrze napisana jest ta książka.

Im dalej brnęłam w tę historię, tym bardziej czułam, że nie ma dobrego wyjścia. I to było przerażające.

Śledzę twórczość Adama Dzierżka od samego początku i czytam wszystko, co tylko wyjdzie spod jego pióra. Ponieważ każda jego książka jest nieco inna, choć wciąż oscylująca wokół kryminałów i thrillerów, to zastanawiam się czy cały czas szuka swojej niszy czy po prostu lubi eksperymentować. Dziś krótko o najnowszej jego powieści. O książce, którą czyta się na "jedno posiedzenie", ale niepokój nią wywołany, odczuwany jest dużo dłużej.

Mowa tutaj o tytułowym "Klinerze", mężczyźnie wątłej postury, który zajmuje się usuwaniem zwłok i sprzątaniu po mordercy. Wszystko w absolutnej tajemnicy i z dyskrecją niemal idealną. Jest to praca, która wchodzi w każdy por jego skóry, niszczy psychikę i powoduje stany lękowe. Do czasu jednak, kiedy mężczyzna postanawia z tym procederem skończyć.

Adam Dzierżek nie bawi się w budowanie warstwy obyczajowej zbyt rozwlekle. Krótko, lapidarnie i bez zbędnych ozdobników wprowadza czytelnika w życie swojego bohatera i pozwala na śledzenie jego losów. Przedstawia tę opowieść za pomocą faktów: krótkich, rzeczowych informacji budujących napięcie i powoli regulujących poziom niepokoju.

Autor tym razem szokuje. I choć nie skupia się tu nad drobiazgowością i szczegółami popełniania morderstwa, a jedynie na tym, co prawdopodobnie się wydarzyło, to jednak całą uwagę skupia na tym, co dzieje się z ciałami po śmierci, kiedy wpadną w ręce Klinera i tym jak to wpływa na jego psychikę i życie.

To, co kieruje tą całą opowieścią, to logika. I choć koniec końców będzie się wydawało, że w końcowych scenach jej brakuje, to jednak jest to tylko złudzenie, którym słusznie autor sobie lawirował.

Całkiem inna to powieść od tych, do których Adam Dzierżek przyzwyczaił czytelników, ale za to na tyle oryginalna, by chcieć czytać.

Mocna historia, ale momentami zbyt duszna. Świetny klimat, ale nie dla każdego.

Po skończeniu książki długo nie mogłam dojść do siebie. Duszna, gęsta i przejmująca atmosfera – thriller idealny.

Nigdy wcześniej nie czytałem książki, która tak dosłownie pokazałaby, jak trudno wyrwać się z piekła.

Książka, która zostaje w głowie na długo. Nie tylko przez fabułę, ale przez emocje, jakie wywołuje.

Nie każdemu spodoba się ten ciężki, duszny styl. Ale jeśli lubisz thrillery psychologiczne, warto dać mu szansę.

Ta historia to cios prosto w serce. Czytałem, trzymając kciuki za Klinera, choć wiedziałem, że nadzieja może być złudna.

Największą siłą tej książki jest jej atmosfera – gęsta, duszna, pełna emocji. Adam Dzierżek operuje językiem, który jest jednocześnie surowy i sugestywny, pozwalając czytelnikowi niemal namacalnie poczuć napięcie towarzyszące bohaterowi. Styl jest lekki, płynny, a zarazem wyrazisty, co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. Każde zdanie wydaje się precyzyjnie dobrane, bez zbędnych ozdobników, co tylko podkreśla chłodny, niemal mechaniczny świat, w którym funkcjonuje główny bohater.

Chociaż „Kliner” to przede wszystkim thriller z mocnymi akcentami sensacyjnymi, nie jest to jedynie opowieść o ryzykownej grze, w której stawką jest życie. To także historia o samotności, o próbie wyrwania się z zaklętego kręgu i poszukiwaniu czegoś więcej, nawet jeśli droga do tego jest pełna przeszkód. Autor z dużą wrażliwością pokazuje wewnętrzne rozterki postaci, nie popadając przy tym w przesadny sentymentalizm.

Czułam każdą emocję Klinera – jego zmęczenie, desperację i cień nadziei. Historia, która nie daje spokoju nawet po odłożeniu książki.

Ta książka mnie rozbiła. Emocjonalny rollercoaster, który wbija się w świadomość i nie pozwala o sobie zapomnieć.