Spóźnione pożegnanie

Uff!...

Panie @dzierzekadam, ale zafundował mi Pan emocje! Nie mogę dojść do siebie po lekturze tej książki...

Serio!

Niesamowite! Co za klimat! Taki... duszny, aż czasami wręcz przytłaczający... Klimat prowincjonalny, małej miejscowości - bardzo

mroczny... Dawno nie czytałam tak genialnego kryminału, aż momentami miałam wrażenie, że czytam thriller... Dodatkowym atutem są poruszane w tej książce tematy, takie jak: uzależnienia, depresja, patologia, przemoc...

Czytanie tej historii - to jak podróż w głąb ludzkiego umysłu!

Coś niebywałego!

Autor podaje nam układankę, którą naszym zadaniem jest powoli, aczkolwiek dokładnie dopasować i poukładać w całość (w pełen obraz). I dopiero na końcu powiemy - WOW!!!

Głównym bohaterem jest policjant, który po rozstaniu się z wydziałem kryminalnym oraz żoną poszukuje nowej drogi. Zostaje prywatnym detektywem.

Bolesną przeszłość topi w alkoholu.

Pierwsze zlecenie dostaje od ojca, któremu córka uciekła z domu niedługo po tym, jak zaszła w ciążę. Odnaleziona po latach w tajemniczej wiosce, okazuje się mieszkać ze swoim byłym psychiatrą, otoczona mrocznymi sekretami i ludźmi o niejasnych motywacjach...

Niestety okazuje się, że nigdzie nie ma jej dziecka... Nasz główny bohater musi rozwikłać zagadkę czy sprawa łączy się z morderstwem ciężarnej kobiety, do którego doszło w mieście nieopodal wioski... Musi rozwikłać jaką tajemnicę skrywa córka klienta i jej psychiatra...

W miarę jak Maks Mejza - bo tak właśnie nazywa się nasz główny bohater, odkrywa kolejne warstwy intrygi, wnika coraz głębiej w mroczne tajemnice miasteczka, gdzie wszyscy coś ukrywają i milczą jak grób...

Wydarzenia, które mają nastąpić, zrujnują w detektywie z trudem budowano zgodę ze światem i zaprowadza go do najmroczniejszych zakamarków ludzkiego umysłu...

"Spóźnione pożegnanie" - to mroczna i ciągle trzymająca w napięciu czytelnika historia, która tak mnie "omamiła", że w mojej głowie pozostanie na dłuuugi czas...

Myślę, że to wszystko zasługa tego, jakże dobrze przemyślanego przez autora miksu: polski prowincjonalny klimat, patologia, sekta, śledztwo... i oczywiście dużo, dużo tajemnic...

Polecam przeogromnie! 🔥

Jeśli ktoś z czytających Adama Dzierżka wpadł na pomysł, że kolejna książka autora będzie trącała sztampą lub co gorsza będzie schematyczna – to zdziwi się szczerze, ponieważ ta powieść jest najbardziej nieoczywista z wszystkich przez niego wydanych.

Maks Mejza, były policjant, poturbowany przez życie i używki, zostaje prywatnym detektywem. Szybko jednak okazuje się, że to ciężka orka na ugorze, a pierwsza sprawa jest wyjątkowo paskudna.

Była to całkiem zmyślna historia. Fajny pomysł, niebanalne rozwiązania i wrzucenie do fabuły bohaterów o mało kryształowych charakterach, pozwoliło na silniejsze odczuwanie dusznego klimatu i bolesne doświadczanie, że zdegenerowani i na wskroś źli ludzie są wśród nas.

Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, żebyście nie tracili przyjemności z powolnego odkrywania kart, dlatego opowiem jedynie o tym, że jest to rasowy, mądry i przemyślany kryminał. Opowieść przedstawiono w przystępny sposób. Napisano go tak, by przez historię płynąć i wchłaniać ją jak gąbka, ale też bawić się w detektywa i próbować rozwikłać zagadki tuż przed głównym bohaterem.

Świetni bohaterowie, nienachalna narracja, mocne sceny i opisy zbrodni, ale i dość oryginalna fabuła, powodują, że ta książka jest niemalże nieodkładalna. Trudno przerwać lekturę, nawet jeśli czasem niepokój osiąga maksymalny punkt.

To dość mocna powieść sensacyjna czy też kryminalna, która szokuje nie tylko historią, ale też sposobem w jaki została przekazana. Czyta się ją błyskawicznie i z sercem w gardle, bo trudno przez tę historię przejść z lekkością. Polecam gorąco!

Przed wami thriller kryminalny z wątkami psychologicznymi. Najlepszy jaki do tej pory przeczytałam! Czyta się go jak prawdziwe masełko, które okala świeży chlebek, jeszcze pachnący piecem:-) Wciąga jak orzeszki ziemne i zimna woda z lodem latem:-) Tylko rzeczy, które się tutaj dzieją, nie są już takie smaczne. Dokładny opis kobiety, która wypadła z dwunastego piętra sprawił, że jakoś tak straciłam apetyt. Na dodatek stan w którym się znajdowała... I następnie, jedna osoba twierdziła, że z balkonu wychylał się ktoś jeszcze. Ktoś, kogo opis zgłosił, ale technicy stwierdzili, że skoro drzwi były zamknięte na klucz, to nie było opcji, by ktoś był w środku. Aż momentami dreszcze mnie brały, bo nawet ja badałabym każdą ewentualność, a nie upraszczała, byleby tylko zamknąć sprawę i do widzenia. Ale czy faktycznie wszystko było takie proste? Czy posiadanie w krwi dociekliwości nie pchnęło kogoś, by sam zbadał sprawę? Jest jednak prywatnym detektywem, więc otwierając własną działalność liczył na sprawy w które sam mógłby się zaangażować. Oczywiście pojawia się pierwszy klient i nic, co do tej pory było proste, teraz takie nie jest. I najciekawsze jest to, że wkroczymy na tory młodej kobiety, odzianego złą sława miasteczka i psychiatry, który zamiast leczyć, jest możliwe, że sam powinien być leczony:-)

Mega się wkręciłam w tą książkę, gdyż ma non stop jakieś ważne hasła, układanki toczą się na dwóch polach i nic, co wcześniej nie miało ze sobą wspólnego, nagle zaczyna się zawężać. My będziemy świadkami każdego tropu, każdej myśli detektywa, oraz działań, jakich się podjął, by odnaleźć zaginioną dziewczynę. I powiem wam, że sam się nie domyślał, jak od początku bliski był rozwiązania zagadki:-)

Pozycja ma mocny wydźwięk psychologiczny. Autor doskonale wszystko przemyślał, by poddawać nam podpowiedzi, a później je odbierać. Mamy tutaj dużo dialogów, więc z nich też dużo się dowiadujemy. Rozdziały są krótkie, a postacie przedstawione w sposób wyrywkowy, by cechy, których dotyczyć będzie śledztwo, pokazywały się jako pierwsze. Mocno wciąga, bardzo wam polecam:-)

Adam Dzierżek wart poznania autor młodego pokolenia, który pisze świetne kryminały. „Spóźnione pożegnanie” to bardzo dobrze skonstruowany kryminał, który zrobił na mnie ogromne wrażenie. Oprócz zawiłej intrygi kryminalnej można w nim znaleźć poruszony przez autora bardzo ważny problem związany z epidemią XX wieku, czyli depresją, chorobą duszy. To mroczna, mocna historia, chwilami nawet szokująca, prowokacyjna, kontrowersyjna, a jednocześnie ze wszech miar zmuszająca do refleksji.

Maks Mejza stara się po rozstaniu z wydziałem kryminalnym stanąć na nogi. Ima się różnych zajęć, w końcu zostaje prywatnym detektywem. Swoją przeszłość topi w whisky, a blizna na szyi dokucza mu nie mniej niż wyrzuty sumienia. W głowie wciąż rozbrzmiewa ten sam utwór muzyczny, który tylko on słyszy. Po kolejnej wizycie w monopolowym, gdy wraca do biura, spada mu na głowę, prawie dosłownie z dwunastego piętra ciężarna kobieta. Policja szybko uznaje to za samobójstwo, chociaż Mejza widział tam na balkonie młodego mężczyznę. Tylko, nikt mu w to nie wierzy, bo zapewne upał i wypity alkohol sprawiły, że coś mu się przywidziało.

Mejza przesiaduje w biurze, ale klientów brak, zatem z ogromną ulgą przyjmuje pierwsze zlecenie. Zrozpaczony starszy mężczyzna poszukuje córki, która przed laty uciekła z domu oraz swojego wnuka, gdyż kobieta była w ciąży. Detektywowi udaje się namierzyć kobietę, ale pomimo że wszyscy wiedzą, że była w ciąży, to o dziecku nic nikt nie wie. Maks zdaje sobie sprawę, że niełatwo będzie mu się czegokolwiek dowiedzieć, bo kobieta żyje w dziwnej wspólnocie, do której dostępu broni dwóch ochroniarzy. Gołym okiem widać, że z tym miejscem coś jest nie tak.

Tak rozpoczyna się genialny nowy kryminał Adama Dzierzka. Kryminał, w którym autor prowadza po najciemniejszych zakamarkach umysłu i duszy głównego bohatera, który oprócz wykonania powierzonego mu zlecenia próbuje uporać się z własnymi demonami z przeszłości. Wraz z rozwojem akcji okazuje się, że Mejza od lat boryka się z nieprzepracowaną traumą i ma sporo mrocznych tajemnic, z którymi nie ma ochoty dzielić się ze światem. Doskonała konstrukcja postaci byłego policjanta, którego zniszczyła praca i alkohol, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Autor w retrospekcjach Maksa pozwala poznać go, zanim z dobrego policjanta pełnego zapału zmienił się we wrak człowieka. Rozwiązanie powierzonej sprawy Maksowi, wydawało mi się mniej istotne od tego, czy i jak poradzi sobie z wyjściem z szamba, w jakie sam się wpakował.

„Spóźnione pożegnanie” znacznie różni się od „padliny”, bo o ile tamta powieść była sensacją w czystej postaci, to teraz autor pozytywnie, mnie zaskoczył dogłębną analizą psychologiczną człowieka, którego zniszczyła praca w policji. Michał Dzierżek pokazał, jak wszystko, z czym miał Maks na co dzień do czynienia, spowodowało, że stopniowo staczał się na dno.

Autor poruszył problem choroby XX wieku, zwanej depresją. Choroba duszy, która jest podstępna i wyniszczająca. Zachorować na nią może dosłownie każdy. Przeciętny Kowalski, nastolatek, kobieta w ciąży, policjant, a także duchowny. Ta straszna choroba nie wybiera, może dotknąć każdego i bez właściwej pomocy nikt sobie z nią nie poradzi, a niewłaściwa pomoc, z jaką mają do czynienia mieszkańcy Stawirowa prowadzi tylko w jednym kierunku, prosto w otchłań śmierci.

Ludzie, którzy nie potrafią sobie poradzić, ze swoją chorobą są dość łatwym celem, dla różnego rodzaju specjalistów i sekt. Stają się ich ofiarami, nie zdając sobie sprawy, że ci ludzie z lepszą wizją świata, doprowadzą ich do autodestrukcji, wmówią, że tylko śmierć będzie dla nich wybawieniem. Mejzie udaje się dostać na teren dziwnego dworku i myśli, że w ten sposób rozwiąże sprawę, ale nie wie, że go tam oczekiwano i wszedł prosto w paszczę lwa. Maks będzie zmuszony przejść bardzo długą drogę, zanim pożegna swoją przeszłość, by zapragnąć znowu tu być.

Świetna, wciągająca i poruszająca ważne tematy powieść. Oprócz problemu depresji i sekt, autor porusza jeszcze kwestię rodzin wielodzietnych, w których na pierwszym miejscu jest alkohol, dopiero potem dobro dzieci. Sytuacja dzieci w takich rodzinach jest przeważnie tragiczna. Często są maltretowane, źle traktowane przez pijane matki, upojonych alkoholem ojców lub konkubentów. Ludzi, którzy w swoich mieszkaniach żyją niczym szczury w norze i w takich warunkach wegetują z nimi ich dzieci.

„Spóźnione pożegnanie” to bardzo dobrze napisany kryminał, po który warto sięgnąć. Zakończenie książki to istny majstersztyk. Ta finałowa niesamowita scena, chwytająca za serce na zawsze zostanie w mojej pamięci.

SPÓŹNIONE POŻEGNANIE to mocna i brutalna powieści, który albo was odrzuci swoją ciężkością albo porwie w sidła mroku.

Surowa fabuła, jej brutalność, hermetycznie zamknięte środowisko i duszny klimat przytłaczają, więc nie każdy się w niej odnajdzie. Nie uświadczymy tu też idealnego świata i pozytywnych bohaterów. Są za to postacie, które zmagają się z brudną, traumatyczną przeszłością.

W poprzedniej książce Adam Dzierżek zachwycił mnie świetną intrygą, ale tutaj to co zaserwował to istne szaleństwo.

Autor umiejętnie prowadził mnie i lawirował między bohaterami a akcją, prezentując historie, od której nie byłam wstanie się oderwać. Czytałam ją z szeroko otwartymi oczami ze wzburzenia, przerażenia i szoku, bo właśnie takie emocje mi towarzyszyły. Zawiłe detektywistyczne śledztwo, zwroty akcji, nie opuszczające napięcie i ekscytacja powodowało, że wsiąknęłam w to dochodzenie i jak najszybciej musiałam poznać jej zakończenie.

Nowa książka Adama Dzierżeka to klimatyczna lektura na lato, wciąga od samego początku. Dobry mocny kryminał, czyta się szybko. Intrygująca fabuła sprawia, że ciężko się oderwać. Polecam!

Adam Dzierżek to autor lubujący się w nurcie czarnego kryminału i jego trzeci powieść pt. „Spóźnione pożegnanie” zdaje się naprawdę dobrze w to wpisywać. Historia skupia się na detektywistycznym śledztwie w sprawie dziecka, które nawet nie wiadomo czy w ogóle się narodziło – Maks Mejza dostał zlecenie, by wytropić jego losy. Szkopuł w tym, że matka, a zarazem córka klienta żyje w zamkniętej społeczności, możliwe, że jest to coś w rodzaju sekty... Dobrze utrzymany klimat małego miasteczka, w którym tajemnica społeczności zdaje się rozkwitać i brudne, mroczne, a jednak okropnie prawdziwe zagadnienia dotyczące straty i losów dzieci z rodzin patologicznych to elementy, które dobrze ten tytuł charakteryzują. Jest też oczywiście śledczy, bohater z trudną przeszłością i nałogami – z obydwoma równie trudno mu sobie poradzić. A jednak gdzieś tam w głębi to postać prawa, człowiek, w którego poczucie sprawiedliwości nie wątpimy... Akcja powieści toczy się umiarkowanie szybko, ale przyjemnie ciekawi, a kilka solidnych twistów fabularnych faktycznie zaskakuje. To dobra książka, może niepozbawiona niewielkich wad i na pewno nienastrajająca pozytywnie, ale myślę, że warto poświęcić jej chwilę, choćby ze względu na tematy, jakie porusza.

Powieść „Spóźnione pożegnanie” stworzyła mi pierwszą okazję do zaznajomienia się z twórczością Adama Dzierżka, która okazała się stanowić rozrywkę idealnie trafiającą w mój czytelniczy gust. Znękana traumatyczną przeszłością postać detektywa Maksa na początku mnie irytowała, by jednak bardzo szybko zaskarbić sobie moją sympatię. Choć zniszczony życiem i egzystujący co najmniej marnie, w dalszym ciągu o siebie walczył, znajdując każdego dnia motywację do tego, aby wstać z łóżka. Na uwagę zasługuje również z pewnością jego wytrwałość w dążeniu do okrycia prawdy. Sama atmosfera dusznego, parnego, brzydkiego małego miasteczka oraz wioski z budzącymi grozę mieszkańcami i niszczejącego dworku również przyciągnęła mnie do siebie swą szpetotą. Czymś, co w źle jest niesamowicie pociągające. Klimatyczne. Uzależniające. Niepokojące i wciągające jednocześnie. Chciałabym również zauważyć, że choć na początku akcja powieści rozgrywała się raczej niespiesznie, końcowe sceny bardzo zaskoczyły mnie swoją dynamiką oraz rozwojem sytuacji – bardzo krwawym, momentami wręcz karykaturalnie złym i zupełnie niespodziewanym. Ten świetnie skonstruowany kryminał doskonale pokazuje jak bardzo niebezpieczne może się okazać każde narzędzie, nawet takie pozornie zwyczajne jak słowo, w rękach szaleńca – człowieka z niezwykle niebezpieczną misją, którą ten uznaje za swoje powołanie. Jak doskonale udowadnia historia, kilku takich bardzo już jej zaszkodziło… 8/10

Książka bardzo mi się podobała i ciężko było ją odłożyć choćby na chwilę. Styl autora jest świetny w odbiorze i jestem jego fanką. Szczerze polecam osobom, które lubią, gdy trup ściele się gęsto, a tu ich trochę mamy. Z uwagi na brutalne opisy książka moim zdaniem będzie idealna dla pełnoletnich odbiorców.

„Spóźnione pożegnanie” to trzymający w napięciu od pierwszej do ostatniej strony thriller, który zaskakuje, wprowadza w stan konsternacji i zdumienia. Poszukując sensu i celu bohaterowie tracą kontrolę nad własnym życiem, spadają w otchłań, próbują przekrzyczeć swoje i nie swoje myśli – zarażają czytelnika poczuciem, że nie każdą prawdę warto znać.

Jest sensacyjnie, nieprzewidywalnie, kryminalnie i emocjonalnie…

Polecam.

Czułam się ogromnie zaintrygowana po przeczytaniu opisu tej książki. Pomyślałam wtedy, że to może być coś genialnego. Czy było?

Nie ukrywam…Z początku ciężko mi się było wgryźć w tę historię. Zaczynałam ją kilka razy wciąż wracając do pierwszych rozdziałów, aż wreszcie powiedziałam sobie: Skup się Marta! I wtedy pykło. Pierwsze rozdziały „Spóźnionego pożegnania” mogą wprowadzać lekki chaos i dezorientację, ale nie martwcie się. To co z pozoru nie ma ze sobą nic wspólnego- później łączy się w jedną, spójną całość. Adam Dzierżek zmajstrował bardzo dobry kryminał z nietuzinkową fabułą, którego finału nie jesteście w stanie przewidzieć. Im dalej w las, tym więcej zwrotów akcji, niebezpieczeństwa i napięcia. Małomiasteczkowy klimat, mnóstwo sekretów i pojedyncze tropy, które są nam podrzucane sprawiają, że nie oderwiecie się od lektury, aż do rozwiązania sprawy. Gorąco polecam!

Fabuła tej książki jest naprawdę mroczna. To, co później wychodzi na jaw jest niepokojące. Nie brakuje dość mocnych opisów, które budzą przerażenie.

Lubię czytać o małych miasteczkach, w których każdy zna każdego, a tajemnic nie brakuje. Autorowi udało się oddać ten klimat.

To nie jest wesoła książka. Bohaterowie doświadczają tak przykrych i smutnych wydarzeń, że nie sposób im nie współczuć.

Książkę czyta się naprawdę szybko. Nie ma tutaj miejsca na nudę, bo ciągle dzieje się coś nowego i ujawniane są najnowsze fakty.

Jedna z tych książek, gdzie można śmiało napisać krótko, zwięźlej na temat oczywiście pisze to w dobrym sensie. Dzisiejsza recenzja dotyczy najnowszej książki Adama Dzierżek. Autora znam dziki książce „Padlina” i, mam nadzieję, że będzie kontynuacja. Dziś zapraszam do praczy tania „Spóźnione pożegnanie”. Ile jesteście w stanie poświęcić, żeby zapomnieć o przeszłości? Jak bardzo przeszłość może wpłynąć na decyzje, jakie podejmiemy?

Nie będę pisała czy dobre, czy złe były decyzje naszych bohaterów, ale w sumie dało mi do myślenia. Często oceniamy innych zbyt pochopnie, nie analizując, co było powodem tego albo tamtego, ale co najważniejsze to, dlaczego w ogóle decydujemy się zastanawiać nad decyzjami podjętymi przez ludzi, których nie znamy? Jak zawsze, jeżeli chcecie dowiedzieć się o czym jest książka, to zapraszam na strony, gdzie umieszczony jest opis wydawcy. Ja raczej z tych, które nie czytają, bo lubię poznawać daną pozycje od początku. Nie ukrywam, że w momencie kiedy już będziesz wiedział/ła, że masz odpowiednią osobę na celowniku będziecie zdziwieni, ale tego dowiecie się sami.

Pełno tajemnic, a bohaterowie każdy inny każdy wnosi coś takiego, że tak naprawdę nie wiedziałam, czy jest dobrym bohaterem, czy złym. Czekam na kolejne takie historie, bo zdecydowanie warta zarwania nocy.

Polecam

Książka jest świetnie napisanym, trzymającym w napięciu kryminałem, który zaskakuje nie tylko niecodzienną fabułą. Bardzo podobało mi się to, że poza odkrywaniem kolejnych niuansów prowadzących do rozwikłania skomplikowanej sprawy zaginięcia dziecka, czytelnik może wgłębić się w stan ducha głównego bohatera. A jest to szczegółowa analiza psychologiczna człowieka, którego zniszczyła służba w policji. Powieść uświadomiła mi, na jak wielkie poświęcenia muszą wystawiać się policjanci czy żołnierze, by wypełnić powierzone im obowiązki.

Niesztampowy kryminał. Kontrowersyjne tematy. Mroczne tajemnice.Takie myśli krążyły mi po głowie podczas lektury tej książki, która notabene wywarła na mnie ogromne wrażenie. Zapadła wieś, zagadkowa wspólnota i zmowa milczenia. Tak, dziwnych miejsc i sytuacji, pełnych napięć w tej powieści nie brakuje. Podobało mi się to, że portret psychologiczny głównego bohatera został bardzo plastycznie i wyraziście nakreślony. "Spóźnione pożegnanie" to książka, która porusza także trudne tematy alkoholizmu, sekt i depresji. To kryminał z wyższej półki. 

Czy można „zabić śmierć”?

Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w najnowszej, mocnej i momentami brutalnej powieści Adama Dzierżka „Spóźnione pożegnanie”. Są jednak pytania, na które odpowiedzi próżno szukać, bo zwyczajnie nie zna ich nikt. Możemy coś brać na wiarę, próbować argumentacji, ale czy ostatecznie nie „szukamy sensu i celów w świecie, w którym sensu i celu zwyczajnie nie ma”?

Maks Mejza, po rozstaniu z wydziałem kryminalnym próbuje swoich sił jako prywatny detektyw. Jednak początki są trudne, a sprawy nie ułatwia nie tylko żar lejący się z nieba, ale przede wszystkim trauma sprzed kilku lat, którą mężczyzna próbuje zatopić w alkoholu. Pierwsze zlecenie od starszego mężczyzny poszukującego wnuka kieruje go do miejscowości, której wolałby unikać, nie może sobie jednak pozwolić na wybrzydzanie.

Zapowiada się dość spokojnie? O nie! Już na początku detektywowi spada niemal na głowę ciężarna kobieta, ginąc na miejscu. W Stawirowie, do którego zmierza nie tylko czekają na niego własne demony, ale i koszmarna sprawa kolejnej ciężarnej kobiety zamordowanej w szkole rodzenia. A tu dopiero akcja się rozkręca, bo lokalna hermetyczna społeczność niechętnie wita obcego, a chętnie i skwapliwie zamiata pod dywan to, czego widzieć nie chce. Miejsce poza miastem, gdzie szuka dziecka jest niczym twierdza, do której trudno wejść, ale z której jeszcze trudniej się wydostać.

Autor w jednej powieści zawarł nie tylko fascynującą fabułę, która zaskakuje kolejnymi powiązaniami, ale poruszył wiele trudnych tematów jak przemoc wobec dzieci, patologia, uzależnienia, depresja, a nawet metody manipulacji stosowane przez sekty. Znakomicie zbudował portret człowieka złamanego, ciągle oglądającego się wstecz, ale jednak kurczowo trzymającego się życia. Z postaci pobocznych niejednego zaskoczy postać księdza, który wychodzi daleko poza utarte schematy szokując, czasem śmiesząc, ale i dając do myślenia.

Splecenie wątków przemocy fizycznej z manipulacją psychiczną ukazuje siłę rażenia, jaką może mieć słowo użyte przez osobę skrzywioną, która własne traumy próbuje przenosić na innych. Ale też jak niewiele trzeba, by zapobiec tragedii, choć w tak wielu sytuacjach ludzka znieczulica i odwracanie wzroku zwycięża.

Autorowi udało się mnie kilka razy zszokować brutalnością opisów, ale tyleż razy wzruszyć, a czasem nawet rozśmieszyć. Tak jak napisałam na wstępie pytań pojawia się wiele, ale nie na wszystkie znajdziemy odpowiedzi. Pozostaniemy z własnymi myślami i refleksjami zanurzeni w klimacie odbierającym dech nie tyle przez letni upał, ile rozwój zdarzeń, których nie sposób przewidzieć. Bo to przede wszystkim porywająca powieść, która pochłania aż do zaskakującego zakończenia.