Jeśli tylko ...

Niepozorna powieść po raz kolejny pokazała, że debiut może być lepszą historią od niejednej powieści zaprawionego w bojach pisarza. Przemyślana, dobrze napisana i pełna niezapomnianych emocji - lektura idealna dla każdego kto nie obawia się uronić kilku łez i czerpać nadzieję z lepszego jutra dla bohaterów.

Fabuła tej historii nie przypomina szalonych uniesień, nie przyspiesza bicia serca ani nie zwala z nóg. Jest jednak napisana w sposób delikatny i zaskakująco subtelny, dzięki czemu czytelnik czuje się jak w jednej z piękniejszych powieści o nadziei i miłości, które tak naprawdę przeplatają się ze sobą nawzajem. Nie do końca poparłabym fakt, że jest to historia miłosna - właściwie lepiej pasuje mi tutaj powieść obyczajowa z wątkiem romantycznym.

Autorka prowadzi przez swoją historię lekkim i bardzo obrazowym stylem. Chociaż wprowadziła nutę niepewności w stosunku do kreacji głównej bohaterki, nie sposób nie polubić Leo i Leili. Jedno przypadkowe spotkanie na plaży zaowocowało nawiązaniem potężnej nici porozumienia i nic w tym dziwnego, bo czytelnik niemal od pierwszego spotkania z nimi dostrzega jak doskonale do siebie pasują. To nie jest częste, bo ostatnio podobni bohaterowie w literaturze muszą się wzajemnie dotrzeć i nierzadko potrzeba do tego solidnej dawki zgrzytów. A jak się okazuje wystarczy w łatwy sposób pokierować ku siebie dwójkę bohaterów by otrzymać bardzo wiarygodną relację.

Historia płynie przed siebie bez porywów, ale w tym przypadku to jej atut. Bohaterowie z krwi i kości odkrywają przed czytelnikiem swoją opowieść, a jest ona wciągająca ze względu na luki w opowieści. Sekrety i tajemnice powoli odkrywają się przed czytelnikiem i ujawniają prawdę o bohaterach. Dzięki temu ze strony na stronę buduje się obraz dobrej fabuły przypominającej układankę - każde słowo prowadzi do ostatecznego finału z ułożeniem wszystkim elementów w jedną całość.

To bardzo udany debiut. Jestem pod wrażeniem dojrzałości stylu i kreacji bohaterów. To jedna z tych powieści, które czarują i trzymają przy sobie na długo. "Jeśli tylko..." jest książką lekką i subtelną a jednak czarującą. Miłym zaskoczeniem okazał się finał powieści, który przyniósł ze sobą pewien morał. Jaki? Przekonajcie się sami, ale jestem pewna, że nie pożałujecie swojego wyboru.

Są takie książki, od których nie możemy odwrócić wzroku a co mówić odłożyć jej nawet na bok choćby na chwilę. Czy może mieliście kiedyś kaca książkowego, po którym ciężko było wam sięgnąć po jakąkolwiek inną książkę? Ja właśnie tak miałam po przeczytaniu książki, „Jeśli tylko …” Karoliny Klimkiewicz. Jest to druga już książka autorki, choć ja czytałam tylko tą drugą. Historię polubiłam już od pierwszych stron a książkę można powiedzieć, że pochłonęłam na jednym wydechu. Jeśli jesteście ciekawi, dlaczego to zapraszam na recenzję.

Leo w wieku siedmiu lat poznaje tajemniczą dziewczynę z plaży o imieniu Leila. Ich przyjaźń z biegiem lat kwitła a nawet przerodziła się w coś więcej. Każde ich spotkanie zawsze zaczyna i kończy się na plaży. Tajemnicza dziewczyna zawsze radziła mądrym, ale i pomocnym słowem chłopakowi. Leo dorasta studiuje prawo a wraz z tym dostaje pracę w renomowanej korporacji i małą kawalerkę. Wyjeżdżając do miasta chłopak zapomina od dziewczynie z plaży lub przypomina sobie raz na kilka miesięcy. Kobiety ustawiają się w kolejkach a mimo tego Leo najlepiej czuje się w towarzystwie Leili. Mężczyzna próbuje zaprosić dziewczynę na randkę i imprezy, ale ta zawsze odrzuca zaproszenie.

Z biegiem czasu Leo odkrywa, co łączy go z dziewczyną z plaży. Po imprezie urodzinowej Leo dziewczyna znika z jego życia. Leo zaczyna domyślać się, że dziewczyna skrywa sekret, który dotyczy także i jego.

Co tak naprawdę skrywa Leila i co z tym wszystkim ma wspólnego rodzice Leo?

Czy Leo odnajdzie miłość swojego życia?

„Dorastaliśmy razem: zmagaliśmy się z pierwszymi miłostkami, zwierzaliśmy się sobie z każdej kłótni z rodzicami i chwaliliśmy się osiągnięciami. Była przy mnie zawsze, gdy tego potrzebowałem, nie musiałem dzwonić ani prosić, nie musiałem nawet się wysilać. W zasadzie wystarczyło, że udałem się na plażę, a ona już tam na mnie czekała,”

Między Leo i Leilą od samego początku zrodziła się nuta przyjaźni z czasem przerodziło się to w miłość. Każde spotkanie na plaży powodowało, iż Leo doświadczał, iż zakochuje się w dziewczynie. Postanawia zabrać gdzieś Leilę, ale ona ciągle mu domawia. Kiedy jest organizowana impreza urodzinowa Leo poznaje Ninę, dzięki której zmienia poglądy na swoje życie a z biegiem czasu zostaje jego żoną i matką jego dziecka.

„Gdy tylko dziewczyna weszła do środka, od razu wszyscy na nią spojrzeli. Ona jednak patrzyła tylko na mnie i już wtedy wiedziałem, że jesteśmy sobie przeznaczeni, że to coś zupełnie innego niż zwykłe zauroczenie. Ziemia zadrżała, czas stanął w miejscu, a ja już chciałem krzyczeć „KOCHAM CIĘ”. „

„Jeśli tylko …” jest to niesamowita i wciągająca historia losów Leo i jego tajemniczej przyjaciółki z plaży. Kiedy dostałam książkę do recenzji nie mogłam się doczekać, kiedy zacznę ją czytać, ale kiedy zaczęłam to już nie mogłam przestać. Genialna fabuła, która od samego początku porywa czytelnika i nie pozwala, choć na chwilę odłożyć książki. Do ostatniej kartki autorka trzyma nas w napięciu i nie pozostaje mi nic tylko jak zapytać się DLACZEGO? Ogromnie się cieszę, że Karolina Klimkiewicz swoją powieścią potrafiła mnie zaskoczyć gdyż wielokrotnie nie spodziewałam się takiego zakończenia a muszę przyznać, że naprawdę mnie zaskoczyło. Jest to powieść pełna emocji, wzruszająca, ale i także pozwalająca czytelnikowi czytać z zapartym tchem. Jestem bardzo zachwycona powieścią autorki i muszę przyznać, że przeczytam wszystko, co tylko wyjdzie z pióra autorki a wielu z Was jestem pewna, że pokocha jej twórczość.

Styl Karoliny Klimkiewicz jest przystępny, lekki i przyjemny w odbiorze. Książkę czyta się bardzo szybko a tajemnica, jaka jest zawarta, w książce nie pozwalała mi na odłożenie choćby na chwile, bo chciałam się dowiedzieć, co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Jest to powieść pełna tajemnic i niedokończonych spraw a tylko my sami możemy je rozwikłać.

„Jako małe dzieci jesteśmy po prostu sobą. Mimo że bywamy wtedy okrutni, wynika to z dziecięcej szczerości. Nie udajemy nikogo, kim nie jesteśmy”

Po dość enigmatycznym opisie miałam wrażenie, iż „Jeśli tylko...” będzie po prostu kolejną historią o miłości, że być może znajdzie się coś, co odróżni ten wątek romantyczny od innych. Lektura tej książki przekonała mnie jednak do tego, jak bardzo się pomyliłam – jest to opowieść o czymś więcej niż zwykła miłość lub ta, która ukazywana jest w romansidłach. Niekiedy miałam ochotę aż unieść się niczym piórko wraz z otaczającymi mnie emocjami wywołanymi historią Leo i Leily. Nie wiem, jakim cudem odnosiłam takie wrażenie, lecz myślę, iż może to być po części zasługa lekkości pióra autorki – Karoliny Klimkiewicz.

Kolejnym zaskoczeniem dla mnie stała się informacja o tym, że „Jeśli tylko...” jest debiutem. Nie, ujmę to w inny sposób – zaskakującym faktem wydaje się być ilość mądrości, przyjemny styl, ciekawa fabuła wraz z nietuzinkową opowieścią i wszystko to odnaleźć można w debiutanckiej powieści Karoliny. Wszelkie wyżej wymienione aspekty dają łącznie ogromną przyjemność z czytania jak i świadomość, iż w młodych autorach warto pokładać nadzieję oraz ich wspierać.

„[...] specjalnie robimy pewne rzeczy, staramy się dopasować los do naszych oczekiwań. Później natomiast jesteśmy źli, wręcz wściekli i mamy pretensje do innych, a to przecież właśnie my swoim zachowaniem sprowadziliśmy to na siebie i innych. Taka zabawa w Boga – czy mogę modelować rzeczywistość, żeby stała się taka, jaką chcę, żeby była?”

Więź pomiędzy głównymi bohaterami jest tak mocna, iż daje Leo w wielu sytuacjach siłę do działania i motywację do podejmowania decyzji, której w późniejszych latach życia tak bardzo potrzebuje. Poznajemy ścieżki jego życia, możemy zagłębić się w jego myśli postaci, do których dopuszcza nas dzięki narracji prowadzonej przez niego. Obok dorastającego chłopca, a później mężczyzny, ujrzeć można osoby, które przewijają się przez jego życie i te, które w nim zagościły już na stałe. Ciekawym zabiegiem jest ukazanie niezdecydowania i niepewności chłopaka, ale w taki sposób, że nie wydaje się to wcale sztuczne ani komiczne, tylko realne.

Na jakiś czas po ukończeniu powieści, nadal nie potrafię zebrać wszystkich myśli. Odnalazłam w niej tyle ciepła, dobra, ale i złości i cierpienia, że pewnie będę do niej nie raz i nie dwa wracać. Dzięki historii Leo i Leili jest nam dane poznać inny rodzaj miłości, o którym dzisiaj często zapominamy lub jest ON spychany przez nas na dalszy plan, a niesłusznie – człowiek potrzebuje każdej formy miłości bliźniego. Nie bójmy się jej i tego, co ze sobą niesie – „Jeśli tylko...” pozwala oswoić się nam z myślą o niej, za co dziękuję autorce.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Novae Res!

[Adres usunięty]

,,Cierpienie każdy z nas przeżywa tak samo, bez względu na wiek i płeć. Nieważne, czy mamy pięć, dziesięć, dwadzieścia, czy pięćdziesiąt lat. Możemy się uśmiechać, udawać, możemy starać się być silni. Jedni, by odreagować, zaczną korzystać z uciech proponowanych przez życie, jeszcze inni będą udawać, że nic się nie stało, a niektórzy, jak ja, zamkną się w czterech ścianach i będą rozpadać się jawnie i bez samokrytycyzmu. Jednak bez względu na to wszystko cierpienie boli, tak mocno boli, że żadna z metod nie potrafi tego bólu uśmierzyć. Nic nie jest w stanie sprawić, żeby rana w sercu się zagoiła. I ten ból, mimo że kiedyś osłabnie, pozostawi piętno już na zawsze.''

Uwielbiam księżyc. A najbardziej jego pełnię. Mogłabym na niego patrzeć godzinami zachwycając się jego pięknem i niezwykłą magią jaką w sobie skrywa. Przyciąga do siebie niczym magnes, hipnotyzuje swoim urokiem, emanuje czystą energią. Nie sposób się od niego oderwać. Dlatego tak bardzo pokochałam bohaterów ,,Jeśli tylko...''. Oni również kochali, tak jak ja, wpatrywać się w rozgwieżdżony świat. Czytając opowieść czułam się jakbym dzieliła z nimi skrawek nieba. Nasza wspólna rzeczywistość do której nikt inny nie ma wstępu.

Często kieruje się intuicją, przeczuciem czy dana lektura mi się spodoba czy nie. Zobaczę okładkę, przeczytam opis i już wiem, że to będzie to. Opowieść, która mnie zachwyci, wciągnie, zaskoczy. Kiedy autorka zaproponowała mi przeczytanie jej debiutanckiej powieści nie wahałam się ani chwili. Byłam przekonana, że mi się spodoba i nie myliłam się! Okładka, już w pierwszej chwili przyciąga wzrok, nie sposób przejść obojętnie obok niej. Ma to coś, że od razu intryguje, co takiego może w sobie skrywać, o czym jest jej historia. Opis też dużo nie zdradza tylko bardziej potęguje ciekawość. Nie każdy debiutant jest w stanie mnie zainteresować, a Karolinie udało się to od razu porywając moją osobę w barwny i prawdziwy świat, który wykreowała. Zaciekawić tak by nie odłożyć książki na półkę zbyt prędko tylko bardziej się w niej zagłębić.

,,Czekanie, czekanie- to najgorsze, co może nas spotkać. Czekanie na ukochanego, czekanie w kolejce, czekanie na wynik, czekanie na niewiadomą. A skoro czekamy, to znaczy, że jest to dla nas ważne, że musimy spędzić kilka chwil, minut, godzin, dni, lat w zawieszeniu, żeby wreszcie otrzymać upragnioną rzecz, wiadomość. Upragnioną lub znienawidzoną, tak to już jest z czekaniem. Gdyby nie ta niewiadoma, nie byłoby stresu, smutku, niepewności, nerwów, kołatania serca i głośnego przełykania śliny.''

Fabuła powieści opowiada o dwójce bohaterów Leo i tajemniczej Leili. Spotkali się przypadkiem na plaży i od tamtej pory stali się nierozłączni. Łączy ich silna i niezrozumiała więź. Stopniowo autorka przedstawia nam ich historię, odkrywa przed nami karty, układa rozsypane puzzle tak, by w końcu powstała z nich odpowiednia całość. Postacie są bardzo prawdziwe, z krwi i kości, łatwo się z nimi utożsamić. Powieść powoli płynie, wyciszając czytelnika, uspokajając, odprężając dzięki czemu zapomina o otaczającym świecie pochłonięty wydarzeniami rozgrywającymi się w książce.

Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że lektura skrywa w sobie odrobinę magii, czaru, piękna czego nie spodziewałam się tutaj znaleźć. Ta historia mnie oczarowała, nie raz wywołała szeroki uśmiech na ustach, a nawet doprowadziła do płaczu. Przelała we mnie wiele emocji, cierpienia, bólu, ale także ogrom miłości i szczęścia. Mimo, że książkę czyta się szybko, przez kolejne rozdziały przepływa się z lekkością to opowieść nie należy do najłatwiejszych. Trzeba się na niej skupić bo wiele prawdy można z niej wyciągnąć, naucza i pozwala inaczej spojrzeć na otaczający świat, niesie w sobie przesłanie, skłania do refleksji. Długo nie zapomnę o tej opowieści. Gorąco polecam.