Najskrytsze miejsca duszy (barwione brzegi)

"Czasami po prostu postrzegamy świat w innych barwach, z inną intensywnością i w innym tempie. Te same rzeczy nazywamy inaczej, bo są dla nas czymś innym. Jesteśmy na innym etapie rozwoju duchowego i emocjonalnego. Żeby się zrozumieć, pojąć te same pojęcia, musimy się spotkać w odpowiedniej chwili i słuchać tego, co istotne."

Każdy z nas jest inny i w jego wnętrzu skrywa się wiele niewypowiedzianych słów. Pięknych myśli, które po wyartykułowaniu na głos czasem stają się nie takie, jak byśmy chcieli. Niestety, nasz język, mimo bogactwa słów, nie oddaje w pełni tego, co chcielibyśmy przekazać. A może właśnie przez ich nadmiar niejednokrotnie czujemy się niezrozumiani? Niby powiemy to, co byśmy chcieli, a jednak sens naszej wypowiedzi zostaje odebrany zupełnie inaczej.

Szerzej tę myśl rozwija Karolina Klimkiewicz w swojej powieści "Najskrytsze miejsca duszy", książce pełnej refleksji, zmuszającej do przeanalizowania własnego życia. Bardzo lubię takie historie, które, oprócz fikcyjnej fabuły, mieszczą w sobie wartościowe treści.

W tym akurat wypadku autorka dużo bazuje na prawdziwych wydarzeniach, co sprawia, że jeszcze mocniej odbieramy tę powieść. Zupełnie inaczej czyta się o czymś wymyślonym i w inny sposób reaguje na historie mające oparcie w rzeczywistości. Wiedza ta daje nam przeświadczenie o prawdopodobności opisywanych zdarzeń: ich bohaterami mogą być ludzie z naszego otoczenia, mieszkający na naszym podwórku. Informacje te, w połączeniu z tematyką książki sprawiają, że mamy do czynienia z prawdziwie emocjonalną opowieścią. Jej bohaterami są Hiacynta i Teodor, dwoje poranionych, młodych ludzi, którzy, z różnym skutkiem, starają się poukładać swoje życie. Choć żadne z nich nie szuka w tym momencie partnera, nieoczekiwanie oboje stają się dla siebie oparciem w trudnych chwilach.

Trudno tu mówić o związku, gdyż relacja bohaterów jest naprawdę burzliwa. Czasem jednak musi paść wiele trudnych słów, by oczyścić atmosferę - zwłaszcza w sytuacji, gdy oboje mają za sobą trudne przeżycia, które muszą przepracować. Każda rozmowa bohaterów to maleńki krok do przodu i choć pozornie wydaje się, że nic nie znaczy, w ogólnym rozrachunku jest mocno zauważalny.

"Najskrytsze miejsca duszy" to powieść o naprawdę ciężkim ładunku emocjonalnym. Bardzo podobało mi się, że informacja taka znalazła się w początkowych partiach książki. Dzięki temu osoby, które w jakikolwiek sposób obawiają się poruszanych w niej tematów, mogą zrezygnować z jej lektury.

W powieści autorka poświęca dużo miejsca trudnym wydarzeniom, przewartościowującym życie człowieka. Czasem jeden nieopatrzny ruch może wywołać lawinę zdarzeń, która przygniata go zupełnie nieoczekiwanie. Pisarka zwraca też uwagę na fakt, że nie wszyscy są na takie zjawiska przygotowani: niektórzy, wychowani pod kloszem, zupełnie nie umieją sobie poradzić w kryzysowym momencie. Inaczej zachowują się ludzie od dłuższego czasu będący zdani wyłącznie na siebie - ci z kolei boją się prosić o pomoc w obawie, że nie zostanie im ona udzielona. "Najskrytsze miejsca duszy" to piękna charakterystyka przedstawicieli każdej z tych grup, próba połączenia ich dróg ze sobą.

Książka wzbudza wiele różnorodnych emocji, jednak ich nagromadzenie znajdujemy w finale. Jego otwarty charakter pozwala nam wierzyć w szczęśliwe zakończenie tej historii.

Minusem, na który chciałabym zwrócić uwagę, są właśnie końcowe fragmenty powieści, kiedy to miałam poczucie zaburzenia osi czasu. Zauważalne przyspieszenie akcji sprawiło, że miałam problemy z umiejscowieniem poszczególnych wydarzeń w czasie. Fakt ten nie wpływa znacząco na moją ocenę tej historii, po prostu wywołał u mnie lekki dyskomfort, jednak nie na tyle odczuwalny, by zmienić moje zdanie odnośnie do tej lektury. Uważam "Najskrytsze miejsca duszy" za wartościową powieść, z którą warto się zapoznać.

Moja ocena 9/10.

Podczas studenckich wakacji nad morzem dochodzi do tragedii, która na zawsze zmienia życie Hiacynty. Dziewczyna nie jest w stanie poradzić sobie z przeżytą traumą i stratą, odsuwa się od ludzi i zapada się w sobie, marząc o śmierci. Jej zdesperowani rodzice wysyłają ją na Mazury, do przyjaciół, prowadzących ośrodek dla młodzieży z trudną przeszłością. Wierzą, że pobyt i praca tam, pomoże Hiacyncie odzyskać wolę życia. Tam dziewczyna poznaje Teo, chłopaka z patologicznej rodziny, i bolesną przeszłością.

Czy tych dwoje znajdzie wspólny język? Czy łączące ich trudne przeżycia sprawią, będą dla siebie oparciem i ratunkiem?

Autorka poruszyła w tej książce bardzo głębokie i trudne tematy. Tematy, o których powinno się mówić, a o których mówić jest ciężko. Przed sięgnięciem po nią warto zapoznać się z ostrzeżeniami na początku książki.

Historie Hiacynty i Teo odkrywamy stopniowo, od momentu gdy tych dwoje spotyka się po raz pierwszy. Ani jedno, ani drugie nie jest skłonne do jej wyjawienia, dlatego Ci młodzi ludzie mają problem ze zrozumieniem siebie, mimo to coś ich do siebie przyciąga, jakby bolesne doświadczenia były milczącym przyciąganiem, niczym magnes.

Odkrywanie ich historii, niejednokrotnie łamie serce, wzbudza współczucie, chęć niesienia pomocy oraz zmusza do refleksji i przemyśleń nad tym jak przeżyta trauma może zmienić człowieka i zgasić w nim chęć do życia. Ukazuje także, jak ciężko jest innym zrozumieć, pomóc i nawiązać nić porozumienia z cierpiącymi bliskimi.

To lektura prowokuje naprawdę skrajne emocje, napisana z wyjątkową wrażliwością i delikatnością. Czyta się szybko, bo autorka zadbała o to żeby utrzymać w nas ciekawości i napięciu.

To nie jest łatwa książka, ale niesamowicie wartościowa i ważna. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie i zostanie ze mną na bardzo długo.

Hiacynta - młoda dziewczyna, która kochała życie. Miała wspaniałych rodziców, którzy wspierali ją na każdym kroku i przyjaciół, z którymi spędzała błogie chwile. Była studentką pielęgniarstwa, chciała pomagać tym, którzy tego potrzebują. Jednak nadszedł moment, w którym jej życie się zmieniło. Śmierć bliskiej osoby i ciągłe narzucanie na siebie winy doprowadziło dziewczynę do ogromnej depresji, czego skutkiem była próba odebrania sobie życia. Świat stał się mroczny i duszny, a każdy kolejny dzień nie miał sensu.

Zmartwieni rodzice, chcąc pomóc swojej ukochanej jedynaczce, chwytają się ostatniej deski ratunku i wysyłają ją na Mazury, do swoich przyjaciół, którzy prowadzą ośrodek dla trudnej młodzieży. Tam Hiacynta poznaje o sześć lat starszego Teodora, który również dźwiga na barkach ciężar przeszłości. Czy ta dwójka będzie w stanie sobie nawzajem pomóc?

Niech Was nie zmyli okładka. To nie jest słodko pierdząca opowieść o dwóch zranionych duszach, które przypadkiem się spotykają i świat zmienia się na lepsze. Absolutnie. Ta książka to kawałek ciężkiej historii, to opowieść o tym, że życie ma swoje ciemne zakamarki, a my nigdy nie wiemy, co siedzi w drugim człowieku.

Główni bohaterowie tej historii zostali bardzo autentycznie wykreowani. Naznaczeni przez życie krzywdą, nie potrafią poradzić sobie z bólem, jakiego doświadczyli. Cała ta historia, którą stworzyła autorka jest bardzo życiowa i myślę, że wielu z Was mogłoby się z nią w jakiś sposób utożsamić. W końcu o takich rzeczach, jak użależnienia, depresja, próby samobójcze, czy przemoc nie mówi się zbyt często, prawda? Wiemy, że takie tematy gdzieś tam istnieją, jednak czy dopuszczamy do siebie myśli, że są one blisko nas? Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, czy ktoś z Waszego otoczenia, kto codziennie się uśmiecha, nie pochodzi z rodziny alkoholików, którzy pastwią się nad nim psychicznie? Nasze społeczeństwo niestety dość często odpycha te problemy, zamiata je pod dywan, a szum robi się dopiero, gdy dochodzi do tragedii. Przykre.

Ta historia wywarła na mnie ogromne wrażenie. Wielokrotnie w moich oczach pojawiały się łzy, a ból bohaterów czułam w sobie. Nie potrafię ubrać w słowa tych wszystkich emocji, które towarzyszyły mi podczas czytania. Przeżywam to wszystko do tej pory. "Najskrytsze miejsca duszy" to książka, którą będę polecała każdemu...

Nauczmy się wybaczać, szczególnie sobie.

Walczmy o kolejny dzień, o życie... bo jest ono piękne.

„Najskrytsze miejsca duszy”- Karoliny Klimkiewicz 🪻✨🧶

🪻To książka, która mocno porusza i zostaje w pamięci. Opowiada o Hiacyncie, młodej kobiecie, której życie zmienia się diametralnie po tragicznym wypadku przyjaciółki. Po powrocie z wakacji nad morzem, Hiacynta nie potrafi poradzić sobie z traumą. Rzuca studia, zrywa kontakty ze znajomymi i wraca do rodzinnego domu. Zrozpaczeni rodzice wysyłają ją na Mazury, do ośrodka dla młodzieży z trudną przeszłością.

🪻W ośrodku Hiacynta poznaje Teodora, chłopaka z rodziny @lkoholików, który walczy o lepszą przyszłość dla swoich bliskich. Autorka znakomicie oddaje emocje bohaterów, wnikając w ich psychikę. Bardzo mi się spodobało że są 2 perspektywy Hiacynty i Teodora co z pewnością pomogło lepiej zrozumieć ich przeżycia i uczucia. W książce są poruszone trudne tematy, takie jak trauma, uzależnienia i depresja, ale zrobione to jest z wielką empatią i zrozumieniem.

🪻Książka jest napisana prostym i zrozumiałym językiem, co sprawia, że historia pojawia się przed moimi oczami jak film. Klimkiewicz nie stworzyła kolejnej banalnej opowieści o miłości, lecz pełną bólu i nadziei podróż emocjonalną, która przypomina o potrzebie wsparcia i zrozumienia.

🪻Na końcu książki znajdują się numery telefonów do organizacji pomagających osobom z problemami psychicznymi i uzależnieniami, co pokazuje, że autorka chce nie tylko opowiedzieć historię, ale także zaoferować realną pomoc.

Polecam ją każdemu, kto szuka literatury z głębią i sercem 🖤

(Współpraca z wydawnictwem Endorfina)

Hiacynta studiowała pielęgniarstwo. Wypad nad morze ze znajomymi w ramach przerwy wakacyjnej miał dać jej wytchnienie po trudnych egzaminach. Przyniósł jednak tragedię, po której dziewczyna nie potrafi się otrząsnąć. Za namową rodziców wyjeżdża na Mazury do ośrodka dla trudnej młodzieży, prowadzonego przez znajomego jej ojca. Hiacynta poznaje tam Teodora, chłopaka, wychowanego w rodzinie, w której alko*ol dyktował główne warunki. Chłopak ma bardzo ciężkie życie. Codziennie walczy o siebie i los kogoś dla siebie bardzo bliskiego.

“Najskrytsze miejsca duszy” nie jest książką, która idealizuje problemy społeczne, choroby, czy uzale*nienia. To historia dwóch osób, z których jedna pragnie zniknąć z tego świata, a druga walczy o życie.

Cała fabuła oparta jest w dużej mierze na problemach i przeżyciach głównych bohaterów. Mimo początkowej niechęci i rozbieżności problemów, które noszą na swoich barkach, w pewnym momencie znajdują wspólny punkt, który jest iskierką nadziei na lepsze jutro dla każdego z nich. Wątek rozwijającego się uczucia pokazany został, jako rodzaj spoiwa między postaciami, a nie leku na wszystkie problemy. Zdarzało mi się wracać do niektórych fragmentów, ponieważ nie do końca mogłam zrozumieć motywy, którymi się kierowali i postępowanie — pozornie mające przynieść dobry skutek. Ale czy w życiu zawsze postępujemy właściwie?

Historia opisana w książce opiera się na autentycznych wydarzeniach i tym bardziej po jej zakończeniu, na sercu robi się ciężej, a do głowy zaczyna docierać wymiar trudnych doświadczeń Hiacynty i Teodora.

To trudna, smutna i przejmująca książka. I zdecydowanie nie jest to lektura dla każdego, o czym traktuje załączony na początku trigger warning.

Każda kolejna strona przynosi więcej emocji, więcej bólu, więcej niepoukładanych spraw. Mamy tu postaci z kiepską kondycją psychiczną, które doświadczyły w życiu za wiele, jak na swój młody wiek.

Autorka w niezwykle namacalny sposób “zrzuciła” na czytelnika emocje i stany, które zakorzeniły się w psychice i czynach postaci. Tę książkę się przeżywa, o tej książce się myśli, ta książka wżera się w serce i już w nim zostaje.