Dopóki starczy mi sił

Kim naprawdę jesteś, kogo grasz?

Słowa pewnej piosenki mówią:

„Kim naprawdę jesteś? Pokaż swą prawdziwą twarz. Kim naprawdę jesteś, kogo grasz”?

Mówi się, że życie to teatr, w którym my ludzie odgrywamy główne role. Poniekąd jest to prawdą, ponieważ każdego dnia jesteśmy zobligowani do tego, aby dostosowywać swoje zachowanie i postępowanie do sytuacji i okoliczności, w jakich się znajdujemy. Ważne jest jednak, aby nie zatracić własnej osobowości i móc być sobą. Każdy z nas potrzebuje mieć takie miejsce i osoby, przy których może czuć się swobodnie i nie musi niczego udawać. Świadomość posiadania swojej bezpiecznej przystani bowiem budzi w nas poczucie bezpieczeństwa i szczęścia.

A teraz moi kochani mam do Was prośbę, abyście przez chwilę wyobrazili sobie, że nagle musicie zapomnieć kim naprawdę jesteście, najlepiej wymazując z pamięci swoją dotychczasową tożsamość. Co więcej musicie porzucić swoje dotychczasowe życie, a Wasza teraźniejszość i przyszłość staje się wielką niewiadomą. Nie macie też pojęcia jak długo potrwa taki stan rzeczy kilka tygodni, miesięcy, lat, a może całe życie. Czy w ogóle możliwe jest takie życie? Jak długo da się w nim wytrwać?

O tym, że się da przekonały się główne bohaterki powieści Karoliny Klimkiewicz „Dopóki starczy mi sił”, z której recenzją dziś do Was przychodzę.

Zolę Henderson i jej ciotkę Camille siedem lat temu los zmusił do ucieczki przed demonami przeszłości. Tak naprawdę nigdzie nie są bezpieczne. Aby przeszłość ich nie dopadła, nigdy nie wolno im pokazać swojej prawdziwej twarzy. W swoim życiu odegrały już wiele perfekcyjnie zagranych ról. Obie bohaterki nie mogą również przywiązywać się do miejsc i ludzi, których spotykają na swojej drodze. Wszyscy oni pojawiają się w ich życiu tylko na chwilę i nigdy nie są świadomi tego, że te dwie kobiety, z to tylko misternie zbudowane kreacje wyglądu i osobowości i historii życiowych, które same sobie wymyśliły i zrobiły wszystko, aby zarówno one same, jak i otoczenie w nie uwierzyły. Jeszcze wczoraj mogły być zupełnie kimś innym. Trzy miesiące, to maksymalny czas w którym pozwalają sobie na zatrzymanie się w jednym miejscu i bycie postacią, w którą aktualnie się wcieliły. Po tym czasie następuje kolejna przemiana osobowości. Zmiana imienia, nazwiska wyglądu i kolejnej wiarygodnej historii, adekwatnej do tego, jak chcą, aby ludzie, których spotkają w już w zupełnie nowym dla siebie miejscu je postrzegali. Wszystko po to, by On nie trafił na ich ślad.

"Kolejna skreślona miejscowość na liście. Czerwony flamaster przejeżdża wzdłuż nazwy, którą muszę jak najszybciej wymazać ze swojej głowy i serca."

Co takiego stało się w życiu naszych bohaterek, że muszą uciekać podejmując aż tak daleko idące środki ostrożności i kim jest ten, który ich szuka? To jest główne pytanie, na które my czytelnicy chcemy, jak najszybciej poznać odpowiedz. Ale na tę odpowiedz musimy trochę poczekać.

Kiedy my czytelnicy zaczynamy śledzić perypetie bohaterek powieści trafiają one do małego nadmorskiego miasteczka Jonesport. Nie wiedzą jeszcze, że to niepozorne miejsce bardzo mocno wpłynie nie tylko na nie same, ale także na ich życie. Jak się przekonacie miasteczko to jest ich przekleństwem, a jednocześnie jedyną szansą na odzyskanie wolności. Jednak nie będzie to łatwe, gdyż za tak wielki dar jakim jest wolność będą musiały zapłacić bardzo wysoką cenę. Jednak więcej nic Wam nie zdradzę. Przekonajcie się sami, czy obu kobietom starczy sił, aby odzyskać własne „ja” i odnajdźcie odpowiedzi na wszystkie nurtujące czytelnika pytania, których podczas lektury książki jest co najmniej kilka.

„Dopóki starczy mi sił” to bardzo wciągająca i dająca do myślenia książka adresowana głównie do młodzieży, aczkolwiek jestem pewna że starszy czytelnik również znajdzie w niej cenne dla siebie wartości. Poznając koleje losów Zoli i jej krewnej z dojmującą siłą dociera do nas świadomość, jak wielkim szczęściarzem jest człowiek, który może powiedzieć, że ma swoje miejsce na ziemi, w którym czuje się bezpiecznie. Przez cały czas czytania książki ogromnie podziwiałam postawę Zoli. Dziewczyna mimo że dopiero niedawno skończyła osiemnaście lat wykazuje się ogromną dojrzałością. Jak sama mówi na początku, kiedy jej życie stało się kręgiem nieustających przemian było to fajne uczucie, jednak teraz pragnienie wolności jest coraz silniejsze.

„Czułam się jak w grze, mogłam nadać sobie nowe imię, stworzyć wymarzoną osobę i nią być, to była namiastka nowego życia, tabula rasa. Każdy marzy o tym przynajmniej raz. Rzucić wszystko i móc zacząć od początku, bez wad i błędów, bez oczekiwań i konsekwencji. Jedyny szkopuł w zmianie życie polegał na tym, że w pewnym momencie zamiast je zmienić, zwyczajnie je tracimy. Stajmy się Nikim – a każde nowe wcielenie przypomina o tym fakcie”.

Czy zwycięży ono ze strachem, który stał się nieodłącznym elementem tych siedmiu lat? Nie pozostaje Wam nic innego, jak tylko sięgnąć po książkę i samemu się przekonać do czego gorąco zachęcam.

"Ból, uczucie towarzyszące mi przez całe życie. Strach - jego najbliższy przyjaciel. Jak bliźnięta - nierozłączni. Ich młodszy brat - zmęczenie. Pojawiło się znacznie później, dając znać, że to jeszcze nie koniec, mimo że o niczym innym nie marzę".

Zapewniam Was, że książka ta wciągnie Was od pierwszej chwili i nim się spostrzeżecie dotrzecie do końca tej zajmującej i bardzo ciekawej opowieści o trudnym losie dwóch silnych kobiet, które każdego dnia żyją w świecie iluzji, pozbawia szansy na posiadanie czegoś stałego i własnego. Wiedzą, co może się stać, kiedy zabraknie im sił. Czy znajdą w sobie odwagę, by wreszcie zaryzykować i stawić czoła przeszłości? Nie pozwólcie, aby te wszystkie pytania dłużej pozostawały bez odpowiedzi i koniecznie przeczytajcie „Dopóki starczy mi sił”. Dzięki temu, że bardzo szybko Zola i Camilla stają nam się bliskie, książka dostarcza nam wielu emocji. Trzymamy kciuki za ich dążenie do odzyskania pełni normalnego życia.

Jak widzicie, zdecydowanie warto przeczytać, więc nie zatrzymuję Was dłużej abyście mogli niezwłocznie to zrobić.

Recenzja powstała we współpracy z autorką oraz wydawnictwem Novae res, za co bardzo dziękuję.

Inne książki autorki, które recenzowałam:

„Wybacz mi”.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale z nieukrywanym entuzjazmem sięgnę po jej pozostałe dzieła. Karolina Klimkiewicz zachwyca sugestywnym i lekkim w odbiorze piórem, funduje czytelnikom emocjonującą, trzymającą w napięciu lekturę, której nawet człowiek o niesłychanie silnej woli, nie będzie w stanie dobrowolnie przerwać, nim nie dotrze do finału. To jedna z tych powieści, jakie obezwładniają już od pierwszej strony i trzymają w swych hipnotyzujących mackach jeszcze długo po zakończeniu czytania.

„Najlepiej wymazać gumką imię Zoli z mojej głowy i nie wracać do niej aż do odwołania. Mimo że serce protestuje i stara się podać argumenty przeciw, rozum wie, że nie ma innego wyjścia. Ja również to wiem!”

Już sam początek silnie intryguje i zapowiada naprawdę mocną, owianą mroczną tajemnicą, przejmującą opowieść, obok której nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie. Momentalnie nasuwa się cała gama pytań, z tym jednym, najważniejszym na czele. Czytelnika bardzo nurtuje przyczyna dziwnego zachowania bohaterek, bo przecież notoryczna zmiana tożsamości nie jest czymś codziennym. Łatwo się domyślić, iż ich wróg musi być kimś ważnym i potężnym, bo strach towarzyszący postaciom jest niesłychanie silny. Błyskawicznie udziela się ON czytającemu i będzie mu towarzyszył niemal do samego finału. Odpowiedzi na zadane początkowo pytania co prawda odnajdą się, ale nim do nich dotrzemy, czeka nas masa intensywnych doznań i obezwładniających emocji. Fabuła została poprowadzona w tak mistrzowski sposób, że nie sposób domyślić się, o co tu tak naprawdę chodzi. Możemy jedynie snuć hipotezy, ale nie mają one zbyt wielkich szans się sprawdzić i właśnie takie zaskakujące, trzymające w napięciu lektury uwielbiam najbardziej.

„Z całego serca pragnę być z nim naprawdę. Móc opowiedzieć mu o moich koszmarach, demonach, które mnie prześladują.”

Ogromne brawa należą się pisarce za doskonałe kreacje bohaterów. Mimo ich różnorodności, każdy ma w sobie coś wyjątkowego, przyciąga swym magnetyzmem, momentalnie staje się czytelnikowi bliski. Dość szybko okazuje się, iż nie tylko główna bohaterka skrywa się pod maską, nie tylko ona odgrywa narzuconą odgórnie rolę. Ta świadomość skłania do głębszych refleksji na temat ludzkich zachowań, które niekiedy nie są szczere, stanowią jedynie próbę dostosowania się do czyiś wymagań. Przypomina to, by nigdy nie oceniać nikogo po pozorach, bo prawda najczęściej ukryta jest na tyle głęboko, że poznać ją można dopiero za przyzwoleniem danego człowieka.

Zola Henderson jest postacią niezwykle ciekawą, im bardziej ją poznajemy, tym mocniej jej kibicujemy. Mimo że nie znamy przyczyny męczarni, jaką musi przeżywać co chwilę, szybko dostrzegamy, że ten przykry obowiązek coraz bardziej ją przerasta. Brakuje jej sił, ciągła ucieczka staje się utrapieniem, dziewczyna marzy tylko, by móc być sobą, by ktoś pokochał jej prawdziwą tożsamość. Niestety, by to nastąpiło, musi przyznać się do kłamstw i odkryć wszystkie karty, nie będzie to jednak łatwe, gdyż poznanie prawdy oznacza wielkie niebezpieczeństwo. Czy Zola odważy się ujawnić swoją prawdziwą twarz?

„Utknąłem w świecie, do którego nie pasuję. Jesteś moim światełkiem nadziei.”

„Dopóki starczy mi sił” jest również piękną powieścią o rodzącym się uczuciu i prawdziwej przyjaźni, co skutecznie łagodzi wszelkie negatywne emocje i napięcie. I choć Zola bardzo przeklina nowo zamieszkałe miasto, w którym od początku wszystko układa się wbrew planom, to dzięki jego wspaniałym mieszkańcom być może uda jej się odnaleźć to, czego zawsze pragnęła.

"Dla dobra człowieka, na którym nam zależy, jesteśmy w stanie zrobić wiele, niemal wszystko. Poświęcić swoje dobro, żeby tylko ON był szczęśliwy. Stojąc nad przepaścią wyborów, skoczymy w otchłań niewiadomych konsekwencji. Wystarczy, że na pytanie, czy dzięki temu go ocalimy, odpowiedź brzmi: tak.”

„Dopóki starczy mi sił” jest zaskakującą, przejmującą, naszpikowaną tajemniczym, niebezpiecznym klimatem historią o prześladujących demonach przeszłości, nieustającej ucieczce i nieprzyjemnym odgrywaniu narzuconych ról, jakie z czasem staje się prawdziwą męką. To jedna z tych pozycji, które obezwładniają już od pierwszej strony, silnie angażują i nie pozwalają się oderwać ani na sekundę. Doskonałe, przemawiające kreacje bohaterów, zniewalające, intensywne emocje, napięcie, które nie odpuszcza do samego finału i wbijające w fotel zakończenie, jakie pozostawia czytelnika w całkowitej rozsypce. Karolina Klimkiewicz pod postacią poruszającej opowieści przypomina, iż życie nie jest usłane różami i nie zawsze mamy nad nim pełną kontrolę, a jednak, nigdy nie wolno się poddawać i należy z całych sił walczyć o szczęście i miłość, nawet jeśli ścieżka ku nim jest wyjątkowo wyboista. Gwarantuję, że pokochacie Zolę i będziecie jej kibicować całym sercem, a historia tej dziewczyny zostawi po sobie ślad na bardzo długo! Polecam gorąco!

“Czułam się jak w grze, mogłam nadać sobie nowe imię, stworzyć wymarzoną osobę i nią być, to była namiastka nowego życia, tabula rasa. Każdy marzy o tym przynajmniej raz. Rzucić wszystko i móc zacząć od początku, bez wad i błędów, bez oczekiwań i konsekwencji. Jedyny szkopuł w zmianie życia polegał na tym, że w pewnym momencie zamiast je zmienić, zwyczajnie je tracimy.”

Zola i jej ciotka Camilla od lat uciekają. Co trzy miesiące mają nową tożsamość : nowe imię i nazwisko, kolor oczu i włosów, nowy charakter, nową przeszłość i nowe miejsce zamieszkania.Nic nie mają na stałe, wszystko jest iluzją i wszystko może się zmienić kiedy dopadnie ich przeszłość. Ich życie zaczyna się zmieniać, gdy przeprowadzają się do małego miasteczka Jonesport. Ktoś odkrywa ich tajemnicę i prawdziwą tożsamość. Czy odważą się w końcu zawalczyć o swoje prawdziwe życie? Czy uda im się rozliczyć z przeszłością?

Nawet nie wiecie jak się bałam zaczynając “Dopóki starczy mi sił” Karoliny Klimkiewicz, wiecie jakie mam podejście do polskich autorów - bardzo bardzo ostrożne. Tym razem moje obawy okazały się zupełnie niepotrzebne !

“Dopóki starczy mi sił” to świetna historia, która wciąga od pierwszej strony. Zola boi się zaufać i otworzyć przed kimkolwiek. Boi się, że będzie musiała wyznać swoją tajemnicę lub przywiążę się do kogoś i będzie musiała zniknąć. Tym razem musi zmierzyć się z przeszłością i uczuciami, które ją zaskakują czyli przyjaźnią i miłością. Musi zdecydować komu może i na ile może zaufać. Wie, że dopóki nie zmierzy się z przeszłością nie będzie mogła być szczęśliwa. Kolejne wcielenia coraz bardziej ją męczą, a prawdziwe życie jest jej jedynym marzeniem. Czy uda jej się ? Przekonajcie się sami ! Zakończenie “Dopóki starczy mi sił” jest kolejnym zakończeniem, za które autorka powinna dostać karę. No bo jak to można tak zakończyć?! Polecam

[Adres usunięty]

Dopóki starczy mi sił to książka z przepiękną okładką. To głównie ona przekonała mnie do tej powieści, chociaż zachęcający opis miał też w tym swój udział. Karolina Klimkiewicz stworzyła niełatwą historię. Bardzo polubiłam autorkę, która została dobrze wykreowana. Jej emocje były wręcz namacalne, dużo przemyśleń i uczuć. Jedyne co mnie w niej rozczarowało to trochę lekkomyślne zachowanie. Przeczytałam wiele powieści, gdzie bohaterki przed czymś uciekały, zazwyczaj to były niezwykle silne dziewczyny, sprytne i przebiegłe. Tutaj, Zola zachowywała się trochę nieodpowiedzialnie i nawinie. Rozumiem, że była zmęczona ucieczką, to zrozumiałe, że była rozgoryczona ciągłym opuszczaniem bliskich, przyjaznych miejsc... ale to i tak nie do końca ją usprawiedliwia w moich oczach. Nie jest to jednak duży minus, który psułby mi radość z lektury. Rozczarowało mnie również trochę zakończenie, postawa Zoli. Po tym wszystkim co przeszła, uważam, że to co zrobiła, było takim poddaniem się, kiedy mogła walczyć o wszystko czego chciała, bo w końcu mogła. Ale właśnie to zakończenie kazało mi się trochę zastanowić nad całym sensem miłości, o jej kruchości i o kruchości życia.

Jestem ciekawa co Wy o nim myślicie. Podzielcie się ze mną swoimi przemyśleniami.

Wyobraź sobie życie, w którym ciągle musisz grać kogoś innego. Tkwisz

w zaklętym kręgu przemian: co trzy miesiące nowe imię i nazwisko, nowy

kolor oczu i włosów, nowe plany na przyszłość, nowe mieszkanie...

Zola Henderson i jej ciotka Camilla wiedzą, jak to jest, gdy tracisz

tożsamość. Od siedmiu lat razem uciekają przed demonami przeszłości.

Wcielając się w coraz to inne osoby, nie posiadają niczego na stałe, a

ich życie jest jedną wielką iluzją.

Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy przeprowadzają się do małego,

nadmorskiego miasteczka. Jonesport okazuje się być ich przekleństwem,

ale i jedyną szansą na odzyskanie wolności. Jak wysoką cenę będą

musiały zapłacić za przywrócenie swojego prawdziwego „ja”?

W tej zaskakującej, pełnej emocji i nagłych zwrotów akcji powieści

przeczytamy niezwykłą, trudną historię dorastającej, młodej

dziewczyny. Od kilku lat jej życie jest ciągłą ucieczką od

przeszłości, od dawnego życia, od...samej siebie. Życie poddaje ją

bolesnym, dramatycznym próbom, a ona boryka się nie tylko z typowymi dla

wieku dorastania problemami, ale i z mrokami swego utraconego dzieciństwa.

Jaką tajemnicę tak naprawdę skrywa Zola, i przed czym tak usilnie stara

się uciec wraz ze swą ciotką? Kim jest, że tak bardzo stara się

zmienić swą tożsamość?

Autorka, Karolina Klimkiewicz, przedstawiła nam niezwykle wciągającą,

tajemniczą historię. Książka należy do gatunku "New adult",

ale wbrew moim pierwotnym obawom nie jest to lekka, łzawa historyjka dla

nastolatków. Dostajemy ciekawą, trzymającą w napięciu fabułę, która

wyzwoli w nas rozmaite emocje i nie pozwoli oderwać się od czytania.

Autorka w świetny sposób wykreowała barwnych, pełnych życia

bohaterów. Każdy z nich jest inny, powodują nim odmienne emocje, ale

wszyscy przyciągają nas do siebie, mają jakiś wewnętrzny magnetyzm.

Jak przystało na książkę "New adult" znajdziemy tu

również wątek miłosny - pięknie opisaną historię rodzącego się

między bohaterami uczucia, które wystawione zostanie na bolesną próbę.

Karolina Klimkiewicz ma niezwykle lekkie pióro, doskonale czyta się jej

powieść i nie sposób się od niej oderwać. Świetnie kreuje swoich

bohaterów, oraz doskonale stopniuje napięcie - zupełnie, jakby to była

książka z gatunku thriller. Autorka miała świetny pomysł na

niebanalną, dramatyczną historię, która spodobaś się może zarówno

starszej młodzieży, jak i czytelnikom dorosłym, którzy gustują w

życiowych historiach z delikatnym wątkiem miłosnym.

Koniecznie muszę zapoznać się z innymi książkami autorki, bo po tej

jednej mam pewien niedosyt. Życzę jej wielu sukcesów, bo „Dopóki

starczy mi sił” to naprawdę dobra, warta polecenia powieść!

"Jeśli umiemy przy kimś płakać, krzyczeć, pokazać cierpienie, to znaczy, że potrafimy zaufać, bo właśnie wtedy jesteśmy bezbronni, podatni na ponowne zranienie. Można nas wtedy zgnieść jak robaka pełzającego po podłodze. Obnażenie przed kimś swoich słabości jest największym i najpiękniejszym prezentem, jaki możemy podarować drugiej osobie."

Karolina Klimkiewicz napisała powieść o młodziutkiej dziewczynie, która bardzo szybko musiała dorosnąć i zmierzyć się z wieloma trudnościami w swoim życiu. Ona i jej ciotka co kilka miesięcy zmieniają swoją tożsamość, aby uciec przez wydarzeniami z przeszłości. Ile jednak można się ukrywać i udawać kogoś innego? Każdy ma swoje granice wytrzymałości.

Zola i Camilla docierają do miasta, gdzie dojdzie do niespodziewanych wydarzeń. Jak sobie z tym poradzą? Książka trzyma niesamowicie w napięciu. W trakcie lektury bardzo długo nie wiemy, co sprawiło, że nastolatka i jej opiekunka znalazły się w swoim nietypowym położeniu. Takich tajemnic mamy sporo w tej książce, co sprawia, że powieść jest bardzo emocjonująca, kartki przewracają się same, bo chcemy szybko poznać sekrety bohaterów. Pisarka kreśli ciekawe portrety psychologiczne. Poruszony zostaje temat przemocy domowej w bogatej rodzinie. Między Zolą a nowo poznanym chłopakiem wybucha gorąca miłość, dziewczyna znajduje też wiernych przyjaciół, którzy chcą ją wspierać i pomóc walczyć z problemami.

Karolina Klimkiewicz ma już parę powieści na swoim koncie i jej kariera pisarska zdaje się powoli rozkręcać. Swoje książki kieruje przede wszystkim dla młodego pokolenia. Życzę autorce sukcesów.

Książka opowiada losy dziewczyny - Zoli Henderson. W jej rodzinnym domu panowała przemoc. Ojciec, na pozór znany senator, który ceni sobie spokój i ciepło rodzinne, gdy przechodził mury domu zamieniał się w tyrana i kata. Znęcał się nad matką fizycznie i psychicznie. Potrafił na oczach małej córeczki ukręcić kark jej psu. W wieku jedenastu lat za namową matki postanawia uciec od ojca wraz ze swoją ciotką Camillą. Od tego momentu Zola już nie jest tym kim była. Co trzy, cztery miesiące wraz z ciotką zmieniają swoją tożsamość i przeprowadzają się w obawie, że znany senator ich znajdzie i dopadnie. Pewnego dnia przeprowadzają się do małego miasteczka. Ona zmienia się z Avę. Poznaje dwójkę świetnych przyjaciół, a także swoją pierwszą miłość - Liam, który jest podobnie zagubiony jak ona. Jak potoczy się jej życie? Czy demony przeszłości ją dopadną? Przeczytajcie koniecznie

"Czułam się jak w grze, mogłam nadać sobie nowe imię, stworzyć wymarzoną osobę i nią być, to była namiastka nowego życia, tabula rasa. Każdy marzy o tym przynajmniej raz. Rzucić wszystko i móc zacząć od początku, bez wad i błędów, bez oczekiwań i konsekwencji. Jedyny szkopuł w zmianie życia polegał na tym, że w pewnym momencie zamiast je zmienić, zwyczajnie je tracimy. Stajemy się Nikim - a każde nowe wcielenie przypomina o tym fakcie"

Główną bohaterką książki jest nastoletnia dziewczynka, która już od najmłodszych lat była świadkiem przemocy w rodzinie. Nikt nie sprzeciwiał się jej ojcu, aż do momentu, gdy ona postanowiła coś z tym zrobić. Skutkiem była ucieczka z domu, z dala od ojca. Poznajemy ją jako dziewczynę bardzo sympatyczną, chcącą mieć przyjaciół, lecz z racji wielu przeprowadzek niemogącą ich mieć. Żyje w ciągłym strachu i obawie przed tym, że któregoś dnia ojciec w końcu ją odnajdzie i zabije. Czy uda jej się powrócić do Zoli sprzed lat?

"Byłam nietykalna, zbyt ważna - można by mnie porównać do eksponatu zamkniętego w gablotce za szkłem. Ludzie podchodzili, podziwiali, wzdychali, chwalili, ale nikt nie mógł mnie dotknąć, zobaczyć jaka jestem naprawdę, zrozumieć co czuję."

Gdy zobaczyłam okładkę myślałam, że będzie to książka lekka, idealna na letnie dni. Na pierwszy plan wysuwa się młoda dziewczyna i jezioro z papierową łódką, jednak jakie było moje zdziwienie, gdy po pierwszych przeczytanych rozdziałach okazało się, że jest to mroczna, wciągająca historia, od której ciężko się oderwać.

Karolina Klimkiewicz porusza wiele trudnych tematów [Adres usunięty] przemoc fizyczną i psychiczną, która coraz częściej jest w naszym społeczeństwie dostrzegana i nie tylko dotyczy ona osób z patologii, ale także osób, które na pozór wydają się idealnymi małżonkami. Kolejnym problemem jest to, że osoby, które mają mniej pieniędzy bądź też są "inne" są wyśmiewane przez osoby bardziej zamożne. W szczególności to zjawisko możemy zaobserwować wśród dzieci.

Książkę możemy zaliczyć do literatury obyczajowe,j lecz z elementami thriller-u oraz wplecionymi wątkami miłosnymi. Czyta się ją bardzo szybko, akcja toczy się dynamicznie. Czytelnik nie nudzi się, a dzięki krótkim rozdziałom zatraca się w historii na dobre.

Polecam wszystkim tę książkę.

Moja ocena książki: 9/10

więcej na [Adres usunięty]

"Dopóki starczy mi sił" to moja pierwsza powieść od Karoliny Klimkiewicz. Przyznam szczerze, że zawsze boję się zaczynać czytać książki polskich autorów. Nie wiem czemu ale mam strach, że zniechęce się. Jednak tutaj mój strach był bezpodstawny. Zatraciłam się w tej historii przez co, gdyby nie koledzy w pracy, zapomniałabym, że muszę iść masować!

Czy kiedykolwiek ktokolwiek wyobraził sobie jakby to było być aktorką(em)? Milion twarzy, wiele różnych wyglądów, różne emocje i zachowania.. Jednak aktor robi to tylko do filmu. Dla sławy i lepszego odegrania roli.

Zola Henderson i jej ciocia Camilla nie robią tego dla sławy. Uciekają przed demonami przeszłości. Od siedmiu lat, co kilka miesięcy wcielają się w co raz to inne osoby, przez co nie mają niczego na stałe a ich życie to jedna wielka niewiadoma.

Kiedy trafiają do Jonesport, ich życie nabiera innego tempa. Ustalony wcześniej plan jak ma się zachowywać i kim byś , idzie w zapomnienie kiedy Zola, zwana tym razem Avą poznaję Liama, przystojnego kapitana drużyny baseballowej oraz dwójkę naprawdę oddanych przyjaciół, Eddyego i Melanię (tęczowa dziewczyna) . Dziewczyna zaczyna bardziej słuchać głosu serca przez co zaczynają się dziać różne rzeczy, o których ani Zozo ani Camilla nie planowały. Cała ta tajemnicza fabuła jest przyjemnie przepleciona szkolnymi i miłosnymi wydarzeniami, dzięki czemu nie odczuwa się ciężaru fabuły aż tak bardzo.

Autorka,bez żadnego problemu, stworzyła klimat tajemnicy i niepewności, przez co rozdziały czyta się bardzo szybko. Byleby poznać odpowiedź na wszystkie pytania które pojawiają się w głowie: Przed czym uciekają? Czy kiedyś uda im się wrócić do starych tożsamości? Czy szczęście to uczucie które kiedy poznają? Czy ponownie będą musiały uciekać? I w końcu, czy będą szczęśliwe?

Na każde z tych pytań, gwarantuje wam, poznacie odpowiedź. Ale dopiero gdy sami zapoznacie się z tą historią. Rozdziały są dość krótkie przez co, nawet nie zauważa się kiedy z 1 rozdziału zrobił się 12. I każdy urozdział przynosi coś nowego, coś nieznanego, coś wspaniałego!

Pani Karolina z ogromną wrażliwością opisała prawdziwe życie, które nie zawsze układa się tak, jakbyśmy tego pragnęli. Jestem pewna, że jeszcze kiedyś wrócę do tej historii i cóż, czekam na kolejną część!

[Adres usunięty]

Tkwisz w grze, przez cały czas musisz udawać kogoś innego... Co jakiś czas wcielać się w inną postać, kreować ją i nie popełniać żadnego błędu, by nie zostać złapaną. Męczące, prawda?

Wyobraźcie sobie, że dla bohaterki tej książki to jest codzienność, codzienność, którą przestaje lubić, która ją męczy, ale... Nie może przestać, tylko... Dlaczego?

To walka o życie, ON nie ustanie w poszukiwaniach.

,,Każdy marzy o tym przynajmniej raz. Rzucić wszystko i móc zacząć od początku, bez wad i błędów, bez oczekiwań i koneskwencji. Jedyny szkopuł w zmianie życia polegał na tym, że w pewnym momencie zamiast je zmienić, zwyczajnie je tracimy. Stajemy się Nikim - a każde nowe wcielenie przypomina o tym fakcie"

WOW! To było moje pierwsze słowo po skończeniu tej książki, nie byłam wstanie powiedziec nic więcej. Emocje zafundowane przez autorkę po prostu przybiły mnie do kanapy i nie chciały puścić. Ostatnie kilkadziesiąt stron to coś... Niesamowitego, coś, co ciężko opisać mi słowami, bo... Tak się nie zostawia czytelnika!

Główna bohaterka książki — Zola Henderson, jest wykreowana idealnie, nic w jej zachowaniu ani wyglądzie nie jest przesadzone, każda reakcja sprawia wrażenie prawdziwej i gdybym nie miała świadomości, że czytam, to sądziłabym, że to wszystko dzieje się naprawdę. Ta postać idealnie nadaje się na przykład do naśladowania — miła, troskliwa, odważna, przejmująca się bliskimi bardziej niż sobą, to zaledwie kilka cech, które mi się u niej spodobały, chciałabym byście wy także poznali jej charakter.

Pani Karolinie Klimkiewicz udało się trzymać czytelnika w tajemniczym i groźnym klimacie, towarzyszy nam od pierwszej strony, a kończy na ostatniej. Autorka nie poprzestała tylko na tym! Podczas czytania na mojej twarzy wielokrotnie towarzyszył uśmiech, czasami się śmiałam, a czasami w moich oczach pojawiały się łzy, a zakończenie wywołało u mnie wybuchową mieszankę emocjonalną, bo z jednej strony zakończenie było szczęśliwe, ale z drugiej nie i szkoda, ale to sprawiło, że ta pozycja jest jedyna w swoim rodzaju i okej... Może początki każdej znajomości były troszeczkę schematyczne, lecz co z tego, skoro potem mamy coś niezwykle oryginalnego.

,,Miłość, dobro, szczęście, zwyciężą!

Nawet jeśli to tylko bajki dla dzieci.''

Wątek miłosny w tej książce był jednym z najsubtelniejszych, najbardziej dopasowanych do treści utworu i zdecydowanie najlepszym, jaki czytałam. Naprawdę ciężko jest go opisać, bez spojlerowania, dlatego poprzestanę tylko na tym i na wspomnieniu o tym, że Zola idealnie do Niego pasowała i szkoda, że wydarzyło się tak, a nie inaczej.

Jeśli autorka zdecydowałaby się na wydanie drugiej części to nie zawahałabym ani przez sekundę nad kupnem.

Zdecydowanie polecam!