Jak cień

Powieść jest nie tylko kryminałem, ale także psychologiczną analizą postaci, które zmagają się z własnymi demonami. Ada Niszyńska, tanatopraktor, która przygotowuje ciała do pochówku, jest postacią pełną sprzeczności. Z jednej strony pokazana jest jako osoba doświadczona, profesjonalna, ale z drugiej zmaga się z osobistymi traumami i trudnymi wspomnieniami po stracie bliskich. Hryniszak umiejętnie pokazuje, jak przeszłość bohaterów wpływa na ich działania w teraźniejszości, a ich emocje i decyzje są głęboko osadzone w kontekście osobistych tragedii.

Ważnym motywem jest również temat śmierci. Jest ona ukazana nie tylko jako zakończenie życia, ale także jako symbol nieodwracalnych zmian. Hryniszak z dużą wrażliwością przedstawia postawy bohaterów wobec zmarłych, a także ich radzenie sobie z bólem, który nigdy nie znika całkowicie.

Autorka nie szczędzi czytelnikowi zwrotów akcji, które sprawiają, że książka staje się prawdziwym emocjonalnym rollercoasterem. Każdy nowy trop prowadzi do kolejnych pytań, a rozwikłanie zagadki wydaje się być wciąż poza zasięgiem. Jednak to, co najbardziej przyciąga w tej powieści, to nie tyle sama zagadka kryminalna, co pełne napięcia i tajemnicy relacje między postaciami.

Autorka świetnie pisze i doskonale tworzy atmosferę grozy i niepewności, która utrzymuje się aż do samego końca. Dzięki talentowi pisarki książka jest nie tylko zagadką kryminalną, ale także wciągającą opowieścią o ludzkich słabościach, złożoności emocji oraz próbach zrozumienia samego siebie w obliczu tragedii.

Jak cień to zdecydowanie książka, która nie pozwala się łatwo zapomnieć. Zaskakuje, angażuje emocjonalnie i skłania do refleksji. To idealna lektura dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż tylko kryminalnej zagadki.

Marzena Hryniszak udowodniła, że potrafi tworzyć wciągające, wielowymiarowe historie, które poruszają serca i umysły czytelników. Jak cień to książka, która wciąga na długie godziny i zostaje z czytelnikiem na dłużej.

„Jak cień” Marzeny Hryniszak to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale jakże od razu udane! To, że muszę koniecznie nadrobić poprzednie książki autorki, jest bardziej niż pewne!

Syn szanowanego chirurga Radosław Kamarot zostaje znaleziony martwy w opuszczonej willi. Śmierć mężczyzny wstrząsa całą okolicą, a śledztwo w tej sprawie prowadzi Wanda Feliks z nowym partnerem Wincentym Klinczerą. Gdy ciało trafia do zakładu pogrzebowego, w którym Ada Niszyńska ma je przygotować do pochówku, kobieta zauważa na nim ślady, które zostały również dostrzeżone u szpitalnego pacjenta… Tajemnica goni tajemnicę, autorka nie zdradza wiele, ale intryguje czytelnika tak, aby nie można było odłożyć książki, póki nie znajdziemy rozwiązania kolejnych pytań, które dosłownie się mnożą.

W tym tytule nie brakuje pytań, na które poszukujemy odpowiedzi, wstrząsających szczegółów i opisów czynności wykonywanych pośmiertnie z ciałem, które mogą wywołać u czytelnika skrajne emocje! Jedno jest pewne, autorce nie brakuje wyobraźni, a umiejętność intrygowania czytelnika i budowania napięcia dosłownie opanowała do perfekcji! Na mnie styl autorki, fenomenalna narracja, która pozwala spojrzeć na całość z kilku perspektyw, zrobiły ogromne wrażenie. Jest to tytuł, który wzbudza emocje i zapada w pamięci na długo, gdy już zamkniemy ostatnią stronę i poznamy odpowiedzi na wszystkie zadawane podczas czytania pytania!

„Jak cień” to genialne połączenie kryminału z elementami thrillera psychologicznego, który bardzo polecam wszystkim miłośnikom gatunku, bo z pewnością się nie rozczarujecie, a będziecie zachwyceni!

Jestem fanką Marzeny Hryniszak – mam przeczytane wszystkie jej książki i każdą wyczekuję, wiedząc, że będzie niesamowitym przeżyciem. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć mroczne, pełne napięcia historie, które angażują czytelnika od pierwszych stron. Jak cień to powieść, która wciąga w swój duszny klimat i trzyma w napięciu aż do samego końca.

Główną bohaterką jest Ada Niszyńska, kobieta pracująca jako tanatopraktor, czyli specjalistka od przygotowywania zmarłych do pochówku. Jej zawód jest nietypowy, pełen trudnych momentów, ale dla Ady to nie tylko praca – to także sposób na uporanie się z własnymi demonami. Przeszłość nie pozwala jej o sobie zapomnieć, a życie codzienne często zmusza do konfrontacji z bolesnymi wspomnieniami. Co takiego wydarzyło się w jej przeszłości, że nie może się od niej uwolnić?

Historia zaczyna się od dramatycznego prologu, który przenosi nas dwadzieścia lat wstecz. Na pierwszy rzut oka zdarzenie to wydaje się nie mieć związku z teraźniejszością, jednak im dalej zagłębiamy się w lekturę, tym bardziej zauważamy, że wszystko tu ma swoje znaczenie. W 2023 roku Ada otrzymuje ciało młodego Radosława Kamarota – syna szanowanego chirurga. Podczas przygotowań do pochówku zauważa coś niepokojącego. W tym samym czasie do szpitala trafia mężczyzna z obrażeniami łudząco podobnymi do tych, które odniósł Kamarot. Czy to zbieg okoliczności, czy może coś znacznie bardziej niepokojącego?

Śledztwo prowadzi komisarz Wanda Feliks wraz z nowym partnerem, a Ada, choć nie jest detektywem, znajduje się w centrum wydarzeń. Jej wiedza, spostrzegawczość i doświadczenie mogą okazać się kluczowe w rozwiązaniu tej sprawy. Jakie tajemnice kryje przeszłość? Czy Ada jest tylko obserwatorką, czy może jej życie splecione jest z tym dochodzeniem bardziej, niż by chciała?

Jak cień to książka, w której przeszłość i teraźniejszość przeplatają się w niezwykle intrygujący sposób. Marzena Hryniszak doskonale buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki. Autorka umiejętnie splata kryminalne intrygi z warstwą psychologiczną, kreując postacie wielowymiarowe i autentyczne. Styl Hryniszak jest precyzyjny, pełen dbałości o detale, a opisy – choć czasem surowe i mroczne – nadają książce wyjątkowy klimat.

Dla mnie największym atutem tej powieści jest sposób, w jaki autorka ukazuje psychologię bohaterów. Ada to postać, która wzbudza emocje – jej siła, a jednocześnie kruchość, sprawiają, że czytelnik angażuje się w jej losy. Z kolei fabularne zwroty akcji i atmosfera tajemnicy sprawiają, że trudno oderwać się od tej historii.

To książka dla tych, którzy cenią kryminały z głębią psychologiczną, niesztampowe postacie i misternie skonstruowaną fabułę. Jeśli lubisz historie, w których nic nie jest takie, jakim się wydaje, a każdy trop prowadzi do kolejnej zagadki – Jak cień na pewno cię nie zawiedzie. Gorąco polecam!

Odkrycie zmaltretowanych zwłok Radosława Kamorota w miejscu całkowicie nieadekwatnym do jego sytuacji materialnej wstrząsa nie tylko policją.

Ada, pracująca w zakładzie pogrzebowym jako tanatopraktorka, zgodnie z wolą bliskich, przygotowuje zwłoki mężczyzny w ostatnią podróż.

Niebawem do szpitala trafia osoba z obrażeniami bardzo podobnymi co zamordowany Radek. Śledczy mają niewiele czasu by znaleźć winnego, zwłaszcza,że to nie jedyne ofiary, a być może niebawem pojawi się kolejna...

Kryminał z wieloma elementami thrillera psychologicznego. Autorka w bardzo dobry sposób nakreśliła bohaterów, stworzyła niezwykle dokładnie ich portrety psychologiczne. Sprytnie manewruje myślami czytelnika trzymając go w ciągłym napięciu i grając na emocjach. Wprowadza niepokój i zdezorientowanie wywołując ciarki na skórze.

Postawiła śledczych w trudnej sytuacji, z której muszą jak najszybciej wyciągnąć właściwe wnioski, co utrudnia im ich własny, egoistyczny szef. Dowiedziałam się na czym konkretnie polega praca tanatopraktora, choć muszę przyznać,że czasem opisy były dość...niesmaczne, co nie znaczy, że przez to mniej ciekawe. Absolutnie nie. Jeśli lubicie książki, gdzie nic nie jest takie jakim się wydaje na pierwszy rzut oka, cenicie opisy złożoności ludzkiej natury i liczycie na zaskakujące zakończenie...to szczerze polecam.

Początkowo jeden mężczyzna znaleziony martwy, a jego ciało zmasakrowane w niewyobrażalny sposób. Kolejny wycieńczony, zmaltretowany trafia do szpitala, z którego następnie ucieka. Śledczy Feliks i Klinczera rozpoczynają poszukiwania sprawcy tej zawiłej sieci zbrodni. Po drodze trafią na nierozwiązaną sprawę sprzed jakiegoś czasu, która bliźniaczo przypomina tę aktualną.

Książkę tę mogę skatalogować jako kryminał w delikatnym wydaniu z mocno rozwiniętym tłem obyczajowym oraz warstwą psychologiczną.

Pojawia się wiele wątków i postaci, spośród których na uwagę zasługuje Ada Niszyńska pracująca jako tanatopraktorka w zakładzie pogrzebowym. Przedstawienie funkcjonowania takiego zakładu i czynności, jakie wykonują jego pracownicy spowodowało, że książka ta nabrała świetnego, dusznego klimatu. Rola człowieka, który na co dzień obcuje ze śmiercią i przyodziewa ją w bardziej znośny twór jest niezwykle zajmująca. Estetyka, misterność oraz drobiazgowość związane z takimi czynnościami, intrygują i wprowadzają mroczny, surowy nastrój.

"Jak cień" to frapująca, mocno rozbudowana i rozgałęziona łamigłówka oraz sieć wzajemnych powiązań. Autorka duży nacisk postawiła na portrety psychologiczne bohaterów, ukazując ich tajemnice oraz traumatyczne wydarzenia z ich przeszłości.

Nie sposób odmówić Marzenie Hryniszak pomysłu na fabułę z ciekawą, dobrze skonstruowaną intrygą. Początkowo odczuwałam pewien niedosyt ze względu na zbyt mozolnie toczącą się akcję. Dopiero w dalszej części książki staje się ona bardziej dynamiczna i wówczas sprawia jeszcze większą przyjemność z czytania.

Całość oceniam pozytywnie, pomijając nierówne tempo prowadzonych wydarzeń oraz kilka faktów z życia bohaterów, które można było śmiało pominąć.

Jest to solidna, dająca do myślenia historia z satysfakcjonującym zakończeniem. Polecam, szczególnie osobom lubiącym kryminały w delikatniejszy wydaniu z rozbudowanym tłem obyczjaowym.

Śmierć syna znanego chirurga Kamarota jest zaczątkiem śledztwa prowadzonego przez komisarz Feliks oraz jej partnera. Makabryczne odkrycie w opuszczonej willi oraz niezwykłe zbieżności obrażeń u kolejnej ofiary sprawiają, że intryga zaczyna przybierać zupełnie nieoczekiwany obrót.



Od samego początku narracją autorka narzuciła mi niepokój, jednak jeśli jest coś, co trochę mi ciążyło to fakt, że historia początkowo rozwija się bardzo mozolnie, co mnie osobiście wytrącało nieco z napięcia i czytelniczej immersji.


Doceniam postacie wykreowane przesz Hryniszczak, komisarz Feliks to kobieta przepełniona determinacją, ale mająca w sobie pokłady ludzkiego dobra i dużej wrażliwości na ludzką krzywdę, jednak zdecydowanie bardziej mnie kupiła postać doświadczonej tanatopraktor Ady, która jest niezwykle barwna, nacechowana bólem i co by nie mówić trudniąca się specyficznym zawodem co mnie zdecydowanie ciekawiło, ponieważ codzienne obcowanie ze śmiercią i ludzkimi tramami jest bądź co bądź intrygujące.

Spodobało mi się jak pisarka budowała klimat tej powieści na podstawie bardzo sugestywnych opisów miejsc, chociażby jak opis willi, czy szpitalne korytarze, które potęgowały tajemniczość i mnie niezwykle ciekawiły. Są w tej powieści też momenty, w których poruszane są nieco trudniejsze tematy jak traumy, radzenie sobie ze stratą, czy zło drzemiące w zwykłych ludziach i dla mnie to bardzo dobrze historie urealniło.

Pisarka stworzyła złożoną historię, gdzie każda postać i każdy szczegół mają znaczenie, a mroczna atmosfera oraz portret psychologiczny bohaterów sprawiają, że książka intryguje i ciekawi. Pomimo nierównego tempa uważam, że historia jest bardzo solidna.

Dwa razy spotkałam się spontanicznie z prozą autorki, trzeci raz nie był już przypadkiem. Marzena Hryniszak zdobyła moje pełne uznanie a za sprawą swojej najnowszej historii w "Jak cień" zaostrzyła apetyt na podobne opowieści!

Zaczyna się z przytupem a dalej jest tylko lepiej. Od początku wita nas bowiem ciężki klimat niepewności, tajemnica wodzi za nos a bohaterowie wiedzą zdecydowanie więcej niż chcą zdradzić. Autorka manipuluje faktami, żongluje emocjami, wprowadza nas w ślepe zaułki i robi to z podziwu godną precyzją, ponieważ zauważamy jej zaangażowanie oraz plan, który jest perfekcyjnie realizowany. Do tego dorzucamy plastyczny styl, dużą realność wydarzeń oraz złożone kreacje postaci i mamy przepis na kilka wieczorów wyjątkowo dobrze zagospodarowanego czasu. Treść pod względem akcji oraz przekazanych informacji przekona do siebie nawet najbardziej wymagającego czytelnika.

Umiera młody chłopak, syn cenionego chirurga. Jego śmierć nie była przyjemna, nie była przypadkowa. Komisarz Wanda Feliks i jej nowy partner będą zmuszeni ścigać się z czasem, bowiem wszystko wskazuje, że morderca znowu zaatakuje. Do szpitala trafia ofiara z podobnymi obrażeniami co Radosław a równolegle Ada Niszyńska, doświadczony tanatopraktor, dokłada nam własnych problemów, by zamącić akcją. Z każdą uciekającą minutą zacznie się robić co raz niebezpieczniej.

To nie jest wcale prosta i oczywista historia, bowiem towarzyszyć nam będą skrajne emocje. Postać mordercy zaskoczy swoim obliczem, pokaże złożoność ludzkiej natury oraz zaprowadzi nas w stronę zaskakujących emocji. Autorka kieruje nietuzinkowych bohaterów, pokazuje ich z każdej możliwej strony, zaprasza nas do analizy ich działań a także snuje tak smaczny motyw psychologiczny, że na wszystkie strony obracamy wydarzenia, gdy codzienne obowiązki zmuszają nas do odłożenia lektury. Wiele motywów nakłada się na dynamiczną akcję, obserwujemy prywatne problemy Ady, podążamy tropem mordercy, doszukujemy się prawdy w milczeniu bohaterów. Wysnuwamy własne wnioski a i tak czujemy się zaskoczeni finałem.

"Jak cień" to lektura pełna ukrytych znaczeń, mylnych tropów, możliwości czytania pomiędzy wierszami. Bardzo dobrze napisana, z mocnym, gęstym klimatem, z bohaterami, którzy przyciągają do siebie niczym magnes. Proza Marzeny Hryniszak jest niepowtarzalna, przemyślana oraz złożona, nie tylko bowiem ta książka, ale i jej poprzednie dzieła, zasługują na słowa pochwały oraz uznania. Jeśli poszukujecie lektury przy której czas na moment się zatrzyma - zdecydowanie polecam.

Kiedy ostatni raz poczułeś(aś), że nie możesz uciec przed swoją przeszłością? 💬

Radosław Kamarot, młody mężczyzna, syn znanego chirurga, ginie w brutalnych okolicznościach. Śmierć, która początkowo wydaje się zwykłą tragedią, prowadzi do serii zagadek, które zaczynają wychodzić na powierzchnię niczym ciemne cienie, pełne niepokoju i tajemnic. Śledczy, a zwłaszcza komisarz Wanda Feliks, zdają się być coraz bliżej odkrycia prawdy, ale za każdym rogiem czeka kolejna niespodzianka. I nie tylko ciało Radosława staje się kluczem do rozwiązania tej zagadki. W tej książce śmierć to tylko wierzchołek góry lodowej.

Głęboko osadzona w psychologii postaci, Jak cień nie jest tylko kryminałem, ale także opowieścią o ludziach, którzy noszą w sobie traumy, których nie potrafią się pozbyć. Największą siłą tej powieści jest zdecydowanie jej bohaterka – Ada Niszyńska, tanatopraktorka, która codziennie ma do czynienia ze śmiercią, ale sama zmagając się z osobistą tragedią, nie potrafi poradzić sobie z własnym bólem. Jej postać to świetnie skonstruowana opowieść o ludziach, którzy w obliczu własnej traumy podejmują decyzje, których nie potrafią cofnąć. Ada nie jest tylko osobą, która przygotowuje zmarłych do pochówku – to ktoś, kto sam wciąż jest w procesie umierania, zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego.

„Jak cień” to książka, która nie daje odpocząć ani na moment. Z każdą stroną czuć narastające napięcie, jakby sama historia wciągała nas w swoje mroczne zakamarki. Hryniszak z niezwykłą precyzją buduje atmosferę niepokoju, nie pozostawiając niczego przypadkowi. To powieść, która porusza nie tylko umysł, ale i emocje, zmuszając do zastanowienia się nad własnymi granicami moralnymi i emocjonalnymi.

W tej książce nie ma miejsca na łatwe rozwiązania – każda odpowiedź prowadzi do nowych pytań. Kiedy wydaje się, że wszystko jest już jasne, pojawia się nowy trop, który wprowadza jeszcze więcej zamieszania. „Jak cień” to doskonały kryminał, ale także książka o ludzkich słabościach, o tym, jak trudno jest uwolnić się od przeszłości, a także jak niewielki jest krok od życia do śmierci.

Zdecydowanie polecam „Jak cień” każdemu, kto szuka kryminału, który nie tylko trzyma w napięciu, ale także zmusza do refleksji. To książka, która zaskakuje, angażuje i nie pozwala o sobie zapomnieć. Hryniszak stworzyła powieść, która wciąga i nie daje o sobie zapomnieć – nie tylko w trakcie lektury, ale także długo po jej zakończeniu. Serdecznie polecam!

O pani Marzenie nie udało mi się wcześniej usłyszeć, oczywiście nie dlatego, że nadal mało mówi się (czy też pisze) o niej, ale dlatego też, że moja doba jest zbyt krótka, bym mogła na bieżąco śledzić losy naszych rodzimych Autorów. Na pomoc jednak przychodzi mi serwis [Adres usunięty] i pozwala odkryć tę panią, w całej swojej pisarskiej okazałości, co powoduje, że trafia na moją listę „sprawdzić co dobrego stworzył pisarz”.

A jaka to była książka? Bombowa! Kryminał jest ze mną głównie jesienią, kiedy szarówa pozwala na nostalgiczne poszukiwania zbrodniarzy. Tym razem, pogoda w Karkonoszach daje popalić, więc uznałam, że nie ma co się trzymać utartych schematów i owy thriller okazał się doskonałym czytadłem na nadchodzącą wiosnę. Mało tego – nie wiedziałam, że owy tytuł miał premierę raptem kilka tygodni temu! Trup przy takiej powieści to oczywiście podstawa, wiadomo, muszą być zwłoki, żeby było i dochodzenie.

Od początku pani Marzena pozwala nam wierzyć, że możemy mieć do czynienia z seryjnym mordercą. Przede wszystkim podoba mi się, że tak przyjemnie mamy poprowadzoną fabuły. Nie ma flaków z olejem i nabijania stron w stylu Tolkiena, tylko wartką akcję i świadomość, że nic nie dzieje się przypadkowo, bez przyczyny. Zbrodniarz cały czas jest krok przed stróżami prawa, a cała sprawa wcale nie jest łatwa do rozwiązania.

O nudzie nie ma mowy, język pisarki jest niesamowicie wciągający i lekki, powieść jest dynamiczna i ciekawa, a to nie lada wyczyn, doskonale wiemy, jak wyglądają realia kryminalne. Dodatkowym atutem książki jest postać Ady, tanatopraktorki (tak! nie wiedziałam co to jest i robiłam swój prywatny research, mimo że mamy podane jak na tacy co to takiego), która ma swoje prywatne doświadczenia w całej tej akcji.

Chwilami zatrzymujemy oddech, licząc, że odkryjemy prawdę szybciej, niżeli odkryje to przed nami pani Hryniszak. Świetna, świetna i jeszcze raz świetna książka! Rewelacyjnie sprawdzi się wiosną, jesienią czy na wakacje! Ostrzegam tylko, że w oniemieniu można pozostać dłużej niżeli kilka dobrych dni.