Jack Reacher: Bez planu B

Bardzo dobra książka.

Warto przeczytać.

Gorąco polecam.

Tym razem wejdę w tony marudzenia i napiszę kilka słów o moim ostatnim rozczarowaniu, czyli „Bez planu b” Andrew Child i Lee Child.

Zacznijmy od tego, że jest to już 27 tom cyklu z Jackiem Reacherem i wszystko był pięknie dopóki pałeczki po Lee Childzie nie przejął Andrew. Już po 26 tomie obiecałam sobie, że nie sięgnę po tę serię. Jednak moja miłość do Jacka wygrała… No i po co? Uniknęłabym tylko rozczarowania i niechęci do jednego ze swoich ulubionych cyklów, bo niestety, ale z tomu na tom jest tylko gorzej…

Postać Jack’a została tutaj mocno oderwana od rzeczywistości. Jego umiejętności walki skupiają się na tym, że pstryknie palcem, machnie ręką i przeciwnik już leży. Nie ważne jakiej jest postury i czy ma doświadczenie w walce. Reachera pozbawiono starego sprytu i doświadczenia, które nadawały całości realizmu. Teraz wszystko jest czystą abstrakcją.

Jednak abstrakcja nie kończy się na samej postaci Jack’a. Trzeba do niej dołączyć także niektóre wydarzenia jak chociażby włamanie do więzienia. Ogólnie całość jest strasznie przewidywalna i nie ma w niej żadnych zaskakujących zwrotów akcji.

„Bez planu b” to kolejny dowód na to, że Andrew Child niepotrzebnie zaczął grzebać w cyklu o Jack’u. Jestem kompletnie totalnie rozczarowana i definitywnie już więcej nie sięgnę po książki z tego cyklu.

Zdarza się niekiedy tak, że znajdujemy się w nieodpowiednim miejscu i czasie. Wówczas, taka chwila, choćby nie wiadomo jak krótko trwała, może zaważyć na naszym dalszym życiu. Oczywiście, może być tak, że w tym jednym momencie dostaniemy szansę od losu, która znacznie poprawi jakość naszego życia, przyniesie nam miłość czy zastrzyk finansowy. Częściej jednak bywa tak, że ta chwila niszczy nasze dotychczasowe życie bezpowrotnie, sprowadzając na nas i członków rodziny kłopoty, a nawet śmierć.

Dla Jacka Reachera, byłego śledczego wojskowego, pobyt w sielskim Gerrardsville w stanie Kolorado miał być min. okazją do obejrzenia wystawy uzbrojenia z okresu wojny secesyjnej. Fakt, że znalazł się na skrzyżowaniu ulic właśnie w chwili, kiedy jakaś kobieta wpadła pod autobus, był po prostu zbiegiem okoliczności. A raczej pechem, biorąc pod uwagę dalsze wydarzenia. Reacher dokładnie bowiem widział przebieg tego wypadku i doskonale wie, że był świadkiem zabójstwa. Kobieta bowiem została pchnięta pod autobus, a Jack nie byłby sobą, gdyby nie rzucił się w pogoń za zabójcą. Okazuje się, że ten nie działał sam, a na dodatek zdołał jeszcze ukraść kobiecie torebkę. Jack unieszkodliwił napastnika i zanim zjawili się jego współpracownicy, zdążył zajrzeć do owej torebki. Okazuje się, że poza standardową zawartością i identyfikatorem z miejscowego więzienia, w którym kobieta pracowała, była tam jeszcze pewna koperta.

Mimo zeznań Reachera, który dokładnie opisał przebieg zdarzenia, policja nie wszczęła śledztwa, klasyfikując wypadek jako samobójstwo. Szczególnie, że znalazł się świadek, zasłużony dla lokalnej społeczności, który zrelacjonował skok kobiety pod koła. W mieszkaniu kobiety znaleziono pożegnalny list, a choć wszystko to wydaje się być dziwnie dopracowane, to decyzja góry jest nieodwołalna. Jednak spisujący zeznania, detektyw Harewood z lokalnej policji również nie potrafi pogodzić się z decyzją przełożonych. Nieoficjalnie udaje się zatem do Reachera, który postanawia dalej poprowadzić sprawę. Nie wie jeszcze, w jakie kręgi go zaprowadzi prywatne śledztwo…

Czy to faktycznie było samobójstwo? Komu i dlaczego mogło zależeć na pozbyciu się kobiety? Czy fakt, że pracowała w zakładzie karnym Minerva ma jakieś znaczenie? Co tak naprawdę dzieje się w więzieniu, a właściwie w tajemniczej firmie oferującej usługi penitencjarne Minerva? I wreszcie co wspólnego z tymi wydarzeniami może mieć piętnastolatek uciekający od rodziny zastępczej i wkurzony biznesmen poszukujący winnych śmierci syna? W którym momencie przetną się drogi tej trójki? Na te wszystkie pytania odpowiemy dzięki lekturze książki „Bez planu B”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Albatros. To już kolejny tom przygód dzielnego Jacka Reachera, który dysponuje niezwykłym darem pojawiania się tam, gdzie coś się dzieje. A choć jego przygody przypominają nieco słowa piosenki „zabili go i uciekł”, to jednak trudno się nie przywiązać i nie kibicować temu super bohaterowi. Po książkę sięgnąć mogą fani Reachera, bo pomimo pewnej konwencji utrzymywanej w serii, bohater wciąż może zaskakiwać. Lekturę docenią również miłośnicy powieści sensacyjnych i detektywistycznych zagadek, tych bowiem będzie do rozwiązania co niemiara. I choć trudno tu mówić o powiewie świeżości, to szybkie tempo akcji i dużo spektakularnych akcji bohatera nie pozwolą nam się nudzić.

W tym roku również miałam okazji zapoznać się z inną powieścią tego autora i nie mogłam doczekać się tej lektury.

Tym razem Jack Reacher przypadkowo stał się świadkiem przestępstwa. Zauważył, że sprawa związaną z zabójstwem pewnej kobiety wyglądała inaczej niż przedstawił to inny świadek. Jack postanowił dowiedzieć się tego, dlaczego tak się stało.

Gdy sięgałam po ten tytuł byłam pewna, że nie odłożę go przed przeczytaniem ostatniego zdania i tak też się stało. Jest to jedna z tych bardzo wciągających książek, w których po zakończeniu danego rozdziału od razu rozpoczyna się kolejny.

Atutem jest to, że publikację można czytać bez znajomości poprzednich części. Kryminalna sprawa w którą wplątał się Jack Reacher zaczyna i kończy się w tym tomie. Nie zabrakło także harmonijnej fabuły i zaskakujących zwrotów akcji.

,,Bez planu B" to sensacja w najlepszym wydaniu. Z tą powieścią nie można narzekać na nudę, a wręcz przeciwnie - bardzo miło spędzić czas z tym wydaniem.