Grace, córka latarnika

Każdy z nas potrzebuje się wyciszyć, odpocząć od zgiełku dnia codziennego i dla mnie takim sposobem na znalezienie tej ciszy i spokoju jest książka. Też macie podobnie? Nie każda książka jednak nadaje się na takie wyciszenie. Na szczęście udało mi się znaleźć idealną. „Grace córka latarnika” autorstwa Hazel Gaynor to opowieść o dwóch kobietach, które z racji życia w innych epokach, nie miały prawa się poznać, ale które połączyło jedno, odwaga do walki o swoje przekonania. Ta przepiękna historia jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Grace, wraz z ojcem, opiekuje się latarnią na wyspach Farne w Anglii. W 1838 roku cudem ratuje rozbitków, ofiary potężnego sztormu i staje się bohaterką znaną na cały kraj. Ludzie przyjeżdżają na wyspy, by ją zobaczyć, czy sportretować. Dla niej jednak o wiele ważniejsze jest uczucie do młodego malarza. Niestety George Emmerson jest już narzeczonym innej. Jego siostra Sarah, jedna z ocalałych w czasie katastrofy, namawia oboje młodych ludzi do zawalczenia o swoją miłość. Los jednak bywa przewrotny, czy miłość ma szansę stawić mu czoła?

Sto lat później, dziewiętnastoletnia Matilda Emmerson wyrusza do ameryki, będąc w ciąży. Rodzina jest na nią wściekła, wolą więc ją ukryć przed znajomymi do czasów narodzin dziecka. Potem ma ona wrócić do domu, ale już sama. Przygarnia ją kuzynka Harriet, latarniczka, która sama walczy z niedawno przeżytą tragedią. Początkowo więc ich relacja nie jest łatwa. Matilda znajduje na strychu portret tajemniczej kobiety i ukryty w nim list zakochanego w niej mężczyzny. Postanawia poznać ich losy. Szukając śladów nieznajomej i poznając jej historię, odkrywa także rodzinne tajemnice. Czy odważy się przeciwstawić najbliższym i zawalczyć o siebie i swoje nienarodzone dziecko? A może los pozwoli jej znaleźć prawdziwą miłość w cieniu latarni?

Ta przepiękna, romantyczna historia wciąga bardzo. Książkę się pochłania wręcz, tak zaraża swoim spokojem, pomimo tego, że nie porusza tematów lekkich. Jednakże ta siła i odwaga do walki obu kobiet o siebie, swoje marzenia, niezależnie od epoki, napawa takim spokojem. I pokazuje, że zawsze trzeba mieć nadzieję na lepsze jutro.

Kochani, mam dla Was dzisiaj recenzji książki oparte na prawdziwych wydarzeniach „Grace córka latarnika” Hazel Gaynor. Akcja książki dzieje się w dwóch równoległych czasach, osobiście uwielbiam to w książkach.

Rok 1838

Latarnia na wyspie Farne, to dom dla Grace i rodziców. Tutaj kobieta spędza swój czas, pomagając matce i ojcu w pracy Latarnika. Pewnej nocy podczas sztormu rozbija się statek i Grace wraz z ojcem wyruszają na pomoc rozbitkom, nie lękając się potężnego żywiołu jakim jest wzburzona woda. Po tym wydarzeniu odwaga dziewczyny staje się Sławny na cały kraj. Kobieta podczas tej akcji ratuje Sarah, która bardzo dużo straciła podczas tej podróży nie tylko. Kobiety się zaprzyjaźniają i Grace podarowuje jej na pamiątkę książkę z dedykacją. Sto lat później dziewiętnastoletnia Matilda, zostaje wysłana do dalekiej krewnej Harriet, która jest latarnikiem w Ameryce, aby tam w tajemnicy urodzić dziecko. Bierze ze soba książkę, które jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, a pierwsza dedykacja w książce brzmi „… od Grace dla Sarah”.

Czy te dwie historie się łączą? Kim jest Grace dla Matildy ?

Kochani, ta książka jest Magiczna i niesamowicie wciągająca oraz wzruszające. W tej książce zobaczycie niesamowitą siłę kobiet, oddanie, odwagę a także potężna miłość.

Polecam Wam tą historię i to bardzo.

"Latarnia morska, przygotowując się na złą pogodę, obejmuje nas swoimi ramionami. W jej dumnych murach czuję się równie bezpiecznie jak kruche ptasie jaja spoczywające na łóżeczkach z puchu w pudełku po przyborach, lecz moje myśli biegną ku tym, co na morzu, ponieważ znajdą się w niebezpieczeństwie, jeśli sztorm przybierze na sile "

Latarnie morskie są dla mnie symbolem nadziei.... Ich światło właśnie taką nadzieję dawało płynącym statkom... że dopłyną do celu i bezpiecznie wrócą do domu.

A czym latarnia była dla latarników, czy tylko miejscem pracy czy może czymś więcej?

Hazel Gaynor w książce "Grace, córka latarnika" właśnie na to pytanie udziela odpowiedzi. A historia ta, jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami z angielskiej wyspy, co sprawia, że jest bardziej emocjonująca i prawdziwa.

To opowieść o pasji, niezwykłej pasji pewnej młodej kobiety....o miłości do latarni i chęci niesienia pomocy, o odwadze i poświęceniu.

I autorka napisała ją w tak przejmujący sposób, że nie sposób czytać bez ściśniętego serca a nawet łez w oczach.

Jest bardzo obrazowa. Czytając czułam wręcz ten morski słony zapach, słyszałam huk rozszalałych fal i odczuwałam smutek, żal, miłość.

Jest tu cały ogrom emocji i uczuć. Nie tylko tych dobrych, ale też smutku i żałoby. I właśnie ten smutek pozwala nam lepiej poznać Grace i jej niezwykłą historię.

Jeśli lubicie książki, które niczym rozszalały huragan wydzierają się do Waszego serca to z pewnością sięgnięcie po te historię.

Uwielbiam sięgać po powieści historyczne, które zawierają wątek miłosny. Miłość w dawnych latach była piękniejsza, przynajmniej ja tak ją odbieram. Delikatna, czuła, wierna, to uczucie, które w piękny sposób było celebrowane, czego dziś zdecydowanie brakuje.

Grace to córka latarnika, która na wyspie wraz z ojcem opiekuje się latarnią Longstone. Jest to całe jej życie, bez którego nie wyobraża sobie swojego istnienia. Latarni oddała się cała i nigdy nie chciałaby jej opuszczać. Podczas sztormu wykazuje się niebywałą odwagą i ratuje przed śmiercią kobietę, a cały kraj dowiaduje się o istnieniu dowiaduje się cały świat. Jednak nie jest ona przyzwyczajona do życia, w którym jest rozpoznawana w każdym miejscu, w którym się pojawi i pytana o swój akt odwagi. W tym czasie poznaje również Georgia Emersona, który znalazł już wybrankę swojego serca, ale mimo to między nim, a Grace rozkwita uczucie. Dokładnie sto lat później dziewiętnastoletnia Matilda, która okazując bunt rodzinie, zaszła w ciążę zostaje wysłana do ciotki Harriet, gdzie ma urodzić dziecko, a następnie je zostawić wrócić jakby to się nigdy nie wydarzyło. Jednak nie wszystko idzie zgodnie z planem, a początkowo szorstka ciotka okazuje się kobietą z wieloma przejściami, które je łączą i zbliżają.

Losy dwóch kobiet, podzielone całym stuleciem, ale połączone wielką pasją, które zostały opisane w książce to wspaniała historia, która dodatkowo była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, a po takie historie sięgam najchętniej. Samo życie pisze przecież najlepsze scenariusze.

To piękna i poruszająca książka, którą dosłownie się pochłania z wielką przyjemnością. Napisana jest w przyjemny sposób z podziałem na krótkie rozdziały, co sprawia, że czytanie to wielka przyjemność.

Jest to poruszająca, piękna, ale i mogącą wiele nauczyć historia.

Osobiście bardzo serdecznie polecam ten tytuł, szczególnie nada się na zbliżające się długie jesienne wieczory. Będzie idealna.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

„Grace. Córka latarnika” to przejmująca i wzruszająca opowieść o sile kobiecej w czasach, gdy od słabej płci nikt siły nie oczekuje. To opowieść o dążeniu do poznania siebie.

Czas opowieści ma dwa wymiary. Grace i Matildę dzieli równo sto lat, ale łączy je pewnego rodzaju pokrewieństwo i przede wszystkim niezłomny charakter.

Rok 1838. Na angielskich wyspach Farne, Grace Darling opiekuje się latarnią i pomaga ojcu w obowiązkach latarnika. Gdy dochodzi do wypadku, odwaga Grace przynosi jej sławę, która jedynie wprawia ją w zakłopotanie. Grace przede wszystkim ceni sobie spokój i jako typowy introwertyk, nie widzi swojego życia poza wyspą. Dodatkowo dziewczyna posiada wysokie poczucie obowiązku o sprawiedliwości, które nakazują jej zrezygnować nawet z miłości życia. Jej wielka miłość, malarz George Emmerson tworzy portret Grace, który w swojej formie jest równie wymowny jak uczucie ich łączące. Pisze też list, którego słowa zostaną odczytane dopiero stulecie później.

Rok 1938. Matillda Emmerson zostaje zmuszona do wyjazdu z rodzinnej Irlandii, dlatego, że w przypływie młodzieńczego buntu doprowadziła do kłopotliwej sytuacji i naraziła rodzinę na skandal. Najprostszym i najwygodniejszym rozwiązaniem tej sytuacji było wygnanie dziewczyny do ekscentrycznej ciotki w Ameryce. Czas spędzony w towarzystwie nieco ekscentrycznej latarniczki Harriet sprawił, że Matilda miała możliwość, by poznać swoje powołanie i przede wszystkim podjąć najważniejszą decyzję w życiu, zgodną z własnym sumieniem. Odnajduje przy okazji portret Grace Darling i odczytuje list miłosny sprzed wieku...

Grace, Matildę i Harriet łączy przede wszystkim niezłomność charakteru. I mimo tego, że opowieść o tych kobietach jest zwyczajnie smutna, daje też wskazówkę, że przede wszystkim należy żyć w zgodzie z własnym sumieniem i słuchać swojego wewnętrznego instynktu.

Opowieść jest oparta na faktach. Można ja uznać za romantyczną, wszak obecne są tam różne oblicza miłości, są i radości i smutki, są też tragedie. Doceniam tę powieść za to, że nic w niej nie było wymuszone, nic nie było napisane na siłę, by zmusić czytelnika do właściwych wniosków.

Prywatnie całym sercem pokochałam postać Grace. Jestem introwertyczką, dlatego spędzenie życia w samotni, jaką jest latarnia morska, jawi się dla mnie jako całkiem przyjemna opcja życia.

Autorka świetnie operuje piórem. Opisy sił natury są tak obrazowe, że niemal poczułam te żywioły na swojej skórze. Powieść cechuje duży dynamizm, co sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. Lubię, gdy konstrukcja powieści jest tak wyważona, że nie odczuwam przeciążenia opisami czy osobistymi wywodami myślowymi. I choć na tym właśnie na tym powieść się opiera, żadna z tych cech nie nudzi.

Zachęcam do przeczytania tej powieści.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Współpraca: Wydawnictwo Prószyński i s-ka

Autorka zabiera nas na wysypy Farne do roku 1838. Przedstawia nam młodziutka Grace, która wraz z ojcem opiekują się latarnią Longstone. Jesteśmy światkami potężnego sztormu, który zbiera swoje żniwo. Dzielna i odważna Grace nie boi się panującej na morzu burzy i postanawia wyruszyć na ratunek rozbitką, przez co staje się sławna na cały kraj. Piszą o niej w gazetach, a nawet chcą namalować jej portret. Jednak ona była tym całym szumem w około jej osoby coraz bardziej zmęczona. Zastanawia się także czy nie porzucić życie w latarni i osiedlić się na lądzie. Poznała George Emmerson, w którym zakochała się. Jednak ich miłość nie mogła być spełniona. Ona ma obowiązki wobec rodziny i latarni morskiej. On ma obowiązki wobec Elizy. „Przywiązania i zobowiązania- to ich rozdziela, równocześnie nieodwracalnie wiążąc z innymi”. Czy ich miłość będzie miała szansę przetrwać?

Przenosimy się w czasie o 100 lat, do roku 1939. Tym razem poznajemy młodą Matildę Emmerson, która jest w ciąży i z tego powodu rodzice chcą by wyjechała z Irlandii na wakacje do Ameryki. Zamieszkuje u Harriet, swojej kuzynki, która również jest latarniczką. Podczas swojego pobytu u krewnej odnajduje portret pewnej kobiety i list do niej zaadresowany, o której postanawia dowiedzieć się więcej. Traktuje to jaką kuszącą przerwę pomiędzy teraźniejszości a przeszłością, a słowa napisane sto lat temu w końcu wychodzą na wolność.

Autorka stworzyła piękna, wzruszającą historię, która była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. A ja takie opowieści uwielbiam. Świadomość, że czytam coś co mogło chociaż w małym stopniu ktoś kiedyś przeżyć sprawia u mnie wyzwolenie wielkich uczuć. Grace to postać, która oddała cała siebie by żyć w latarni. Pomimo, że chciałaby zobaczyć jak wygląda życie na lądzie, to zawsze uważała, że jednak to nie dla niej. Kochała patrzeć na fale a sztormy i burze morskie nie były jej strasznej. Autorka w cudowny sposób przestawiła miejsce, w którym dzieje się akcja. Miałam wrażenie, że sama jestem jedna z tych osób uratowanych przez Grace. Stoję przed oknem i patrzę na światło jakie rzuca latarnia.