Góry śpiewają

W ,,Góry śpiewają" Nguyễn Phan Quế Mai snuje opowieść o desperackiej walce ludzi, w obliczu zbrodni, którzy starają się żyć dalej pełni nadziei i wiary, że ponownie zjednoczą się z ukochanymi osobami i znajdą spokój. Skupienie się na sadze rodzinnej Trần pozwoliło na przedstawienie tego burzliwego okresu czasu w bardziej osobisty i szczegółowy sposób, nadając książce intymnego wymiaru i emocjonalnej głębi. To historia ludzi, którzy poszli na wojnę i tych, co zostali, czekając na ich powrót. Wietnam, jawi się, jako kolejny okaleczony bohater, przez który od czasu II wojny światowej przetaczały się konflikty, a ich najbardziej dotkliwymi ofiarami zostali obywatele. Z kolei za tą fasadą zniszczenia skrywa się różnorodność kulturowa, krajobrazy, kuchnia oraz tradycje tej części świata.

,,Góry śpiewają" to prozatorski debiut, nagradzanej wietnamskiej poetki Nguyễn Phan Quế Mai, który zdecydowała się napisać po angielsku. To pięknie napisana książka, która zachwyca lirycznym językiem. Wspaniale oddaje on rzeczywistość, tą rozdzielającą serce, ale także marzycielską, pełną nadziei.

,,Góry śpiewają" to powieść płynąca z głębi serca Nguyễn Phan Quế Mai, w której oddaje głos Wietnamczykom. Choć było w tej książce sporo przypadku, pośpiesznie zakończonych wątków, ale ostatecznie to bardzo dobra, bolesna historia, którą warto poznać. To w końcu opowieść o kondycji człowieka w obliczu zagłady i narodowej traumy, która naznaczyła pokolenia.

🍃🌾 Wietnam to kraj pełen kontrastów. Z jednej strony jego naturalne piękno wdziera się do mieszkań przez okiennice, z drugiej zaś wspomnienie dwudziestoletniej wojny nadal nie daje wielu Wietnamczykom spokojnie zasnąć. Nic więc dziwnego, że ten wyraźny kontrast – prawdziwy mezalians pomiędzy powojenną biedą a urodą przyrody – odzwierciedla się w twórczości współczesnych wietnamskich autorów. Pamięć o wojnie jest niczym kleszcze nałożone na gardło, dlatego coraz więcej twórców poszukuje w swoich dziełach sposobu na wyrażenie negatywnych emocji oraz symboliczne uporanie się z przeszłością – zarówno swoją, jak i swoich bliskich. Nie zaskakuje więc, że znana wietnamska poetka Nguyễn Phan Quế Mai również postanowiła w symboliczny sposób zmierzyć się z tą mroczną spuścizną narodową.

🍃🌾 Dieu Lan wiedzie trudne życie. Po wprowadzeniu reformy rolnej przez nowy rząd Wietnamu, zmuszona jest opuścić rodzinne gospodarstwo, pełne wspomnień. Brutalnie wyrwana z otoczenia, które znała, oraz od ludzi, których kochała, dodatkowo staje przed wyzwaniem wychowania szóstki dzieci. Mimo wszystko cudem przetrwała. Zmierzyła się z brutalną rzeczywistością, zdając sobie sprawę, że bieda ma wiele wymiarów, które dotkną zarówno ją, jak i jej bliskich. Jednak mimo przeciwności losu, przetrwała, aby po latach móc opowiedzieć swoją historię wnuczce Hương, która również ma swoje własne ciężary do dźwigania.

🍃🌾 Postacie tych dwóch kobiet są pięknym pretekstem do przedstawienia perspektywy Wietnamczyków na wojnę w ich kraju, o której my, jako zachodnie społeczeństwo, tak często zapominamy. Pamiętam przecież czasy studenckie, kiedy o tym konflikcie opowiadano mi głównie z amerykańskiego punktu widzenia. Dlatego ta książka okazała się dla mnie niesamowitym doświadczeniem. Uświadomiła mi, że wojna, niezależnie od miejsca, nie ma narodowości. Dotyka każdego z nas tak samo, zmusza do wyrzeczeń i odbiera bliskich bez mrugnięcia okiem.

🍃🌾 Można więc śmiało powiedzieć, że Góry Śpiewają to przepiękna saga o epopejach rodzinnych, w której mocno zarysowany jest kontekst konfliktu zbrojnego. Język, w którym utkana jest ta powieść, stanowi piękny hołd dla poetyckiego doświadczenia autorki. Ta barwna opowieść, nawet w chwilach, gdy mówi o brutalnych trudach wojennej tragedii, zawsze stara się zasiewać w sercach czytelników nadzieję na lepsze jutro. W końcu wojna to tragedia – piętno na życiu wielu jednostek, którego echo przechodzi z pokolenia na pokolenie. Największą zbrodnią jest zapomnieć o wojnie, bo wtedy łatwo o kolejną.

ㅤ

🍃🌾 Z pełnym przekonaniem polecam tę powieść każdemu, kto poszukuje rodzinnej historii z solidnym tłem historycznym. Na pewno się nie zawiedziecie. A Góry jeszcze nie raz będą do was powracać, śpiewając w waszej pamięci po zakończeniu lektury.

Nguyễn Phan Quế Mai jest pisarką urodzoną podczas konfliktu wietnamsko-amerykańskiego. Na własnej skórze odczuła dotkliwe następstwa wojny. Zanim otrzymała stypendium na australijskiej uczelni, pracowała w rodzinnym kraju przy uprawach ryżu i jako uliczna handlarka. Po powrocie do ojczyzny działała w lokalnych i międzynarodowych organizacjach, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju Wietnamu. Studiowała również na Uniwersytecie Lancaster w Wielkiej Brytanii, gdzie zrobiła doktorat kreatywnego pisania.

Nguyễn Phan Quế Mai jest autorką ośmiu książek napisanych w języku wietnamskim – poezji, beletrystyki i non fiction. „Góry śpiewają” , jej pierwsza powieść po angielsku, została przetłumaczona na kilkanaście języków i wydana w ponad piętnastu krajach. Obecnie pisarka mieszka w Wietnamie i Indonezji.

Istnieją narody, którym los zadaje więcej ciosów niż innym, a jednak podnoszą się i trwają. Takim przykładem są Wietnamczycy, którzy czerpią siłę z przywiązania do tradycji, rodziny i historii. Tak samo, jak narody, tak też niektóre rodziny są dotkliwiej doświadczane i doznają więcej cierpienia. Do takich zalicza się ród Tranów, których dzieje poznajemy za pośrednictwem Dieu Lan. Kobieta czeka na powrót swoich dzieci z wojny i jednocześnie walczy o przetrwanie swoje i wnuczki podczas bombardowań. Jej wiara, siła i optymizm sprawiają, że udaje jej się zadbać o codzienne sprawy i przetrwać trudne chwile. Podczas wojennej zawieruchy bohaterka opowiada wnuczce Huong o losach jej przodków. Historia przewija się przez traumatyczne epizody Wietnamu jak Wielki Głód, reforma rolna, wojna. Dziewczynka dorasta obarczona cierpieniem bliskich, ale także ich miłością.

Głęboka, wzruszająca, dająca nadzieję i zarażająca optymizmem, a jednocześnie skłaniająca do głębokich refleksji nad zawiłościami życia. Czytając czułam, jak napełnia mnie spokój i jednocześnie fascynacja nad tajemnicami kryjącymi się w kolejnych rozdziałach. Lektura zmieniła moje postrzeganie Wietnamu i zdecydowanie sprawiła, że chcę poznawać jego historię. Mocno zwróciła moją uwagę nad sensem bycia dobrym człowiekiem i nad posiadaniem nadziei. Pokazała mi jak zachować siłę i się nie załamywać, nawet w sytuacjach skrajnych i traumatycznych.

Gorąco zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, uważam, że każdy powinien zapoznać się z trudami Wietnamczyków tak dosadnie, ale i czule opisanymi w tej książce. Należy potraktować ją jako uniwersalny przekaz, będący zawsze na czasie. Jest to głos niosący wiarę w ludzkość i w więzi rodzinne, mogące przetrwać wieloletnie rozłąki.

A.L.

Szkolny Klub Recenzenta

Nguyễn Phan Quế Mai w powieści historycznej “Góry śpiewają” odsłania przed nami część historii do tej pory przemilczanej - ukazuje konflikt z czasów II wojny światowej i drugiej połowy XX wieku oczami zwyczajnej wietnamskiej rodziny. Co znaczące, swoją powieść napisała w języku angielskim, nie swoim rodzimym, by trafić nią do szerszej publiczności, w tym do czytelników znających tylko tę amerykańską wersję wojny w Wietnamie. I dobrze, bo dzięki niej przypomina, że w każdym jednym konflikcie największe ofiary ponoszą zwyczajni ludzie - czasami napędzani mrzonkami władzy, czasami zwyczajnie do tego zmuszani - i dzieje się to po obydwu stronach barykady. Jest to więc historia bardzo uniwersalna ukazująca jednostkę rzuconą w wir historii toczącej się niezależnie od niej. Jest to także obraz niezłomności kobiet, które w sytuacjach kryzysowych wychodzą z cienia, dźwigają na barkach trud utrzymania rodziny w całości, stają przed wyborami niemożliwymi. No i jest oczywiście aspekt wietnamski - autorka w sposób bardzo naturalny wprowadza nas w świat ich kultury, ich codzienności, tego jak żyją, jak się do siebie zwracają. Poza tym jest i historia kraju, nie tylko dwa duże konflikty zbrojne, ale i coś, o czym jeszcze nie pisano - Wielki Głód oraz reforma rolna, które może nie zajmują dużo miejsca w powieści, ale jednak mają dla niej kluczowe znaczenie. Wszystko to podane jest oczami dwóch kobiet, wnuczki i babci, które naprzemiennie opowiadają swoje historie. Proza mocna, napisana ładnym, delikatnie lirycznym językiem, dzięki czemu czyta się ją bardzo płynnie, naturalnie, a co za tym idzie - można skupić się na refleksjach, które sobą niesie.

„Góry śpiewają” to niesamowita historia przenikliwie nasączona emocjami, które niejednokrotnie przyczyniły się do uformowania głębokich przemyśleń dotyczących burzliwej historii Wietnamu. To powieść zaprezentowana słowami Diệu Lan i jej wnuczki Hương, która jawi się przed czytelnikiem niczym podróż przez dziesięciolecia, przez konflikty, reformy i w końcu ukazuje siłę tkwiącą w społeczeństwie.

Nguyễn Phan Quế Mai z pewną melancholią ale też z ogromną wrażliwością kreśli na kartach tej książki historię dwóch kobiet: babci zmuszonej do ucieczki po reformie rolnej i wnuczki dorastającej w samym środku konfliktu amerykańsko – wietnamskiego. Autorka eksploruje historyczne koleje losu wzbudzając w czytelniku głębokie przemyślenia. Kreśli kobiece postacie, które mimo przeciwności losu, mimo trudnych czasów w których przyszło im egzystować, walczą o swoich najbliższych.

Na kartach tej powieści nie zabraknie wietnamskich zapachów i kultury tego kraju, nie zabraknie wojennych zgliszczy i pragnienia wolności, nie zabraknie wszechobecnego strachu i hartu ducha.

Jestem zachwycona stylem pisarskim, subtelnie nakreśloną historią, która potrafiła obudzić we mnie różne uczucia. I choć fabuła nakreślona jest niespiesznie, a całość porusza trudny temat, lektura stanowiła dla mnie niezwykłą ucztę literacką i pozostawiła mnie z rozdartym sercem…

Zachęcam do lektury, zarówno tych, którzy kochają powieści z historią w tle, jak również tych którzy cenią sobie dobrą literaturę pozostawiającą ślad w sercu….

Wietnam jest jednym z moich podróżniczych marzeń. I nie ten z przewodników turystycznych, lecz prawdziwy, tętniący codziennym gwarem, zapachem ulicznych potraw i opowieściami ludzi, którzy wiele przeszli, a mimo to potrafią się uśmiechać. To właśnie do takiego Wietnamu zabiera nas najnowsza, siódma już powieść z cyklu „Piąta strona świata” od Wydawnictwa Albatros „Góry śpiewają” autorstwa Nguyen Phan Que Mai.

„Wyzwania, którym przez całe swoje dzieje stawiali czoło Wietnamczycy, są jak najwyższe góry. Jeśli staniesz zbyt blisko, nie zobaczysz szczytów…”

Choć to powieść fikcyjna, każde jej zdanie jest echem głosów dochodzących z dalszej i bliższej przeszłości, które raz usłyszane już nie milkną. Głosów dramatycznych, poruszających, ludzkich. Każdy rozdział tętni emocjami, każda tragedia jest jak wspinaczka na kolejny szczyt bólu, straty i bezsilności, a jednocześnie hołdem dla siły ducha.

To najgłębiej poruszająca historia, jaką trzymałam w rękach od dawna. Płakałam nad losem każdego z członków rodziny młodziutkiej narratorki Huong, którzy doświadczyli zbyt wiele. Z nią ściskałam dłoń babci, skulona w schronie, modląc się, by amerykańskie bomby nie odebrały im życia. Z nią czekałam latami na najmniejszy okruch informacji o ojcu, który zniknął na wojnie. Byłam też z jej babką, drugą narratorką tej opowieści, która „przeżyła okupację francuską, inwazję japońską, Wielki Głód oraz reformę rolną." Towarzyszyłam jej gdy jako młoda dziewczyna traciła ojca w brutalny sposób, gdy umierała z głodu razem z milionami współobywateli, gdy widziała jak sąsiedzi, którym pomagała, zamieniają się w oprawców. W końcu gdy z rozdartym sercem musiała porzucić swoje dzieci, by dać im choć cień szansy na przetrwanie.

Wietnam, kraj, który przez dziesięciolecia był polem bitwy nie jest tu tłem, ale żywym bohaterem krwawiącym, rozdartym, pełnym blizn i niezaleczonych ran. Brutalność wojny uderza, jak pięść. Jednak jeszcze mocniej jej ciche konsekwencje. Milczenie. Wyrzuty sumienia. Rany na ciele i duszy. Rodzinne pęknięcia, które niełatwo posklejać.

Czytając tę powieść, miałam wrażenie, że ktoś otworzył przede mną album rodzinny pełen łez, ale też czułości. Bo mimo całego bólu, książka ta nie jest wyłącznie o stracie, to również głos przetrwania, kobiecej siły i miłości, która potrafi wznieść się ponad krzywdy przeszłości, a zakończenie, tak spokojne i łagodne jak śpiew ptaka przed świtem przynosi światło przebaczenia i nadziei.

To powieść, która boli, ale i koi. Której nie sposób czytać bez ogromnych emocji. Zachwycająca wręcz czarująca językiem, poetyką, a przede wszystkim prawdziwością emocji. Jeśli chcesz doświadczyć literatury, która ma serce, duszę i pamięć całego narodu sięgnij po nią koniecznie. Ja już wiem, że kiedy w przyszłości postawię stopę na wietnamskiej ziemi, będę patrzeć na nią zupełnie inaczej, z szacunkiem i z ogromnym wzruszeniem.

🌿 „ɢóʀʏ śᴘɪᴇᴡᴀᴊą” ɴɢᴜᴇʏɴ ᴘʜᴀɴ ǫᴜè ᴍᴀɪ 🌿

Poetycka, poruszająca i jednocześnie pełna nadziei saga rodzinna o tym, jak dobroć i ludzkie uczucia pomagają przetrwać nawet w najmroczniejszych czasach. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Jestem absolutnie zaskoczona tym, jak bardzo ta historia przypadła mi do gustu i jak łatwo było mi się w niej zatracić. Nie miałam najmniejszego problemu z tym, aby w drobny choć sposób zżyć się z bohaterami czy poczuć wzruszenie w związku z ich niekiedy łamiącymi serce historią. Bardzo szybko zatraciłam się w tej opowieści, pochłaniałam rozdziały w ekspresowym tempie, czując oczywiście cudowną, leczniczą magię literatury.

Plastyczny styl pisania, pełny detali i niesamowitego nastroju, budzą w czytelniku wrażenie, że jest obecny w opisywanym miejscu. Autorka przedstawia różne wątki, łącząc je w spójną całość, zarazem prowadząc nas przez kolejne przeżycia dwóch bohaterek: babci i wnuczki.

ɴɢᴜᴇʏɴ ᴘʜᴀɴ ǫᴜè ᴍᴀɪ czaruje słowem! I to dosłownie. To jak potrafi zwykłą drobnostkę/czynność opisać w tak emocjonujący sposób, tym samym sprawia, że każda rzecz ma znaczenie.

To bardzo powolna historia o utraconym czasie, o samotności, o rodzinnych tragediach ukazująca ukryte emocje bohaterów podszytych żalem. To opowieść pisana emocjami. Czytając tę książkę czułam to rozdarcie bohaterów i ich bolączki oraz zmartwienia. Autorka w ujmujący sposób opisała życie ludzie w czasie wojny. Ciężko wyobrazić sobie, co musieli oni czuć. W doskonały sposób potrafi przedstawić nam ich zachowania i uczucia, nie boi się mocnych słów, dlatego w tej historii nie ma miejsca na sztuczności. Bohaterowie są niezwykle wiarygodni i autentyczni. Książka wywołała we mnie skrajne emocje i a sama historia dogłębnie mną poruszyła.

„Góry śpiewają” to niesamowita powieść, wbijająca w fotel. Opowieść zawarta w tej książce oczaruje was i nie pozwoli o sobie zapomnieć. Autorka czaruje prostym językiem, ale jakże emocjonalnie napisaną historią o ludzkich tęsknotach. Fikcja literacka przedstawiona tak, że czytelnik ma wrażenie, jakby to wszystko wydarzyło się naprawdę. Wojna w Wietnamie, lata głodu, troska o przyszłość, niepewna codzienność, w której przyszło im żyć. I one babcia i wnuczka, które starają się przetrwać.

Cała gamma uczuć jaka zostaje tutaj zaprezentowana skłania czytelnika do refleksji i co więcej, zmusza go do odnalezienia tego, co w życiu jest najważniejsze… Piękna, wzruszająca, dająca do myślenia powieść. Bardzo polecam! ❤ To tego typu książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej. ❤.

W serii "Piąta strona świata" ukazało się kilka doskonałych powieści, w tym moja ukochana opowieść Caroliny De Robertis – Cantoras." Ta górska historia jednak, stworzona przez wietnamską pisarkę, która doświadczyła wojny, poruszyła mną do głębi i pozwoliła spojrzeć na pewne rzeczy zupełnie inaczej.

To, co zachwyca od samego początku to doskonały warsztat, perfekcyjny w każdym calu. Nguyen pisze lirycznie, barwnie i błyskotliwie, co tylko ułatwia wchłanianie tej historii i życie nią. A, że opowiadana jest przez autorkę naprzemiennie, w różnym czasie, toteż wyciągnąć z niej można samą esencję Wietnamu, siłę tego niezwykłego narodu i moc wiary w to, że w końcu nastanie spokój. Ta powieść hipnotyzuje nie tylko pięknym, lotnym i plastycznym językiem, ale też zmiennymi nastrojami, które autorka poprzetykała jakby pracowała nad wyjątkowo barwnym kilimem. Świetnie też dobierała panującą na zewnątrz aurę i komponowała ją z nastrojami towarzyszącymi głównym bohaterkom.

Przez dziesięciolecia kilka krajów najeżdżało na Wietnam, narzucając swoje racje, ideologie, depcząc ich kulturę, sztukę, łamiąc ducha wolności. Nguyen, na przykładzie dwóch kobiet: babki i wnuczki, ukazała prozę życia w trudnych wojennych czasach, podczas reform rolnych i komunizmu. Ukazała siłę i niebywały hart ducha, dzięki któremu kobietom udawało się walczyć o swoją rodzinę.

To przebogata opowieść o kobietach, przekładana warstwowo, po to, by móc je porównywać i myśleć o ich historiach, wysnuwać wnioski, wzruszać się i współczuć. Nguyen z rozmachem i po mistrzowsku nakłada kolejne warstwy powieści, misternie i z pietyzmem przeplata różne czasy i przestrzenie, co daje szeroki kontekst i pięknie wprowadza w fabułę. Autorka zachwyca wielowymiarowymi opisami, przeplata je z historiami swoich postaci i gładko ilustruje wszystko dialogami.

Polecam tę płynną, przepiękną i momentami oniryczną powieść. To gratka dla wszystkich kochających czytać i zachłystujących się każdym słowem.

Czy można przetrwać wszystko, jeśli ma się w sercu miłość, wspomnienia i nadzieję? 💬


Czy słyszeliście kiedyś, jak śpiewają góry? Nie szumią, nie grzmią – ale niosą w sobie echa historii, głosy przodków, czułe słowa i krzyk tych, którzy utracili wszystko.

„Góry śpiewają” to książka, którą się czuje – całą sobą. To historia Wietnamu spleciona z losami jednej rodziny, opowiedziana przez dwie kobiety – babcię i wnuczkę. Trần Diệu Lan, zmuszona do ucieczki z dziećmi po reformie rolnej, i jej wnuczka Hương, dorastająca w cieniu amerykańsko-wietnamskiego konfliktu, zabierają nas w niezwykłą podróż przez dziesięciolecia bólu, utraty, ale i czułości.

Nguyễn Phan Quế Mai pisze jak poetka – jej język jest obrazowy, zmysłowy, miękki, a jednocześnie potrafi ranić ostrą prawdą. Na każdej stronie czuć zapach wietnamskich potraw, dym kadzideł i kurz wojny. Widać ciepłe światło lampionów i ciemność, którą niesie głód, strach, śmierć.

To powieść o przetrwaniu – ale nie tylko fizycznym. O przetrwaniu wspomnień, wartości, tradycji. O tym, jak silne potrafią być kobiety. I jak ważne jest opowiadanie – żeby pamiętać, żeby nie zapomnieć.

Każdy rozdział to jak kropla – z jednej strony słona jak łzy, z drugiej – oczyszczająca jak deszcz na spaloną ziemię. Są tu rozstania i powroty, śmierć i narodziny, tęsknota, ale i ukojenie. Jest smutek, ale też niewytłumaczalna lekkość, która unosi się między słowami.

„Góry śpiewają” to powieść która boli, koi, otula.
Nie da się jej zapomnieć.
Nie chce się jej kończyć.
Ale kiedy się kończy – zostaje ślad.
Na długo. 🌺

💬 Czytaliście „Góry śpiewają”? A może macie inne ukochane książki, które przenoszą w inną kulturę i zostają w sercu?

Powieść Nguyễn Phan Quế Mai urzekła mnie zawiłością ludzkich losów, liryzmem i autentycznymi emocjami. "Góry śpiewają" to wielopokoleniowa saga osadzona w wietnamskiej scenerii – historia opowiedziana głosem Diệu Lan i jej wnuczki Hương. Skomplikowane, dramatyczne losy rodziny Trần na przestrzeni lat splatają się z burzliwą historią Wietnamu. Nguyễn Phan Quế Mai wspaniale odmalowuje kontekst kulturowy, ożywia miejsca, czas i postaci. Powieść ma w sobie wietnamskiego ducha; opowiada o zwykłych Wietnamczykach, kobietach, mężczyznach i dzieciach, uwikłanych w bieg zdarzeń. "Góry śpiewają" to zapach kadzidełek i dźwięk drewnianego dzwoneczka, smak herbaty i ryżu, kolorowe latawce, czerwone kwiaty phượng i pradawne legendy. To wycie syren, huk wybuchających bomb i domy zamienione w gruzy, krew wsiąkająca w wietnamską ziemię, bezimienne groby w dżungli, choroby i głód. To wiele wylanych łez, nienawiść, życzliwość i dobro w najtrudniejszych momentach. Nguyễn Phan Quế Mai z wrażliwością i szczerością zagłębia się w uczucia, wspomnienia, traumy i niełatwe doświadczenia – dotyka tego, co piękne i bolesne. Jej proza rozbrzmiewa echem żalu, straty i tęsknoty, ale też śpiewem ptaków i gór – koi smutek i przynosi nadzieję.

Pięknie napisana, przejmująca i autentyczna książka – znalazła drogę do mojego serca. Warto!

Czy kiedykolwiek zdarzyło Wam się tak bardzo pokochać książkę, że mieliście problem z opowiedzeniem o niej, wyrażeniem tych wszystkich związanych z nią emocji?

Mnie i owszem.

Choćby przy okazji powieści, o której dziś opowiem.

Jej lektura była dla mnie tak intensywna, tak obfitująca we wszelkie możliwe doznania, że choć lubię powtarzać, jak to zdecydowanie lepiej radzę sobie z pisaniem o emocjach niż z mówieniem o nich, w tym przypadku chyba poległam.

Ale spróbuję :)

***

Tak pokracznie staram się opowiedzieć Wam o #patronatmedialnyladymargot, książce należącej do, moim zdaniem, najpiękniejszego cyklu Wydawnictwa Albatros, Piąta Strona Świata, w którym ukazują się najciekawsze, najwybitniejsze powieści pisarzy z naszego globu. Tym razem padło na Wietnam i niezwykle poruszającą pozycję o poetyckim tytule, „Góry śpiewają” autorstwa Nguyễn Phan Quế Mai, urodzonej podczas konfliktu wietnamsko-amerykańskiego, którego to dotyczy wspomniana powieść.

Zachwalana przez New York Times i Washington Post, poruszająca powieść o wyjątkowo doświadczonym przez okrutny los kraju i jego niezłomnych mieszkańcach, którzy trwają mimo przeciwności. Napisana z perspektywy dwóch kobiet, w naprzemiennej narracji, zaś w każdym przypadku, u podstaw ich wyjątkowych, przejmujących historii, leży piękno i wspomniana nieprzeciętna siła narodu wietnamskiego, siła i trwanie wbrew wszystkiemu, zupełnie tak, jak wbrew wszystkiemu trwają ich majestatyczne Góry Annamskie.

Francuzi, Japończycy, a na końcu Amerykanie - najeźdźcy przez całe dziesięciolecia narzucający swoje ideologie wietnamskiemu społeczeństwu, które broniło się przed nimi do ostatniej kropli krwi.

To przepiękna, ekstremalnie poruszająca opowieść o niezłomności i miłości do swojego kraju, niosąca czytelnika poprzez historię dwudziestowiecznego Wietnamu, po której we wspomnieniach wzruszająco oprowadzają: babcia, Trần Diệu Lan - począwszy od lat pięćdziesiątych, oraz mieszkająca z babcią wnuczka Hương, która kontynuuje opowieść od lat lat siedemdziesiątych.

Dwie łamiące serce, wzruszające i niesamowicie piękne historie, które zostają w człowieku na zawsze…