Światło między oceanami

Płakałam... Taka to powieść – piękna, wzruszająca, pełna bólu. Ale i bezbrzeżnego szczęścia… okupionego cudzym dramatem. Jedna decyzja rujnuje życie wielu osób, nakręca spiralę wydarzeń nie do naprawienia, nieodwracalnych zmian. Jeden moment, którego nie można cofnąć, wywołuje całą listę kolejnych trudnych pytań. Dramat polega na tym, że później już wszystkie możliwości są złe, bez względu na to, co zostanie wybrane, cierpieć będą wszyscy.

Bohaterowie tej powieści rozdarci są między pragnieniem, prawdą, lojalnością, miłością i rodzicielstwem. Dotyka ich niewyobrażalny ból, który sprawia, że nawet dobrzy ludzie skłonni są potwornego czynu. A ten, wyglądający początkowo dość niewinnie, wywołuje prawdziwą katastrofę. Ogrom radości, rozpaczy, rozczarowań, nienawiści i innych uczuć wycieka spomiędzy słów.

Tom musi odnaleźć się w powojennej rzeczywistości. Przytłoczony ciężarem wyrzutów sumienia, syndromem ocalonego, koszmarami czynów, które popełnił podczas walk, postanawia zostać latarnikiem. W ten sposób może robić coś pożytecznego, uratować kogoś. Nieoczekiwanie spotyka miłość swojego życia i przyszłą żonę Isabel. Zamieszkują na wyspie odciętej od świata i szczęście mają na wyciągnięcie ręki. Los wystawi ich jednak na wiele prób.

„Światło między oceanami” to splątane ludzkie losy, pytania o zło, które jest w człowieku, rozdarcie między miłością a byciem przyzwoitym, dobrym człowiekiem. To obraz największego szczęścia i rozpaczy po jego utracie, winie i karze…

Przepiękna, niespieszna, liryczna, klimatyczna powieść. Zdecydowanie polecam!

Powieść „Światło między oceanami” już od kilku lat figurowała na mojej liście książek do przeczytania, więc gdy tylko zobaczyłam, że Wydawnictwo Albatros wznawia jej wydanie w nowej pięknej oprawie, nie wahałam się ani przez moment.

Z czytanych o niej opinii wiedziałam, że mogę oczekiwać trudnych emocji, wyborów niemożliwych, które zawsze kogoś krzywdzą i samotności trwającej na wyspie latarni morskiej. Czym innym jest jednak czytanie opinii, a czym innym zagłębienie się w życiu latarnika Toma i jego żony Isabel boleśnie doświadczonych przez życie. Bo te pokłady emocji może poruszyć jedynie napisana z tak ogromną empatią i zrozumieniem natury ludzkiej historia. Historia, która jakkolwiek się skończy przyniesie komuś ból i cierpienie.

Tytułowe światło między ocenami prócz znaczenia dosłownego w postaci latarni dającej nadzieję i bezpieczeństwo żeglarzom zmierzającym ku wybrzeżom Australii, przyjmuje również znaczenie metaforyczne. Bo czymże jest odnalezione niespodziewanie niemowlę w chwili największego bólu i depresji po utracie własnych dzieci? Czy dziewczynka nazwana Lucy, co oznacza Światło, nie jest właśnie darem od losu dla nich, iskierką rozpalającą ich życie na nowo?

Ta powieść jest przede wszystkim poruszającym studium miłości matki do dziecka, wynikającej nie z więzów krwi, a najgłębszego przywiązania do tej maleńkiej bezbronnej istoty, dla której jest się w stanie zrobić wszystko, co najlepsze, ale też wszystko, co najgorsze. To też opowieść o zatruwających każdy dzień wyrzutach sumienia, wewnętrznym rozdarciu pomiędzy niedającymi się pogodzić oczekiwaniami i wyborach, których konsekwencje przyjdzie ponieść.

Nietrudno wzruszyć się do łez przy lekturze. Ja wycierałam nie raz mokre od łez policzki. Nietrudno też poczuć emocje targające bohaterami, zrozumieć ich wybory i racje. Czułam ciężar ich dylematów przygniatający mnie coraz bardziej i bardziej. Zakończenie, choć zabarwione smutkiem, ukazuje siłę miłości, która trwa, nawet jeśli nie mamy do niej prawa. To historia, która zostaje w sercu na zawsze.

Rok 1920. Tom Sherbourne, inżynier z Sydney, wciąż powraca pamięcią do wydarzeń z Wielkiej Wojny. Miejsce w którym życie pomaga mu zregenerować siły i zapomnieć o tragicznej przeszłości. Razem z żoną mieszka w latarni oddalonej o 100 mil od wybrzeży Australii na niezamieszkanej wysepce Janus Rock. Jednak ich spokojna sielanka zostaje przerwana przez okrutny los, który uniemożliwia im założenie pełnej rodziny. Brak dziecka pogrąża Isabel w depresji i odbiera jej radość życia. Jednak pewnego dnia na brzegu wyspy pojawia się łódź z martwym mężczyzną i płaczącym niemowlęciem. I choć nie powinien, Tom podejmuje decyzję, która zmieni życie jego rodziny nieodwracalnie.

Wiedziałam, że to będzie dobra powieść, ale nie spodziewałam się w niej aż tak dużej głębi. Ostatnio przyciągają mnie do siebie historie z mocnym wydźwiękiem i wartościami, więc doceniam je dwa razy bardziej. Powieść Stedman zalicza się właśnie do tego grona lektur - pisanych na podstawie swobodnej, wręcz powolnej fabuły, która jednocześnie w żaden sposób nie nudzi a ujmuje rozgrywanymi wydarzeniami i zmusza nawet do tego, by jeszcze bardziej je spowolnić, by lepiej przyjrzeć się rozgrywanej sytuacji.

Rodzina Toma jest podobna do zwykłej rodziny, która skrywa w swoim domowym obliczu jakiś dramat. On sam jest człowiekiem który właściwie utożsamia się z miejscem, w którym obecnie mieszka - latarnia wyznacza bezpieczną przystań dla tych, którzy tego potrzebują i ratuje z opresji przed głęboką wodą, pełną samotności. Główny bohater jest dokładnie taki sam, też kieruje do bezpiecznej przystani swoją żonę, którą chce uratować za wszelką cenę, ale mimo to czuje się samotny, a mrok który w nim drzemie co jakiś czas daje o sobie znać. Uczucie miedzy nim a Isabel jest niesamowicie czułe i bardzo, bardzo piękne. Przeżyć coś takiego to skarb i wielu z nas mogłoby poczuć zazdrość o coś tak mocno zakorzenionego w sercach głównych bohaterów, choć niewątpliwie stanowi to przede wszystkim wielką atrakcję dla czytelników, którzy po prostu nie mogą przerwać czytanej lektury zanim nie dowiedzą się jak kończą się losy tych dwojga. Wiem to z własnego doświadczenia, bo do ostatniej strony z zapartym tchem śledziłam rozgrywane wydarzenia i wraz z zakończeniem historii uciekło mi nawet kilka łez.

Nie jest to również książka, która przytłacza swoją formą. Wiem, że czasami głębsza fabuła może drażnić stylem bardziej melancholijnym i smętnym. Tutaj tego nie ma, choć książka może przytłoczyć nadmiarem nagromadzonych emocji, ale tylko w ten dobry sposób, kiedy na swoich barkach sami odczuwamy wszystkie problemy głównych bohaterów. Powieść Stedman ujawnia tajemnicę ludzkiej duszy i człowieczeństwa, które odbiera rozum i każe kierować się sercem. Jedna decyzja Toma doprowadziła w konsekwencji do dramatycznych wydarzeń a siła cierpienia sprawi, że sami nie będziecie wiedzieli czy faktycznie postąpił źle. Czy nie jest tak, że dla najbliższych jesteśmy gotowi na wszystko?

"Światło między oceanami" ujęło mnie swoją historią i rozkochało w sobie na zabój. To jedna z tych książek, do których wraca się latami, bo wciąż możemy wyciągnąć z niej inne wartości. Jest w niej mnóstwo bólu, tragedii i cierpienia, a mimo to pokazuje, że człowiek jest tylko człowiekiem. I serce czasami może się mylić. Jednak jakie konsekwencje z tego wynikają musicie poczuć na własnej skórze. Polecam!

,,Światło między oceanami" M. L. Stedman zostało ponownie wydane w nowej szacie graficznej. Jest to literacki debiut autorki.

Głównym bohaterem książki został Tom Sherbourne, który obecnie jako weteran wojenny postanowił zatrudnić się w roli latarnika. To właśnie w czasie zejścia na ląd poznał młodszą od niego Isabel Graysmark, która niespodziewanie wyznała mu miłość. Czy Tom miał odwzajemnić jej uczucia i czy dane im było mieć szczęśliwy związek?

Dzięki plastycznemu językowi autorki z powodzeniem można przenieść się na wyspy i dodatkowo razem z głównymi bohaterami przeżywać ich niełatwe życiowe sytuacje. Nie sposób nie zgodzić się z tym, iż jest to niezwykle życiowa powieść, którą warto jest wziąć pod uwagę w czytelniczym planie dnia.

Książka obecnie zyskuje nowych odbiorców dzięki jej wydaniu w kolejnej szacie graficznej. Ja także przy tej okazji postanowiłam skusić się na tę lekturę i nie żałuję podjętej decyzji.

,,Światło między oceanami" M. L. Stedman to pozycja, którą czyta się z zapartym tchem aż do końca.

Wracacie do lektury książek, które mieliście okazję przeczytać kilka lat temu?

Należę do grona czytelników, którzy lekturę książki „Światło między oceanami” mają już dawno za sobą. Nie przeszkadzało mi to jednak w tym, aby odkryć tę historię na nowo. Zapytacie, po co wracać do książek, które już raz przeczytaliśmy? Myślę, że odpowiedź na to pytanie znajdziecie poniżej…

Niesamowita historia przenikliwie nasączona emocjami, które niejednokrotnie przyczyniły się do uformowania głębokich przemyśleń dotyczących macierzyństwa. Macierzyństwa rozpoczynającego się od ogromnej tragedii, która staje się początkiem załamania. I choć niespodziewanie pojawia się tytułowe światło między dwoma oceanami, stanie się ono początkiem ogromnych dylematów moralnych.

Fabularne połączenie przeróżnych emocji, gdzie każda podjęta decyzja naznaczona będzie niewłaściwie dokonanym wyborem, gdzie konsekwencje tychże wyborów skomplikują życie niejednej osobie. Ale to też, a może przede wszystkim historia, która niczym kalejdoskop ukarze dylemat moralny człowieka pragnącego za wszelką cenę móc pokochać dziecko. Autorka ukazuje wielopłaszczyznowość błędnie podjętych decyzji, jednocześnie unaoczniając czytelnikowi naturę człowieczej istoty, kierującej się w życiu emocjami. Obraz utkany na kartach tejże książki wnika głęboko pod skórę kreśląc nam historię dwojga ludzi pragnących szczęścia. Historię niezwykle skomplikowaną i niepozbawioną konsekwencji. Historię w której za dokonane wybory w pewnym momencie przyjdzie zapłacić wysoką cenę…

Po tej z pozoru spokojnej lekturze nie spodziewałam się takich emocji. Ale gdy autorka gra na strunach naszych uczuć i emocji, gdy w tle jest historia zaginionego dziecka, to serce od razu chce wyskoczyć. Budzą się matczyne odruchy, napięcie gęstnieje i nie dopuszcza się myśli, że ktokolwiek może chcieć wyrządzić krzywdę małemu dziecku. To niedopuszczalne. To karalne. To okropne. Ale nie wyprzedzajmy faktów, sami przekonajmy się, czy jednak bohaterowie mają ludzkie odruchy, czy potrafią wznieść się na wyżyny prawości i nie myśleć tylko o sobie …

Lata 20. ubiegłego wieku. Tom Sherbourne, po powrocie z Wielkiej Wojny, otrzymuje posadę latarnika, na Janus Rock, małej niezamieszkałej wyspie u wybrzeży Australii. Osiedla się tam z nowo poślubioną małżonką, Isabel. Starają się zapomnieć o przeszłości i z dala od ludzi żyć spokojnie, w symbiozie z otaczającą ich piękną przyrodą. Jednak w ich małżeństwie pojawiają się niepotrzebne nieporozumienia. Nie mogą się doczekać potomka, Isabel dwukrotnie poroniła, a trzecie dziecko urodziła martwe. Kobieta wpada w depresję, jej marzenie nie może doczekać się finału, nie wie, co jest z nią nie tak, że nie może donosić ciąży. Mąż stara się pocieszać żonę i poświęcać jej dużo czasu. Ale mimo wszystko chyba zaczynają się od siebie oddalać. Nieoczekiwanie los sprawił im niespodziankę, do brzegu wyspy przypłynęła łódka, ze zwłokami mężczyzny i noworodkiem. Mimo sprzeciwu Toma, postanawiają zaopiekować się dzieckiem, głos serca jest za dzieckiem, rozsądek nakazuje poszukać matki dziecka. Czy rodzice zachowają w tajemnicy ten fakt, i będą wskazywać, że to ich dziecko? Czy wewnętrzny głos im na to pozwoli? Zapewne, tam gdzieś, kobieta szuka dziecka. Nie można tak postąpić, to niegodne, ale … Koniecznie przekonajcie się, jak potoczą się losy rodziny, czy to dziecko to dopełnienie ich szczęścia czy wręcz początek kłopotów …

Światło między oceanami to wzruszająca i piękna opowieść o dokonywaniu trudnych życiowych wyborów. Jak się okazuje, każdy wybór niesie za sobą określone konsekwencje. Nie każdy daje radość i spełnienie. Nasze życie to jeden niekończący się wybór, codziennie życie jest usiane takimi trudnymi sytuacjami, w których nieustannie musimy o czymś decydować. Ale czy możemy podejmować decyzje za innych? Czy powinniśmy brać pod uwagę zdanie bliskich? Tak i nie. Wszystko zależy od okoliczności. Jednego jestem pewna, nie mamy moralnego prawa być szczęśliwi kosztem nieszczęścia innych. Nasza radość nie może krzywdzić innych. A taka niezręczna sytuacja ma miejsce w tej historii.

Autorka pokazuje prawdziwe oblicze kobiety, w której rozkwita instynkt macierzyński, ale której nie było dane cieszyć się obecnością swojego dziecka. Widzimy, jak kobieta jest zdesperowana, gotowa do ogromnych poświęceń, aby zostać matką, aby poczuć ciepło dziecka i rozkoszować się jego obecnością. Do jakich czynów jest się w stanie poświęcić, aby spełnić macierzyńskie marzenia. Z drugiej strony postawa ojca też budzi podziw, ogromna miłość do żony niejako prowokuje go do określonych wyborów. Czy postąpił słusznie?

Ta opowieść rozbiła mnie, łzy rozmywały litery i wszystko jawiło się jak za mgłą. Nie mogłam się powstrzymać od płaczu. Każdy wybór bohaterów wiązał się z określonymi konsekwencjami, nie tylko dla nich, ale też dla innych. Płakałam nad ich losem, losem dziecka i sytuacją prawdziwej matki. Historia każdego z bohaterów porusza nasze głębokie uczucia i wprawia w melancholijny nastrój. Z tą lekturą płynie się jak po oceanie życia, nie wiedząc, gdzie się zatrzymamy i czy wzburzone fale pozwolą dotrzeć do celu. A jaki jest cel? Każdy ma swój, do którego dąży krętą ścieżką życia …

Opowieść skradnie każde serce. Cudowna i subtelna. Jej klimat, tajemnicza i nieodkryta atmosfera, spowitą aurą świeżego morskiego wiatru czyni cuda, nie pozwala opuścić dzikiej Janus Rock. Znakomita! Obowiązkowa dla każdego, kto kocha dzieci i jest w stanie dla nich poruszyć niebo!

„Dobro i zło są jak cholerne węże, splatają się ze sobą tak ciasno, że człowiek nie potrafi ich rozróżnić, dopóki obu nie zastrzeli. Tyle że wtedy jest już za późno. „

„Światło między oceanami” to powieść, która wycisnęła ze mnie morze łez. Historia bohaterów jest bardzo poruszająca, smutna i emocjonalna. Miłość, tęsknota za tym co zostało im odebrane, konsekwencje podejmowanych decyzji i życie, którego sobie nie wyobrażasz bez tej jednej małej istoty. Nie ma co ukrywać, jestem w tej książce zakochana. Kiedy tylko dowiedziałam się, że Wydawnictwo Albatros wydaje tę książkę w serii „Piąta strona świata” wiedziałam, że jest to idealna okazja do ponownego spotkania z bohaterami. Przeczytałam i po raz kolejny czuje się rozłożona na łopatki ilością emocjonalnego ładunku, który na mnie spadł.

„Stary kuchenny zegar odmierzał minuty z pedantyczną dokładnością. Życie narodziło się i zgasło, a wszechświat ani na chwilę nie zwolnił. Maszyna czasu i przestrzeni nadal mełła ziarna czasu, którymi karmiła się ludzkość.”

Rok 1920, kiedy Tom wraca do domu po Wielkiej Wojnie dostaje propozycję, która po traumatycznych wydarzeniach jest jak oaza. Zostaje latarnikiem na niezamieszkanej wysepce Janus Rock. Mężczyzna wraz z ukochaną żoną Isabel przeprowadza się do skromnej chaty na wyspie, gdzie razem postanawiają cieszyć się każdym dniem. Do pełni szczęścia brakuje im tylko dziecka. Los nie jest jednak dla nich łaskawy… Po dwóch poronieniach Isabel dowiaduje się, że niestety nie będzie mogła mieć dzieci, nie będzie miała szansy zostać matką. Ta informacja załamuję kobietę i wtedy zdarza się prawdziwy cud: do brzegu wyspy przybija łódź ze zwłokami mężczyzny i płaczącym niemowlęciem… Czy to dziecko to prawdziwy dar od samego Boga?

Macie książki do których chcecie wracać pomimo świadomości, że po raz kolejny zostaniecie wystawieni na ciężką próbę przez własne emocje?

Książka, która porusza wszystkie struny w czytelniczym organizmie, jest obiektem pożądania. Jeśli chodzi o powieść M. L. Stedman, to jest to idealny przykład na powyższe stwierdzenie. I choć od jej premiery minęło już sporo czasu, to powieść nadal zachwyca i przybywa jej wielu wiernych odbiorców.

Jest to opowieść o młodym małżeństwie mieszkającym w latarni morskiej. Kochający się i ufający sobie młodzi ludzie cierpią po utracie kilku ciąż i urodzeniu martwego dziecka. Kilka dni po stracie potomka znajdują łódź, na której znajduje się maleńka dziewczynka i jej martwy ojciec. Małżeństwo postanawia zaopiekować się maleństwem, nie zgłaszając tego faktu władzom. Niestety kłamstwo ma krótkie nogi i wkrótce przysporzy im wiele bólu.

To nieprawdopodobnie piękna i wzruszająca opowieść o macierzyństwie, bezwzględnej i oddanej miłości, ale też depresji, która wyciąga swoje czarne macki wtedy, kiedy człowiek jest bezbronny i najłatwiej się jej poddaje.

Ta książka przedstawia nieustająca walkę z samym sobą, ze swoimi słabościami, marzeniami, wyrzutami sumienia, ale też niewyobrażalną chęcią posiadania dziecka, która obezwładnia i paraliżuje wszystkie zmysły.

To miotanie się bohaterów, ich ścierające się ze sobą charaktery, walka, jest jak niekończąca się sinusoida. Te wahania nastrojów, wylewająca się z nich moc emocji, powodują, że łatwo jest się utożsamić z Tomem i Isabel. Wydawać by się mogło, że czytelnik nie jest w stanie jednorazowo przyjąć na siebie tak potężnej dawki uczuć i będzie miał problem z doczytaniem do końca, ale okazuje się, że w przypadku tej powieści rzecz ma się zgoła inaczej.

Tutaj bowiem zachwyca i przepiękny język i przesiąknięte emocjami sceny, ale też niełatwa i skomplikowana historia dwojga ludzi.

Polecam z całego serca.