Gdzie poniesie wiatr

Uwielbiam powieści Kristin Hannha. Zaczęło się od cudownego "Słowika" a dalej było już z górki. Każda nowa powieść autorki przywołuje we mnie mnóstwo przeróżnych emocji i wszystko to sprawia, że wciąż mało mi jej postrzegania świata. Sięgając po "Gdzie poniesie wiatr" miałam wielkie oczekiwania, które w pełni zostały wypełnione. I to z nawiązką.

Hannah tworzy historie, które zmieniają się pod wpływem doświadczeń, wydarzeń oraz podejmowanych decyzji. Tyczy się to fabuły oraz kreacji bohaterów. To jedna z najważniejszych zalet jej twórczości - dynamizm i dostrzegalna metamorfoza, zawsze na lepsze. Nie ominęło to także Elsy Martinelli, głównej bohaterki najnowszej książki autorki, która pokazała nam wszystkie swoje możliwe oblicza, kształtując swoją historię i modelując ją wraz z kolejno przerzucanymi stronami.

Elsa musiała podjąć bardzo trudną dla siebie decyzję. Żyjąc w roku 1934, gdy Teksas narażony został na bezrobocie a także suszę, rolnicy porzucali swoje ziemie, by udać się w świat za lepszym życiem. Kobieta stając w obliczu walki o swoją ziemię zaczęła się zastanawiać czy nie lepiej byłoby porzucić wszystko i udać się do Kalifornii, gdzie obiecywano potencjalnie lepszy start. Tak rozpoczyna się niełatwa opowieść rodziny Martinelli, Elsy oraz jej córki Loredy, którym przyszło żyć w czasach, gdzie obiecywany Amerykański Sen, nie miał podstaw do spełnienia.

To trudna opowieść a także piekielnie emocjonalna. Opowiada o Ameryce, która wcale nie była bajkowym miejscem. Nawiązuje do trudów życia, dramatycznych decyzji a także wielkiego poświęcenia. Ściska za serce i sprawia, że całość czyta się na raz, ponieważ niezwykle trudno jest odłożyć tą powieść czy przejść obojętnie obok kolejno opisywanych katastrof rolnych. I chociaż historia wydaje się na pierwszy rzut oka banalna, gdyż opowiada o dniu codziennym, zwykłej prozie życia, wcale taka nie jest - podział warstw społecznych, nacisk na lepszych i gorszych, odrzucenie, brak akceptacji, wszystko to dużo wyraźniej wydać właśnie na przykładzie zwykłych ludzi, takich jak my sami.

Myślę, że "Gdzie poniesie wiatr" to jedna z najlepszych powieści w dorobku Kristin Hannah. Jest cudownie napisana a przy tym bardzo aktualna, mimo różnicy lat. Trudy życia w tej książce potrafią wycisnąć z oczu łzy, ale jest w tym wszystkim także promyk nadziei, który przebija się przez burzowe chmury. Jestem zachwycona, bo Kristin Hannah po raz kolejny przebija się w gronie pisarzy powieści obyczajowych prostotą formy, wspaniałą kreacją bohaterów a przy tym umiejętnym uchwyceniem prozy życia. Książkę znajdziecie w księgarni T[Adres usunięty], tam gdzie pozostałe bestsellery.

Kristin Hannah polubiłam w zasadzie od jej pierwszej przeczytanej przeze mnie powieści. I choć to nie najgłośniejszy "Słowik" najbardziej ujął mnie za serce, to każda kolejna historia Hannah zostaje ze mną na długo.

Dlatego też z ogromną niecierpliwością czekałam na najnowszą książkę autorki o nieco banalnym tytule ("Gdzie poniesie wiatr", no naprawdę?), tym razem traktującą o Wielkim Kryzysie w Stanach Zjednoczonych.

Na szczęście słaby okazał się tylko tytuł, bo cała reszta - jak przystało na Hannah - wciąż trzyma wysoki poziom.

Rok 1934, Wielki Kryzys w amerykańskim stanie Teksas ma się lepiej niż kiedykolwiek.

Susza pustoszy ziemię, piaskowe burze rujnują zdrowie, a wyniszczeni i pozostający bez środków do życia rolnicy tracą cały swój dobytek i nadzieję na lepsze jutro.

W tych przedziwnych czasach na rozdrożu staje Elsa Martinelli. Wojownicza kobieta o wielkim sercu, która będzie musiała zdecydować kto jest dla niej najważniejszy - ziemia, która dała jej dom czy rodzina, która dom ten z nią tworzyła.

Przyznam szczerze, że nigdy dotąd nie zagłębiałam się w historię USA na tyle, by dokładniej poznać zagadnienia związane z Wielkim Kryzysem. Początkowo nieco obawiałam się fabuły "Gdzie poniesie wiatr" - myślałam, że historyczne wstawki wpłyną na płynność akcji i przytłoczą bohaterów.

Tymczasem nic bardziej mylnego - historyczne tło wydarzeń uczyniło tę książkę jeszcze bardziej przejmującą, a Elsę - główną bohaterkę - postacią niemal heroiczną.

Kristin Hannah niczym uwspółcześniony Steinbeck snuje opowieść o kapitalizmie; o czasach, gdy bogactwo jednych okupione było wyzyskiem drugich. Nie boi się prawdy, nie stara się wygładzić tego, co ostre i bolesne, ani upiększyć tego, co brzydkie i brudne - w przejmujący sposób opowiada o tych, których Wielki Kryzys doświadczył i upodlił.

Lwia część książki skupia się na życiu w Teksasie, w miasteczku opartym na hodowli zwierząt i uprawie ziemi. Ukazuje ludzi zmagających się z nieokiełznanymi i srogimi żywiołami, których dotychczasowe życie - na skutek klęski żywiołowej - obraca się niemal w popiół. Druga część tej powieści jest z kolei brutalna; bez owijania w bawełnę (bawełnę, ha!) przedstawia jakie piekło człowiekowi gotów jest zgotować drugi człowiek.

Kristin Hannah stworzyła do bólu przejmującą i prawdziwą powieść; powieść, w której zżywamy się z bohaterami, razem z nimi cierpimy i razem z nimi się radujemy.

I choć wciąż jestem urażona zakończeniem (bo poważnie, pani Hannah? Jak tak można -_- ), to uważam, że "Gdzie poniesie wiatr" to jedna z lepszych powieści autorki.

Zaraz obok "Wielkiej samotności".

I "Firefly Lane".

Kristin Hannah na powrót zachwyca i staje się jedną z tych autorek, których książko czytam w ciemno.

"Gdzie poniesie wiatr" nie jest łatwym i płytkim czytadłem, o którym za moment zapomnicie.

To powieść, która zmęczy Was psychicznie i która na długo zostanie w Waszych głowach i sercach.

Czy więc warto ją czytać?

Ha.

Nawet więcej niż warto.

Historia Elsy rozpoczyna się w 1921 roku, kiedy to dwudziestopięcioletnia dziewczyna, uważana za starą pannę, postanawia wymknąć się spod wiecznej kurateli rodziców i w końcu posmakować życia. Najbrzydsza z sióstr, napiętnowania chorobą z dzieciństwa, świat poznaje dzięki książkom, dzięki nim marzy i pewnego dnia postanawia spełniać te marzenia. Owego pamiętnego dnia poznaje miłość swego życia, słodkiego chłopca włoskiego pochodzenia Raffaello Martinellego.

Nadchodzi rok 1934. Wielki Kryzys trwa w najlepsze, a susza pustoszy Wielkie Równiny Teksasu. Miliony ludzi pozostają bez pracy. By ratować swą rodzinę, Elsa Martinelli decyduje się wyjechać do Kalifornii w poszukiwaniu lepszego życia.

„Gdzie poniesie wiatr” to niezapomniany obraz niewyobrażalnie bolesnej codzienności i życia w czasach Wielkiego Kryzysu.

"Elsa Mar­ti­nelli uosa­bia tysiące męż­czyzn, kobiet i dzieci, któ­rzy w latach trzy­dzie­stych XX wieku poje­chali na zachód w poszu­ki­wa­niu lep­szego życia. Wielu z nich nie miało nic poza wolą prze­trwa­nia i nadzieją na lep­szą przy­szłość. Cecho­wała ich nie­zwy­kła odwaga i siła".

Świetnie skrojone postacie niepostrzeżenie zdobywają nasze serca - to główny atut tej powieści. Elsa od zawsze pragnęła gdzieś przynależeć, być kochaną i odważną, ile będzie musiała poświęcić, by móc to zdobyć? Zostawia wszystko, co znajome i ukochane, udaje się w nieznane, bez grosza przy duszy z dwójką dzieci u boku. Zamiast obiecanego "american dream" czeka ich głód, poniżenie i skrajne ubóstwo. A każdy nawet najdrobniejszy przejaw dobra, tak niezmiernie rzadki w tamtych czasach, wywołuje ogromne wzruszenie.

Więź z naturą, czerpanie z niej pełnymi garściami, życie według pór roku i z pracy rąk własnych dają niesamowitą satysfakcję.

Ogromny szacunek i miłość do ziemi, bo to ona jest naszą matką karmicielką i odpłaca nam tym, co w nią włożymy. Proste i piękne wartości stąd płynące wywołują nostalgię i tęsknotę za dawnymi czasami. Ale natura bywa kapryśna i często po tysiąckroć odpłaca nam za lata wykorzystywań.

To niesamowicie poruszająca historia, o której nie sposób zapomnieć. Spektakularna fabuła, bohaterzy, którzy stali mi się bardzo bliscy oraz emocje, które płoną jeszcze długo po lekturze.

"Gdzie poniesie wiatr" autorstwa Kristin Hannah, to przepiękne arcydzieło.. Świetna książka napisana przez świetną autorkę. Fabuła porusza, aż do szpiku kości. Nie ma tutaj zbyt dużej dozy radości, uśmiechu, miłości ani innych pozytywnych uczuć. Amerykę zniszczył Wielki Kryzys, do tego silne anomalie pogodowe i klęska ekologiczna. Jak widać, nie zbyt przychylne warunki dla ludzi.. Główna bohaterka, Elsa, która zawsze była uważana za chorowite i bezsilne dziecko, musi stanąć na wysokości zadania i zawalczyć o swoją przyszłość. Niesamowicie ujęła nie ta historia, polecam każdemu. Naprawdę warto ją przeczytać.

Pamiętam, że pierwszą przeczytaną przeze mnie książką Kristin Hannah był „Słowik”. Zachwyciła mnie ona ogromnie. Ciągle wspominam ten dysonans podczas lektury – z jednej strony chciałam przeczytać ją jak najszybciej, a z drugiej delektować się każdym napisanym przez autorkę zdaniem… Czy z książką „Gdzie poniesie wiatr” wydanej nakładem Wydawnictwa Świat Książki było podobnie??

Autorka akcję książki osadziła w niezmiernie trudnym czasie Wielkiego Kryzysu, kiedy to społeczeństwo dzieli ogromna przepaść. Z jednej strony mamy ludzi żyjących w olbrzymim dostatku, a z drugiej tych którzy nie maja zupełnie nic… Na tle tych wydarzeń poznajemy Elsę, wychowaną w tradycjonalistycznym domu, gdzie od najmłodszych lat wpajano jej, że uroda, której została pozbawiła spowoduje jej staropanieństwo. Na przekór rodzinie Elsa zakochuje się i od tego czasu zaczynają się dla niej trudne chwile….

Rok 1934 pojawia się ogromna susza, która pozbawia pracy miliony ludzi i pustoszy Wielkie Równiny. Wielu z nich stanęło, przed dylematem: ostatkiem sił walczyć o swoja ukochaną ziemię czy udać się do Kalifornii w poszukiwaniu lepszego życia? Czy ten głośny „amerykański sen”, który miał być krainą opływająca mlekiem i miodem był mrzonką czy faktycznie obiecywał godne życie?

To książka, która przepełniona jest nadzieją i wiarą w lepszy los. Nie brakuje tutaj emocji, w tym miłości napędzającej główną bohaterkę do walki o lepsze jutro dla swoich dzieci. Tylko czy w tej spokojnej, oddanej ziemi kobiecie znajdzie się determinacja aby przetrwać mimo przeciwności losu? Jak długo znajdzie w sobie siłę, aby walczyć i bronić tych których kocha?

Polecam serdecznie. Choć „Słowik” nadal jest w moim sercu na pierwszym miejscu, „Gdzie poniesie wiatr” to książka, która zdecydowanie zostaje w głowie na długo po zakończonej lekturze…