Eneida. Najpiękniejsza w dziejach historia o miłości, zdradzie i rozpaczy

Hej!

Lubicie czytać książki z motywami mitologicznymi? Albo nawet w całości oparte na starożytnych podaniach? Ja bardzo lubię, starożytność to zawsze była moja ulubiona epoka. Dlatego też sięgnęłam po „Eneidę” autorstwa Marilù Oliva . Przedstawia ona historię Eneasza i jego podróży w trochę inny sposób, skupia się bowiem na kobiecym spojrzeniu na tego bohatera.

Książka ta wzbudziła we mnie mieszane uczucia. Dlatego też, pierwszy raz chyba, łatwiej będzie mi wypunktować plusy i minusy, niż się rozpisywać.

Plusy:

- Książka przedstawia dzieje Eneasza w bardziej przystępny sposób. Opisana jest wprawdzie stylizowanym językiem, ale nie aż tak jak oryginał. Dzięki temu łatwiej przyswoić nam tę historię. Bądźmy szczerzy, oryginalna „Eneida” jest napisana bardzo trudnym językiem.

- Skłania do głębszego zapoznania się z dziejami Trojanina, bóstwami rzymskimi i wydarzeniami z tamtego okresu. Książki historyczne takie jak te, sprawiają, że szukam i sprawdzam informacje na tematy poruszane w nich. Zwłaszcza, że lata szkolne mam już dawno za sobą. Lubię wiedzieć o czym czytam.

- Oryginalna perspektywa. Powieść skupia się na Dydonie, a nie na herosie. Pokazuje wydarzenia z perspektywy kobiet. Dzięki temu, możemy poznać tę historię z innej strony. Podobały mi się zwłaszcza ironiczne komentarze Dydony na temat koloryzowania opowieści Eneasza i podkreślania przez niego swojego wyjątkowego udziału w nich.

- Książka jest przepięknie wydana. Okładka przykuwa oko, cieszą też zdobienia w środku i cudna mapa.

- Dla tych, co pogubią się w mnogości postaci, na końcu książki przygotowany jest słowniczek postaci, co bardzo ułatwia czytanie.

- Książkę, czyta się szybko i przyjemnie.

Minusy:

- Historia przedstawiona jest z perspektywy kobiet, ale brakuje mi w niej jakiejś szerszej psychologii postaci. Miałam wrażenie, że jest to streszczenie poematu, brakowało mi głębszego opisania uczuć i przemyśleń Dydony. Kompletnie nie czułam jej strachu, niepewności, czy radości.

- Fortel z zamianą ról bohaterów był dla mnie bardzo naiwny, a wytłumaczenie go załodze wręcz głupie. Wiem, że w Eneidzie wszystko opiera się na wierze w bóstwa i autorka pewnie chciała się trzymać konwencji, ale tutaj miałam wrażenie, że zrobiono z ludzi idiotów, którzy ślepo wszystko połknęli.

- Brakowało mi jakiegoś zaskoczenia, czy niepewności co do zakończenia. Wiem, że musiało być zgodne z oryginałem, ale tu wszystko sprowadzało się do Fatum i przepowiedni, nie było większego pola do manewru. Można to było jakoś ciekawie rozwiązać

- Co się też wiąże z poprzednim punktem, zakończenie było nagłe i jakby naprędce napisane. Tak jakby trzeba było na szybko zakończyć historię.

Jak widać plusy i minusy się równoważą, więc decyzję o przeczytaniu zostawiam Wam. Jeśli lubicie mitologię, to powinno się Wam spodobać :)

recenzja opublikowana na bookstagramie: [Adres usunięty]er

❝Cierpienie to osobliwa kraina, zasnuwa ją mgła w różnych odcieniach❞

———

,,Eneida” to książka, która zachęciła mnie do siebie przede wszystkim motywem mitologii, który uwielbiam napotykać w literaturze. Historia autorstwa Olivii Marilu, opowiadająca mit na nowo, z innej perspektywy, wydawała się być wspaniałą okazją do zagłębienia się w mitologię rzymską, jednak niestety nie odczułam wobec tej książki tak silnej sympatii, jakiej się spodziewałam.

Rozpoczęcie akcji jest nieco chaotyczne- zalewa czytelnika ogromem informacji na temat mitologicznych bohaterów, jednak bez podstawowej znajomości opowieści Wergiliusza czytelnik może odczuwać mimo wszystko spore trudności z zaangażowaniem się w historię. Fabuła nie należy do bardzo dynamicznych, dlatego momentami ciężko było mi przebrnąć przez jej niektóre zastojowe fragmenty.

Elementem, który natomiast naprawdę zachwycił mnie w ,,Eneidzie” jest kreacja kobiecych postaci. W książce Olivii Marilu to im poświęcona została narracja całej historii. Sposób ukazania przede wszystkim Dydony przez autorkę sprawił, że naprawdę zaintrygowała mnie jej postać. Główna bohaterkę cechuje waleczność, wytrwałość i silna wola. To kobieta, która wcale nie jest pozbawiona własnych lęków i obaw, a mimo to pozostaje zdeterminowana, gotowa do działania, troszcząc się przy tym o swój lud. Nieraz byłam zachwycona błyskotliwymi przemyśleniami bohaterki, które skłoniły i mnie do własnych refleksji.

Na mój odbiór współcześnie poprowadzonego mitu miał również wpływ specyficzny język zastosowany przez autorkę. Zdarzały się chwile, gdzie odnosiłam wrażenie, że tracił on swoją rolę, jako kluczowy element, który powinien odnosić się do zarówno do miejsca akcji, jak i tworzyć stosowną atmosferę czasów starożytnych. Momentami archaiczny styl autorki zawierał kolokwializmy, które były nie do końca adekwatne do osobowości i stylu bycia bohaterów- myślę, że Dydona, Junona czy Wenus nie posługiwałyby się pewnymi konkretnymi określeniami, które wpasowują się w nieco bardziej współczesny język.

Na końcu opowieści znajduje się wykaz postaci historycznych, a także krótka notatka od autorki- oba te elementy wydają się naprawdę potrzebne i bardzo dobrze uzupełniają treść książki, szczególnie dla tych czytelników, którzy nie znają oryginalnej wersji mitu, co uważam za świetny i przemyślany zabieg ze strony autorki.

Zamysł autorki współczesnej ,,Eneidy” uważam za ciekawy i naprawdę przykuł on moją uwagę. Mimo, że ten tytuł nie porwał mnie tak bardzo, jak tego oczekiwałam to z pewnością zapamiętam go jako ważną lekturę o niezłomnej sile kobiet- gdy przyjdzie mi myśleć o potężnych, imponujących bohaterkach jedną z nich na pewno będzie właśnie Dydona z ,,Eneidy” Olivii Marilu.

Ta przepiekna okładka musiała skrywać piękne wnętrze. Chociaż nie powinno się oceniać książki po okładce, to jak przejść obojętnie obok takiego wydania?

Historia magiczna, baśniowa, w mrocznym klimacie. Tak na szybko można ocenić "Eneidę". Nie jest to powieść, którą można przeczytać jednego wieczoru, trzeba się nią delektować, bo napisana jest pięknym językiem, nieśpiesznie i z wielką dbałością o szczegóły. Autorka stworzyła ciężki klimat, który oblepia nas, według mnie,  smutkiem i nostalgią. To na nowo opowiedziana historia o Eneidzie, gdzie właśnie ona dostaje głos.

Nie jest to łatwa lektura i mnie kosztowała dużo samozaprcia. Jednak ma w sobie pewne to "coś", co wielu może zachwycić.

Eneida to historia opowiedziana na nowo. Historia o silnej kobiecie, która zdecydowałą być panią swego losu. Jest stworzona na podstawie historii spisanej przez Wergiliusza, ale autorka, nie godząc się na to, co spotkało Eneidę, zdecydowała się zmienić bieg wydarzeń na takie, który był zgodny z jej postacią.

Zmiany, jakich dokonała autorka uważam za wspaniałe! Może mało prawdopodobne, ale jednak niezwykle pomysłowe. Nic wam nie zdradzę, aby nie zepsuć odbioru tej książki!

Wiele osób wspomina, że próg wejścia jest wysoki i bardzo się z tym zgadzam, ale czytelnik szybko odnajduje się w nurcie powieści i jej narracji, która jest wystylizowana na antyczną. Mamy tu również kilka pov - nie tylko widzimy historię oczyma śmiertelników, ale również boskich istot. Bardzo mi się to podobało!

Dawno nie czytałam tak mądrej, trochę historycznej i wciągającej książki. Widać, że autorka włożyła w nią wiele pracy. Można to zauważyć zwłaszcza na końcu książki, gdzie wyjaśnia, dlaczego i w jakim celu zdecydowała się zmienić pierwotny mit napisany przez Wergiliusza. Moim zdaniem to świetnie wyszło!

Jeśli macie jakiekolwiek wątpliwości, teraz możecie je rozwiać. "Eneida" to książka warta uwagi i z całego serca zachęcam was do jej przeczytania. To prawdziwa uczta dla miłośników mitologii i przygód.

Nie mogę również nie pochwalić wydania, które jest zjawiskowe z zewnątrz jak i wewnątrz!

Znacie mit o Eneaszu? Kojarzycie może, że była w nim Dydona? Kobieta została w nim dość mocno zepchnięta na dalszy plan, ale na szczęście Marilù Oliva wzięła sprawy w swoje ręce i oddała czytelnikom nową interpretacje tej fascynującej historii, gdzie Dydona ma znacznie więcej do powiedzenia niż u Wirgiliusza.

„Eneida. Najpiękniejsza w dziejach historia o miłości, zdradzie i rozpaczy” to pięknie wydana powieść, w której głos oddano trzem silnym postaciom kobiecym: Dydonie, Wenus oraz Junonie. Jest to nowe spojrzenie na historię Wirgiliusza, gdzie autorka z rozmachem kreśli ówczesne dzieje z opisami wojen oraz słynnych bitem. Jednak wśród tego nie zabrakło także miejsca dla znanych nam mitów i miłości. To właśnie tragiczna historia miłości, bólu, cierpienia, ale i nadziei Dydony wysuwa się na pierwszy plan. To ona chwyta czytelnika za serce, oraz ukazuje Dydonę z zupełnie nowej strony.

Marilù Oliva sprawiła, że Dydona stała się postacią realistyczną. Ukazała ją jako kobietę silną, waleczną, wytrwałą, dbającą o swój lud, ale i pełną lęków, zagubienia czy wad. Stanowi ona swego rodzaju wzór feminizmu i wyzwolenia udowadniającego, że kobieta potrafi zdziałać wiele i nie jest w niczym gorsza od mężczyzny.

Język jakim posługuje się autorka jest piękny i genialnie pasuje do starożytnych myśli. Nie brakuje w nim subtelności, archaizmów i maniery. Dialogi wyglądają realistycznie i momentami czytelnik może się przenieść do starożytności.

Nie muszę chyba mówić, że samo wydanie skradło moje serce. Okładka odrazu przyciąga uwagę, ale wartościowe wnętrze, które idealnie odnosi się do czasów starożytnych, jak i współczesnych powoduje, że o tej książce nie zapomnę jeszcze przez długi czas.

Dla koneserów na końcu powieści znalazł się wykaz postaci oraz ciekawostki od autorki. Opowiada w nich dlaczego niektóre fragmenty odbiegają od wersji Wirgiliusza i postanowiła zastąpić je własną interpretacją.

„Eneida. Najpiękniejsza w dziejach historia o miłości, zdradzie i rozpaczy” to powieść, w której akcja jest pełna fascynujących przygód, ale i wartościowych przesłań. Jeżeli lubicie mitologiczny klimat i jesteście ciekawi nowego to koniecznie sięgnijcie po „Eneidę”. Polecam!