Dziewczyny chcą się zabawić

Czekałam na premierę i nie zawiodłam się! Bardzo podobał mi się klimat powieści. Autorki piszą w taki sposób, że chce się do niej ciągle wracać, na pewno sięgnę po kolejne części serii. Polecam.

W książce poznajemy cztery młode bohaterki: Amelia, Iza, Monika i Paulina. Każda dziewczyna jest inna i pochodzi z innej rodziny o innym statusie. Dziewczyny na pierwszy rzut oka nie powinny się przyjaźnić lecz łączy ich kilka rzeczy...młodość, miłość do muzyki i chęć zrobienia muzycznej kariery. Początkowo poznajemy ich codzienne życie jakie prowadzą w latach 80-tych w Łodzi, nie jest ono usłane różami gdyż tak jak wszyscy spotykają się z różnymi dylematami życia młodzieńczego i codziennego lecz znajdują rozwiązanie pewnych problemów właśnie w muzyce poprzez założenie kapeli rockowej.

Akcja powieści jest dwuwątkowa. Pierwsza to historia, która toczy się w 80-tych i 90-tych latach w Łodzi,w mieście w którym zaczyna doskwierać bieda, zaczyna się bezrobocie gdyż zostają zamykane fabryki włókiennicze. Ludzie są coraz bardziej zdesperowani, zaczyna im brakować pieniędzy na podstawowe rzeczy.

Natomiast drugi wątek przedstawia czasy z 1944 roku są to listy młodej siedemnastoletniej dziewczyny mieszkającej w getcie do chłopaka. Róża opisuje w listach swoje uczucia względem Kazimierza, a także przeżycia jakie towarzyszą jej w getcie. Marzy o tym aby wyrwać się z getta i odnaleźć ukochanego. Nigdy jednak nie udaje jej się wysłać tych listów i postanawia je schować, a sama umiera.

Jak te dwa wątki łączą się ze sobą? Dowiecie się czytając tę książkę...

"Dziewczyny chcą się zabawić" to bardzo intrygująca książka opowiadająca o życiu w tamtych czasach. Sama dzięki tej książce mogłam dowiedzieć się kilku informacji gdyż osobiście nie pamiętam tych czasów.

Język w tej książce jest bardzo przyjemny i przejrzysty, a autorka tak pokierowała akcją, iż zabiera ona czytelnika w wiele nastrojów i działa pobudzająco na wyobraźnię.

Osobiście polecam :)

Moja ocena książki: 8/10

Zapraszam po więcej na: [Adres usunięty]

„Dziewczyny chcą się zabawić” to osadzona w trudnej łódzkiej rzeczywistości i ustrojowego przełomu lat 80. i 90. historia o miłości, przyjaźni, dorastaniu i głęboko skrywanych marzeniach. To również obraz prawdziwej Łodzi, jaką pamiętają tamtejsi mieszkańcy, pełną fabryk, pracujących kobiet, a nawet wojennych tajemnic, które zostają ujawnione dopiero po kilkudziesięciu latach. I w końcu to spotkanie z czterema nastoletnimi dziewczynami, które pozornie dzieli niemal wszystko, ale połączyć wyjątkowa przyjaźń.

Amelia Kosowska, Monika Pielgrzym, Iza Srebrzyńska i Paulina Sarnecka to rówieśniczki, urodzone i wychowane w Łodzi. Każda z nich pochodzi z innego środowiska i rodziny o różnych zasadach, każda ma inny charakter i każda z nich zmaga się z innymi problemami i własną, niekiedy dramatyczną przeszłością. Mimo wszystko jednak los splata ze sobą ich drogi, a między dziewczynami rodzi się szczera przyjaźń, której nic ani nikt nie jest w stanie rozerwać. Z czasem, zupełnym przypadkiem w ich dziewczęcy team wkracza też Robert Nowakowski. Nie pyta o pozwolenie i nie daje się wykopać z ich świata, w zamian oferując pełne ciepła serce i nieporównywalną z niczym więź, opartą na bezwarunkowej przyjaźni. Jak zmieni życie czterech młodych dziewczyn, o tym już musicie przekonać się sami.

Warto również zwrócić uwagę, że akcja powieści rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych. Całość rozpoczyna się w roku 1944, kiedy to likwidowane jest łódzkie getto. Wydarzenia u schyłku wojny pojawiać się będą jeszcze parokrotnie, wzbogacając powieść o intrygujący, ale niezwykle smutny wątek, który jak się później okaże będzie miał swoje znaczenie. Większość fabuła skupia się jednak na przełomie lat 80. i 90. kiedy to główne bohaterki są jeszcze zbuntowanymi nastolatkami takimi, które zadają pytania o sens, szukają swojego miejsca w niepewnym świecie i pragnął spełniać marzenia. Zanim jednak przeniesiemy się do bieżącej akcji mamy okazję poznać fakt z przeszłości każdej z dziewczyn, obserwować ich dzieciństwo i być świadkami sytuacji, które silnie je ukształtowały, a to pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć ich postępowanie i podejmowanie przez nie decyzje. Taki zabieg zmusił również autorki do wprowadzenia kilku drugoplanowych, ale wcale nie mniej ważnych postaci. Poznajemy rodziców dziewczyn, bliższych i dalszych krewnych, rodzeństwo, ciotki i gosposię, ale także sąsiadów, sklepikarzy, a nawet przypadkowych przechodniów i taksówkarzy. Tak obszerna i dobrze przemyślana galeria postaci pozwala lepiej zrozumieć i wczuć się w klimat powieści.

Podobnie zresztą, jak wyczerpujące opisy ówczesnej rzeczywistości, o jakie pokusiły się autorki, wzbogacając całość o niezwykle istotne elementy. Dla czytelników pamiętających czasy komuny, to dobra okazja do tego, by na chwilę cofnąć się w czasie i sentymentem przypomnieć sobie zabawy na osiedlowym trzepaku, gry w gumę, klucze do mieszkania zawieszone na sznurku i noszone na szyi, a nawet pierwszą fascynację muzyczną i radiową Trójkę, puszczającą przeboje takich ikon muzycznych, jak chociażby Madonna czy Maanam. Z kolei dla nieco młodszych odbiorców, którzy niekoniecznie pamiętają tamte czasy albo urodzili się dużo, dużo później, „Dziewczyny chcą się zabawić” są swego rodzaju kompendium wiedzy o tym, jak wyglądała polska codzienność za czasów ustrojowego przełomu. Bez wątpienia takie szczegółowe opisy są ogromnym plusem powieści. Nadają bowiem lekturze nietypowego charakteru i przemawiają do czytelników, w sposób emocjonujący relacjonując wydarzenia sprzed niemal dekady. Niemniej jednak, tak rozległe opisy, w moim odczuciu, ograbiły nieco całość z tego, co najistotniejsze, a mianowicie z więzi z bohaterami. W porównaniu z ogółem dialogi wydawały się być skąpe, na dodatek bywały chaotyczne i nieco drewniane. Nie ułatwiało to odbioru treści, a tym bardziej zżycia się z głównymi bohaterkami. To właśnie z tego powodu, nie potrafiłam wczuć się w przeżycia czwórki dziewczyn, polubić ich ani przeżywać ich rozterek tak, jakbym tego chciała. W tym elemencie czegoś kluczowego mi zabrakło, choć nie mogę powiedzieć, że lektura była nieudana. Tę kwestię pozostawię jednak do Waszej oceny.

„Dziewczyny chcą się zabawić” to przejmująca i bardzo realistyczna powieść o czterech nastoletnich przyjaciółkach, które wchodząc w dorosłość, zmagają się z trudną rzeczywistością w czasach kryzysu, niekiedy bolesną przeszłością i własnymi problemami. To również niezwykły i bardzo autentyczny obraz ciężko pracującej Łodzi, od zawsze kojarzonej z fabrykami i przemysłem włókienniczym oraz poruszająca opowieść o miłości w czasach II wojny światowej, zamkniętej za murami łódzkiego getta.

Intrygująca, emocjonalna, rock’n’rollowa i realistyczna – taka właśnie jest powieść „Dziewczyny chcą się zabawić”. Naprawdę warto przeczytać.

M.

[Adres usunięty]