Wojenny Klub Książki

Tych z Was, którzy przeczytali „Małą wojenną bibliotekę” i pokochali ją równie mocno jak ja, nie muszę specjalnie przekonywać do lektury „Wojennego klubu książki” tej samej autorki, choć przyznać muszę, że to właśnie ta najnowsza powieść zrobiła na mnie największe wrażenie - tak, też jestem zaskoczona faktem, że po tak świetnej poprzedniej pozycji, Kate Thompson tym razem potrafiła mnie totalnie rozbroić.

Zaś ci z Was, którzy nie poznali poprzedniej powieści Brytyjki i tą nową nie zaprzątają sobie głowy - ZATRZYMAJCIE SIĘ! Bo właśnie machnęliście ręką na jedną z najcudowniejszych książek, jakie w całym swoim życiu przyszłoby Wam przeczytać.

***

Wyspa Jersey, 1943 rok.

Niegdyś ciepła i serdeczna społeczność, obecnie sterroryzowana przez niemieckich żołnierzy patrolujących brukowane, malownicze niegdyś uliczki, narzucając mieszkańcom wyspy surowe zasady.

Grace La Mottée, jedyna bibliotekarka na wyspie, otrzymuje rozkaz zniszczenia książek zagrażających nowemu reżimowi. Zamiast tego, ryzykując własne życie, ukrywa je w tajemnicy przed zaborcami. Razem ze swoją upartą (!) przyjaciółką, listonoszką Beą Rose, za wszelką cenę chce ochronić, jeszcze tlącą się w duszach mieszkańców nadzieję na normalność. Dlatego zakłada wojenny klub książki, mający być czymś na kształt koła ratunkowego, oferującego przestraszonym mieszkańcom wyspy radość i ucieczkę od rzeczywistości, właśnie poprzez wspólne czytanie książek.

Jednak w miarę przedłużania się okupacji ciche akty odwagi kobiet stają się coraz niebezpieczniejsze. Ale i ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej... A kiedy tłumione dotychczas napięcia przeradzają się w realną przemoc, te zmuszone są zmierzyć się ze straszliwym kosztem nieposłuszeństwa wobec zaborców.

***

Przewspaniały, przecudowny „Wojenny klub książki”, powieść oparta na prawdziwych, zdumiewających wydarzeniach, to w pewnym sensie list miłosny autorki do czytelników, traktujący o sile książek w najciemniejszych czasach. Przy tym wszystkim jest to także niebywale poruszająca i trzymająca w napięciu historia o sile i solidności społecznej w obliczu zagrożenia, kawał świetnie napisanej fikcji z historyczną dokładnością. Powieść, chociaż opowiadająca o dramatycznych wydarzeniach, przywracająca wiarę w ludzkie dobro, ciepło, troskę.

JESTEM TOTALNIE, ABSOLUTNIE W TEJ KSIĄŻCE ROZKOCHANA!

I polecam Wam „Wojenny klub książki” z całego mojego serca 

1944 rok, Jersey, jedna z Wysp Normandzkich znajduje się pod okupacją niemiecką. Mieszkańcy są odcięci od świata, doskwiera im coraz większy głód, codziennie wyczekują z nadzieją na wieści z frontu. Jedynym ratunkiem dla dręczonej duszy stają się książki, a biblioteka publiczna, prowadzona aktualnie przez Grace jest miejscem bardzo często odwiedzanym.

Bea pracująca na poczcie, musiała pożegnałć swojego narzeczonego na zawsze, będąc świadkiem jego śmierci. Buntuje się przeciw okupantowi i jak tylko może pomaga osobom, na które przychodzą donosy. Obie panie otwierają Wojenny klub książki, a przyglądający się im gestapowiec "Wilk" coraz bardziej ostrzy pazury na kobiety bo ewidentnie coś ukrywają.

Kiedy wokół panuje chaos, ludzie stają się wrogami wobec innych ludzi, ziemia nieustannie wchłania krew niewinnych, jedynym lekarstwem dla duszy okazują się...książki. Historie w nich zawarte pozwalają odetchnąć, chociaż na chwilę, zatracić sie w świecie pełnym miłości, zobaczyć piękno otaczającego nas świata i zachwycić się nim. Chociaż w sytuacji w jakiej znaleźli się mieszkańcy wyspy, mogłoby wydawać się smieszne.

Okupant nie pozwala jednak czytać wszystkich książek, niektóre podlegają cenzurze, a za ich posiadanie można nawet zginąć.

Słowo pisane nieustannie wlewa w mieszkańców nadzieję, oni wiedzą,że ta wojna nie będzie trwała wiecznie, że ten kto raz wygrał ale jest okrutny i ciągle mu mało w końcu przegra...tego uczy ich historia, o której czytać im nie wolno.

Piękna powieść, gdzie zostały wplecione losy prawdziwych ludzi w życie fikcyjnych bohaterów. Pokazująca obraz walki z okupantem na różnych polach. Przedstawiająca osoby, które walczyły czyniąc drobne, dobre gesty często pod groźbą śmierci. Wymagające odwagi i miłości do bliźnich.

Cudowna powieść, której głównymi bohaterami są książki. Świat bez nich byłby nijaki. Ja jako "fanatyczka" bibliotek odnalazłam się w niej bez trudu. Fabuła jest tak wciągająca, że praktycznie zarwałam noc, ale niczego nie żałuję. Polecam.

Rok temu "Mała wojenna biblioteka" Kate Thompson zupełnie mnie rozbiła. Śledziłam losy bohaterek z zapartym tchem, a książkę skończyłam ze łzami w oczach. Nie bez powodu trafiła do grona moich ulubionych- a to grono, przyznam szczerze, wcale nie jest takie duże, bo wybredna ze mnie czytelniczka! Kiedy więc w zapowiedziach zobaczyłam nową powieść autorki, wiedziałam jedno: muszę ją przeczytać. Czułam, że będzie cudowna. I nie pomyliłam się.

Akcja rozgrywa się w 1943 roku na wyspie Jersey, która od kilku lat pozostaje pod niemiecką okupacją. Kiedy nazistowskie władze zaczynają palić książki uznane za zagrożenie dla reżimu, dwie kobiety postanawiają się temu przeciwstawić. Grace La Motté, bibliotekarka, i Beatrice Gold- zwana Bea- listonoszka, razem zakładają Klub Książki. Dla jego członków staje się on schronieniem i odskocznią od codziennego strachu. Każda rozmowa o zakazanej literaturze to akt odwagi, a ukrywanie książek czy przechwytywanie donosów w listach grozi deportacją do obozu koncentracyjnego na kontynencie.

Thompson, podobnie jak w "Małej wojennej bibliotece", stawia w centrum dwie główne bohaterki, które mimo bliskiej przyjaźni diametralnie się różnią. Grace jest rozsądna i spokojna- wśród książek czuje się jak ryba w wodzie, a jej praca bibliotekarki w czasie okupacji daje mieszkańcom wyspy chwile wytchnienia i namiastkę normalności. Bea jest jej przeciwieństwem: działa impulsywnie, czasem mówi za dużo, ale ma ogromne serce. Pracując na poczcie, trafia na listy będące donosami na współmieszkańców i po prostu nie potrafi przejść obok tego obojętnie.

Całości dodatkowego uroku nadał wątek miłosny, dostarczający Czytelnikowi jeszcze więcej emocji. Na szczęście Thompson nie wpada w pułapkę nadmiernego sentymentalizmu- romans jest wiarygodny i osadzony w realiach wojennej rzeczywistości, a nie obok niej. Niepewność co do losu bohaterów sprawiała, że czytałam z sercem w gardle, drżąc o to, czy uda im się przeżyć. To właśnie ta nieprzewidywalność sprawia, że książkę czyta się jednym tchem.

Wisienką na torcie jest fakt, że cała historia została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. W obszernym posłowiu autorka przybliża sylwetki autentycznych mieszkańców Jersey, którzy dzielnie stawiali opór okupantowi. Niektóre z tych historii są naprawdę przejmujące. Bardzo się cieszę, że pamięć o tych cichych bohaterach może trwać dzięki takim wartościowym książkom.

"Wojenny klub książki" czytałam z przyjemnością od pierwszej do ostatniej strony. Trudno było mi się oderwać. Kate Thompson jeszcze raz pokazała, że potrafi tworzyć opowieści, w których historia idzie w parze z autentycznymi emocjami i ciepłymi, wiarygodnymi postaciami. Jeśli pokochaliście "Małą wojenną bibliotekę" tak jak ja- śmiało sięgajcie. A jeśli jeszcze nie znacie Thompson, to nie ma się nad czym zastanawiać! Polecam z całego serca!

Lubicie czytać książki o tematyce wojennej?

Ja bardzo – mimo że jest to trudny i często bolesny temat, chętnie sięgam po takie historie.

„Wojenny klub książki” Kate Thompson, wydawnictwo Literackie.

Książka bardzo szybko porwała mnie w swoje objęcia i nie chciała wypuścić aż do ostatniej strony.

Poznajemy tu dwie kobiety – bibliotekarkę Grace oraz listonoszkę Beę – które pewnego dnia postanawiają utworzyć Wojenny Klub Książki. Nie są to łatwe czasy. Brakuje praktycznie wszystkiego, jednak są książki, które nawet w najtrudniejszych momentach potrafią dać chwilę wytchnienia i nadziei.

Mamy tu dwie silne bohaterki, którym przyszło żyć w czasie wojennej pożogi. Kobiety jednak się nie poddają i na swój sposób pomagają innym. Grace wypożycza książki – niekoniecznie tylko tych autorów, którzy są mile widziani przez Niemców. Bea natomiast, pracując na poczcie, ma dostęp do korespondencji, która może przysporzyć wielu obywatelom poważnych problemów.

Co się wydarzy, gdy kobiety zaczną ostrzegać ludzi przed niebezpieczeństwem?

Autorka pokazuje trudne czasy okupacji oraz walkę prowadzoną przez zwykłych ludzi, którzy ryzykują własne życie i prowadzą cichą walkę z okupantem. W tej historii nie brakuje także rodzących się uczuć, które muszą przetrwać rozłąkę i ciężkie realia wojny.

W książce poruszone są takie tematy jak przyjaźń, miłość, bezinteresowna pomoc, głód, śmierć niewinnych ludzi oraz cicha walka z okupantem.

Książkę bardzo Wam polecam 📚

Autorka jest dobrym przykładem kobiety, która potrafi przekazać ból historii oraz zamartwianie się o własne życie w sposób, który informuje czytelnika, ale nie wywołuje w nim poczucia winy, wstydu, ani pesymistycznego nastawienia. Wiele książek o wojnie przekazywało złe emocje do tego w sposób pełen braku i wyrzutu sumienia. Wiem, wejście na czytelnika od strony duszy ma go przyciągnąć, ale nie były to lektury, które warto polecić. Ta ukazuje niebezpieczne wydarzenia oraz rozumienie zagrożenia jakie nadeszło. Wróg wie, że największą siłą dla człowieka są właśnie książki, dlatego najlepiej będzie jeśli odbierze wiedzę, która by innym pomogła we wszystkim, począwszy od przeżycia, do zachowania wiedzy dla młodych pokoleń. Ja zauważyłam, że jak tylko pojawia się pozycja, która ma w sobie prawdę i siłę, a do tego poruszałaby choćby odrobinę prawdy na temat państwa, to góra zawsze znajdzie sposób aby te książki wycofać. Największym zagrożeniem dla świata jest człowiek świadomy. Taki, który potrafi odseparować się od mediów i jest sam dla siebie wystarczalny. Bo on myśli. Jest w tu i teraz, szacuje zachowania na podstawie ruchów nie tylko ciała, ale i nóg oraz rąk. Wie co leczy a co truje i czuje kto kłamie, a kto jest mu sprzymierzeńcem. Dlatego wszelkie niezbędne do życia pozycje, które w łatwy sposób można przyswoić, znikają z rynku, tak jak zniknęły z tej opowieści niesione dymem spalenizny.

Jeśli chodzi o całość, to opowieść jest podzielona na różne czasy, zawiera ważne informacje na podstawie zbliżonych wydarzeń i aby nie było łatwo wszystko wychwycić i by potraktowano ją jako opowieść z nutą historii, mamy dołożone przepiękne opisy miejsc, gdzie kto przebywa, co takiego zwraca jego uwagę i o czym myśli. Tutaj czasowniki służą do pokazania słów pięknych, wykwintnych, niemal poetyckich. Tutaj czyjaś dusza zmarniała, tęskni się za magią hollywoodzkich filmów, czy też posiada nieproszone i mroczne wspomnienia. Podczas strachu przed wojskiem i siłą psychiczną jednocześnie, dwie kobiety zakładają Wojenny Klub Książki. One wiedzą, że trzeba działać po cichu i w najwyższej tajemnicy. Są na tyle odważne nazywając się ryzykantkami, że działają zamiast planować. W głębi duszy przeżywają pierwsze uczucia i zastanawiają się, czy miłość z książek była prawdziwie opisane od strony duszy. Są tutaj też momenty drastyczne, ale delikatność z jaką są opisane sprawiają, że są niczym niemy film, gdzie widać wszystko, ale nie słychać. Po tej lekturze będzie wam się wydawało i taka jest prawda, że zawsze jest jakieś wyjście, tylko trzeba chcieć je odnaleźć. Moja babcia kiedyś mawiała, że dla chcącego nie ma nic trudnego i to prawda. Zamiast skupiać się na problemie i dramacie, szukaj rozwiązań. Nie dawaj energii tam, gdzie nie chcesz aby była. Jeśli zatem męczą was jakieś osobiste dramaty, to pomimo nie zawsze pozytywnych wydarzeń, dostaniecie od tej książki wsparcie psychiczne. Uważam, to bardzo dużo na tle obecnego świata:-)