Dziewczyna w czarnej sukience. Historia zbrodni miłoszyckiej

Tomasz Komenda i zbrodnia, której nie popełnił była tematem wielu rozpraw telewizyjnych i reportaży. Nic dziwnego, że po wyjściu z więzienia pomimo ogromnych pieniędzy, nie potrafił ułożyć sobie życia. Cała sprawa to dramat opisany przez Ewę Wilczyńską i dokładne prześledzenie akt sprawy daje czytelnikowi prawdziwy jej obraz i tego, jak wyglądały ostatnie chwile 15-letniej Małgosi.

Lata zagłębiania się w true crime doprowadziły mnie do nieco smutnego wniosku, że nacisk kładzie się na sprawców, sprowadzając ofiary do jedynie imienia i nazwiska. Ta świadomość uderza we mnie szczególnie wtedy, gdy zetknę się z innym podejściem i jestem ogromnie wdzięczna osobom, które podejmują trud zadbania o to, by pokrzywdzeni zyskali należny im szacunek i mogli być zapamiętani jako ludzie a nie zwłoki.

"Dziewczyna w czarnej sukience" to wyjątkowy reportaż Ewy Wilczyńskiej dotyczący zbrodni miłoszyckiej. Jeżeli to określenie nic nie mówi tym, którzy taką tematyką się nie interesują, to już o sprawie Tomasza Komendy słyszał każdy. I nie zamierzam tutaj umniejszać tego, co go spotkało, ale warto pamiętać chociaż to, że ona miała na imię Małgosia, bo Małgorzatą nie było dane jej się stać.

Ewa Wilczyńska zaczęła zajmować się tą historią już w 2018 roku, co już na samym początku uświadamia nam, że nie będzie to tylko powierzchowne liźnięcie tematu, by wywołać tanią sensację. To najbardziej rzetelny reportaż, jaki czytałam, a trochę ich za sobą już mam. Obawiałam się tego, że dotyczy sprawy tak naprawdę wciąż niezakończonej, ale zupełnie niepotrzebnie. Autorka nie stawia żadnych tez, nie opowiada się po żadnej ze stron, nie próbuje nikogo bronić. Daje nam fakty, a co z nimi zrobimy, to już kwestia naszej interpretacji.

Książka podzielona jest na części, a te jeszcze na krótkie rozdziały, które sprawiają, że czyta się ją błyskawicznie. Żaden wątek nie został pominięty, ale Ewa Wilczyńska nie udawała też wszechwiedzącej, przyznawała wprost z kim udało jej się porozmawiać, a kto jej odmówił oraz jakie wrażenie wywarły na niej osoby, do których dotarła.

"Dziewczyna w czarnej sukience" to książka, którą moim zdaniem powinien przeczytać każdy. To nie tylko reportaż o brutalnej zbrodni, o więcej niż jednym straconym życiu, ale też o nas - o ludziach. Warto zmierzyć się z tym dojmującym obrazem przemian, jakie zaszły w społeczeństwie na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat. Ewa Wilczyńska debiutuje w roli pisarki, ale solidne dziennikarskie podstawy sprawiają, że można tylko życzyć sobie więcej równie rzetelnych opracowań polskich spraw kryminalnych.

Moje 10/10.

15-letnia Małgosia mogła nadal żyć, gdyby nie ofiara, która odebrała jej życie. Sąd myślał, że to Tomasz Komenda, jednak wiemy już dziś, że tak nie było. Ewa Wilczyńska w swojej książce pokazuje prawdziwe oblicze tej tragedii i tym samym wykazuje błędy śledczych. Jest to niewiarygodnie dobrze napisana lekturka, którą chcę z tego miejsca polecić. WCIĄGA OD RAZU :)

Wow, to jest dobra książka. Pożyczyłem ją kilku znajomym i wszyscy powiedzieli to samo. Wilczyńska zrobiła kawał roboty, wyjaśniając sprawę Tomasza Komendy od A do Z i tego niesłusznego skazania. Odtworzenie akt sprawy wymagało na pewno wiele wysiłku i wyciśnięcie z niej prawdziwej esencji jest świetnie podane czytelnikowi i czyta się to doskonale.

Każda zbrodnia musi zostać wyjaśniona, a jej sprawca wykryty. Ewa Wilczyńska napisała książkę, która pokazuje zupełnie inne oblicze dramatu, którego aktorem stał się Tomasz Komenda, potem niesłusznie skazany na 20 lat. Odtworzenie sprawy w formie reportażu trzyma bardzo mocno w napięciu i dzięki temu czyta się to fenomenalnie. POLECAM!

Książka Wilczyńskiej zanurza czytelnika w dramat niesprawiedliwie oskarżonych i rodzinę ofiary brutalnej zbrodni. Poprzez detale zdarzeń, autorka otwiera dyskusję o błędach systemu prawnego w Polsce, pokazując skomplikowaną naturę ludzkiego cierpienia. To więcej niż lektura, to przypomnienie o znaczeniu prawdy. Może trochę brakowało mi emocji w stylu pisania, ale to nie umniejsza wartości tej książki. Intratna pozycja dla ciekawych przeszłości Polski i kryminałów z historią w tle.

O Tomaszu Komendzie słyszała chyba większość z nas, przez pewien czas nie "schodził" on z pierwszych stron gazet, stał się celebrytom, a paparazzi śledzili każdy jego ruch. Dzięki głośnemu procesowi o uniewinnienie, młodsi mogli się dowiedzieć, a starsi przypomnieć o bestialskim morderstwie z przełomu lat 1996/1997, którego ofiarą padła piętnastoletnia Małgorzata. Tak naprawdę do dziś nie jest pewne, kto dokonał tego brutalnego morderstwa, faktem za to jest, że Tomasz Komenda jest niewinny a co ważniejsze, nigdy go nawet nie było w Miłoszycach. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że "Dziewczyna w czarnej sukience" nie jest historią tylko o Tomku, owszem pojawia się on w niej, bo już na zawsze zostanie związany z tą historią, jednak autorka pokazała punkt widzenia wielu innych, a co najważniejsze zwróciła także ofierze jej imię i nazwisko, bo odnoszę wrażenie, że im bardziej sprawa przez lata stawała się medialna, tym bardziej Małgorzata była w tym tylko bezimienną ofiarą, a dla niektórych wręcz tylko dowodem w sprawie.

Pani Wilczyńska wykonała tytanową pracę, rozmawiając z ludźmi, zbierając nowe tropy i przeszukując archiwa, docierając do świadków i prowadzących pierwsze jak i ostatnie dochodzenie, które doprowadziło do uniewinnienia. Dzięki temu powstał naprawdę solidny i rzetelny reportaż, który obnaża wszystkie zaniedbania i nadużycia służb, które miały za zadanie tylko odnaleźć mordercę i postawić go pod sąd. Autorka opowiada o cierpieniu wielu ludzi w taki sposób, że włosy na głowie dosłownie stają dęba.

Dzieląc tę książkę na cztery części o wymownych tytułach: "Ona"," On"," Oni" i "My", pokazuje, jak wiele osób zostało skrzywdzonych, jak wiele przyczyniło się do tego, że niewinny człowiek przesiedział swoje najlepsze lata w więzieniu. Po tylu latach od tej potwornej zbrodni, z kart tej historii nadal zionie olbrzymi dramat, smutek i żal.

W pierwszej części zostaje nam przybliżona postać Małgorzaty, i to, w jaki sposób została ona potraktowana przez nie tylko przez oprawców, ale i ludzi, którzy mieli wymierzyć dla niej sprawiedliwość. Ta część według mnie jest najbardziej emocjonalna i dająca do myślenia.

Druga część skupia się na Tomku Komendzie i jego rodzinie, o heroicznej walce, jaką podjęła jego matka, by udowodnić, że jej dziecko jest niewinne. Poznajemy najbliższe jego otoczenie, rys psychologiczny i socjologiczny, jego walkę o przetrwanie za więziennymi kratami.

W trzeciej i czwartej części autorka skupia się na śledztwie, dokładnie punktuje wszystkie zaniechania, zamiany dowodów i ich wiarygodność. Rozmawia o śledztwie i najnowszych metodach, które przeważyły szalę na korzyść Komendy. Pokazuje, jak śledczy dotarli do prawdziwych sprawców. Podważa różnorakie hipotezy tworzone nie tylko przez ogół, ale i samych dziennikarzy.

Warto sięgnąć po tę książkę, to naprawdę bardzo dobry reportaż, który oddaje nie tylko skalę tej niewyobrażalnej tragedii, i to jak wiele ludzi zostało złamanych i zniszczonych, ale przede wszystkim, by uświadomić sobie, jak w naszym kraju działały służby pod koniec lat dziewięćdziesiątych.

Książka pomimo olbrzymiego ładunku emocjonalnego, który w sobie niesie, czyta się bardzo płynnie, choć wywołuje momentami skrajne emocje i zmusza do zastanowienia się nad sprawiedliwością tego świata.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To świetnie napisany reportaż choć przerażający, boleśnie prawdziwy, a zarazem przystępny i pozostawiający miejsce na refleksję i zadumę.

Zbrodnia o której chyba słyszał każdy, zbrodnia o której tak wiele się mówiło. Sprawa, która z pozoru powinna być rozwiązana od razu stała się na długo zagadką dla śledczych. 1 stycznia, Miłoszyce, mnóstwo śniegu, mróz - na jednym z gospodarstw leży ciało bezbronnej Małgosi. 15 latki, która wyszła ze znajomymi na Sylwestra i miała tak jak oni wrócić do domu. Jednak nie wróciła.. jej ciało leżało rozebrane na mrozie wiele godzin. Sprawcy zostawili mnóstwo śladów, wydawałoby się, że powinni szybko znaleźć winnych tej okrutnej zbrodni. Jednak nie. Autorka przeciera szlaki całego śledztwa, tego kto brał w nim udział, jak wyglądały czynności procesowe, ukazuje podejrzanych, przedstawia jak wyglądały przesłuchania. Osądzony o zbrodnie niesłusznie zostaje Tomasz Komenda, który w więzieniu niewinnie spędzi 18 lat. Dowiadujemy się jak doszło do tej fatalnej pomyłki. Jak wiele osób zawiodło, wiele pomyłek, zaniechań i mataczeń w sprawie przyprawiła mnie o zawroty głowy. Lata 90-te i korupcja to dwa słowa, które są ze sobą złączone i tej sprawie. Byłam zła, smutna i rozczarowana czytając jak wiele padło złych decyzji w sprawie. Przeczytałam tą książkę w jeden dzień. Jedno wiem ofiarą nie tylko tego wszystkiego jest Tomasz Komenda, którego życie zostało zniszczone i rozdeptane, ale również rodziny Małgosi, rodzina Tomka. Dziewczyna, która powinna żyć i cieszyć się życiem niestety została brutalnie zamordowana i odebrano jej możliwość życia. Wstrząsająca książka. Reportaż, który wbija w fotel. Polecam.

Znam dobrze medialne doniesienia na temat zbrodni miłoszyckiej, a przede wszystkim dotyczące niesłusznie oskarżonego o tę zbrodnię Tomasza Komendę, którego uniewinnienie można było śledzić na bieżąco. Przeczytałam dwie książki autorstwa Grzegorza Głuszaka, które skupiały się na Tomku i jego mamie. Pamiętam jak ogromne wrażenie zrobiła na mnie kreacja aktorska Piotra Trojana, który w 2020 roku wcielił się w Tomasza Komendę w filmie „25 lat niewinności...” w reżyserii Jana Holoubka.

Sięgając po książkę Ewy Wilczyńskiej trochę się bałam czy to nie będzie powielenie dobrze znanych informacji. Czy tak było? I tak i nie. Informacje są te same, ale temat jest podjęty z zupełnie innej strony. Tutaj sprawa uniewinnienia Komendy zajmuje 1/3 książki, bo umówmy się, że nie sposób o tak znaczącym elemencie całej sprawy nie wspomnieć. Ale jak wskazuje tytuł jest tutaj przede wszystkim skupienie na piętnastoletniej Małgosi, która w sylwestrową noc 1996/97 roku nie wróciła do domu. Jest dużo o Miłoszycach tamtego czasu i perspektywy rodziców, którzy tracą córkę.

Wiele elementów, które już wtedy powinny budzić wątpliwość i budzą do tej pory. Tak wiele dowodów, które nie przyniosły niczego. Zaniedbań, z których rzadko kogoś rozliczono. Bólu, który od tylu lat jest cały czas rozdrapywany na nowo. Dalej współczesne procesy i winni, którzy też nie sprawiają, że mamy pewność. Historia miłoszycka pokazuje, że w życiu nie zawsze dostaniesz odpowiedź, nawet gdy zbrodnia wydarzyła się w jedyną noc w roku, kiedy większość ludzi nie śpi.

Bardzo podoba mi się kompaktowość tego reportażu przy licznych szczegółach i oddaniu głosu wszystkim ze stron. Pokazanie tego, że do tej pory nie ma łatwych odpowiedzi w żadnej kwestii i nie każdy myśli tak jak orzekł sąd. I też tego jak do tej pory potoczyło się życie dotkniętych nią osób. Jeżeli jest wam znany temat zbrodni miłoszyckiej to i tak polecam. Niezmiennie ta historia wzbudza we mnie duże emocje. Winni czy niewinni?