Dwór cierni i róż. Saga Dwór cierni i róż. Tom 1 (barwione brzegi)

„Dwór cierni i róż” to jedna z tych książek, które wciągają powoli, niemal niezauważalnie, aż w pewnym momencie orientujesz się, że całkowicie przepadłaś w wykreowanym świecie. Kiedy czytałam tą książkę po raz pierwszy nie mogłam się oderwać, cały czas myślałam o bohaterach i wydarzeniach, na których skończyłam lekturę. Nie mogłam się doczekać, kiedy wrócę do domu ogarnę wszystko, co konieczne i zatopię się w lekturze. Zaczęłam tę historię z ciekawością, ale nie spodziewałam się, że tak mocno mnie pochłonie. To opowieść pełna magii, emocji i napięcia, ale przede wszystkim historia o przełamywaniu własnych uprzedzeń, odkrywaniu siebie i walce o tych, których się kocha. Cieszyłam się, że mogłam przeczytać jeszcze raz tą lekturę i pokazać wam jej nowe wydanie.

Główną bohaterką opowieści autorstwa Sarah J. Maas pod tytułem „Dwór cierni i róż” jest dziewiętnastoletnia Feyre, która od lat dźwiga na swoich barkach ciężar utrzymania rodziny.. Każdy dzień spędza na polowaniach, ponieważ tylko dzięki niej jej ojciec i siostry mają co jeść. Życie Feyre jest trudne, monotonne i pozbawione nadziei na zmianę, aż do chwili, gdy podczas jednego z łowów zabija tajemniczego wilka. Ten czyn uruchamia serię wydarzeń, które całkowicie odmienią jej los. Wkrótce w drzwiach rodzinnej chaty pojawia się potężny fae o imieniu Tamlin i żąda zadośćuczynienia za śmierć jednego ze swoich pobratymców. Feyre zostaje zmuszona do opuszczenia świata ludzi i trafia do Prythianu, krainy pełnej magii, pradawnych istot i niebezpiecznych sekretów. Czy dziewczyna sobie poradzi w nowym miejscu? Czego może się spodziewać w takim miejscu?

„Dwór cierni i róż” to historia o przekraczaniu granic, zarówno tych oddzielających dwa światy, jak i tych ukrytych w ludzkim sercu. To opowieść o odkrywaniu prawdy, przełamywaniu uprzedzeń i odnajdywaniu siły tam, gdzie wcześniej wydawało się, że pozostała już tylko bezradność. To książka, która stopniowo otacza czytelnika swoją atmosferą, by w pewnym momencie całkowicie go pochłonąć. Sarah J. Maas stworzyła historię pełną magii, emocji i niebezpieczeństw, ale przede wszystkim opowieść o odwadze, poświęceniu i odkrywaniu własnej wartości. Prythian zachwyca swoim pięknem, ale nigdy nie pozwala zapomnieć, że pod powierzchnią czai się coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Dzięki temu podczas lektury nieustannie towarzyszyło mi poczucie fascynacji. Po zakończeniu lektury miałam poczucie, że opuszczam miejsce, w którym naprawdę dobrze się czułam. „Dwór cierni i róż” zachwycił mnie klimatem, bohaterami i emocjami. To książka, która zaczyna się jak piękna baśń, ale z każdą stroną staje się coraz bardziej mroczna, dojrzała i poruszająca. Dla mnie było to fantastyczne otwarcie serii, które pozostawiło ogromny apetyt na kolejne tomy i sprawiło, że jeszcze długo wracałam myślami do losów Feyre oraz świata Prythianu. To jedna z tych historii, które na długo zostają w sercu miłośnika fantasy.

Feyre nie miała innego wyjścia, jak tylko zostać łowczynią. Obiecała umierającej matce, że zaopiekuje się rodziną – okaleczonym przez wierzycieli ojcem i dwiema starszymi siostrami. Podczas srogiej zimy dziewczyna zapuszcza się w las w pobliże muru oddzielającego krainę ludzi od Prythian – krainy zamieszkiwanej przez czarodziejskie istoty. Podczas polowania dziewczyna zabije olbrzymiego wilka, który ma zapewnić jej rodzinie utrzymanie na kilka tygodni. Radość z upolowanej zwierzyny nie trwa długo, w progu jej nędznej chaty staje Tamlin, przedstawiciel Wysokiego Rodu zza muru. Tamlin daje Feyre wybór, może zabić ją na miejscu, albo dziewczyna może udać się z nim dobrowolnie do Prythian i zostać z nim już na zawsze, do końca swoich dni. Po zapewnieniu, że jej bliskim nie stanie się krzywda, Feyre udaje się z Tamlinem za mur. Dziewczyna trafia do krainy, w której podobnie, jak po jej stronie muru uprzedzenie mają się dobrze, a wspomnienia wielkiej wojny wciąż są świeże. Czy uda się przetrwać na wrogiej ziemi? A może osoby, które się nienawidzą, odkryją, że więcej je łączy, niż dzieli?

„Dwór cierni i róż” to pierwszy tom bestsellerowej serii autorstwa Sarah J. Maas.

Pierwszy tom cyklu, oryginalnie pomyślanego jako trylogia, ukazał się w maju 2015 roku. Od tego czasu, tomy serii sprzedały się w ponad 13 milionach egzemplarzy i doczekała tłumaczenia na 37 języków. Aktualnie nakładem wydawnictwa Uroboros ukazało się wydanie kolekcjonerskie pięciu tomów Dworów, czy jak ktoś woli „ACOTAR”, w twardej oprawie, z barwionym brzegami, mapami obu krain i fanartami. Całość wygląda obłędnie i jest ozdobą biblioteczki.

„Dwór cieni i róż” klasyfikowany jest jako romantasy, a opisy wydawców zapowiadają tę powieść, jako retelling „Pięknej i Bestii”. I muszę przyznać, coś w tym jest. Bestią byłby Tamlin, fae Wysokiego Rodu, który porywa do swojego zamku ludzką dziewczynę, piękną Feyre. Mieszkańcy Dworu Wiosny, którym rządzi Tamlin zostali obłożeniu klątwą – mieszkańcy Dworu muszą ukrywać swoje twarze za maskami, których nie mogą zdjąć, a każdy dzień z maską osłabia ich magiczne moce. Na tym moim zdaniem podobieństwo zaczyna się kończyć. Jak wszyscy pamiętamy Bella z „Pięknej i Bestii” zachwycała się biblioteką Bestii, Feyra też się zachwyca… tylko początkowo nie może z niej korzystać, gdyż nikt nie zadbał o jej edukację i jest praktycznie analfabetką. W tym miejscu muszę wspomnieć o dziwnym zachowaniu rodziny Feyry. Najmłodsza w rodzinie Feyra, po popadnięciu ojca w długi i całkowitym zubożeniu rodziny, przejmuje na siebie obowiązek zadbania o rodzinę, co przyrzekła umierającej matce. Kaleki ojciec praktycznie nie bierze na siebie żadnego obowiązku czy odpowiedzialności, a najstarsza siostra Nesta i środkowa siostra Elain pamiętają czasy dobrobytu i wciąż uważają się za zbyt dobre do prac domowych. Przyznaję, że nie polubiłam Nesty, wyniosłej i księżniczkowatej. Elain zrobiła na mnie lepsze wrażenie, chociażby ze względu na pielęgnowanie ogrodu i ogólną łagodność charakteru. Ojciec to praktycznie cień wypełniający przestrzeń nędznej chaty, w jakiej przyszło żyć rodzinie. Jedyną pozytywną osobą w tej rodzinie wydaje się Feyra – zadziorna, skupiona na przeżyciu i zbyt szybko dorosła.

Tamlin fae Wysokiego Rodu, władca Dworu Wiosny, początkowo był wielką zagadką. Pod maską chłodnego i wyniosłego czaiło się jakieś ciepło, skierowane w stronę Feyry. Jego przyjaciel i powiernik, a także emisariusz Lucien Vanserra, który tworzy z Feyrą ciekawą relację, trochę przyjaciela, trochę wroga.

Gdy na jaw wychodzi prawda o klątwie, jaką obłożony jest [Adres usunięty]. Dwór Wiosny oraz prawdziwa przyczyna, dla której Feyra została sprowadzona do Prythian, historia zaczyna nabierać rumieńców.

Pojawiają się polityczne intrygi, zła królowa Amarantha, trudne wybory i on… Rhysand, potężny władca Dworu Nocy.

Wydawać by się mogło, że ta powieść to historia jakich wiele: dziewczę zostaje zabrane z domu ojca i przeniesione na dwór wielkiego władcy, w którym się zakochuje. I początkowo tak to mniej więcej wygląda. Jednak, gdzieś między wierszami pojawia się odpowiedzialność za rodzinę, tę z krwi i kości i tę z obowiązku, jako władcy nad poddanymi. Pojawiają się uprzedzenia i przekazywana z pokolenia na pokolenie nienawiść. Pojawiają się rodzinne traumy i tajemnice. Brutalne porachunki między gatunkami zamieszkującymi różne terytoria i Dwory. A w końcu moralne wybory.

W tej powieści nic nie jest czarno-białe. Po przeczytaniu pierwszego tomu w pełni rozumiem globalną fascynację tą serią, bo mimo trudnego początku wciągnęła mnie bez reszty do tego stopnia, że zaraz sięgnęłam po drugi tom.

Jeśli lubicie romantasy z fae i moralnie szarymi bohaterami – koniecznie sięgnijcie po „Dwór cierni i róż”.

Ostatnio jest głośno o Dworach od Sarah J Maas, za sprawą nowego wydania, które dzieli czytelników na dwa obozy. Jedni są zadowoleni z niego, inni wręcz przeciwnie. Za to ja jestem fanką twórczości autorki i jestem zadowolona ze spójnego wydania. Jednak przyszłam powiedzieć kilka słów o historii, która urzekła mnie sześć lat temu. Stawiałam pierwsze kroki na bookmediach i poznawałam książki, po które nigdy nim wcześniej nie sięgnęła. Po namowach przyjaciółki, że muszę przeczytać “Dwór cierni i róż” w końcu usiadłam z nią i… rzuciłam w kąt po ¾ książki. Nie potrafiłam jej skończyć. Jednak jestem upartym człowiekiem i znów po nią sięgnęłam i skończyłam i doszłam do wniosku okay, ona ma coś w sobie, lecimy dalej. I poleciałam. Od tamtej pory sięgam po ten tytuł raz do roku i z czystą przyjemnością wracam do Prythianu i walecznej Feyry.

Co znajdziemy w środku? Retelling baśni o pięknej i bestii. Wojna między Fae i ludźmi się skończyła i oddzieliła te dwa światy murem, który miał chronić ludzi przed groźnymi Fae. Jednak nikt nie wie, jaka jest prawda i kto tu jest prawdziwym zagrożeniem. Dziewiętnastoletnia Feyra jest zmuszona polować w lesie, by ona, jej dwie siostry i ojciec, nie umarli z głodu. Na jej drodze do zaopatrzenia rodziny w pożywienie na cały tydzień staje ogromny wilk. Feyra staje przed dylematem, czy zabić stworzenie, które może okazać się Fae, czy odpuścić zwierzynę i znów głodować. Jej decyzja niesie za sobą konsekwencje, o których szybko się dowiadujemy. W skrócie Feyra trafia za mur, gdzie spodziewała się krwiożerczych istot, a spotkała piękny Dwór WIosny i gburowatego Tamlina, który wydaje się roztrzaskiwać jej kamienne serce, mimo że sam otoczył swoje serce grubym kamieniem.

Moją główną radą podczas lektury tej książki, jest: nie rzucajcie jej od razu w kąt . Dajcie tej historii szansę, a może zakochacie się tak jak ja w tej historii. We większości i to znacznej, ten tom pokazuje naprawdę wkurzających bohaterów, dość płytką historię i niekiedy nudną fabułę. Nadal trzymam się oceny 3/5, jednak to ocena tylko i wyłącznie tego tomu. Całość oceniam na mocne 4,5/5.