Duże dziewczyny nie płaczą

Cztery młode dziewczyny, Marisol, Erica, Selena, oraz Gracie. Dziewczyny są kuzynkami, łączy je bardzo niezwykła więź. Dużo czasu jako dzieci spędzały razem, dzieliły sekrety i poznawały tradycje, oraz uczyły się miłości do rodziny, od ukochanej abuelity, to ona je do siebie zbliżała. Dziewczyny przysięgały sobie, że nigdy nic ich nie rozdzieli. Jednak ich przyjaźń będzie wystawiona na próbę, a z czasem niestety ich relacja znacznie osłabnie.

Po piętnastu latach każda z nich wiedzie oddzielne życie. Z jedną z kuzynek zupełnie nie mają kontaktu. Pozostałe trzy zawsze mogą na siebie liczyć i to one w pierwszej kolejności dowiadują się o tym, co nowego się wydarzyło.

Czy każda z kuzynek zazna miłości? Czy Marisol, z którą nie mają kontaktu, kiedyś znów się do nich odezwie? Co musi się wydarzyć by przejrzeć na oczy i uświadomić sobie, co tak naprawdę jest ważne w życiu?

Muszę przyznać, że na początku ciężko było mi się wciągnąć w tę historię. Nic specjalnego się nie działo, poznawaliśmy całą rodzinę. Dodatkowo zostałam rzucona w tłum postaci, co powodowało minimalną niechęć do książki, bo trudno mi było się połapać kto jest kim.

Jednak im dłużej zagłębiałam się w historię czterech głównych bohaterek, tym bardziej byłam zaciekawiona. Miałam okazję poznać każdą z czterech kuzynek osobno. Co spowodowało, że mogłam dokładniej dowiedzieć się z czym muszą się mierzyć. Każda z nich jest zupełnie inna. Gracie pracuje w szkole katolickiej i uchodzi za wzór cnót. Selena pracuje w jednej z firmy zajmującej się marketingiem, jednak dochodzi do wniosku, że nie ma tam możliwości rozwoju. Erica pracuje w gazecie i musi zmierzyć się z nowym szefem, który wydawać by się mogło, że zwyczajnie się na nią uwziął. A na koniec została Marisol, która wydawać by się mogło, że jest w szczęśliwym związku małżeńskim, jednak to tylko pozory, dodatkowo ma żal do rodziny, o to co się kiedyś wydarzyło.

W tej książce mamy okazję poznać skrawek kultury meksykańskiej, znajdziemy również wstawki słów, bądź powiedzeń w języku hiszpańskim, oczywiście na dole strony znajdują się tłumaczenia. Uważam ten zabieg za rewelacyjny, bo to sprawiło, że mogłam bardziej poczuć klimat tej książki.

Autorka pokazała nam dzięki tej powieści, że na świecie jest wiele kobiet i każda z nas jest inna, wyróżnia się czymś innym, lecz w każdej z nas tkwi prze ogromna siła, o której czasami nawet nie mamy pojęcia, dopóki nie musimy zmierzyć się z wyzwaniem.

To była moja pierwsza książka autorki i koniec, końców historia mi się podobała, bo tak jak już wspomniałam, jak już mniej więcej połapałam się, co do bohaterów, to momentami naprawdę nie mogłam się wręcz oderwać od tej książki.

Jeśli lubicie takie obyczajówki o relacjach rodzinnych, w klimacie meksykańskim, to musicie sięgnąć po tę książkę.

Autorka w posłowiu pisze, że “w moim życiu nie brakuje wielu silnych, mądrych i niezależnych kobiet. Ta książka powstała ze względu na nie i dla nich wszystkich”.

I ja Wam powiem więcej — to jedna z lepszych obyczajówek, jakie przeczytałam w ostatnim czasie. Ciepła, zabawna, chwilami lekko ckliwa, ale z mądrym przesłaniem, które mówi, że nie ma takiej siły, która by nas, kobiety złamała. Historie kuzynek Garcia udowadniają, że z każdej, nawet beznadziejnej sytuacji potrafimy się podnieść, otrzepać, zadrzeć głowę wysoko i ruszyć dalej zdobywać świat.

Erica, Marisol, Gracie i Selena są najlepszymi przyjaciółkami, a w gratisie do przyjaźni dostały więzy krwi. Po rozwodzie rodziców Mari, dziewczyna wyprowadza się z matką do innego miasta. Kontakt z kuzynkami powoli się urywa, aż w końcu całkowicie wypala. Po latach każda z nich ma swoje życie, mniej lub bardziej poukładane. Ale zawsze mogą liczyć na swoją przyjaźń i wzajemne wsparcie. W tej układance brakuje jednak Marisol, która z niejasnych powodów “wypisała” się z rodziny. Czy śmierć bliskiej osoby sprawi, że na nowo odbudują swoje relacje? Czy przyjaźń po porzuceniu jest jeszcze możliwa?

Uwaga! Ta książka jest jak kocyk! Zimą ogrzeje swoim ciepłem, a latem otuli delikatnością. Spędziłam przy niej rewelacyjny czas. Śmiałam się, kiedy latynoski temperament kuzynek Garcia i ich licznej rodziny zagarniał całą uwagę, wzruszałam, kiedy z jej grona odeszła pewna cudowna postać, przeżywałam, gdy w grę wchodziły rozterki przyjaciółek.

Rozdziały opowiadające o losach kuzynek są naprzemienne, dzięki czemu czytając jeden, z niecierpliwością czeka się na kontynuację poprzednich. Nie mam wśród nich swojej ulubionej historii – wszystkie polubiłam równie mocno i każda z nich wywoływała we mnie te same dobre emocje.

Najbardziej uroczą rzeczą, która mieści się w warstwie językowej tej książki, są wtrącane po hiszpańsku pojedyncze słówka — to, plus żywiołowość postaci, zamieszanie, jakie robią wokół siebie i przyrządzanych potraw, ich szczerość, niewyparzone języki i takie kontrolowane roztrzepanie, zbudowały niesamowity, latynoski i rodzinny klimat.

Świetna książka, wkładam ją do mojej szufladki w sercu z napisem: TOPKI.

I jeszcze muszę wspomnieć o tym, że jest pięknie wydana i cudowna w dotyku, no love!

Czy jesteś rodzinną osobą? Czy cenisz sobie relacje rodzinne? Niektórzy mówią, że „przyjaciele czasem przychodzą i odchodzą, a … rodzina, jest na zawsze”…. czy to prawda?

DUŻE DZIEWCZYNY NIE PŁACZĄ… ja jestem dużą dziewczyną i płaczę… Nie wstydzę się tego, bo uważam, że łzy są czasem potrzebne. Płakałam ostatnio, czytając o losach czterech kuzynek, cicho łkałam nad tym co między nimi się wydarzyło i wzruszałam się myśląc o moich relacjach z kuzynostwem. Wspominałam nasze dzieciństwo, wspólne przygody, zabawy… to już nie wróci, każdy z nas ma swoje rodziny, swoje życie, ale wiesz co jest najpiękniejsze? Jeśli tylko będę w potrzebie, to wiem, że mogę na nich liczyć… zawsze. Choć się przedrzeźniamy, czasem faktycznie zapominamy o pielęgnowaniu relacji, to mamy w sercach siebie… czy takie szczęście mają też Selena, Marisol, Erica i Gracie?

Ich relacja z czasem słabnie. W końcu to przecież normalne, że każdy chce żyć swoim życiem, ale czy musi w nim brakować miejsca dla siebie nawzajem? Każda z dziewczyn walczy z własnym losem, z radościami, smutkami. Poznałam każdą z nich bardzo dobrze, bo każda skierowała do mnie wiele zdań. Tę historię poznajemy z czterech perspektyw, przyglądamy się czterem istnieniom tak sobie bliskim, a jednak momentami są od siebie tak daleko. Czasem w życiu przychodzi chwila, kiedy wszystko się zmienia… w życiu tych kobiet też nastał „sądny” dzień, żadna z nich nie mogła się na to przygotować, bo czy na śmierć bliskiej osoby jesteśmy kiedykolwiek gotowi… czy to odejście zmieni coś w ich życiu, czy dostrzegą to co przez lata ulatywało, ich więź? Nie powiem Ci tego, bo chcę, żebyś też je poznała. To bardzo wrażliwe dusze, ale jak każdy z nas mają wiele problemów. Są takie jak ja i Ty, mierzą się z tymi samymi bolączkami. Pozwól im opowiedzieć ich historię, poczuj ciepły nastrój przepełniony uczuciami, czasem też tymi złymi, powiedz po cichu do ucha każdej z dziewczyn: „dasz radę!” A może potem będziesz chciała przygotować tamales 🙂

Marisol. Erika. Selena. Gracie. Każda z nich była zupełnie inna, zupełnie inaczej patrzyła na świat, ale wszystkie cztery były odważne i bardzo silne. Uwielbiam motyw rodzinny w książkach i w tym tytule miałam szansę go odnaleźć. Momentami czułam się, jakbym przyjaźniła się z każdą bohaterką, bo wgłębiłam się w ich życia i w ich rozterki. Ta powieść daje również nadzieję... Nadzieję na to, że to z czym się teraz mierzymy, wkrótce odejdzie i wszystko jakoś się ułoży. Tak jak chce tego Wszechświat. Najbardziej przywiązałam się do Gracie, może dlatego że podobnie jak ja, jest wrażliwa, a pomaganie innym sprawia jej najwięcej radości. I też jej historia najbardziej mnie poruszyła... Naprawdę liczyłam na inne zakończenie 🥺 Bardzo podobał mi się klimat tej książki, uwielbiam meksykańską kulturę!

"Duże dziewczyny nie płaczą" to wzruszający portret czterech kobiet, które ciągle poznają siebie i swoje wartości, a rodzina i miłość jest dla nich wszystkim.

Idealna lektura na ciepły majowy dzień 🧡

„Duże dziewczyny nie płaczą” to historia opowiadająca o czterech kobietach, które w dzieciństwie były sobie bardzo bliskie. Teraz piętnaście lat później każda z nich poszła w swoją stronę. Mają inne potrzeby, zobowiązania, przeżycia, a także rozterki. Mimo to wiążą je więzy krwi i ogromną przyjaźń. Kuzynki spotykają się regularnie, są dla siebie wsparciem. Dzieła ze sobą radości i smutki.

Poza Marisol ona zniknęła z ich życia. Czy kiedyś wróci? Czy będzie częścią rodziny?

Autorka stworzyła przepiękną historię o przyjaźni i rodzinie. O tym jak trudno jest kogoś stracić i jak ważne jest wsparcie najbliższych w trudnych chwilach. O tym jak łatwo jest się zatracić w imię fałszywej miłości, o potrzebie spełniania własnych marzeń i celów, o poszukiwaniu siebie. A także o miłości. Tej wielkiej, angażującej wszystkie cząstki naszego ciała i duży do drugiego człowieka, a także o tej nierozerwalnej i bezgranicznej miłości połączonej więzami krwi.

Z wielką przyjemnością przewracałam kolejne strony książki, żeby poznać losy każdej z kobiet. Przeżywałam każdą historię razem z nimi, kibicowałam i wspierałam je, nie raz śmiejąc się głośno, albo roniąc łzy. Ogromny atut tej historii to pokazanie wszystkich czterech perspektyw, każdej innej, a jednak składającej się w jeden, piękny i wielobarwny obraz.

Słodko-gorzka, autentyczna, piękna i wzruszająca historia o miłości, przyjaźni i życiu.

Gorąco polecam! ❤️