Dom w Riverton

Nieczęsto zdarza się powieść, dzięki której ma się wrażenie, że ogląda się doskonały film kostiumowy.

Jednak czasami wśród natłoku powieści historycznych można znaleźć taki skarb. Taka jest książka „Dom w Riverton”.

Jest to opowieść snuta przez Grace, staruszkę, która jako młoda dziewczyna pracowała jako służąca w posiadłości Riverton. Teraz ma być nagrany film o wydarzeniach, które miały tam miejsce na początku XX wieku i Grace ma pomóc w jego realizacji. Ona była obecna przy tych wydarzeniach, jednak prawda jest zupełnie inna niż wszyscy uważają.

Powieść jest prowadzona dwutorowo – czasy współczesne i początek XX wieku. I to właśnie czasy przeszłe są tak ciekawe, tak dobrze wykreowane. Kate Morton potrafi bardzo dobrze oddać klimat przeszłości. Jest w tym mistrzynią. A ta powieść jest na to dowodem, tym bardziej że jest to debiutancka powieść autorki.

Powieść jest doskonała. Czyta się ją bardzo dobrze, strony po prostu uciekają nie wiadomo jak. Świetna powieść w klimacie najlepszych filmów kostiumowych.

„Dom w Riverton” to debiutancka powieść australijskiej pisarki Kate Morton. Jest ona autorką kilku powieści, znanym też polskim czytelnikom, [Adres usunięty].: „Zapomnianego ogrodu”, czy Strażnika tajemnic”".

Historię tytułowego domu poznajemy z perspektywy prawie stuletniej Grace Bradley, przez wiele lat służącej arystokratycznej rodziny Hartford. Latem 1924 r. w tej posiadłości doszło do tragedii. Młody poeta, Robbie Hunter, w tajemniczych okolicznościach stracił życie. Wszystko wskazuje na to, że popełnił samobójstwo. Świadkami tego wydarzenia były dwie siostry Hartford - Hannah i Emmeline, ale żadna z nich nie chce mówić o tym, co się wtedy stało. Grace również była obserwatorem tych dramatycznych wydarzeń, ale przez wiele lat skrywała głęboko, gdzieś w zakamarkach pamięci, tę wiedzę. Udawało się jej to do czasu, gdy dostała list od pewnej młodej reżyserki, która postanowiła nakręcić film o związku poety z siostrami Hartford i jego samobójczej śmierci. Prosi więc Grace, jedynego żyjącą świadka wydarzeń w Riverton, o pomoc w opracowywaniu wszelkich szczegółów. Grace po kilkudziesięciu latach nieobecności odwiedza ponownie rezydencję, co wywołuje w niej bardzo silne emocje. Zaczyna snuć opowieść o swojej młodości, początkach pracy i życiu wszystkich mieszkańców Riverton. Opisuje swoją fascynację rodzeństwem Hartford a zwłaszcza starszą siostrą - Hannah; pierwszą wojnę światową wraz z jej tragicznymi następstwami, wreszcie lata tuż powojenne, gdy między siostrami - Hannah i Emmeline wybucha długo tłumiona rywalizacja. Czy w końcu powie jednak prawdę o tym, co stało się w 1924 roku ?

“Dom w Riverton” to opowieść o duchach przeszłości. Niezmiernie intrygowało mnie, co zaszło między Hunterem a siostrami Hartford i nie zawiodłam się. Pisarka za pomocą wspomnień Grace, powoli odkrywa przeszłość, ale nie zdradza niczego przed czasem, konsekwentnie prowadząc przemyślaną fabułę, precyzyjnie dopracowaną w każdym szczególe. Do samego końca, do ostatniej strony czekałam na wyjaśnienie tragicznych wydarzeń z 1924 roku, a było ono i zaskakujące, i dramatyczne. Urzekła mnie taka kompozycja powieści.

Największą zaletą książki jest dokładnie odtworzone tło historyczno-obyczajowe Anglii w burzliwym wieku dwudziestym. Obserwujemy koniec pewnego świata, wyraźnego podziału społecznego wywołanego wybuchem pierwszej wojny światowej, potem i drugiej oraz ich konsekwencje. Narratorka zabiera nas w ciekawą podróż w czasie, w której poznajemy arystokratyczny system wartości, zasady panujące w tzw. wyższych sferach, uczestniczymy w balach, przyjęciach, przyglądamy się pięknym toaletom pań, ich wymyślnym fryzurom, poznajemy ścisłą hierarchię społeczną. Przenosimy się także w czasy, kiedy to w Anglii zaczęły się rodzić buntownicze idee obok tradycji. a kobiety zaczynały same decydować o swym życiu, wyzwalając się spod dominacji mężczyzn. Właśnie ta szczegółowość opisów, dbałość o detale i wierne odwzorowanie realiów XX wieku sprawiają,że dałam się wciągnąć w lekturę tej powieści i miałam poczucie "bycia" razem z Grace, Hannah i Emmeline, bo postacie wykreowane przez Morton są wyraziste i przemyślane. Zapadają w pamięć, budzą niepokój albo sympatię, zwłaszcza sama Grace, bo jest głównie obserwatorką, tłem dla ważniejszych wydarzeń, a jednocześnie narratorką, która w przejrzysty sposób relacjonuje wydarzenia. Bardzo podobał mi się pomysł na rolę, jaką odegrała podczas lektury, stała się bowiem „wspólniczką” Hannah, dokonując wyboru i zamykając sobie pewną drogę życiową. Styl autorki również mi się podobał – jest barwny, charakterystyczny. Przedstawia wszystko niemal jak ujęciach filmowych.

„Dom w Riverton” to wielowątkowa powieść, z intrygującą historią o tajemnicach z przeszłości, tragicznej miłości i dokonywanych wyborach. Wiele tutaj emocji, samotności, zazdrości, źle ulokowanych uczuć, konfliktów, popełnionych błędów, niezrozumienia. Książka długa, z niespieszną, jakby senną narracją, szczegółowymi opisami czasów, które już przecież minęły i nie wrócą. Powieść polecam osobom lubiącym ciekawe historie rodzinne, tajemnice, sekrety i spokojną, nieszybką narrację.

Wydawnictwu “Albatros” bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki książki.

Hannah i Emmeline. Dwie siostry i dwa żywioły. Czy więcej je dzieli czy łączy?

Kiedy zastanawiam się nad wartością literatury kobiecej, szybko łączę tę kwestię z nazwiskiem Morton. Miałam już przyjemność przeczytać kilka książek autorki, a każde spotkanie było jak niezwykła przygoda, pełna emocji, niespodzianek i zwrotów akcji.

Morton zaprasza nas do świata, w którym nic nie jest takie, jakie się wydaje. Na pierwszy rzut oka Riverton to posiadłość, jakich wiele. Jej mieszkańcy reprezentują różne klasy społeczne, a biedniejsi służą i ułatwiają życie tym bogatszym. Każdy zna swoje miejsce i odgrywa przynależną mu rolę. Wydaje się, że siostry Hartford mają wszystko, a jednak na tym niemalże idyllicznym obrazku szybko pojawiają się rysy i pęknięcia.

Pisarka lubi trudne tematy, wybiera niewdzięczne kwestie i wysoko stawia sobie poprzeczkę. Tym razem nie mogło być inaczej. W życie książkowych postaci wdziera się I Wojna Światowa. Morton nie oszczędza bohaterów, pozwalając by na stronach powieści przelała się krew i łzy. A to dopiero początek. Kolejne rozdziały pokazują czytelnikom, jak ulotny wymiar może mieć szczęście, jak trudno poczuć spełnienie, satysfakcję i jak gorzki smak potrafi mieć miłość. Autorka umiejętnie, pięknie i dojrzale łączy ze sobą różne istotne tematy i trudne kwestie, z jednej strony dostarczając emocji, a z drugiej natomiast wciąż skłaniając do przemyśleń.

Podczas lektury nasuwały mi się przeróżne pytania. Siłą rzeczy oceniałam decyzje i wybory bohaterów, zastanawiając się, co ja zrobiłabym na ich miejscu. Morton obdarzyła książkowe postacie zestawem bardzo realistycznych cech, nie pozwalając, by w naszych oczach łatwo i jasno ukształtował się podział na dobrych i złych bohaterów. Dzięki temu całość przybiera jeszcze bardziej autentyczny charakter i mocniej działa na zmysły. Kreacje postaci robią niezwykłe wrażenie. Można by pomyśleć, że autorka opowiada nam o ludziach, których zna. Przedstawia ich bowiem jak żywych, przekonująco i wyraziście.

„Dom w Riverton” to piękna, dojrzała i różnorodna powieść kobieca, w której wspaniale uchwycone zostało to, co obowiązkowe jest w kwestii literatury obyczajowej. Intrygujące tematy zostały przekazane w wartościowy sposób. Lektura wzbudziła wiele emocji i stanowiła znakomitą bazę dla czytelniczych przemyśleń. Bohaterzy okazali się nietuzinkowi i pełni niespodzianek. Fabuła przybrała zaskakujący obrót, udowadniając, że nie powinniśmy żywić żadnych przekonań, bo możemy mocno się zdziwić. Tym, co jednak udekorowało całość, niczym wisienka na torcie, okazał się subtelny kryminalny wątek. Choć na stronie książki zginęło kilku bohaterów, to śmierć jednego z nich okazała się szczególnie zaskakująca.

Co wydarzyło się tamtej nocy w posiadłości? Dlaczego podczas eleganckiego balu polała się krew? Czemu nie wszyscy świadkowie zostali przesłuchani? Ten wątek okazał się dla mnie szczególnie zajmujący. Byłam przekonana, że to ten temat i rozwiązanie zagadki rzeczywiście zdecydują o wartości książki. I nie pomyliłam się. Autorka trzymała mnie w niepewności aż do finału, by w ostatnich scenach zburzyć wyobrażenie i skruszyć pewność siebie, ostatecznie dając wyraz swojej literackiej znakomitości.

„Dom w Riverton” to wspaniały przykład tego, że literatura obyczajowa ma wiele do zaoferowania. Bogactwo tematów, pole do refleksji, przyjemność związaną ze wspaniałym stylem i odrobinę pikanterii połączonej z mrocznymi sekretami. Powieści autorki mają dla mnie duże znaczenie. Z czystym sumieniem mogę polecić wszystkie tytuły, które łączą się z jej nazwiskiem.

Urok płynący z prozy Kate Morton wydaje się nie mieć końca. To jedna z autorek, która do perfekcji opanowała łączenie przeszłości z teraźniejszością, pokazując nam jak silny wpływ działania innych mają na nowe pokolenia.

"Dom w Riverton" to powieść, która doczekała się wznowienia w cudownej szacie graficznej nie bez powodu. Jest jedną z najciekawszych i cennych lekcji życia jakie odebrałam od książek, ponieważ sięga po ważne, ponadczasowe wartości dające do myślenia. Losy bohaterów ani przez moment nie były mi obojętne a wracając do historii po latach (czytałam ją przy okazji pierwszego wydania) wyciągnęłam z niej jeszcze więcej niż sądziłam, że dam radę. Spokojny klimat, kameralne grono bohaterów, lekki styl i przepiękne, plastyczne opisy składają się na prozę życia, w której zawirowania odgrywają kluczową rolę.

Latem 1924 roku młody poeta Robbie Hunter popełnia samobójstwo. Hannah i Emmeline, siostry będące jedynymi świadkami sytuacji, przez tragedię rozdzielają się na zawsze. Nigdy już nie będę miały zamienić ze sobą choćby jednego słowa. Po kilkudziesięciu latach powraca temat zagadkowej śmierci Robbiego a pracująca niegdyś w Riverton Grace Bradley zaczyna opowiadać własną historię. Czy film dokumentalny kręcony na podstawie wydarzeń ujawni prawdę wszystkich mrocznych okoliczności tamtejszej nocy? A może prawda sięga znacznie dalej?

Nostalgiczna, skłaniająca do refleksji, napisana niczym najlepszy film rozgrywany w naszej wyobraźni powieść od Morton ma w sobie praktycznie same pozytywne momenty. Nie ma tutaj miejsca na nudę, niedopowiedzenia czy traktowanie motywów po macoszemu, ponieważ na ponad pięciuset stronach rozgrywa się wyjątkowy spektakl, w którym ludzkie wybory mają moc przełamywania wcześniej przyjętych zasad. W tle przewija się temat tajemniczej śmierci, siostrzane powiązania, przyjaźń, miłość a także potrzeba akceptacji i zrozumienia, czyli wszystko co istotne dla każdego człowieka dążącego do prawdziwego szczęścia. Dlatego tak łatwo jest nam wejść w skórę bohaterów, ponieważ doskonale rozumiemy z czym muszą sobie radzić. Wszystko okraszone zostało odpowiednimi emocjami, bajecznie wykreowaną atmosferą i połączeniem perspektyw czasowych z czym autorka radzi sobie bezbłędnie.

"Dom w Riverton" pobudza zmysły, porywa nas w pasjonującą podróż i nie pozostawia obojętną na losy bohaterów. Autorka w pięknym stylu pisze swoją historię pełną ukrytych znaczeń, która mimo upływu lat nie traci na wartości. Spokojne, niespieszne tempo skupia się na konkretnych szczegółach a obyczajowa fabuła sięga po trudną przeszłość, która swój finał znajdzie dopiero we współczesnym życiu. I choćby dla intrygujących ostatnich stron warto poznać opowieść o poecie, który zginął tragicznie oraz siostrach, które same przekreśliły swoje szczęście.

"Dom w Riverton" to najnowsza powieść Kate Morton. Początkowo akcja ciągnęła się jak flaki z olejem, jednak później nabrała tempa. Poznałam ciekawą bohaterkę Grace Bradley, która jest już u schyłku swojego życia. Ma ponad dziewięćdziesiąt lat. Kiedyś była służącą w Riverton. Poznała wiele tajemnic pewnej arystokratycznej rodziny. Czy po ponad siedemdziesięciu latach prawda ujrzy światło dzienne? Co się stało między siostrami Hart­ford: Hannah i Emmeline? Dlaczego młody poeta Robbie Hunter popełnił samobójstwo? Co się wydarzyło nad jeziorem w czasie przyjęcia?

Akcja toczy się dwutorowo. Poznajemy historie, które działy się w 1924 roku i w 1999. Książka składa się z czterech części.

Jeżeli lubicie poznawać tajemnice sprzed lat, to dobrze trafiliście. Przebrnijcie przez początek, bo dalej jest znacznie lepsza i bardziej wciągająca historia. Dosłownie nie będziecie się mogli od niej oderwać, nim nie poznacie prawdy. Końcówka książki wywołała u mnie totalny szok. Nie mogłam powstrzymać łez. Czy wszystko mogło się potoczyć inaczej? Lubię historie, które wywołują skrajne emocje. Nie żałuję, że przeczytałam książkę "Dom w Riverton" Kate Morton. To dobra obyczajówka. Jednak nie nastawiajcie się na to, że szybko ją przeczytacie. Początek jest nudny i wielu z was będzie miało ochotę ją odstawić na półkę. Mimo wszystko nie poddawajcie się, bo warto poznać zakończenie całej historii.

„Dom w Riverton” to książka, do której mam bardzo mieszane uczucia.

Z jednej strony do połowy jej akcja ciągnęła się jak przysłowiowe flaki z olejem i kompletnie nic mnie nie zaskoczyło, ani zaciekawiło. To dopiero druga połowa nabiera tempa i zaczyna się w niej działać znacznie więcej. To wtedy rodzinne tajemnice sprawiły, że kompletnie nie miałam ochoty odkładać jej na bok.

Sama akcja pomimo, że nie jest powalająca to toczy się dwutorowo. Opowiadana historia rozgrywa się w 1924 r. oraz w 1999 r i opowiadana jest z perspektywy służącej.

Podwaliną całej fabuły są tajemnice, miłość oraz zbrodnia, czyli mogłoby się wydawać, że będzie ciekawie oraz tajemniczo. Jednak mi osobiście czegoś tutaj zabrakło. Być może innych perspektyw bohaterów, którzy chyba są najmocniejszą stroną tej powieści. Ich przekrój jest dość szeroki, a sylwetki różnorodne. Jednak zabrakło mi tego, że moglibyśmy bardziej wczuć się w postacie I tak naprawdę lepiej zrozumieć ich motywy oraz przedstawioną historię.

"Dom w Riverton" Kate Morton wywołał we mnie wiele skrajnych emocji. Jednak z pewnością nie żałuję, że przebrnęłam przez ciężki początek i mogłam zagłębić się w rodzinną tajemnicę. Samo zakończenie wywołało u mnie szok i lawinę łez. Niejednokrotnie zastanawiałam się, czy wszystko mogło potoczyć się inaczej, jednak już na to nie poznamy odpowiedzi…

Jeżeli lubicie książki z rodzinnymi tajemnicami w tle i jesteście wytrwałymi czytelnikami do sięgnięcia po „Dom w Riverton”.

To prawdziwa perełka literatury, która mnie wciągnęła od pierwszych stron. Przeniosłam się w czas i przestrzeń, zagłębiając się w historię, która okazała się być pełna tajemnic i emocji. Autorka świetnie oddała atmosferę tamtych czasów, a szczegółowe opisy otoczenia sprawiły, że czułam się, jakbym obserwowała wydarzenia na własne oczy. Książka porusza głębokie tematy, zostawiając czytelnika z refleksją nad własnymi wyborami i konsekwencjami, które mogą płynąć z naszych decyzji. To opowieść, która mnie wzruszyła i utkwiła w mojej pamięci na długo! 

Grace Reevers nie bardzo chce wracać do wydarzeń ze swoich młodych lat. Pewnego dnia jednak zostaje do tego zmuszona. Twierdzi, że poradziła sobie już z duchami przeszłości. Czy na pewno?

Młoda Grace jest służącą w domu rodu Ashburych w Riverton. Praca bardzo jej się podoba. Jest traktowana przez swoich pracodawców bardzo dobrze. Jest zafascynowana czternastolatką, którą fascynuje tajemniczy zamek i jej mieszkańcy.

Wszystko zaczyna się robić jeszcze bardziej interesujące, kiedy poznaje rodzeństwo-Davida, Hannah i Emmeline. Dzieciaki są w wieku służącej, więc ta zazdrośnie patrzy w ich stronę, chętnie tez pobawiłaby się razem z nimi.

Sielankowe życie w zamku przerywa wojna 1914 r., jak wiadomo, ta zmienia życie całkowicie. Zamek zmienia właściciela, rodzeństwo zostaje rozdzielone. Jak to mówią nieszczęście goni nieszczęście. Pewnego dnia na przyjęciu dochodzi do ogromnej tragedii, młody poeta, przyjaciel domu Robbie odbiera sobie życie, Hannah i Emmeline są świadkami tej tragedii.

Czy na tym koniec tragedii?

Grace jako wierna służąca zostaje z Hannah, splatając swój los z losem panienki. Tym samym strzeże jej tajemnic.

Historia opowiadana jest przez Grace, która jest już w podeszłym wieku. Stwierdza ona, że czas najwyższy rozprawić się z przeszłością, postanawia, że historia domu w Riverton ujrzy światło dzienne. Czy uda jej się rozprawić z duchami przeszłości?

Książka fascynuje opisami i wydarzeniami. Jest to historia arystokratycznej rodziny, widziana oczami służącej, możemy przenieść się do przepięknych wnętrz, poznawać zwyczaje mieszkańców. Świetnie napisana, czyta się ją bardzo dobrze mimo 500 stron w zasadzie nie wiadomo kiedy mamy koniec książki. Lubię książki, z czasu pierwszej wojny, widzimy, jak duże panowały jeszcze wtedy różnice klasowe. Służące jako niewidzialni ludzie, niemające prawa się odezwać, ale żyje jej się tak lepiej niż u matki. W książce nie brakuje tajemnic i sekretów, ale mam troszkę wrażenie, że cała historia jest za bardzo rozciągnięta. Nie mogłam doczekać się rozwiązania zagadki Hannah, musiałam na nie poczekać do końca książki. Jednak warto było, bo zakończenie jest super.

“-Osobista pokojówka to dobre zajęcie, moje dziecko - stwierdziła słabym głosem. -Ale szczęście… Szczęście rośnie na naszych własnych poletkach - dodała - nie zrywa się go w ogrodach obcych ludzi.”

Grace ma ponad dziewięćdziesiąt lat. Wie, że koniec jest już bliski. Pod wpływem młodej reżyserki, która tworzy film na podstawie tragicznych wydarzeń jakie miały miejsce w Riverdale, Grace przypomina sobie lata, jakie spędziła w tym domu. Szczęśliwe ale również dramatyczne. Wszystko zaczęło się od dwóch sióstr, Hannah i Emmeline, którym służyła. Dziewczynki oraz ich brat David długie lata spędzili na beztroskim życiu w przestronnym dworze. Do czasu. W kraju wybucha wojna, a jej skutki dotykają również mieszkańców domu. Latem 1924 nad jeziorem w Riverton popełnia samobójstwo znany poeta, przyjaciel sióstr Ashbury. Od tej pory Hannah i Emmeline nie odezwały się do siebie aż do końca. Co takiego wydarzyło się w życiu sióstr i jaką rolę pełniła w ich życiu Grace?

“Milknie, więc ja również się nie odzywam, czekając, aż coś powie. Już dawno temu nauczyłam się, że milczenie budzi zaufanie.”

Całą narrację w powieści przejmuje Grace. To z jej perspektywy obserwujemy powolne życie w Riverton. Kobieta ma jedynie kilkanaście lat kiedy zaczyna służbę na dworze. Luźno rzucone uwagi rozmówczyń Grace czy urywki jej wspomnień w trakcie lektury splatają się w jeden wątek i powoli odsłaniają nam wydarzenia, które doprowadziły do tej tragicznej nocy nad jeziorem w Riverton. Pod wpływem dwóch listów kobieta stara się rozliczyć z przeszłością, uporządkować swoje sprawy. Wspomina swoją pracę na dworze w Riverton ale również opowiada jak potoczyło się jej życie po opuszczeniu Hannah i Emmeline. Przez całą historię nie opuszcza nas świadomość, niecierpliwe wyczekiwanie. Co takiego wydarzyło się nad jeziorem?

“Odwrócił się do mnie, lecz nic nie powiedział i przez chwilę ujrzałam siebie jego oczami. Zobaczyłam wielką przepaść dzielącą nasze doświadczenia. I już wiedziałam, że nie opowie mi o tym, co widzi. W jakiś sposób zrozumiałam, że pewnymi obrazami, pewnymi dźwiękami nie można się z nikim dzielić i nie można się ich pozbyć. Będą ukazywać się w czyimś umyśle, aż w końcu powoli zaszyją się w głębszych zakamarkach pamięci i na jakiś czas będzie można o nich zapomnieć.”

Ciężko jest uwierzyć, że jest to debiut literacki. Świetnie poprowadzona fabuła i bardzo realistycznie opisane tło wydarzeń sprawiają, że miałam spore problemy z oderwaniem się od lektury. Nie ma w niej ckliwych scenek, słabo wykreowanych bohaterów czy nużących momentów. Autorka wprowadza nas w świat arystokracji ale również ludzi, którzy dla nich pracują. Służący, którzy na początku XX wieku wiernie trwali przy boku swoich panów. Lojalni wobec pracodawcy, czasami wyrzekali się własnego życia, a nawet miłości. Podróżujemy z nimi przez pełne przepychu sale balowe, wystawne kolacje, cerujemy odzież, usługujemy przy stole. Jest to ciągle czas, w którym nie wypadało aby młode kobiety prowadziły samochód, przebywały bez przyzwoitki w towarzystwie mężczyzn czy też dyskutowały na tematy polityczne. Autorka świetnie przedstawia mentalność ‘wyższych warstw społecznych’, pewną niefrasobliwość w obliczu zbliżającej się wojny. Arystokracja uważa, że to tylko odrobina sportu, która dobrze zrobi młodym mężczyznom. Niestety, ta ‘odrobina sportu’ sprawiła, że z pola walki nie wróciło kilku mieszkańców domu w Riverton.

Autorka porusza wiele trudnych tematów i przedstawia przełomowe wydarzenia jak emancypacja kobiet, pierwsza i druga wojna światowa. Jest to czas w którym w domach służący byli na porządku dziennym. Jednak jest to przede wszystkim opowieść o miłości zakazanej. Takiej, dzięki której wydaje się, że każda rzecz jest na wyciągnięcie ręki i praktycznie wszystko jest możliwe. Jednak prawda ma to do siebie, że wychodzi na jaw i nawet lojalni służący nie są w stanie nam pomóc.

Szczerze przyznaję, że Kate Morton dołączyła do grona moich ulubionych pisarek. Za tak dobry debiut należą się ogromne brawa. Piękna, przejmująca powieść przez którą, przyznaję, w pewnych momentach pociekły mi łzy z oczu, a nie jestem osobą, która łatwo się wzrusza. Kate Morton w swojej książce nie raz was zaskoczy. Nie nagłym zwrotem akcji, a raczej subtelnym, ciepłym i pełnym nadziei słowem, które sprawi, że uwierzymy, iż każdy z nas zasługuje na szczęście.

„Dom w Riverton” to debiutancka powieść australijskiej pisarki Kate Morton. Jest ona autorką kilku powieści, znanym też polskim czytelnikom, m.in.: „Zapomnianego ogrodu”, „Domu nad jeziorem".

Historię tytułowego domu poznajemy z perspektywy prawie stuletniej Grace Reevers. Przez wiele lat służącej arystokratycznej rodziny. Jesteśmy prowadzeni przez burzliwy wiek dwudziesty. Obserwujemy koniec pewnego świata, wyraźnego podziału społecznego, porządku rzeczy. Wybuch pierwszej wojny światowej potem i drugiej oraz ich konsekwencje. Losy sióstr Hannah i Emmeline. Grace jako lojalna służąca długo strzegła tajemnic rodzinnych swojej pani i u schyłku swojego życia postanawia je zdradzić. Co się naprawdę wydarzyło w 1924 roku podczas przyjęcia? Czy tragedii można było zapobiec?

Książka liczy ponad 500 stron i choć akcja nie toczy się szybko, czas przy lekturze nie dłużył się. Z przyjemnością przeczytałam tę powieść. Autorka zaskoczyła mnie zakończeniem. Właściwie to mam ochotę przeczytać tę książkę jeszcze raz, by wydobyć szczegóły historii, które autorka zdradza nam nie po kolei i miejscami, a ja chcąc poznać szybko koniec, mogłam co niektóre przeoczyć.

Nostalgia i smutek Grace za minionym czasem, chęć zmiany podjętych takich, a nie innych decyzji udzieliły się także mnie. Bardzo spodobał mi się świat, czasy, które już przecież minęły i nie wrócą. Powieść polecam osobom lubiącym ciekawe historie obsadzone w realnym świecie.

MJ

źródło: [Adres usunięty]

„Dom w Riverton autorstwa Kate Morton okazał się bardzo przyjemną lekturą. Autorka sprytnie splata opowieść o przeszłości i teraźniejszości, przedstawiając główną postać, Grace Bradley, zarówno jako starszą panią, która spogląda wstecz na długie życie, jak i młodszą pannę: naiwną służącą, ciekawą świata bogatych. Grace w pewnym momencie pozna przerażającą tajemnicę.

Kate Morton częstuje nas szczegółowym wglądem w sposób myślenia służącej, żyjącej i pracującej w XIX wieku - kogoś, kto oczekuje niewiele od życia i jest po prostu zadowolony, przynajmniej na samym początku. Oprócz tego mamy wrażliwą eksplorację starości, ponieważ starsza Grace staje się mniej zdolna i bardziej zależna od pomocy innych, a jednocześnie wślizguje się w świat wspomnień, które wydają się bardziej realne niż świat, w którym teraz żyje.

Autorka chciała ukazać zarówno teraźniejszość jak i przeszłość, ale miałam wrażenie, ze wpadła w pułapkę, ponieważ współczesne sceny wypadają blado w porównaniu do wspomnień. Nie są tak żywe i tak interesujące. Czułam, że te sceny najlepiej byłoby pominąć. Uważam, że „Dom w Riverton” czytałoby się lepiej, gdyby historia skupiała się tylko na przeszłości.

Jednak po przeczytaniu całości to drobne przewinienie absolutnie nie przeszkadza. To, co pozostaje przyjemne, to szczegółowość i plastyczność obrazów. Starcia między starym i nowym, dawnym a dzisiejszym są niezwykle wyraźne. Każda postać, od najskromniejszego do najbardziej uszlachetnionego bohatera, zmaga się z sensem szybko zmieniającego się świata. Pisarka przedstawia spokojną okolicę z dbałością o detale, sprawiając, że czytelnik czuje, że naprawdę wkroczył w przeszłość.

„Dom w Riverton” Kate Morton to bogata obsada postaci, a nawet ci, którzy grają stosunkowo niewielką część, to prawdziwi, wiarygodni ludzie. Fabuła sprawia, że ta historia miłosna i obyczajowa jest bardzo fascynująca. Bardzo miło spędziłam czas czytając tę książkę. Powieść pełna dramatyzmu, miłości i ciągłego nacisku na znaczenie robienia tego, czego się od ciebie oczekuje. Uważam, że jest to świetna książka na długie i nieprzerwane sesje czytania.