Dom na Riwierze

Paryż 1939 rok.

Éliane Dufort pracuje na pół etatu w Luwrze a jej marzeniem jest zostać artystką. Niestety jej marzenia zostają rozwiane przez nadchodzącą wojnę. Niebawem Paryż wpada w ręce nazistów a świat staje się miejscem pełnym grozy, strachu i smutku. Éliane zostaje zatrudniona przez Niemców jako pomoc w muzeum. Tam zostaje wciągnięta w niebezpieczną grę, wraz z Rose Valland, kustoszką z muzeum, sporządza rejest skradzionych dzieł sztuki, szyfruje notatki i przekazuje ważne informacje ruchowi oporu.

Czasy współczesne.

Remy Lang straciła wszystko co miała najcenniejsze, tragedia jaką przeżyła pogrążyła jej życie w chaosie. Chcąc o tym zapomnieć, wybiera się do domku na Riwierze. Pewnego dnia znajduje w domu katalog dzieł sztuki skradzionych podczas II wojny światowej. Przeglądając katalog trafia na obraz, który wisi w jej rodzinnym domu. Remy wie, że była adoptowana, dlatego za wszelką cenę chce poznać historię obrazu oraz swoją i dowiedzieć się, jakie tajemnice skrywa dom na Riwierze.

"Sztuka jest wszystkim, co mamy, kiedy zawodzą słowa, kiedy zawodzi ludzkość i kiedy my sami zawodzimy siebie nawzajem. Jeśli nie ocalimy tych dzieł, nie ocalimy samych siebie".

"Dom na Riwierze" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autorki, ale z pewnością nie ostatnie. Natasha Lester oddała w ręce czytelników przepiękną historię dwóch dzielnych kobiet, którą oparła na prawdziwych wydarzeniach. Autorka w przepięknym stylu połączyła przeszłość z teraźniejszością, tworząc powieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron nie pozwalając na chwilę oddechu.

Natasha Lester w bardzo obrazowy sposób przedstawia nam Paryż w czasie okupacji. Czytając, oczami wyobrażni widziałam Éliane spieszącą uliczkami Paryża do muzeum. Drżałam za każdym razem, gdy była o krok od tragedii. Nie sposób się nie utożsamić z bohaterami, razem z nimi przeżywałam ich rozterki, dramaty i podejmowałam trudne i bardzo bolesne decyzje, które postawiają swoje piętno na całe życie.

"Dom na Riwierze" to jedna z tych powieści, obok której nie można przejść obojętnie, a fakt, że jest to połączenie fikcji literackiej z prawdziwymi wydarzeniami tym bardziej zachęca do sięgnięcia po nią. Jestem totalnie zaskoczona tą historią, nie spodziewałam się, że to będzie tak piękna, wzruszająca powieść. To nie tylko historia dwóch kobiet, to opowieść o ich sile i determinacji, o walce z losem, odkrywaniu rodzinnych tajemnic. "Dom na Riwierze" to prawdziwa uczta literacka dla fanów powieści z wojną w tle, która wywoła w Was wiele emocji a zakończenie poruszy najtwardsze serca i sprawi, że w nie jedynym oku pojawi się łza. Polecam.

,,W świecie, w którym znajdować się będą tylko mordercy, nie da się żyć. Cywilizacja to coś więcej niż masa ludzi; to także poruszające serce piękne rzeczy, które powstały dzięki pracy umysłów i rąk. Jeśli ktokolwiek z nich miał przetrwać, to trzeba było często poruszać jej serce oraz serca wszystkich innych ludzi. Aby to osiągnąć, istniał tylko jeden sposób. Musieli ocalić sztukę".

Paryż, czasy II wojny światowej, w Luwrze pracuje, zakochana w sztuce młoda dziewczyna Eliane Dufort. Jest świadkiem ogromnej grabieży dzieł sztuki przez nazistów. Wraz z przyjaciółmi próbuje zbierać informacje o miejscach przechowywania skradzionych obrazów. Jest to bardzo niebezpieczne zadanie, gdyż Niemcy za każdą próbę niesubordynacji karali śmiercią. Dla sztuki Eliane jest skłonna do największych poświęceń.

To wspaniała opowieść o miłości, odwadze i wierności, która dostarczyła mi wielu wzruszeń. Autorka bardzo umiejętnie podzieliła powieść na dwie przestrzenie czasowe. Czasy II wojny światowej i teraźniejszość, gdzie poznajemy historię Remy, która po dramatycznych przeżyciach, przenosi się do starej wilii na francuskiej Rivierze. Co łączy te dwie kobiety? Czy uda się rozwikłać tajemnicę starego domu? Przeczytajcie sami. Mogę tylko zapewnić, że jest to jedna z lepszych historii jaką ostatnio czytałam.

Jedna z lepszych książek, które ostatnio czytałam, to historia zapadająca na długo w pamięci.

Nieczęsto zdarza się czytać taką książkę jak "Dom na Riwierze", książkę wzbudzającą tak wiele emocji. Autorka pisze w pięknym stylu. Wiele opisanych wydarzeń opartych jest na faktach.

"Kiedy władza i pieniądze trafia do rąk ludzi pazernych, cierpi wszystko."

Poznajecie Rose, historyczkę sztuki i Eliene, które w czasie wojny szpiegowały Niemców i prowadziły rejestr skradzionych obrazów. Rose Valland to postać autentyczna, autorka wykorzystała jej pamiętnik do napisania tej książki.

"Sztuka jest wszystkim, co mamy, kiedy zawodzą słowa, kiedy zawodzi ludzkość i kiedy my sami zawodzimy siebie nawzajem. Jeśli nie ocalimy tych dzieł, nie ocalimy samych siebie."

Historia prowadzona jest w dwóch planach czasowych: w czasie wojny i w czasie teraźniejszym. Bohaterką współczesną jest Remy, która po stracie męża i córki w tragicznym wypadku, przyjeżdża do odziedziczonej willi na Riwierze Francuskiej. Tam odkrywa pewien obraz. Remy, jako adoptowane dziecko, nie zna historii swojej prawdziwej rodziny.

Domyślacie się, że obraz w domu Remy ma powiązanie z kradzieżą dzieł sztuki podczas wojennej okupacji Paryża.

Koniecznie przeczytajcie co łączy Remy i Eliene. To wzruszająca, niezwykła historia, gorąco polecam! Muszę powiedzieć, że bardziej spodobała mi się historia z czasów wojny.

Èliane Dufort, to młoda kobieta mieszkająca wraz z rodziną w Paryżu i pracująca dorywczo w Luwrze. Èliane kocha sztukę, a gdy we Francji wybucha II wojna światowa i najeżdżają naziści, chcący rozkraść dobra francuskie, kobieta próbuje się temu przeciwstawić. Wspólnie z Rose, potajemnie narażając życie, prowadzą kodowany rejestr obrazów.

.

W czasach obecnych życie Remy wywróciło się do góry nagami, po tragedii próbuje odnaleźć równowagę we francuskim domu w Riwierze. To tutaj napotyka na rejestr i odnajduje obraz, który od zawsze należał do niej. Czy te dwie różne historie mogą łączyć się ze sobą?

DOM NA RIWIERZE to powieść wywołująca rollercoaster emocjonalny, naszpikowana uczuciami, ale też oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Jeśli uwielbiacie jak ja, książki osadzone w czasie II wojny światowej, to nie możecie przejść obojętnie koło tego tytułu!

Dawno nie czytałam powieści, która mnie tak mocno zemocjonowała, która do cna pochłonęła, przeżuła, by na końcu wypluć.

Autorka tak umiejętnie napisała tę książkę, że przez całą fabułę czułam się jak wierny widz, jakbym stała obok bohaterów i obserwowała Paryż w czasie wybuchu II wojny światowej, razem z nimi odczuwałam radość, strach, poświęcenie i miłość.

Podobało mi się tutaj wszystko, zaczynajac od bohaterów, akcji, która została podzielona na lata wojny i czas obecne oraz motyw sprawiający, że połączył tę powieść w jedną spójność całość. Zakochałam się w tych obu historia. A zakończenie? Zafundowało mi łzy w oczach. Polecam!

"– Na­dzie­ja – po­wie­dzia­ła po­nu­ro. – Cza­sa­mi jest ogrom­nym cię­ża­rem, praw­da? A cza­sa­mi jest jak szpik duszy."

☆☆

"Bez sztu­ki nasze życie nie jest praw­dzi­we. Za­bra­nie komuś in­stru­men­tów mu­zycz­nych, pie­śni, rzeźb, ksią­żek, szki­ców i ob­ra­zów jest jak za­bra­nie je­dze­nia. Nikt bez tego nie prze­ży­je. Więc tak, warto to robić."

▪︎▪︎

Dwie niezwykłe kobiety, Éliane Dufort i Remy Lang, kobiety które dzieli czas, a łączy tajemnica tytułowego domu na Riwierze.

Co to była za książka!

Podeszłam do niej bez większych oczekiwań, miała to być lekka lektura na lato, a okazała się emocjonalnym walcem, który przejechał mnie bez litości.

Mieszanka powieście obyczajowej, dramatu, romansu, a momentami nawet powieści szpiegowskiej, sprawiła, że żyłam tą historią przez wiele dni po jej przeczytaniu, czego przyczyną jest również kreacja głównych bohaterek, do których ogromnie się przywiązałam.

Niby nie jest to jakaś wielka literatura, ale ma w sobie to magiczne coś.

"Dom na Riwierze" przypomina mi odrobinę książki Danielle Steel, ale napisany jest z większym rozmachem i w dużo lepszym stylu.

Must read dla każdej romantycznej duszy, która lubi sobie popłakać podczas czytania.

Przed Wami przepiękna opowieść o walce z losem i o odkrywaniu rodzinnych tajemnic. Powieść, która łączy teraźniejszość z przeszłością, emanuje emocjami, wzrusza, ale i daje nadzieję. I nie omija ważnych tematów.

Mnie książka całkowicie pochłonęła i zauroczyła. Czytało mi się ją bardzo szybko, bo autorka pisze w sposób przystępny, jednak nie jest to książka błacha czy prosta, bo dotyka przeróżnych trudności i problemów. Akcję mamy rozciągniętą na wiele lat, i ten czas przynosi nam gamę emocji. Od tych dobrych, przyjemnych, aż po te negatywne czy bolesne.

Lubię powieści gdzie mamy dwie linie czasowe, pozwala to na szerszy punkt widzenia. Tutaj ten zabieg udał się idealnie, nie wprowadzał chaosu, a tylko dodawał uroku. Polubiłam bohaterki, chociaż czasem stawały przed wyborami, których mogłam nie pochwalać czy nierozumieć.

Ta powieść oczaruje Was francuskim klimatem, buzującymi emocjami, stylem i tym "czymś" czego szukamy w powieściach. Mądra, wzruszająca, pochłaniająca. Polecam.

"Dom na Riwierze" to przepiękna i bardzo trudna historia dwóch kobiet. Jedna z nich żyje w czasach współczesnych, druga żyje w czasach drugiej wojny światowej. Obie panie w swoim życiu przeżyły ogromne tragedie. Przeczytacie o tym, czytając tę powieść. Jak napisała autorka, część bohaterów tej historii jest prawdziwa, a część to postacie fikcyjne. Na końcu książki się o tym dowiecie. Czytając, nie obyło się bez łez. Jeżeli tak jak ja wczujecie się w to dzieło, to nie ma innej możliwości, łzy same płyną. Natasha Lester stworzyła wspaniałe dzieło, którego nie możecie przegapić. Znajdziecie tutaj prawdziwych bohaterów, którzy za wszelką cenę ratowali dzieła sztuki rabowane przez nazistów. Często przypłacali za to własnym życiem. Nasza bohaterka Éliane Dufort pracuje w Luwrze. Razem ze swoim rodzeństwem pomaga rodzicom w prowadzeniu restauracji. Tę sielankę przerywa wkroczenie nazistów do Paryża. Czy nasza bohaterka tak łatwo odpuści? O nie! Zostaje zatrudniona jako pomoc w muzeum. Razem z kustoszką Rose Valland będzie współpracowała z ruchem oporu. Co będzie robiła i jak na tym wyjdzie, przekonacie się podczas czytania. Éliane to twarda i silna bohaterka, która zrobi dosłownie wszystko dla ratowania dzieł sztuki.

Remy Lang odziedziczyła tajemniczy dom na Riwierze, a wraz z nim zacznie odkrywać przeszłość swojej rodziny. Dziewczyna nie może dojść do siebie po tragedii, którą przeżyła. Czy poznanie tajemniczego Adama odmieni jej życie? Jak przeszłość wpłynie na jej przyszłość? Co takiego łączy Éliane z Remy? Dlaczego skradziony przez nazistów obraz wisiał w domu Remy?

Autorka w idealny sposób przedstawiła tę historię. Możecie dowiedzieć się o skradzionych dziełach sztuki. Czy po wojnie udało się je wszystkie odnaleźć? Kto tutaj był zdrajcą a kto prawdziwym przyjacielem?

Historię ukrytą na kartkach powieści "Dom na Riwierze" pochłonęłam w ciągu jednego dnia. Od razu dodam, że książka ma prawie 500 stron. Przez nią się płynie. Z zapartym tchem byłam ciekawa, jak to wszystko się zakończy i czy nasze bohaterki przeżyją. Éliane moim zdaniem zasługuje na medal.

Poczytajcie jaką trudną decyzję musiała podjąć. Ciekawi mnie czy i wy postąpilibyście podobnie. Jeżeli tak jak ja uwielbiacie czytać dobre obyczajówki z prawdziwą historią w tle, to koniecznie przeczytajcie "Dom na Riwierze". Zobaczcie, jak wyglądał Paryż podczas drugiej wojny światowej.

Autorka w doskonały sposób przeplata przeszłość z teraźniejszością.

Ciekawa fabuła, doskonałe bohaterki i niezapomniana akcja sprawiają, że tę powieść po prostu trzeba przeczytać.

Z całego serca polecam - mommy_and_books

Lubicie książki o tematyce wojennej? Ja swego czasu czytałam tylko takie książki. Przełom nastąpił po jednej z książek, które ogromnie przeżyłam. Porzuciłam wojenne powieści na jakiś czas. Przerzuciłam się na romanse, ale ostatnimi czasy coraz częściej wracam do obyczajówek z wojną w tle.

Zagłębiając się w lekturze poznajemy młodą kobietę Elein Dufort, która zatrudnia się w Luwrze. Marzy, by zostać artystką. Gdy nadchodzi okres wojny, kobieta, prowadząc rejestr dzieł sztuki, stara się uratować ich jak najwięcej. Szyfruje notatki i przekazuje je do ruchu oporu. Swoimi działaniami naraża wiele bliskich osób. Czy wie, komu może ufać, a komu nie? Czy uda jej się uratować wybitne dzieła?

Drugą bohaterką jest Remy Lang. Kobieta przeżyła traumę, tracąc najbliższe jej osoby. Aby ukoić ból, udaje się do odziedziczonej posiadłości na Riwierze. Poznaje tam mężczyznę. Dzięki niemu odzyskuję radość, ale boi otworzyć swoje serce na nowe uczucie. Poza tym kobieta odkryje pewnie sekret, który wiąże ją z Elen. Co to będzie?

Gdy otrzymałam propozycję zrecenzowania tej książki, nie wahałam się ani chwili. Dlatego? Mam kilka argumentów. Po pierwsze ostatnio trafiam na same wspaniałe książki wydajne w tym wydawnictwie. Pamiętacie książkę "Trzy siostry z Toskanii"? Dałam jej dychę! Sięgając po "Dom na Riwierze", miałam nadzieję, że dostanę również historię na tym poziomie. Poza tym na okładkę pojawił się napis "Bestsellerowa autorka New York Timesa". Ten tytuł zobowiązuje, prawda? No i ostatnia, najważniejsza. Polecajka p. Barbary Wysoczańskiej, która jest jedną w moich ulubionych autorek książek o tematyce wojennej. Nie opuściłam sobie tej książki i absolutnie nie żałuję. To, co zaskoczyło, a zarazem mnie urzekło, to było przedstawienie akcji w dwóch perspektywach czasowych. Jedna z czasów II wojny światowej. Druga w czasie współczesnym. Czekało mnie miłe zaskoczenie, bo w pewnym momencie akcja się ze sobą splata, a pewne tajemnice wychodzą na jaw. I wiecie, odkrycie tych pewnych zdarzeń, nie było słodkie. Było bardzo emocjonująco i nieprzewidywalnie. Łzy bezustannie kręciły mi w oku, a ja przeżywałam te dramatyczne zdarzenia. Muszę przyznać, że autorka z ogromną precyzją kreowała swoich bohaterów, tworząc niebanalną fabułę, która pochłaniała do ostatniej strony. Plusem były piękne opisy, które pobudzały moją wyobraźnię do granic możliwości. Dodatkowym atutem było stopniowe rozwijanie akcji. Początkowo rozwijała się powoli, wprowadzając czytelnika w odpowiedni nastrój. Przyznaję, że wolę może bardziej dynamiczną akcję, jednakże koniec książki nadrobił całości. Ile tutaj było emocji! Podobało mi się też pióro autorki, bo było przyjemne w odbiorze. Książka wywarła na mnie pozytywne wrażenie i myślę, że zostanie ze mną na dłuższy czas. "Dom na Riwierze" to piękna historia o miłości, która pokona wszystkie przeszkody, żalu, poświęceniu, odkrywaniu tajemnic i swojej przeszłości. Polecam 💜

Dom Na Riwierze to pierwsza książka Natashy Lester opublikowana w Polsce - i mam nadzieję, że nie ostatnia, bo zapowiada się na przebój tego sezonu! Jest fascynująca i znakomicie napisana - cóż autorka znajduje się na liście bestsellerów New York Timesa.

Ja osobiście jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści, przypomina mi trochę słynnego Słowika, czy też książki Barbary Wysoczańskiej, która również pisze o tej książce w superlatywach.

Dom na Riwierze łączy w jedną całość historie dwóch pozornie niezwiązanych ze sobą kobiet, które żyły w zupełnie innych czasach, a jednak, jak się okaże, łączyło je bardzo wiele.

Autorka przenosząc nas do Paryża w 1939 roku ukazuje nam skomplikowane wojenne losy Eliane Dufort, która zapłaciła życiem za działalność, która miała na celu ukrywanie francuskiej sztuki przed okupantami. Dziewczyna wychowała się w wieloletniej rodzinie, która prowadziła lokalną braserie, a ona sama zaocznie studiowała sztukę i pracowała w Luwrze. Podczas wojny, Niemcy grabili francuską sztukę i masowo ją wywozili, a Eliane wraz z grupą sprzymierzeńców tworzyła spisy obrazów i miejsca ich wywożenia, aby można je było po wojnie odnaleźć. W działalność partyzancką zaangażowany był jej ukochany oraz siostra i brat.

Współcześnie poznajemy losy Remy Lang, młodej wdowy, która odziedziczyła dom na Riwierze Francuskiej i w nim dochodzi do siebie po tragedii, która ją spotkała. Próbuje poukładać swoje życie na nowo i zająć się pracą, jaką jest prowadzenie strony z odzieżą vintage. Jej Szafa Remy jest znana i ceniona, a ona sama znajduje w pasji zapomnienie i ukojenie. Na plaży przy domu poznaje sąsiadów i choć początkowo nie jest zadowolona, to z czasem zaprzyjaźnia się z nimi i zakochuje w fotografie, Adamie. To przy jego wsparciu radzi sobie z traumą i poznaje swoją przeszłość, która jest mocno związana z domem we Francji.

Dom na Riwierze to fascynująca, wzruszająca i porywająca opowieść o dwóch silnych kobietach, które stawiają czoła życiu i mimo osobistych tragedii potrafią kochać. To opowieść o miłości, zdradzie, patriotyzmie i woli walki. Piękna, wzruszająca i napisana z wielkim pietyzmem książka, która chwyta czytelnika za serce! Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Miłość ma różne oblicza i można jej się doszukiwać w szerokiej gamie gestów- zarówno tych niewielkich i niewiele znaczących dla postronnego obserwatora, jak i doniosłych, wpływających na wiele istnień. Rozwija się niezależnie od sytuacji i panujących okoliczności, czasem przychodzi zupełnie nieproszona i nie można temu nic zaradzić. Lecz jaka by nie była, jeśli jest prawdziwa, pozna się ją od razu, bez wahania i będzie też dostrzegalna dla postronnego obserwatora. I my także w tej książce ją odnajdziemy, uwierzymy w nią i nad nią zapłaczemy, jednak pomimo wszystko wypełni nasze czytelnicze serca ogromem swojej siły i nieskazitelności.

Eliane to postać, której historię poznajemy dzięki wspomnieniom z czasów II wojny światowej. Zakochana w sztuce, obcowała z nią przed tragicznymi wydarzeniami końca lat 30 ubiegłego wieku i pozostała jej wierna nawet w dobie szalejącej niepewności i dramatycznej walki. Wywodząca się z dużej rodziny, najstarsza z sióstr, na której od wielu lat spoczywał obowiązek opieki nad nimi. Jej ojciec prowadził rodzinną restaurację w Paryżu, lecz w delikatnych słowach to opisując- nie był dobrym rodzicem ani człowiekiem. Miała jeszcze starszego brata, na którego jednak niewiele mogła liczyć, przez większość czasu był oderwany od rzeczywistości lub po prostu- niezainteresowany losem rodzeństwa. Lecz to dzięki niemu poznała swoją bratnią duszę- Xaviera. Ten człowiek zdobył jej serce w mgnieniu oka, tylko po to by je złamać. A czas nie był sprzyjający, by mógł poskładać je na nowo, choć miłość Eliane nigdy nie wygasła- zarówno do sztuki jak i do tego mężczyzny.

Remy to postać, która prowadzi nas przez teraźniejszość, choć jej życie nieodłącznie powiązane jest z wydarzeniami, które przedstawia nam Eliane. Kobieta jednak nie jest tego świadoma przez fakt, jak potoczyły się jej losy. Obecnie we Francji szuka ukojenia, którego przez ostatnie dwa lata nie znalazła nigdzie i zdaje się tracić nadzieję, że cokolwiek to zmieni. Doświadczyła tragedii jakiej żadna kobieta doświadczać nie powinna i nie potrafi się po niej podnieść. Żyje dzięki byciu influencerką, a jej niezwykłe produkty vintage podbijają serca nie tylko zwykłych ludzi ale i celebrytów. Sama jednak jest wycofana, straumatyzowana i bliska załamaniu każdego dnia. Czy Riwiera przyniesie jej ulgę, której tak szalenie potrzebuje i zrozumienie, że największym hołdem dla tragedii, która ją spotkała jest po prostu szczęśliwe, dalsze życie?

"Dom na Riwierze" to szalenie emocjonalna opowieść o kobietach, które żyły w zupełnie odmiennych światach i warunkach. Łączyła je jednak niezłomna siła, której kompletnie nie były świadome oraz pokłady nieskończonej miłości, jaką nosiły w sercu. To jak Natasha Lester poprowadziła tę opowieść, połączyła losy kolejnych pokoleń, zbudowała niewielkie elementy, które finalnie spięła, jest zdumiewający i godny podziwu. Po raz pierwszy spotkałam się z opowieścią o II wojnie światowej od strony kulturalnej, ukazującej w mniejszym stopniu dramat jednostek, choć nie omijającą tego wątku, a skupiającej się na innych, też przecież niesamowicie ważnych dla świata sprawach. Miłość do sztuki wyziera tu z każdej strony i jest przedstawiona zdumiewająco, poprzez wszelkie poświęcenia i ryzyko jakiego podejmują się postaci w powieści. Lecz nie tylko ta forma miłości uderza w czytelnika, bowiem ta romantyczna także jest nieprzeciętna i to w obu ramach czasowych. Autorka wręcz znakomicie, wzruszająco i przy zachowaniu dużej wrażliwości dotyka tematu kruchości życia i strat, jakie my, ludzie, ponosimy w swojej egzystencji. Umiejętnie pokazuje jak ogromne wyrwy w sercu powodują niezbadane koleje losu, które często uznajemy za niesprawiedliwe. Znakomicie ukazuje różne aspekty rodzicielstwa i to z jakimi emocjami się ono wiąże. Lecz w jakiś sposób w tej książce odnajdziemy też nadzieję, że nawet w najczarniejszych dniach można w końcu dostrzec światło. A miłość, ta niepodważalna, gotowa na wszelkie poświęcenia, niezależnie od tego jak długo będzie trwać, potrafi zdziałać naprawdę wiele, dać siłę i otuchę w najgorszych momentach życia, wesprzeć, wzmocnić i być- w całej swej okazałości i pięknie. Ta książka to niemal 500 stron wyjątkowej lektury, którą gorąco polecam.

Paryż w 1939 roku i Paryż obecnie. Dwie młode kobiety, które dzielą pokolenia, a które łączy jeden dom i obraz. Odkrycie tajemnic przeszłości i ich pokrewieństwa przyniesie smutek, ale też i ukojenie. Zrozumienie własnego dziedzictwa pozwoli Remy ruszyć z podniesionym czołem w przyszłość, a dla Élaine będzie ukoronowaniem drogi jej życia.

Nie mogę napisać, by ta książka powaliła mnie na kolana, bo dwupłaszczyznowe osadzenie czasowe z czego jedno to czasy II wojny światowej jest już dość znanym i popularnym zabiegiem. Co nie znaczy, że ta powieść nie zrobiła na mnie bardzo dobrego wrażenia. Pisarstwo Natashy Lester jest literacko bardzo poetyckie i mimo okrucieństwa, które występuje w fabule czytanie tej książki jest wielką przyjemnością.

Zdania w tej książce są przepełnione miłością do sztuki, bo Élaine zatrudniona przez Niemców jako pomoc w muzeum prowadzi niebezpieczną podwójną grę w ochronie dziedzictwa narodowego. Co nie sprowadza tej książki też tylko do tej roli, bo autorka w subtelny sposób pokazuje jakie ma znaczenie dla innych pokoleń sztuka, niezapominając o tym, że ludzkie życie w stanie wojny ma największą wartość. Jednocześnie to właśnie opisy dzieł sztuki i emocji bohaterów, dla których są one ważne stanowią balans dla tej książki między okrucieństwami wojny.

Drugą stronę historii stanowi Remy, którą już bez widma wojny, życie i tak mocno doświadczyło z tej najgorszej strony. Czytanie o losach tych kobiet nie jest łatwe w odbiorze, choć tak pięknie napisane. Na ich drogach pojawia się miłość, która sprawia, że momentami jest dobrze i jest ten promyk nadziei na lepsze jutro, ale jakie będzie to ich jutro przekonacie się sięgając po tę książkę.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🌸 "Dom na Riwierze" Natashy Lester to wspaniała opowieść o dwóch niezwykłych kobietach.

🌸 Eliane pracuje w Luwrze, oraz pomaga rodzicom w prowadzeniu rodzinnej restauracji. Gdy wybucha wojna dziewczyna postanawia pomagać ruchowi oporu i ryzykując życiem prowadzi spis skradzionych dzieł sztuki.

Remy ma swoją firmę, ale pogrążona w rozpaczy po stracie bliskich postanawia zaszyć się w willi na Riwierze. Tam poznaje mężczyznę, który pomaga jej na nowo odzyskać radość z życia. Gdy w jej ręce trafia album ze skradzionymi w czasie wojny dziełami sztuki, kobieta zauważa tam zdjęcie obrazu, który wisiał kiedyś w jej pokoju.

Co się za tym kryje?

Skąd się wziął ten obraz w jej domu?

Co się stało z Eliane?

Czy spis zaginionych dzieł sztuki ujrzy światło dzienne?

🌸 Akcja powieści rozgrywa się w 1939 roku oraz w chwili obecnej. Historie obu kobiet są bardzo ciekawie przedstawione, bardzo się w nią wciągnęłam, i spędziłam naprawdę miłe chwile przy tej lekturze.

Jest to pierwsza przetłumaczona na język polski książka autorki, ale mam nadzieję, że jeszcze będę miała okazję przeczytać jakąś jej powieść. Jako miłośniczka książek o tematyce wojennej muszę przyznać, że jest ona warta przeczytania.

Autorka łącząc historię z fikcją literacką nadała tej książce autentyczności, i to sprawiło, że ta książka jest taka wyjątkowa.

Jeśli lubicie inspirujące i nieszablonowe historie, pełne emocji, to koniecznie musicie przeczytać tą cudowną książkę.

Są osoby, które oddały by wszystko, aby ocalić sztukę, zachować pamięć wybitnych artystów, którzy zasłużyli, by dowiedział się o nich cały świat.

Èliane Dufort od dziecka jest zakochana w sztuce. Jej marzenia podążają właśnie w tym kierunku. Nadejście wojny obraca wszystko w proch, marzenia Èliane giną w odmętach pamięci, jej umysł skupia się na przetrwaniu burzliwego okresu, zdrowiu i przetrwaniu rodziny, a także ocaleniu dzieł sztuki wybitnych artystów, które zostają skradzione przez nazistów.

Co kobieta zrobi, żeby je odzyskać i upamiętnić?

Czy praca w muzeum ułatwi Èliane to zadanie?

Jak ponownie zaufać osobie, przez którą już raz zostaliśmy zdradzeni?

Łącząc siły jesteśmy wstanie osiągnąć wiele. Èliane i Rose udowadniają, że w życiu nie ma rzeczy niemożliwych, jednak wszelkie działania wiążą się z niewyobrażalnym ryzykiem. Utratą miłości, rodziny, zdrowia, a nawet życia.

Fabuła Domu na Riwierze osadzona została w dwóch strefach czasowych. Poznajemy historię bohaterów zarówno z okresu przeszłości oraz teraźniejszości. Obserwujemy ich działania, podzielamy ich radość, smutki, podziwiamy ich za determinację i odwagę. Jest to historia, w której poraz kolejny stykamy się z nastaniem wojny, czasu lęku, niepewności, podporządkowania się brutalnym władzom.

W oczekiwaniu na śmierć główni bohaterowie postanawiają jeszcze zostawić po sobie pamięć, historię, o której być może w przyszłości usłyszą ich wnuki lub prawnuki. To jest przykre i piękne jednocześnie. Lekka i bardzo sentymentalna powieść, która nie toczy się w szalonym tempie. Jest jak rzeka płynąca spokojnym nurtem, zatrzymuje się gdy, czytelnika nachodzi pewna myśl...

Jeśli chciałbyś/chciałabyś poznać sekret dwóch niezwykłych kobiet, zachęcam Cię do przeczytania Domu na Riwierze. ☺️

Autor: Natasha Lester

Bodajże na początku tego roku czytałam książkę, której akcja działa się w czasie wojny. Bardzo mi się wtedy spodobała i jak tylko zobaczyłam dzieło autorki Natashy Lester od razu musiałam przeczytać tą książkę. Wiedziałam, że bardzo mi się spodoba, ale nie wiedziałam, że aż tak.

Jaki sekret skrywa dom na Riwierze? Czy może on połączyć dwie kobiety żyjące w innych czasach? Éliane Dufort mieszka w stolicy Francji ze swoimi młodszymi siostrami, starszym bratem i rodzicami. Dziewczyna kocha sztukę, a jej wielkim marzeniem jest zostać artystką. Niestety rok 1939 krzyżuje jej plany. Wojna nadchodzi, a Panienka Dufort marzy tylko o tym, żeby przetrwać i pomóc sporządzić rejestr skradzionych dzieł sztuki. Remy żyjąca w czasach współczesnych w niewyjaśniony sposób staje się właścicielką domu na Riwierze. Zrządzenie losu sprawia, że kobieta odnajduje katalog z zaginionymi dziełami sztuki podczas II wojny światowej. Nic by nie było w tym wyjątkowego, gdyby nie to, że w katalogu znajduje się obraz, który wisiał na ścianie w jej sypialni w domu w Sydney.

Historia Éliane wciągnęła mnie od pierwszego zdania. Z zapartym tchem czytałam o losach jej, ale także jej rodziny, znajomych. Nie miałam przed sobą tylko pustych słów. Widziałam własnymi oczami historię przedstawioną przez autorkę. Czułam się jakbym sama osobiście tam była. Nie zdarza mi się to często, także musi to wiele znaczyć.

Mniej przypadła mi do gustu historia Remy żyjącej w naszych czasach. Rozumiałam, że kobieta poniosła wielką stratę. Rozumiałam, jej niektóre zachowania, ale kompletnie nie mogłam się pogodzić z tym co zrobiła Adamowi, który pomógł jej wyjść do ludzi, pomógł jej uporać się z żałobą. Mężczyzna nie zasługiwał na to co ona mu zrobiła. Na szczęście ostatecznie się powstrzymała.

Widać, że autorka przygotowała się do napisania tej książki. Daty, nazwy miejsc, postacie, które żyły naprawdę… Zakładam, że wiele osób po chwili zrezygnowałaby z planu napisania takiej książki, a autorka na szczęście się nie zawahała.

Ta historia nie jest tylko przestawieniem miłości dwóch osób w czasie wojny. Jest czymś więcej. Uzmysławia czytelnika czego dopuszczali się naziści względem sztuki, jak to wszystko wyglądało. Historia z 1939 roku pokazała, że nawet najbardziej zaufane osoby mogą zawieść i to niejeden raz.

Przez książkę się śmiga. Nie ma czasu na wytchnienie, ponieważ wszystko dzieje się tak szybko. Ostatni rozdział zwalił mnie z nóg. To nie jest historia z happy endem. Przynajmniej nie w przypadku Éliane. Ten kto nie czytał moim zdaniem bardzo wiele traci, ponieważ książka jest rewelacyjna.

PARYŻ, 1939. Éliane Dufort mieszka w stolicy Francji razem z rodzicami, którzy prowadzą małą restaurację, starszym bratem i czterema młodszymi siostrami. Éliane kocha sztukę, pracuje na pół etatu w Luwrze i marzy, by zostać artystką. Wkrótce jednak nadchodzi wojna, Paryż wpada w ręce nazistów, a świat staje się miejscem pełnym grozy i smutku. Éliane – zatrudniona przez Niemców jako pomoc w muzeum – zaczyna prowadzić niebezpieczną grę: razem z kustoszką Rose Valland sporządza rejestr skradzionych dzieł sztuki, szyfruje notatki i przekazuje ważne informacje ruchowi oporu. Nie jest jednak pewna, komu może zaufać… Czy może wierzyć ukochanemu mężczyźnie, który już raz ją zawiódł?

OBECNIE. Chcąc zapomnieć o tragedii, która pogrążyła jej życie w chaosie, Remy Lang udaje się do odziedziczonego w tajemniczy sposób domu na Riwierze. Przypadkowo odkrywa katalog dzieł sztuki skradzionych podczas II wojny światowej i jest zdumiona, gdy znajduje w nim obraz, który wisiał na ścianie jej sypialni w dzieciństwie. Jakie sekrety kryje przeszłość Remy? I w jaki sposób łączą się one z historią Éliane? Jaką rolę w historii obu kobiet odegra malowniczy dom na Riwierze?

"Dom na Riwierze" to debiutancka powieść autorki, a jak się już pewnie zauważyliście bardzo lubię poznawać nowych autorów, dlatego postanowiłam sięgnąć po tą książkę. Styl autorki należy do lekkich i przyjemnych, co sprawiło, że powieść przeczytałam w jedno popołudnie. Fabuła została w bardzo ciekawy i intrygujący sposób nakreślona i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie tutaj przedstawieni interesująco wykreowani. Historie Èliane i Remy śledziłam z dużym zainteresowaniem i byłam bardzo ciekawa jak autorka poprowadzi ich losy. W powieści znajdziemy również postaci, które żyły naprawdę, co bardzo mi się podobało. W książce przeszłość miesza się z teraźniejszością, dzięki czemu mogłam dokładnie przyjrzeć się życiu obu kobiet, żyjących w zupełnie innych czasach, mierzących się z równymi problemami i dylematami, jednak w ogólnym rozrachunku tak bardzo do siebie podobnych - silnych, zdeterminowanych, odważnych. Część akcji powieści rozgrywa się podczas II Wojny Światowej, a ja bardzo lubię historię z wojną w tle, dlatego z jeszcze większą chęcią czytałam kolejne strony. Książka jest niezwykle emocjonalna, poruszająca i pełna tajemnic, które chce się jak najszybciej odkryć. Autorka w swojej powieści porusza szereg ważnych i ponadczasowych kwestii, które z pewnością zmuszają do refleksji nad własnym życiem.

Miło spędziłam czas z tą książką i jej bohaterami i chętnie sięgnę po kolejną książkę autorki, jeśli postanowi ową wydać. Moja ocena 7/10.

Współpraca: Wydawnictwo Słowne

Jeśli chcecie przeczytać książkę, którą się pochłania to polecam „Dom na Riwierze”. Mnie absolutnie oczarował ta historia. Autorka doskonale splata przeszłość z teraźniejszością. Książka opowiada o dwóch kobietach, które dzieli pokolenie, a łączy tajemnica sprzed lat.

Eliane Dufort to młoda kobieta, której miłością było malarstwo. Mieszka we Francji z rodzicami i rodzeństwem, a pracuje w Luwrze. Jej największym marzeniem jest zostać artystką. Niestety wybucha wojna i jak zwykle pokrzyżowała plany wielu ludziom. Paryż zajmują Niemcy, ale Elianie udaje się pracować w jednym z muzeum jako pomoc. Wraz z kustoszką, Rose zaczynają prowadzić rejestr skradzionych dzieł sztuki oraz szyfrują notatki. Nie jest to ani łatwe ani bezpieczne. Do tego jej ukochany Xavier zdradził ją na rzecz wojny. Czy dziewczyna będzie mogła ponownie mu zaufać?

Remy w tajemniczych okolicznościach odziedziczyła dom na Riwierze. Po traumie by przetrwać żałobę udaje się do tego miejscu. Przypadkowo odkrywa katalog skradzionych dzieł sztuki podczas II Wojny Światowej. Okazuje się, że jeden z obrazów, to obraz wiszący w jej domu rodzinnym gdy była jeszcze małą dziewczynką. Jakie jeszcze inne tajemnice wyjdą na jaw z przeszłości Remy? W jaki sposób odziedziczony dom splata teraźniejszość z przeszłością? Przekonajcie się sami.

Książka napisana jest z rozmachem i wielką dokładnością. Autorka w świetny sposób przeplata przeszłość z teraźniejszość. Koło tego tytułu nie da się przejść obojętnie. Książka naszpikowana jest emocjami, tajemnicami a do tego akcja osadzona w czasie II Wojnie Światowej. Czego można chcieć więcej? Książka wzrusza i zapada w pamięć na dłużej. Na uwagę zasługuje fakt, że pewne osoby żyły naprawdę. Powoduje to, że książkę pochłania się i przeżywa od początku do końca. Autorka porusza trudne tematy: czas wojny, miłości, poświęcenia, rodzicielstwa, żałoby. Nie znajdziemy tutaj opisów krwawych walk jakie mają miejsce w czasie wojny, ale działania mające na celu ochronę dzieł sztuki przed zgrabieniem przez nazistów.

Jeśli lubicie takie historie jak Eliane i Remy to bardzo polecam.

Dom na Riwierze to przykład znakomitej kreacji, gdzie splatają się ze sobą przeszłość i teraźniejszość. To miejsce, gdzie wydarzenia sprzed lat mają znaczenie dzisiaj, gdy bohaterka doszukuje się w zamierzchłych czasach odpowiedzi na nurtujące ją teraz pytania. Pytania o to kim ja jestem? Kim byli moi przodkowie? Czy moja rodzina była realna?

Éliane Dufort dorasta w wielodzietnej rodzinie. Rodzice prowadzą małą restaurację, są nią całkowicie pochłonięci. Ojciec wszystkie zarobione pieniądze marnotrawi i nie interesuje się losem dzieci. Éliane pracuje w Luwrze i uczęszcza na zajęcia z historii sztuki, a popołudniami pomaga rodzicom w prowadzeniu interesu. I życie toczyłoby się w miarę normalnym tempie, gdyby nie wybuch wojny. Brat z ojcem zostają wcieleni do wojska, a Éliane, siostry wraz z matką zostają wysłane poza Paryż. A ona rozpoczyna pracę dla nazistów, przy katalogowaniu dzieł sztuki. Wraz z kustoszką, Rose Valland, przy okazji tej pracy, prowadzą działania konspiracyjne, mające na celu przekazanie ruchowi oporu jak najwięcej informacji o skradzionych przez nazistów obrazach. Wkrótce okazuje się, że wśród nich jest zdrajca. Ale ich jest raptem kilka osób i wydaje się to niemożliwe. Kobieta nie wie, gdzie czyha niebezpieczeństwo, komu teraz może zaufać, a na kogo musi uważać? Jeden zły krok i można stracić życie. Niemcy są bardzo czujni i spostrzegawczy i trzeba być bardzo uważnym, aby nie wzbudzić niepokoju. Aby urozmaicić trochę emocje, dodam, że jeden z Niemców zakochał się w Éliane, co jednak nie oznacza, że na wszystko teraz jej pozwala. Ale czy pozwoli się omamić kobiecie i straci całkowicie dla niej głowę? Czy jednak stanie się coraz bardziej nieufny?

Remy Lang leczy rany po traumatycznych wydarzeniach. W wypadku samochodowym zginął mąż i córeczka. Kobieta straciła sens życia i nie może wyjść z żałoby. Udaje się do domu na Riwierze, który otrzymała w dziwnych okolicznościach. Tam poznaje fotografa Adama, który też ma za sobą trudne przeżycia, które zmieniły jego spojrzenie na życie. Ale też przypadkiem odnajduje katalog skradzionych podczas II wojny światowej dzieł sztuki, w którym jest zdjęcie obrazu, który wisi na jej ścianie w domu. Czyżby to jakiś znak? Co ją łączy z tym obrazem? A może jej przodkowie znali jego historię, lecz oni już nie żyją. Kobieta nie daje za wygraną i stara się dojść do prawdy? Jaka się ona okaże? Czy da jej wytchnienie czy jeszcze bardziej zasieje w niej niepokój?

Dom na Riwierze to ciepła i wzruszająca lektura, która zabiera nas w podróż do dalekiej przeszłości. Podróż, której finał ma miejsce w czasach dzisiejszych, o decyzje podejmowane przez bohaterów w przeszłości mają wpływ na obecną sytuację ich bliskich. To również znakomity obraz dwóch odważnych kobiet, które ze stanowczością i przekonaniem potrafiły stawić czoła złu, nie bały się podejmować trudne decyzje, które mogły narazić je na utratę życia. W żyłach tych kobiet płynęła miłość do sztuki, były w stanie wiele poświęcić, aby chronić dobra narodowe przed złym okupantem. Narażały się codziennie i nie zważały na to, że wkoło była wojna. Ta opowieść to historia o stracie, bólu z tym związanym, próbą przełamania strachu i niepewności, wyjścia z impasu i powrotu do normalnego życia. Z dala od krzywd, smutku i złości na los, na to, że życie wydawało im się bardzo niesprawiedliwe.

Polecam, wzruszająca i emanująca energią, mimo trudnych tematów, postawa bohaterów napawa optymizmem i nadzieją. Nie wolno się poddawać, trzeba próbować oswoić się ze stratą i żyć dalej, mając w pamięci osoby, które już od nas odeszły.

Kiedy w styczniu zachwycałam się książką Kristy Cambron "Dziewczyna z Paryża", poruszającą temat kradzieży dzieł sztuki we Francji oraz wspominającą działalność bohaterki ruchu oporu, Rose Valland w Jeu de Paume, nie sądziłam, iż będzie w stanie zachwycić mnie równie mocno inna książka o tej tematyce. Natashy Lester udało się to bez dwóch zdań! Kolejne strony pochłania się zdecydowanie za szybko, nieubłaganie zmierzając ku końcowi.

"Dom na Riwierze", bo o tej książce mowa, to niezwykłe połączenie dwóch osi czasowych, a każda z nich jest równie interesująca i emocjonująca, napisana z ogromnym wyczuciem i wrażliwością. Oś dotycząca II Wojny Światowej w dużej mierze została oparta na faktach, jednak nieco dopasowanych do fabuły tak, by nie była zbyt obszernym tomiszczem, oszczędzając nam szczegółów dotyczących bestialstwa nazistów. Autorka zmieniła też kilka szczegółów dotyczących czasu i postaci, aby ułatwić czytelnikom orientację. Nie zmieniło to jednak obrazu tego, w jaki sposób naziści postrzegali zawłaszczanie żydowskich dzieł sztuki i samych Żydów, ani zachowania "ludzi" takich, jak jeden z bohaterów książki, szef ERR we Francji - Kurt von Behr, czyli pozbawionych skrupułów maniaków, ludzi ogromnej próżności i egoistycznej ambicji, którzy stosowali podczas grabieży metody gangsterskie i korzystali z pomocy paryskiego gangu Lafonta-Bony’ego, co z kolei potwierdza powiedzenie, że władza i pieniądze deprawują - "- Kiedy władza i pieniądze trafią do rąk ludzi pazernych, cierpi wszystko. A ja zaczynam myśleć, że jest więcej ludzi chciwych niż przyzwoitych."

Eliane, Agelique i Luc Dufort oraz Xavier Laurent są wytworem wyobraźni Lester, jednak to oni obok postaci historycznych i zagrabionych dzieł sztuki są bohaterami łączącymi życiowe powikłania z wielką historią.

Oś współczesna to losy Remy Lang, która po stracie męża i córeczki, próbuje odzyskać równowagę wyjeżdżając na francuską Riwierę do odziedziczonego w dziwny sposób domu. Tam przypadkowo w jej ręce trafia Katalog Göringa (listy skradzionych dzieł sztuki, które trafiły do jego posesji w Carinhall), w którym odkrywa zdjęcie obrazu wiszącego w jej sypialni odkąd była dzieckiem. Obie historie czytane naprzemiennie, łączą się małymi kroczkami odkrywając kolejne tajemnice, zaskakując zwrotami akcji, wzruszając i łamiąc serce.

Tak, jak w przypadku "Dziewczyny z Paryża" Cambron, powieść Lester przedstawia niezwykłą siłę kobiet postawionych przed trudnymi wyborami, walczących o przetrwanie, rodzinę i zachowanie dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.

"Sztuka jest wszystkim, co mamy, kiedy zawodzą słowa, kiedy zawodzi ludzkość, i kiedy my sami zawodzimy siebie nawzajem. Jeśli nie ocalimy tych dzieł, nie ocalimy samych siebie."

Opowieścią o sztuce - dorobku kulturowym cywilizacji, poruszających serca pięknych rzeczach, które powstały dzięki pracy umysłu i rąk, ale czy to jedyne dzieła sztuki, dla ratowania których ludzie byli i są w stanie poświęcić wiele? Lester daje nam argumenty do zastanowienia się na temat sztuki życia. Życia, w którym tylko od nas zależy, czy będzie to dzieło godne podziwu, czy szmira. Poza tym, o najpiękniejszym arcydziele sztuki na świecie, jakim dla każdego związku jest dziecko. Dzieło posiadające ogromną moc, która pobudza do działania i motywowuje na każdym kroku. Nie pozwala się poddać, nawet w tych najgorszych chwilach. Potrafi zmienić całe życie.

"Dom na Riwierze" jest pewnego rodzaju dziełem sztuki, w którym Natasha Lester uchwyciła wiele emocji i stan umysłu bohaterów. Od miłości, bohaterstwa, poświęcenia, przez ludzką naturę i traumę po przeszłości kładącą się cieniem na życie przyszłych pokoleń w nietuzinkowy sposób. Jestem nią zachwycona! Na pewno nie jest to lektura dla chcących poznać encyklopedyczne dane, a dla tych, którzy w książkach z wojną w tle szukają wzruszeń i głębszego sensu.

Dziękuję wydawnictwu Słowne za egzemplarz recenzencki.