Ciemiężyca

Autorka zabiera nas w rejon malowniczych polskich Tatr. Główna bohaterka Anna Płaza dostaje propozycję napisania książki, co od zawsze było jej marzeniem, co prawda miałby być to reportaż, ale od czegoś trzeba zacząć. Jednak to zlecenie wiąże się z powrotem do Zakopanego, domu rodzinnego, a tam wcale nie jest jej spieszno. Nieoczekiwanie Anka dostaje informację, że jej matka złamała nogę i to właśnie córka będzie musiała zapewnić jej opiekę. Los zdecydował za nią, jednak oznacza to, że wybudzone zostaną wszystkie demony przeszłości, przez które Anna obecnie uczęszcza na terapię.

Po przeprowadzce do Zakopanego Anka poznaje dwóch mężczyzn, którzy podobnie jak ona mają problemy z toksycznymi osobami z najbliższego otoczenia. Wymieniają się pomysłami, ale czy ta nieoczekiwana znajomość dostarczy im rozwiązań?

Wow! Co to jest za książka!

Fenomenalny thriller psychologiczny z wzorowo wykreowanymi bohaterami mającymi styczność z toksycznymi zachowaniami innych. I właśnie te skomplikowane, problematyczne relacje międzyludzkie są zalążkiem decyzji ostatecznych, ale będących obietnicą spokoju.

Wszechobecny surowy, duszny i mroczny klimat gór jest niesamowitym dopełnieniem całości. Wielowątkowa fabuła została dopracowana pod każdym względem, ciężko było przewidzieć, jak potoczy się akcja. Ta historia trzyma w napięciu od początku do końca, ale także skłania do głębszych refleksji nad tym, jak ciężka i traumatyczna może być relacja matki z córką. Niewiarygodne, że takie sytuacje mogą się zdarzać w prawdziwym świecie.

"Ciemiężyca" to thriller psychologiczny z krwi i kości, złowieszczy, pełen manipulacji, przebiegłości. Otula czytelnika wymownym, niepokojącym klimatem, goryczą niedopowiedzeń, wybrzmiewa złem i toksycznością relacji z bliskimi.

Misternie skonstruowana, nie dająca się odłożyć pozycja, którą nie sposób rozpracować, o której ciężko zapomnieć. W mojej opinii jest to jedna z najlepszych książek tego roku. Musicie ją przeczytać!

"Tam, gdzie dzieje się krzywda, a wszyscy wokół przymykają oczy, ludzie cierpią w samotności".

Q: Jesteście #teamgóry czy #teammorze?

Ja osobiście uwielbiam góry, całkiem inny klimat niż nad morzem o nawet ludzie wydają się być bardziej ludzcy.

Wracając, historia przenosi czytelnika do Zakopanego, gdzie klimat górski miesza się z toksycznymi relacjami, manipulacjami i przemocą.

Trójka bohaterów i plan doskonały, więc co może pójść nie tak?

Przekonajcie się sami, sięgając po "Ciemiężycę".

Autorka stworzyła niesamowity thriller psychologiczny, zagłębiając się w ludzką psychikę i przelewając na papier ogrom emocji.

Ciekawa fabuła, dobrze wykreowani bohaterowie i wciągająca historia, od której nie sposób się oderwać.

Gorąco polecam.

„Ciemiężyca” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej to intensywny i głęboko poruszający thriller psychologiczny, którego akcja toczy się w mrocznych zakamarkach Zakopanego. Tytułowa roślina – trująca i niebezpieczna – staje się symbolicznym kluczem do interpretacji całej powieści, w której duszne, toksyczne relacje oraz rodzinne tajemnice przenikają się z niepokojącą aurą górskiego krajobrazu.

Fabuła opowiada o trojgu bohaterach – Annie, Chrystianie i Bartku – których życiowe ścieżki krzyżują się w dramatycznych okolicznościach. Anna wraca do rodzinnego domu po wypadku swojej matki, z którą łączy ją skomplikowana, głęboko traumatyczna więź. Chrystian – barman uwikłany w relację ze swoją szefową – walczy o odzyskanie kontroli nad własnym życiem, ale jego działania są pełne bezsilności i frustracji. Bartek z kolei to przewodnik górski, uwięziony w emocjonalnie wyczerpującym małżeństwie, którego historia ukazuje, jak człowiek może zostać zapędzony w pułapkę. Narracja prowadzona jest naprzemiennie z perspektywy tych postaci oraz komisarza prowadzącego śledztwo, co nadaje książce wielowarstwowość i pozwala czytelnikowi głęboko zanurzyć się w emocje każdego z bohaterów, a także zrozumieć jego postępowanie.

Gąsienica-Zawadzka z niezwykłą wrażliwością porusza tematy przemocy domowej, traum dzieciństwa, molestowania w miejscu pracy czy psychicznego uzależnienia. „Ciemiężyca” to nie tylko thriller, ale też studium psychologiczne ludzi uwięzionych w destrukcyjnych relacjach i szukających drogi ucieczki. Symbolika ciemiężycy – rośliny o właściwościach trujących, ale też leczniczych – oddaje ambiwalencję tych więzi: mogą być zarówno źródłem siły, jak i powolnego wyniszczenia.

Styl autorki jest mocny, emocjonalny, trafia do czytelnika w głąb. Krótkie rozdziały podtrzymują napięcie, a tempo akcji nie pozwala na odpoczynek. Fabuła obfituje w zwroty akcji, a jeden z najbardziej zaskakujących momentów, zmienia ton całej opowieści.

„Ciemiężyca” to książka, która zostaje z czytelnikiem na długo. Nie tylko przez misternie skonstruowaną fabułę, ale przede wszystkim przez to, jak autorka zagląda w duszę swoich bohaterów. To powieść o więziach, które zamiast chronić, duszą – o potrzebie wyrwania się z piekła codzienności i o cenie, jaką trzeba za to zapłacić.

Zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę, jeśli szukasz literatury emocjonalnie wymagającej, ale jednocześnie dającej głęboki wgląd w psychikę człowieka. „Ciemiężyca” to jeden z najlepszych przykładów na to, że thriller psychologiczny może być nie tylko wciągający, ale i wartościowy.

Wiosna 2024 roku

„Ciemiężyca zielona. (…) Tak, jest trująca.

Jak moja matka, myślę, a na głos powtarzam:

- Trująca?

-(…) Wykorzystywano ją w medycynie ludowej, lecz jej użycie było bardzo ryzykowne. Dawka lecznicza jest bardzo zbliżona do dawki śmiertelnej.”

Anka pracuje jako redaktorka w krakowskim wydawnictwie i choć pracuje online, mówi matce, że musi pracować z biura, aby nie musieć mieszkać z nią w Zakopanem. Toksyczna relacja matka-córka, wymusza na Ance branie leków antylękowych i uczestniczenie w psychoterapii.

Gdy kierownik Anki proponuje jej napisanie reportażu o arabskich turystach w Zakopanem, kobieta ma wielki dylemat, czy przyjąć tę propozycję, mimo iż jej ukochany brat obiecuje ją wspierać. Powrót do Zakopanego oznacza powrót do domu i do wspomnień wydarzeń, które wciąż rzutują na jej życie. Anka musi zmierzyć się nie tylko ze wspomnieniami, ale przede wszystkim z manipulującą nią matką.

Szukając materiałów do książki, Anka poznaje dwóch mężczyzn: przewodnika górskiego Bartka, który tkwi w związku małżeńskim, rozpadającym się z powodu zazdrości żony i barmana Chrystiana, który uwikłał się w dziwny układ z szefową.

Rozmowy z mężczyznami podsuwają Ance pomysł na napisanie kryminału, którego główni bohaterowie mają inicjały ABC.

Jesień 2024 roku.

Komisarz Józef Lasak zostaje wezwany do zgłoszenia dokonanego przez sąsiadkę. Po wejściu do domu policjanci znajdują jedną kobietę martwą a drugą w stanie katatonii. W trakcie przeszukiwania domu, policjanci odnajdują rękopis, który wydaje się mieszanką pamiętnika i powieści kryminalnej. Kolejne strony rękopisu naprowadzają policjantów nie tylko na rozwiązanie zagadki wydarzeń w domu kobiet, ale również dwóch innych zbrodni w Zakopanem.

„Ciemiężyca” to już trzecia powieść w dorobku Marii Gąsienicy-Zawadzkiej i moim zdaniem najmocniejsza, ze względu na podejmowane trudne tematy. W tej powieści duszny klimat budowany jest na warstwie psychologicznej postaci. Historię poznajemy z punktu widzenia głównych bohaterów, czyli Anki, Bartosza, Christiana i komisarza Lasaka, dodatkowo autorka przeskakuje pomiędzy dwoma liniami czasowymi, czyli wiosną i jesienią. Przyznaję, że ten zabieg spowodował, że byłam ciekawa, jak połączą się nie tylko linie czasowe, ale również losy bohaterów, które początkowo biegły równolegle.

Jeśli ktoś śledził doniesienia medialne z 2023 roku, mógł zauważyć zachwyt części oraz potępienie ze strony innych mediów, dotyczący uchwalenia z 13-letnim poślizgiem ustawy antyprzemocowej, ustawy, która mogła uratować, jeśli nie życie, to przynajmniej zdrowie ofiar przemocy domowej. W powszechnym mniemaniu „przemocowcami” są mężczyźni. W tej powieści „przemocowcem” jest kobieta i to ta, która zazwyczaj kojarzy się z ciepłem i bezwarunkową miłością, czyli matka.

Z kawałków wspomnień Anki oraz z jej aktualnej sytuacji wyłania się obraz nie tylko toksycznej relacji, która niszczy samoocenę kobiety. Matka uzależniła ją od siebie, stosując szantaż emocjonalny przeplatany przemocą fizyczną. Te momenty bolą. Każda obelga, wieczne narzekanie, wykorzystywanie słabych stron córki, niszczenie wszystkiego, co Annie drogie, poniżanie, oddziaływały na mnie jak policzek. Żadne dziecko, czy dorosły nie powinny nigdy zaznać takiego traktowania. Jako osoba, pochodząca z domu pełnego miłości, niezwykle współczułam Ance i kibicowałam jej, aby wyrwała się z tej relacji, w której tkwiła z poczucia obowiązku.

Motywy zazdrosnej żony, początkowo był tylko chorobliwą zazdrością, która z czasem zaczęła przeradzać się w pełną przemocy słownej i fizycznej relacje. Choć Bartosz ideałem wiernego męża nie był, to co działo się w jego domu, w którym mieszkało też troje dzieci, powinno być objęte co najmniej nadzorem pomocy społecznej.

Historia Christiana to przykład molestowania seksualnego w miejscu pracy. Oczywiście, początkowo młody chłopak jest przeszczęśliwy, że atrakcyjna szefowa ma na niego ochotę, jednak z czasem wydarzenia przybierają zły obrót.

Gąsienica-Zawadzka stworzyła skomplikowane historie i skomplikowanych bohaterów, których cechą wspólną było tkwienie w toksycznych relacjach, z których próbowali się wyrwać.

Ta część historii była jednocześnie bolesna i intrygująca. Trochę zabrakło mi punktu widzenia „oprawców”, znamy tylko wersję ofiar.

Cześć kryminalna, czyli ta, której akcja toczy się jesienią niejako spina część „wiosenną”.

Pierwszy raz spotkałam się z takim zabiegiem i muszę przyznać, że wypadło to świetnie. Trzymało w napięciu i ciekawości, która z kobiet nie żyje, jak połączą się losy bohaterów.

Świetnym pomysłem była klamra narracyjna pomiędzy prologiem a epilogiem, która moim zdaniem była idealnym zwieńczeniem historii.

Podsumowując: „Ciemiężyca” to bardzo dobry thriller psychologiczny, dotykający toksycznych związków, przemocy w rodzinie i molestowania w miejscu pracy. To opowieść o ludziach, którzy zostali doprowadzeni do ostateczności. To również opowieść o ludziach, których zawiódł system, lub którzy nie wiedzieli, gdzie szukać pomocy. Ta powieść budzi emocje, zmusza do zastanowienia się nad brakiem systemowej pomocy, dla ludzi mierzących się z takim problemami.

Coś, co miało być rozrywką na wieczór, okazało się dużo bardziej złożoną lekturą wypełnioną moralnymi dylematami.

Powieść zdecydowanie warta przeczytania i moim zdaniem najlepsza w dorobku autorki.

Po latach nieobecności pracująca w Krakowie redaktorka Anka wraca do rodzinnego domu w Zakopanem, by zająć się matką po wypadku. Mimo trudnej przeszłości decyduje się pomóc – ale z każdym dniem napięcie rośnie, a stłumione emocje wypływają na powierzchnię. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni i cichy pakt trojga ludzi, których łączą toksyczne relacje.

Maria Gąsienica-Zawadzka tym razem odpięła wrotki!

Po dwóch jej poprzednich powieściach zdecydowanie nie spodziewałem się historii aż tak mrocznej, wciągającej, a przy tym psychologicznie intensywnej.

W Ciemiężycy poznajemy niespełnioną pisarkę Ankę, którą brat kiedyś – niemal podstępem – uwolnił z sideł matczynej przemocy. Gdy ta doznaje kontuzji, a redakcja proponuje reportaż, Anka wraca pod Giewont. Nie wie jeszcze, ile ją to będzie kosztować.

Książkę przeczytałem w trzech podejściach – i tylko dlatego, że życie mi przerwało. W przeciwnym razie połknąłbym ją na raz! Od początku zaintrygowali mnie bohaterowie i sposób prowadzenia narracji. A kiedy do gry wchodzi punkt widzenia komisarza policji – napięcie błyskawicznie rośnie. Po drodze do rozwiązania zagadki mamy wgląd w umysły postaci – i ten rodzaj lektury, który powoduje przyjemny, niepokojący dyskomfort.

Mam też wrażenie, że pióro autorki nabrało tempa. Czyta się to płynnie, bez mielizn, bez przegadania – żadnych zbędnych opisów, zero dłużyzn.

Brat Anki w pewnym momencie mówi, że „najlepsze opowieści pisze życie”. I ma rację. Tylko ono potrafi tak splątać losy ludzi, że jedynym wyjściem stają się decyzje, które wcześniej wydawały się nie do pomyślenia. Dla własnego dobra. Bo taki mamy instynkt.

I jeszcze jedno – skoro bohaterka w powieści przemyca do fikcji elementy własnej historii, aż boję się pomyśleć, co Maria Gąsienica-Zawadzka włożyła od siebie do Ciemiężycy…

Podpisuję się obiema rękami pod poleceniami tej nieodkładalnej i dusznej opowieści o więzach, które – jak się okazuje – bardzo często mają kolce.