Do zobaczenia jutro. Tom 1

[współpraca reklamowa]

„Do zobaczenia jutro” to jedna z takich książek, gdzie po przeczytaniu opisu, po prostu muszę ją mieć i nie ma innej opcji. Jestem tak strasznie zaciekawiona pomysłem i chce żeby była 5/5. Kolejny tytuł, któremu postawiłam wysokie oczekiwania, czy to jest błędem? Może powinnam pochodzić do wszystkiego obojętnie by później słodko się zaskoczyć, a nie gorzko rozczarować? W tym przypadku ten zawód nie był taki ogromny, ale jednak liczyłam na coś co mnie porwie, zachwyci.

Pierwszym co mnie zaciekawiło był motyw strzelaniny szkolnej. Strasznie interesuje się takimi tematami, dużo czytałam o takich atakach więc jak zobaczyłam taki wątek w książce to byłam w szoku. Nie było tych fragmentów jednak jakoś wiele, nie mogę powiedzieć, że był to źle rozwinięty wątek - wszystko było napisane z odczuwalnymi emocjami bohaterów i grozą. Ale jakby było tego więcej to bym nie pogardziła 🤓

Relacja Leah i Noaha jest skomplikowana, ciężko nazwać ją zdrową i szczerą. Autorka podchodzi do tematu ich traum bardzo emocjonalnie i ich nie bagatelizuje. Ta dwójka nie zdobyła jednak mojego serca, lubię ich, ale nie poczułam, że ich poznaje. Tak, znam ich trudności i złe chwile, ale średnio wiem o nich cokolwiek innego. Dodatkowo nie wiem kiedy pojawiły się uczucia, nie czułam ich, pojawiły się znikąd. Mam nadzieję, że wszystko w dalszej części będzie zmierzać ku dobrej stronie. Ich historia pokazuje jak ciężko jest stracić bliską osobę i na jakie sposoby można przechodzić żałobę. Pojawiają się również wyrzuty sumienia, obwinianie się i strach.

Wątek prześladowania Leah JEST TAK NA MAXA CIEKAWY, ja uwielbiam takie klimaty serio. A to zakończenie??? Halo co tu się stało? Co to za polsat? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi? Potrzebuje drugiego tomu??????

★★★★/5

Kinga Boruczkowska w swojej debiutanckiej książce „Do zobaczenia jutro" podejmuje trudny i emocjonalnie intensywny temat, jakim jest radzenie sobie ze stratą po tragicznych wydarzeniach. Główna bohaterka, Leah, przeżywa koszmar, tracąc najbliższą osobę w szkolnej strzelaninie. Autorka z wyczuciem i empatią przedstawia jej drogę przez żałobę i próbę odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

Wkrótce na drodze Leah pojawia się psycholog Noah Dawson, który sam zmaga się z własną przeszłością. Ich relacja, początkowo czysto terapeutyczna, stopniowo ewoluuje, dając Leah nadzieję na lepsze jutro. Boruczkowska subtelnie rozwija uczucia między bohaterami, pozwalając im rosnąć w naturalnym tempie, co jest dużym atutem książki.

Jednakże, jednym z minusów powieści jest brak informacji na okładce, że jest to pierwszy tom serii. Akcja urywa się w kluczowym, dramatycznym momencie, pozostawiając wiele wątków niedokończonych. To może być frustrujące dla czytelników, którzy spodziewali się zamkniętej historii.

W tle powieści pojawia się także wątek kryminalny, związany z przeszłością Leah, który zaczyna rozwijać się dopiero pod koniec książki i również pozostaje niedokończony. Mimo to, intryga ta dodaje dodatkowej warstwy napięcia i tajemnicy, co zwiększa zainteresowanie czytelnika.

Pomimo pewnych niedociągnięć, książka Kingi Boruczkowskiej jest poruszającą i wartą przeczytania pozycją. Autorka z dużym wyczuciem opisuje emocje bohaterów, a powolne rozwijanie się ich relacji dodaje autentyczności i głębi. Czekam z niecierpliwością na kontynuację i rozwinięcie rozpoczętych wątków.

M.J.

Szkolny Klub Recenzenta

Wczoraj skończyłam "Do zobaczenia jutro" pióra Kingi Boruczkowskiej, którą miałam okazję przeczytać dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar.

Co ta historia ze mną zrobiła. Wyobraźcie, że nie potrafię czytać w samochodzie, dla tej książki pokonałam swoją chorobę lokomocyjną. Powiedzieć, że jest niesamowicie wciągająca, to jakby nic nie powiedzieć. Ta historia wciąga w wir wydarzeń i emocji i nie chce wypuścić do ostatniej strony.

Autorka stworzyła niesamowite, charakterne postaci z sarkastycznym poczuciem humoru, czyli takie, jakie lubię najbardziej. Prócz świetnych postaci, autorka zaserwowała nam multum emocji. Na szczęście nietylko tych negatywnych. Jednak żeby się dowiedzieć czy Leah poradzi sobie z wydarzeniami, które ją spotkały, musicie sięgnąć po tę historię 😉

Ja z swojej strony napiszę tylko, że tak się wkręciłam w tę historię, że potrzebuje kolejnego tomu na już.

Do samej książki podeszłam bardzo nijako na początku, bardzo obojętnie, ale zaciekawił mnie opis, więc postanowiłam dać jej szansę.

Ostatnio miałam ciężkie tygodnie, a blokada czytelnicza trzymała równie mocno i o wiele za długo niż powinna i niestety, ale żadna z książek nie sprawiała mi przyjemności, coś zaczynałam, ale nie kończyłam. Odkładałam powieści po jednej przeczytanej stronie i twierdziłam że to nie to.

Tą powieść przeczytałam w dwa dni. Pomogła przełamać mi moją blokadę, za co jestem wdzięczna, bo długo się z tym mierzyłam. Nie ukrywam, że nie widziałam promocji książki na social mediach, co z jednej strony nie jest złe, bo nie wyrobiłam sobie przedwczesnej opinii, ale z drugiej strony, szkoda, bo to całkiem dobra książka.

Pomysł na fabułę, czyli strzelanina w szkole i później powrót do "świata żywych" osoby, która bezpośrednio przeżyła ten koszmar, która stanęła w oko z oko że śmiercią, tracąc jednocześnie najniższą jej osobę - siostrę bliźniaczkę, jest dobrze przedstawione, a wydarzenia dobrze przemyślane. Cały proces radzenia sobie z traumą, wychodzeniem z żałoby i powrotem do dalszego, względnie normalnego życia - to był majstersztyk.

Początek był ciekawy, a dalszą część, być może i w części przewidywalna, ale dobra. Czytało mi się ta powieści dobrze i na żadnym jej etapie nie było mi zbyt ciężko.

Główna bohaterke polubiłam za cięty język. Każdy przeżywa traumę na swój własny sposób. Tylu ilu ludzi, tak każdy z nas będzie to przerabiał na swój sposób. Nikt z nas z kolei nie wie, jakby się zachował podczas tak traumatycznego zdarzenia jak strzelanina, musząc przyglądać się jak umierają nasi koledzy i koleżanki. Dlatego ta powieść nie będzie dla każdego, bo romans to zdecydowanie nie jest. Temat podjęty przez autorkę jest niebywale trudny i trzeba powiedzieć sobie szczerze, że podeszła do niego bardzo profesjonalnie. Zrobiła dobry research, bo historia jest ze soba spójną. Niestety jesteśmy świadkami coraz to częstszych takich sytuacji na świecie.

Noah też jest ciekawą osobowością, szczególnie ciekawego były jego niekonwencjonalne podejście do pacjentów, za co bardzo szanuję, bo wiem, żeby zdobyć szacunek młodych ludzi potrzeba czegoś szalonego, niekonwencjonalnego, ale oczywiście wszystko w granicach zdrowego rozsądku. Jedyne co mnie lekko śmieszyło to różnica wieku, no przecież przepraszam (UWAGA SPOILER), ale co to jest dziesięć lat. Dla mnie to było mocno na wyrost.

I co mnie zaskoczyło. Spodziewałam się powieści jednotomowej, a tu taki gratis, bo okazuje się, że jednak będzie kontynuacja. Zdecydowanie sięgnę po kolejną część.

Współpraca reklamowa wydawnictwo Jaguar

🤍Recenzja:

Leah zmaga się z wielką stratą oraz traumą, którą wywołała szkolna strzelanina.

Gdy jej terapeutka dochodzi do wniosku, że nie da rady przebić się przez jej skorupę, proponuje zmianę i w tym momencie na jej drodze staje psycholog Noah.

Mężczyzna jest najlepszy w swoim zawodzie i słynie z niekonwencjonalnych metod leczenia.

Okazuje się jednak, że Noah sam nie przepracował własnych traum z dzieciństwa.

Dziewczyna na początku niechętnie podchodzi do nowego psychologa, lecz z czasem zyskuje jej zaufanie.

Czy uda mu się ją uratować i czy Leah w końcu opowie mu co stało się tamtego tragicznego dnia?

„Napraw mnie i uratuj, nim przepadnę w całym tym oceanie beznadziei”.

Gdy nadzieja w nas umiera, musimy zrobić wszystko, aby do niej wrócić, bo ona pozwala nam, na lepsze jutro i na wiarę, że jeszcze kiedyś będziemy szczęśliwi.

To właśnie ta historia, obmyła troszkę moje serce z niewyobrażalnego bólu, pozwoliła mi zrozumieć co tak naprawdę może oznaczać żałoba i jakie mogą być skutki poddania się.

Przypomniała mi, że nie trzeba być samym ze stratą, można podzielić się swoim bólem i żalem z drugą osobą.

Czy ta historia bolała?

Tak, i to bardzo. Czułam wszystko to samo, co Leah dlaczego? Bo też niedawno kogoś straciłam i nie miałam czasu, aby się z nim pożegnać. Myślałam, że przed nami jeszcze dużo pięknych i słonecznych dni, lecz to jutro nigdy nie nadeszło i nie nadejdzie.

Ta książka była dla mnie najlepszym lekarstwem, mogłam zatracić się w niej i choć na chwilę przenieść do innego świata. Pomimo że główna bohaterka zmaga się ze stratą i smutkiem, który czuje i ja, to była dla mnie pomocną terapią.

Więc nie tylko wiem, co Leah przeżyła i mogłam wczuć się w jej ból to sama wyniosłam z tego jakąś lekcję.

Czy jutro nadejdzie?

Na pewno nie takie same, lecz jeszcze kiedyś będziemy mogli uśmiechać się bez wyrzutów, bez bólu i z myślą, że ta druga osoba byłaby z nas ogromnie dumna.

To właśnie ta książka nauczyła mnie wszystkie tych rzeczy i cieszę się, że akurat w tym momencie życia po nią sięgnęłam. Pomogła mi i mam nadzieję, że i wy znajdziecie w niej piękno.

Końcówka jest tak zaskakująca, że nie mogę przestać myśleć o tym, co będzie dalej…

Kinga jest cudowną autorka i pokochałam tę książkę całym sercem, jest to piękny debiut i nie mogę doczekać się kontynuacji historii, ale również innych jej książek 🤍.

Teraz już mam drugą serię, która ląduje w moim serduszku 🤍.

🌼Recenzja🌼

Premiera 19.06.2024 r.

„Do zobaczenia jutro” – Kinga Boruczkowska

Niezwykle trudna książka o silne bólu, cierpienia i prób niemego ratunku. Gdy zaczniecie czytać wiedzcie jedno: to nie jest łatwa historia, każda kartka jest nacechowana smutkiem i bólem po przeżyciu piekła. Gdy zaczniecie już nic nie będzie takie same.

Leah przeszła prawdziwe piekło. Próbuje na nowo zapanować nad swoim życiu. Wszystkie skrajne emocje kumulują się w niej i czasem niekontrolowanie wybuchają. Ból i cierpienie wypełnia jej duszę. Pragnie normalności, ale wie, że na nią nie zasługuje. Za dużo przeszła, za dużo się wydarzyło. Jednak miejscami wraca dawna Leah, jej uśmiech i cięty język nie raz wprawia w dobry nastrój. Miło było patrzeć kiedy wszystko się jakoś układało, a gdy wszystko się rozpadało, to miałam oczy pełne łez. Taka młoda dziewczyna nie powinna przechodzić przez to wszystko.

Noah nie miał łatwego dzieciństwa, ale swoją słabość przerodził w siłę. Pomaga innym i pragnie ich zrozumieć. Jego praca jest czymś ważnym, co wypełnia jego życie. A każda uratowana osoba sprawia, że wierzy w to co robi. Swoimi niekonwencjonalnymi sposobami udało mu się nie raz uratować życie. Za sprawą Leahi coś się zmienia. Zaczyna patrzyć inaczej i bardziej intymnie. Mocno się zapiera żeby nie przekroczyć granic i tym samym nie raz wciela się w rolę dupka. Noah to facet, który naprawdę potrafi słuchać, wiem, że to jego praca, ale czuć, że lubi to o robi. Ratuje zbłąkane dusze przed totalną zagładą.

Zakazana relacja. Zrozumienie, które każde z nich szukało, a najbardziej ona. Lęki, które każdy musi pokonać. Miłość, która zrodziła się z zaskoczenia. Rozmowa to podstawa. Jako, że jest to terapia, to jest ich z czasem coraz więcej, tylko wychodzą one poza schemat. Jednak nie łatwo będzie zburzyć mury, które wokół siebie stworzyli.

Ta historia jest pełna bólu, każda kartka jest nim przesiąknięta. To co się wydarzyło w życiu Leah nigdy nie powinno mieć miejsca. A to jak ona to przechodzi to jej indywidualna sprawa. Nie można powiedzieć, że „powinnaś już się z tym uporać” labo „bądź jak inni”, „przestań się użalać”. Nie tędy droga. Jednym wyjściem jest słuchanie, a nie próba. To coś więcej niż zwykłą rozmowa, to zrozumienie. Będziecie emocjonalnie poturbowani przez tę książkę. Łzy zdobiły moje policzki wiele razy, a nawet czasem wyrwał się szloch. Serce bolało mnie za każdym razem kiedy Leah przypomniała sobie o tragedii i wywierała na sobie presję.

Autorka przekazała coś bardzo ważnego, a mianowicie to, że każdy radzi sobie z tragediami na swój sposób, ale nie można tej osoby krytykować. Jedyni potrzebują mniej czasu, inny więcej. Jedni niemo odtrącają pomoc, ale jej tak naprawdę bardzo potrzebuje, a inni głośno o niej krzyczą. Jedni trzymają ją w sobie, głęboko, a drudzy mówią wszem i wobec. Ale jedno jest pewne, to ich sposób. A czasem po prostu wystarczy wysłuchanie co druga osoba do powiedzenia.

Autorka jest mistrzynią w tworzeniu emocjonalnych powieści i to w tym wszystkim kocham najbardziej. Nie ma banału, są tylko fakty i trudne momenty. Cała droga Leah do powrotu do zdrowia i do życia jest usłana kamieniami. Nie ma łatwo, wiele razy się poddawała, ale gdy pojawiła się odpowiednia osoba, to zapragnęła żyć, dla siebie i rodziny.

Od pierwszych stron zakochałam się w tej książce, a każda kolejna tylko tę miłość potęgowała. Nie mogłam się oderwać. Kochani musicie poznać historię Leah, bo otworzy Wam oczy na pewne kwestie. Nie będziecie żałować, daję słowo.

11/10