Do mojego biura, ale już

Pora na drugą premierę lutego spod pióra mojej ulubionej autorki. Co tu się wydarzyło? Ach... Już wam opowiadam!

Aria jest recepcjonistką w koncernie farmaceutycznym. Podczas imprezy pada ofiarą napaści, z której ratuje ją dyrektor finansowy. Dziewczyna jest mu wdzięczna i czuję przyciąganie, więc postanawia kuc żelazo póki gorące i zaprosić wybawiciela na drinka. Niestety SMS z wiadomością trafia nie do tego mężczyzny, do którego powinna. A do samego prezesa Geoffreya. Czy uda się to odkręcić?

Spodobała mi się Aria była taką zwykłą dziewczyną, która po prostu chciała zacząć od nowa. Nie wychylać się. A jednak los chciał dla niej zupełnie czegoś innego. Geoffrey za to był świetny. No polubiłam go od razu.

Powiem wam, bawiłam się jak zwykle świetnie. Nie zabrakło tu wielu emocji, których Monia nam nie szczędzi. Serce biło mi szybciej na te wszystkie urocze momenty, ale też i na intrygi, których tutaj nie zabrakło. Działo się bardzo wiele, a nasi bohaterowie nie mieli chwili oddechu. Zawiść, zazdrość, chęć zniszczenia szczęścia drugiego człowieka napędzała wrogów. I choć było ciężko Aria i Geoffrey stawiali temu czoła. Była namiętność, było pięknie. Ta mieszanka sprawiła, że książkę słuchało się naprawdę dobrze.

Jeśli szukacie książki, która porwie was już od pierwszej strony, która będzie idealna na wieczór, która pozwoli wam przez chwilę nie myśleć i zatopić się w jej świecie to jest ona dla was idealna. Ja jestem totalnie zauroczona tą historią. Jest przyjemna, napisana z lekkością. A do tego spotkamy innych bohaterów z książek Moniki, co również wywołało uśmiech na mojej twarzy. To książka pełna zwrotów akcji, szybszego bicia serca. Można rzec, że to historia Kopciuszka w bardziej realnym świecie. Ale to tylko książka. Literki, które mają za zadanie przyjemnie zrelaksować czytelnika. Nie zapominajmy o tym! Moim zdaniem udało się to Monice. Bawiłam się wyśmienicie i czekam na kolejne książki autorki!

Pióro @mmsuchar_autorka poznam wszędzie. Jej książki sa charakterystyczne i gdybym dostała sam tekst, bez tytułu i autora bez problemu poznałabym, że to ona. Tym razem w nasze ręce przekazała romans biurowy, a wiecie doskonale, ze uwielbiam takie książki.

Ta historia zrobiła szał na @wattpad , zdobyła aż milion odsłon, co jest rewelacyjnym wynikiem. Byłam ogromnie ciekawa jak Monika dalej poprowadzi ten romans, który zaczął się… dość specyficznie. Jak? Tego dowiecie się już na samym początku książki. Autorka nie boi się wplatać mocnych tematów i kontrowersji. Nie zliczę ile razy śmiałam się podczas czytania i chociaż Aria miejscami mnie irytowała, polubiłam ją. Szanowny pan prezes McMillan jakoś mnie nie kupił. Może dlatego, że widzimy wszytko oczyma kobiety i możemy poznać jej myśli? Jest ona zabawna, za co daje ogromny plus. Nie zmienia to faktu, że miejscami miałam ochotę wyciągnąć ją z tej książki.

Uwielbiam kiedy autorzy w swoje kolejne dzieła wplatają bohaterów z innych historii. Znacie serię „Neurochirurdzy” od @mmsuchar_autorka ? Ralph i Celia również się tu pojawili, może tylko przelotem, ale zawsze coś. Dopracowali też swój kolejny projekt i niestety dotyczy on choroby, z którą autorka musi obsiąść na codzień, ale dzięki temu wiemy, że nie przeczytamy tu żadnych głupot na ten temat.

Monika ma tendencję do wplatania w swoje książki bohaterek, które niestety są toksyczne. Tutaj także taka osoba się pojawiła, jest w bardzo bliskim otoczeniu Arii. Kobieta została ciekawie przedstawiona, ale już od pierwszej dramatycznej sytuacji widziałam, że jej nie polubię, grrr!

Relacja Arii i Jeffa jest interesująca. Jak możecie spodziewać się po @mmsuchar_autorka nie brakuje też gorących momentów, chociaż kobieta się trochę opiera, w końcu oddaje się pan pożądaniu, co doprowadza do wielu ciekawszych scen. Fani gorących wątków będą tym zachwyceni, szczególnie tymi momentami w pracy. W końcu Aria jest recepcjonistką, a Jeff to sam prezes firmy.

Czy polecam książkę? Oczywiście! Kto zna dzieła Moniki, wie doskonale czego może się spodziewać i myślę, że nie będziecie rozczarowani.

Twórczość Pani Moniki jest mi znana. Jej seria "Symfonia zmysłów" jest bardzo dobra i czułam się nią oczarowana. Dlatego skusiłam się na jej nową książkę "Do mojego biura, ale już". I tutaj nastąpiło ogromne rozczarowanie. Bo ten romans biurowy wygląda na napisany przez zupełnie inną pisarkę.

Będę z Wami brutalnie szczera. Ta książka to mix nieszczęśliwych zbiegów okoliczności. Ale zacznijmy od początku. Aria pracuje, jako recepcjonista w wielkiej farmaceutycznej firmie. Poznajemy ją na imprezie firmowej. Jej przyjaciółka miała jej towarzyszyć, ale nieszczęśliwym trafem rozchorowała się. Aria już na początku imprezy poddaje się i chce wrócić do domu. Jednak dochodzi do przykrego incydentu, z którego ratuje ją szef działu finansowego. Przystojny wybawca budzi zainteresowanie kobiety. Do tego stopnia, że na drugi dzień kobieta, (mimo, że została kilka godzin temu napadnięta) postanawia wysłać mu dwuznaczne zdjęcie z zaproszeniem na randkę. I tutaj dochodzi do kolejnego wypadku, ponieważ wiadomość ze zdjęciem trafia do Geoffreya McMillana. Odbiorcą okazuje się szef szefów. Niedostępny dla śmiertelników prezes firmy, w której Aria pracuje. I zanim kobieta wyjaśnia sytuacje ten zgadza się na randkę. Czy dochodzi do wytłumaczenia sytuacji? Oczywiście, że nie. Kobieta dalej w to brnie. Postanawia jednak swoim strojem i zachowaniem odstraszyć Geoffreya. Mimo, że Aria ubiera się niechlujnie i zupełnie nie w swoim stylu okazuje się (kolejnym zbiegiem okoliczności), że na randce z prezesem robi furorę swoim strojem. I tak mogę wymieniać i wymieniać. Ponieważ każde niedorzeczne zachowanie Arii zostaje sukcesem. Każda absurdalna rozmowa z Geoffreyem zostaje odebrana, jako flirt. Pod wpływem impulsu dochodzi do zbliżeń. Przypadkiem zostają parą.

Ta książka jest... straszna. Płytka, bez emocji, bez fabuły, z bohaterami bez charakteru. Ze sztucznymi, wręcz żenującymi dialogami i scenami tak odrealnionymi, że podczas lektury aż mnie skręcało. Po ok 30% książki poddałam się. A że nie potrafię zrobić DNF, to zaczęłam pomijać monotonne monologi głównej bohaterki oraz "spicy sceny" i książkę przekartkowałam skupiając się na dialogach. Chciałam jak najszybciej dobić do końca. Czemu to sobie zrobiłam? Nie wiem. Nie było warto. Z całym szacunkiem do Pani Moniki, (bo jednak Symfonia udowadnia, że potrafi pisać), coś tutaj grubo poszło nie tak.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Książka "Do mojego biura, ale już" jest romansem biurowym, w którym znajdziemy motyw różnicy wieku i przyciąganie przeciwieństw. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się ekspresowo. Ja pochłonęłam ją w jeden dzień. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, dobrze poprowadzona i chociaż jest przewidywalna to nie odebrało mi to radości z czytania. Od pierwszych stron dzieje się tutaj naprawdę dużo, co sprawia, że nie ma nawet chwili na nudę. Bohaterowie zostali w ciekawy sposób przedstawiła. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki - Ari. Co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym się zmaga każdego dnia, jakiś wydarzenia z przeszłości wpłynęły na jej obecne życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Żałuję, że autorka nie pokusiła się także o zaprezentowanie męskiego punktu widzenia, bo byłam bardzo ciekawa co siedzi w głowie Geoffreya. Muszę przyznać, że obie postaci początkowo wielokrotnie działały mi na nerwy sowim zachowaniem, ale z czasem chyba po prostu się do tego przyzwyczaiłam i niektóre rzeczy i sytuację przestały mi przeszkadzać. W zasadzie można powiedzieć, że mamy tutaj trochę takie "instant love", ponieważ to co dzieje się między bohaterami jest bardzo szybkie i intensywne. W przypadku tej dwójki, o dość silnych charakterach wyszło to naprawdę świetnie! Nie brakuje także momentów pełnych namiętności i pożądania, które zostały opisane ze smakiem. Ważną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównych bohaterów, dostarczając zarówno im jak i Czytelniku wiele skrajnych emocji i wrażeń. Autorka w ciekawy sposób pokazała z czym muszą się mierzyć osoby żyjące na świeczniku i jakie może przynieść to konsekwencje. To co mnie pozytywnie zaskoczyło w tej historii to pojawienie się tutaj dwójki głównych bohaterów z dylogii "Neurochirurdzy" - Celii i Ralpha, których bardzo polubiłam. Świetnie było dowiedzieć się co u nich słychać. "Do mojego biura, ale już" to książka idealna na jeden wieczór, na odstresowanie. Ja osobiście miło spędziłam z nią czas.

Współpraca reklamowa

Wiemy to nie od dziś, ale z chęcią powtórzę, że KOCHAM TWÓRCZOŚĆ MONIKI.

Miałam możliwość poznać już nie jedną książkę tej autorki i na prawdę nie mogę wyjść z podziwu jej talentu. Monia po raz kolejny zaskakuje. Po raz kolejny rozpala czytelnika do czerwoności i funduje mu jazdę bez trzymanki.

Aria zwykła recepcjonistka przez przypadek wysyła pikantne zdjęcie zamiast obiektowi jej westchnień to… swojemu szefowi, a to rozpocznie na prawdę ognistą relację.

OMG! I love it!

Monia po raz kolejny dopina wszystko perfekcyjnie. Tworzy nietuzinkowe postacie i na prawdę nie wiem jak ona to robi, że kocham wszystkich głównych bohaterów jakich tworzy 🤭

Bardzo podobało mi się jak sprytnie wplatała w fabułę postaci ze swoich poprzednich książek. To było świetne 👏

Tą książka prawie non stop wywoływała mi uśmiech na twarzy. Dosłownie nie mogłam przestać się uśmiechać i chichotać, a to wszystko przez ciebie Monia! Dodam, ze niejednokrotnie książka może wywołać rumieńce na twarzy 🤭 Autorka bawi się nami jak chce i rób oto tak umiejętnie, że nie można tego nie docenić.

Wiecie co kocham w jej twórczości najbardziej? Monia nigdy się nie zatrzymuje. Każda książka podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej i zastanawiam się, czy istnieje gatunek, w którym ona się nie odnajduje? Romans biurowy, paranormalny, mafijny, dark romans, romans neurochirurgów. Szczerze to mogłabym tak wymieniać i wymieniać i nie miałoby to końca. A nie zapominajmy o tym nad czym pracuje bo tam kryją się kolejne perełki.

Ogromnie dziękuję wydawnictwu i autorce za szansę i zaufanie. Monia trzymam za Ciebie kciuki na twojej dalszej pisarskiej drodze. Wierzę w Ciebie i nie zatrzymuj się bo piszesz prawdziwe cudeńka, które karmią moje pazerne na romanse serduszko. Świetnie się bawiłam przy tej pozycji.

„Do mojego biura, ale już” to książka obowiązkowa dla wszystkich fanów biurowych romansów. Przeżyjecie fajną przygodę z dopiętą fabułą podsyconą ognistą i namiętną relacją.

Zachęcam was całym serduszkiem! I obiecuję, że to będzie niezapomniana przygoda.

💙💙💙