Daleko, coraz bliżej

Nie tylko skandynawskie thrillery i kryminały dają mnóstwo radości czytelnikowi. Jest nadzieja, że również pojawiające się coraz częściej powieści obyczajowe z dużą porcją warstwy psychologicznej zagoszczą na dobre w naszych sercach. Debiutancka powieść Alexa Schulmana Daleko, coraz bliżej ma znakomitą okazję rozpocząć dobrą passę …

Bracia, Nils, Benjamin i Pierre, spotykają się po śmierci matki, aby spełnić jej ostatnią wolę – rozsypać prochy nad jeziorem. To kultowe i znamienne miejsce, w którym w przeszłości doszło do tragedii. Zdarzenie, które na zawsze zmieniło losy rodziny, zostawiło trwały ślad w psychice tej rodziny. Mężczyźni wracają w to miejsce, które wywołuje w nich złe wspomnienia i strach, wolą o nim nie pamiętać i do niego już nie powracać. Ale matka miała taką ostatnią wolę, chciała, aby się po latach spotkali i być może wyjaśnili wydarzenia z przeszłości. Porozmawiali, wybaczyli sobie, rozwiali wszelkie wątpliwości i niedopowiedzenia. Ale czy rzeczywiście tak będzie? Czy potrafią szczerze z sobą rozmawiać? Czy są w stanie zapomnieć i wyprzeć ze swojej świadomości traumatyczne wydarzenia?

Wychowywali się w rodzinie, gdzie alkohol był zawsze obecny, a wymagający rodzice nie potrafili okazywać miłości i ciepła. Synowie zabiegali o względy rodziców i starali się wypełniać ich wolę, oczekiwali zainteresowania i odrobiny zrozumienia. Surowe warunki wychowania na zawsze odcisnęły piętno na ich psychice, zostawiły trwały i nieusuwalny ślad. Przez lata skrzętnie w sobie dusili emocje i wzajemne żale, co miało niebagatelny wpływ na możliwość okazywania sobie pozytywnych uczuć w dorosłości, na obojętność i wzajemną niechęć. Ale to rodzice zafundowali im takie wejście w dorosłość, pozbawione nadziei i złudzeń na satysfakcjonującą przyszłość.

„Jedno o lesie wiem na pewno – mówił dalej tato. Każdy nosi w sobie kawałek lasu. Swój własny, taki, który zna się na pamięć i który daje poczucie bezpieczeństwa. A własny kawałek lasu to najlepsza rzecz na świecie. Jeśli tylko będziesz chodził do tego lasu wystarczająco często, szybko nauczysz się w nim rozpoznawać każdy kamień, każdą z pozoru skomplikowaną ścieżkę, każdą złamaną brzozę. Wtedy stanie się twój. To będzie twój kawałek lasu”.

Daleko, coraz bliżej to intymny obraz, smutny i gorzki rodzinnych relacji, nasączonych bólem i żalem. Prowadzona narracja przez jednego z synów daje nam głęboki emocjonalnie obraz rodziny skażonej złem, buntem i wzajemną niechęcią. Dzieci nie nauczono, jak należy okazywać miłość, ciepło i szacunek wobec drugiej osoby. Wszechobecna była surowość, dyscyplina i podporządkowanie nastrojowi rodziców. Synowie przed oczami mieli codzienny widok w postaci rodziców spędzających czas przy butelce alkoholu, zamroczonych i rozdrażnionych. Prowadzona dwutorowo fabuła, przeplatanie wydarzeń współczesnych ze zdarzeniami sprzed lat pozwala szerzej i z perspektywy spojrzeć na całą historię, wyrobić sobie własne zdanie i spostrzeżenia, mocniej wczuć się w tę opowieść.

W tej lekturze zaskakuje minimalizm akcji, brakuje w niej dynamizmu. Ale to znakomicie komponuje się z przekazem i zamysłem autora. Skłania do refleksji i głębokiego wniknięcia w głąb siebie, we własne „ja”. Ta powieść właśnie taka powinna być, nic nie można w niej ująć. Eksploduje przenikliwym nastrojem i stanowi oazę spokoju i zadumy. Jest zdecydowanie inna, ale ta inność jest jej zdecydowaną zaletą. Przekonajcie się sami, czy macie podobne odczucia jak ja. Ogromna dawka emocjonalnej huśtawki nastrojów na wyciągnięcie ręki!

„Żałoba to nie proces, ale stan. Niezmienny ciążący jak kamień”.

Nie zawsze nasze dzieciństwo wygląda tak jak powinno. Brak miłości, odrzucenie, nadmierne wymagania, alkohol… Bracia Nils, Benjamin i Pierre dzisiaj to dorośli mężczyźni, których praktycznie nic nie łączy poza więzami krwi. Spotkali się po wielu latach, aby rozsypać prochy matki i wypełnić jej ostatnią wolę. Z dużą niechęcią i obawami wracają do miejsca gdzie się wychowali. To tutaj wiele lat temu doszło do tragedii, o której bardzo chcieliby zapomnieć i która zapoczątkowała zmiany w ich życiu. Bracia nieustannie ze sobą rywalizowali, musieli zabiegać o miłość rodziców. Matka, kobieta szorstka i oschła w obyciu, często wybuchała niepohamowanym gniewem, a ojciec był na wszystko obojętny. Do tego dochodziły ciągłe problemy finansowe. Czy dzisiaj po latach bracia będą potrafili ze sobą rozmawiać? Czy głęboko ukryte złe emocje, żale i pretensje ujrzą światło dzienne? Co wydarzyło się owego dnia o którym wszyscy tak bardzo chcieliby zapomnieć?

Dramatyzm bije z całej powieści, to smutna, bolesna opowieść. Stopniowy rozpad rodziny i konsekwencje tego stanu. Ludzie, którzy są dla siebie prawie obcy, a jednak nie potrafią bez siebie żyć. Nie potrafią okazywać uczuć, emocji. Choroba matki, obojętność ojca, alkohol, nieustanna rywalizacja, brak miłości i wsparcia, zimne spojrzenie na potrzeby dzieci. To wszystko ma brzemienne w skutkach konsekwencje w dorosłym już życiu i pozostawia trwały ślad w psychice. Dlaczego rodzice robią coś takiego własnym dzieciom? Przejmująca próba rozliczenia się z przeszłością. Jest to fikcja literacka, ale autor opierał się na własnych przeżyciach z dzieciństwa. Swoich skomplikowanych relacjach z bratem i matką alkoholiczką.

Klimatyczna, nostalgiczna, trudna, bardzo bolesna, chwilami surowa opowieść, od której nie mogłam się oderwać. Nie można obok niej przejść obojętnie, niesie przepełnione dramatyzmem przesłanie. Zastanie we mnie na dłużej… Jeżeli lubicie dobre powieści obyczajowe z mocnymi akcentami psychologicznymi, to ta lektura będzie dla Was idealna. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Alex Schulman "Daleko, coraz bliżej",

Trzej dorośli już bracia, którzy nie czują się zbytnio połączeni rodzinnymi więzami, wyruszają w podróż do swojej przeszłości na działkę nad jeziorem, na której będąc dziećmi, spędzali z rodzicami wakacje. Nie będzie to jednak zwykła wspomnieniowa wyprawa, ponieważ towarzyszy im w tej emocjonalnej podróży urna z prochami matki. Jej ostatnim życzeniem było powrócić nad jezioro w towarzystwie swoich synów. Czy uda im się wypełnić ostatnią wolę matki?

Opowiedziana w dwóch perspektywach czasowych, za pomocą wspomnieniowego powrotu do wydarzeń z przeszłości oraz ostatniej doby poprzedzającej przyjazd na miejsce historia, już od pierwszej sceny dziejącej się współcześnie pokazuje, że będziemy mieli do czynienia z historią, której geneza musiała być niezwykle traumatyczna, a która prawdopodobnie zaważyła na rodzinnych relacjach. Te natomiast odkrywane będą przez autora krok po kroku. W wielu miejscach niedopowiedziane, w innych natomiast próbujące zasygnalizować czytelnikowi tropy, którymi powinien podążać, żeby postarać się je zrozumieć.

A potem następuje jeszcze jedna scena już z przeszłości, w moim przekonaniu, niezwykle sugestywna i poruszająca, w której ojciec rodziny organizuje synom rozrywkę w postaci zawodów pływackich. Kiedy ją czytałam, przechodziły mnie dreszcze. I chociaż jest to opowieść, w której zdawałoby się, dzieje się niewiele, takich scen będzie jeszcze kilka.

"Daleko coraz bliżej" jest historią, w której "projekt rodzina" nie funkcjonuje do końca tak jak wszyscy by tego chcieli. A już na pewno nie dzieci. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda dobrze, gdzieś w głębi jednak postępuje powolny rozkład, każdy jest zostawiony samemu sobie. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny. Jakiej?

Autor opowiadając tę historię, stopniowo odkrywa przed czytelnikiem, jak zaburzone mogą być relacje rodzinne, w jaki sposób więzy, które powinny rodzinę spajać, nie tworzą z niej monolitu, a budują samotność. Najbardziej chyba porusza i boli, to co niewypowiedziane, ukryte głęboko w głowach braci i ich relacje z rodzicami.

Alexowi Schulmanowi udało się wykreować opowieść, w której rządzić będą emocje, pełną niedopowiedzeń, rwaną, w której czytelnik potraktowany zostanie jak pełnoprawny partner, uczestnik wydarzeń, a niespodziewane wydarzenia staną się przyczyną bolesnego nawarstwienia problemów rodzinnych, jednocześnie prowadząc do niespodziewanego finału. Bardzo udany szwedzki debiut w tłumaczeniu Ewy Wojciechowskiej.

Książka Alexa Schulmana "Daleko, coraz bliżej" mocno zwróciła moją uwagę, kiedy przeczytałam jej opis. Dodatkowo do sięgnięcia po nią zachęciła mnie informacja, że jest to "przykład skandynawskiej prozy psychologicznej". Bardzo lubię skandynawskie książki dla dzieci, filmy i seriale, ale książek skandynawskich autorów raczej jeszcze nie czytałam. Dziś po przeczytaniu "Daleko, coraz bliżej" wiem, że było warto sięgnąć po tę lekturę!! To kawał dobrej literatury!

Inspiracją autora do napisania książki były jego własne doświadczenia. Trudne dzieciństwo, spowodowane alkoholizmem matki, złe relacje z bratem były podstawą do opowiedzenia historii Benjamina, Nilsa i Pierre’a. Jest to na wskroś prawdziwa, mocna, głęboka i dojrzała historia.

Trzej bracia, po latach rozłąki, spotykają się w rodzinnym domu, by spełnić ostatnią wolę zmarłej matki i rozsypać jej prochy. Powrót w rodzinne strony jest dla każdego z nich trudnym doświadczeniem rozdzierającym niezagojone rany. Podejmują jednak wspólnie próbę rozliczenia się z bolesną przeszłością. Skrywane przez szereg lat urazy i niewypowiedziane pretensje mocno dochodzą do głosu, sprawiając że mężczyźni nie są w stanie na spokojnie wyjaśnić sobie, to co ich dręczy, tylko próbują załatwić sprawę siłą. W obecnym życiu każdy z mężczyzn próbuje uciec od przeszłości, od przykrych wydarzeń, alkoholu, zabiegania o uwagę rodziców i tragedii, która zdarzyła się lata temu...

Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się, co wydarzyło się tamtego dnia, puzzle układanki zaczynają do siebie pasować i odkrywamy straszną prawdę. Czy pomimo tego uda im się odbudować utraconą więź?

Dawno nie czytałam książki, która by tak mocno mnie poruszyła i skłoniła do refleksji, pozostawiając w rozedrganiu emocjonalnym. Książka Alexa Schumana to bardzo wnikliwa analiza rozpadu więzi rodzinnych, pokazująca jaki wpływ na psychikę dziecka ma dysfunkcyjna rodzina, jak wydarzenia z dzieciństwa odciskają głębokie piętno na psychice dziecka, a później naznaczają życie dorosłego człowieka.

Książka warta przeczytania! Poleca gorąco!

Przychodzę do Was z książką, której byłam bardzo ciekawa.

Jedni wspominają dzieciństwo z sentymentem. Inni najchętniej nie wracali by do niego we wspomnieniach.

Poznajemy trzech braci, którzy wypełniają ostatnio wolę matki i jadą rozsypać jej prochy nad jezioro gdzie spędzali wakacje.

Po pragedii jaka się tam wydarzyła od lat nie byli tam ani razu.

Benjamin, Nils i Pierre nie mieli dzieciństwa usłanego różami. Powrót w to miejsce przywołuje przykre wspomnienia.

Byli rodziną, ale na pokaz. Nie było uczucia miłości, uśmiechu na twarzy. Ciągle musieli zabiegać o względy rodziców, walczyć o coś co myśleli, że jest miłością.

Rodzice wychowywali ich twardą ręką z domieszką alkoholu. Matka wpadała w gniew z byle powodu. Ich dorastaniu towarzyszyła ciągła rywalizacja, która miała na celu zdobycie uwagi rodziców. To ich niszczyło, nie potrafili cieszyć się z bycia dzieckiem.

Autor pokazuje jak niszczącą siłę ma to co działo się w nich rodzinie. Jak bardzo zły wpływ na psychikę i późniejsze życie.

Psychologiczna książka, która powoduje kłucie gdzieś w środku. Ciężko jest przeczytać ją i iść dalej. Zostawia ślad i wewnętrzny ból. Zadajemy pytanie dlaczego? Dlaczego najbliżsi to robią swoim dzieciom. Oni powinni być oparciem, wspomagaczem, motywacją, a nie ściąganiem w dół.

Serdecznie polecam przeczytać. To coś wartego uwagi.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem i chętnie sięgnę po inne. Wiem, że opierają się na faktach z życia autora.

"Daleko coraz bliżej" to książka, która budzi wiele emocjo i pokoazuje, jak przeszłość wpływa na dalsze nasze życie. To powieść, która każe na chwilę się zatrzyamać i zmusza do refleksji.

Nietypowa narracja, rozsypana jak puzzle zaraz po otwarciu pudełka. Trzeba trochę czasu, by poskładać w całość to, co autor chce nam przekazać. A ostatni element układanki jest całkowitym zaskoczeniem.

"Daleko, coraz bliżej" to opowieść o trzech braciach, którzy spotykają się po latach, by wypełnić ostatnią wolę swojej matki. Mają rozsypać jej prochy na uroczej działce nad jeziorem, gdzie w dzieciństwie spędzali bardzo dużo czasu. Powrót w to miejsce przywołuje wspomnienia, otwiera dawne rany. Przeszłość, od której każdy z braci codziennie ucieka, tutaj znowu o sobie przypomina. Ciągłe zbieganie o uwagę rodziców, alkohol, przykre wydarzenia i niepewność - to tylko niektóre elementy ich dawnego życia. Czy teraz, w tym miejscu będą w stanie się tego wyzbyć? Czy uda im się zapomnieć?

Książka została utrzymana w dwóch liniach czasowych - przeszłości i teraźniejszości. Ta pierwsza niestety zawsze pozostawia po sobie ślady. Mniej lub bardziej bolesne, ale zawsze są gdzieś w nas, w naszym sercu i umyśle. Autor w doskonały sposób, przedstawia to w swojej książce, którą mimo prostego języka, do łatwych nie należy.

Trzech dorosłych braci, pod wpływem tej jednej chwili, na nowo stają się bezbronnymi dziećmi. Dziećmi skrzywdzonymi i odtrąconymi, z bagażem doświadczeń, które odcisnęły swoje piętno na dalszym ich życiu.

Czy kiedykolwiek uda im się pogodzić z przeszłością?

Czy będą w stanie pogodzić się ze sobą?

Jeśli jesteście fanami powieści psychologicznych to serdecznie polecam Wam tę książkę ❤

@wydawnictwomuza @[Adres usunięty] Dziękuję za egzemplarz do recenzji

Trzej bracia spotykają się jako dorośli w rodzinnym domku letniskowym, którego nie odwiedzano od lat by rozsypać prochy swojej matki. Mężczyźni są zmuszeni by przebywać w swoim towarzystwie, co prowadzi do kłótni, otwarcia starych ran oraz próby poradzenia sobie z przeszłością i odkrycia tragedii, która się wydarzyła. Czytając żyjemy życiem rodziny, przeglądamy historie, pory roku, wspomnienia z dzieciństwa, sceny, doznania, zapachy oraz kolory, a przede wszystkim zbliżamy się do prawdy, tajemnicy którą każdy z nich głęboko skrywa. Spotkanie ma pozwolić im odbudować zerwane więzi. Ale czy uda się to zrobić?

Fabuła jest jak puzzle, które musimy ułożyć w całość. Nie jest to łatwe gdyż zdecydowanie brakuje tu chronologii. Widzimy fragmenty, które dopiero później tworzą spójną całość. Ale „Daleko, coraz bliżej” to książka pełna smutku o którym nikt nie mówi. Widzimy dzieci, które muszą walczyć o uwagę rodziców, o ich miłość choć oni zdecydowanie wolą spędzać czas we dwoje z butelką alkoholu. Książka aż kipi od emocji, a uczucie czegoś nieodwracalnie utraconego wyłania się z każdej strony, skrada się pod skórą, by tam pozostać na długo i nie opuszcza nas nawet po zamknięciu ostatniej strony. Autor nie tylko nie mówi o samotności, bólu i wyobcowaniu ale tłumaczy je. Pozornie prosta historia trójki rodzeństwa z dysfunkcyjnymi rodzicami staje się głęboką refleksją nad więzami rodzinnymi, wspomnieniami, uczuciami, poczuciem winy, wstydem, chęcią bycia akceptowanym, a z drugiej strony ukazuje rozpad rodziny.

Książkę pochłonęłam właściwie w jeden dzień. Jest ona napisana w bardzo lekkim stylu, dzięki czemu wciąga i czyta się ją niezwykle szybko i sprawnie. Bardzo podobały mi się opisy miejsc, w których rozgrywa się akcja oraz ciekawa, intrygująca forma w jakiej autor przedstawił całą historię. Zarówno bohaterowie, jak i relacje pomiędzy nimi, zostały moim zdaniem naprawdę dobrze wykreowane i ukazane w sposób realistyczny i szczery.

Podczas lektury często zastanawiałam się dokąd zmierza historia i gdy dotarłam do zakończenia byłam bardzo zaskoczona i w jednej chwili zrozumiałam wszystkie poprzednie niejasności. Finał wręcz wpija w fotel i sprawia, że czytelnik dużo lepiej zaczyna rozumieć bohaterów oraz przyczyny ich (jak się z początku wydawało) dziwnych zachowań.

Podsumowując, jest to naprawdę poruszająca, zaskakująca i ciekawa pozycja o trudnym dzieciństwie, dawnych urazach i wyrzutach sumienia. Wzrusza i skłania do refleksji. Moim zdaniem jest to naprawdę wartościowa, klimatyczna i warta uwagi powieść, która z pewnością pozostanie w mojej pamięci na długi czas. Gorąco polecam!

Trzej bracia jadą na drugi koniec kraju na działkę nad jeziorem, by zgodnie z ostatnią wolą rozsypać tam prochy ich matki.

Od czasu wydarzenia pewnej tragedii, która położyła się cieniem na ich rodzinie, żaden z nich więcej nie odwiedził tego miejsca.

Teraz nadszedł czas, aby zmierzyć się ze swoimi demonami.

By wzajemne żale i pretensje znalazły drogę do wyjścia i pozwoliły, być może, posklejać braterską więź, która została rozerwana.

Chłopcy bowiem od małego musieli zabiegać o miłość i uwagę rodziców, a ciągła rywalizacja stopniowo zniszczyła ich relację.

Czy braciom uda się na nowo połączyć to, co ich dzieli?

Co takiego wydarzyło się wtedy nad jeziorem?

Książka momentami przywodziła mi na myśl ,,Berdo", gdzie również odczuwałam przy czytaniu mocną i gęstą atmosferę osamotnienia i lasu, który jest niemym słuchaczem rodzinnego dramatu.

Przeplatana wspomnieniami i smutkiem historia wciąga nas w swoje odmęty powoli i niepostrzeżenie, czasami powodując uśpienie, by w następnej chwili uderzyć w nas rykoszetem.

Z pewnością nie takiej wersji zakończenia się tutaj spodziewałam!!!

Autor totalnie mnie zaskoczył.

Tak, że otworzyłam usta ze zdziwienia, niedowierzania i...być może..przerażenia?

Ta opowieść wzbudziła we mnie mnóstwo emocji, przypomniała własne dzieciństwo, relacje z siostrą i zmusiła do zadawania wielu niewygodnych pytań.

Dla mnie była ZNAKOMITA!!!

Pomimo momentów zwątpienia w trakcie czytania ogromnie ją Wam polecam!!!

OGROMNIE!!!

Jedni wspominają dzieciństwo z łezką w oku, uśmiechając się do wspomnień, inni ze łzami w oczach i smutkiem. Niby niewielka różnica, lecz tak naprawdę jest ona ogromna, pełna niewypowiedzianych słów, niezrozumienia, dawnych ran i blizn, które wciąż przypinają, że wcale o nich nie zapomniano. Upływ czasu wcale nie łagodzi dawnych dramatów, wprost przeciwnie, niekiedy jeszcze zaostrza to, co zostało zapamiętane i stare urazy znowu dają o sobie znać jeszcze dotkliwiej.

Ostatniego życzenia lub prośby trudno nie spełnić nawet jeśli ma się małą ochotę na to. Benjamin, Pierre i Nils jednak czynią zadość temu, czego pragnęła ich matka. W końcu rozsypanie jej prochów w miejscu, które doskonale znają nie jest niczym niezwykłym. Tyle, że już dawno każdy z nich podąża swoją drogą, nic w tym dziwnego, są przecież dorośli i każdy ma swoje życie. Tyle, że jest to skutek przeszłości, bolesnej, pełnej ciemnych plam ukrytych pod uśmiechami i dziecięcymi pragnieniami bycia kochanym. Teraz znowu muszą odwiedzić miejsce gdzie tak wiele wydarzyło się, czy są na to gotowi? O tym nie myślą, skupiają się na powodzie ich spotkania, ale nie tak łatwo poradzić sobie z tłumionymi przez lata emocjami, chociaż wydawało się, że są one pod kontrolą. Ale nic bardziej mylnego, to miejsce wydobywa na wierzch wszystko to, co zostało pogrzebane. Czy będą z sobą szczerzy i stawią czoła prawdzie, od jakiej uciekali przez lata?

Śmierć jest nieodwracalna i przynosi z sobą czasem wyzwolenie, ale również sprawia, że to, co wydawało się przeszłością nagle wraca. Alex Schulman oddał w ręce czytelników książkę, w której już na samym wstępie czytelnik dostaje ostrzeżenie, że jej ciężar gatunkowy będzie tylko rósł z każdą przeczytaną stroną. Intymny dramat rozpisany na kolejne rozdziały pokazuje rozpad rodziny lub raczej jej rozkład, to, co z niej zostaje przeplata się z retrospekcjami tego, co było źródłem rozpadu rodzinnych więzów. „Daleko, coraz bliżej” krok po kroku odsłania kolejne warstwy dramatu, który miał swój początek o wiele wcześniej niż dał symptomy, czy już wtedy było za późno by zapobiec jego kulminacji? Tego nie wiemy, lecz z pozycji obserwatorów czytający mogą dostrzec więcej, zwłaszcza coraz wyraźniejsze symptomy narastających problemów, chociaż jakiś rodzaj nostalgicznej sielanki wciąż trwa. Jednak zachodzą zmiany, coraz bardziej zauważalne i dotkliwsze, widzą je i doświadczają bohaterowie, jeszcze nie wiedzą jak odbiją się na nich, nawet jako dorosłym ludziom trudno im będzie nazwać to, czego doświadczyli. Co takiego wydarzyło, że rodzina rozpadła się? Z daleka prawie niezauważalne rysy jakimi była obojętność, milczenie zamiast wyrażenia bólu w jakikolwiek sposób, ciche obwinianie się oraz poczucie winy, które zostało zrzucone na niewinnych, wszystko to przerodziło się w pęknięcia, jakie wydają się nieodwracalne. Czy dzieciństwo może być aż tak istotne w już dorosłym życiu? Czy da się naprawić to, co zostało zaniedbane? W „Daleko, coraz bliżej” prawie nie ma bezpośrednich oskarżeń, ich rolę spełniają urywki we wspomnieniach, gorzkie detale pośród wydawałoby się pozytywnych zapamiętanych fragmentów przeszłości. Powieść Alexa Schulmana to mistrzowsko naszkicowany rodzinny portret w jakim ból i osamotnienie nie jest ukrywane, lecz również nie podkreślane, one są po prostu częścią codzienności. Czy to, co wydaje się ostateczne i zakończeniem nie może być również nowym początkiem?

Zacznę od słów - koniecznie przeczytajcie. Jestem tą książka wstrząśnięta do granic. Jest to z pewnością odczucie subiektywne, ale gdy przeczytacie ją do końca, to zrozumiecie.

Miałam masę przemyśleń dotyczących tej książki. Po dwustu stronach zaczęłam już nawet tworzyć zarys recenzji, którą w całości skasowałam. Spisałam tam swoje przemyślenia, które po przeczytaniu całości stały by się spoilerem. Przechodząc do sedna. To wszystko, co wydarzyło się w tej pozycji, jest odbiciem tego, co często dzieje się w naszym świecie. Tego, co już ma swoją nazwę, co znam i co odkryłam już na początku książki. Dla was może być to pierwszy raz, ale jestem przekonana, że wielu z was odnajdzie obraz Benjamina w swoim otoczeniu, albo nawet w swoim życiu. Mam poczucie, że ta historia jest poniekąd spowiedzią autora, szczególnie po pewnym fragmencie posłowia. Czuję, że jest to nie tylko opowieść o rodzinie, ale po części jego własny sposób na zrozumienie samego siebie.

Niebywale prawdziwa, powodująca prawdziwy wstrząs. Literatura piękna w takim wydaniu jest dla mnie mistrzostwem. Nie każdemu uda się ją może do końca pojąć. Nie każdy będzie w stanie zrozumieć, co tak naprawdę się wydarzyło i jakie jest drugie dno. Są pewne doświadczenia życiowe, które na odbiór mają ogromny wpływ. Dla mnie ta pozycja stanowi niewyobrażalną dawkę emocji. Bardzo wam polecam. Dziękuję @wydawnictwomuza za egzemplarz.